Addict | Kookv #ฟิคจองกุกเสพติด [BTS]

ตอนที่ 2 : ADDICT 02 | ลองดี [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 986
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 46 ครั้ง
    7 มี.ค. 61





ADDICT 02 
ลองดี [100%]








          Jeon University

          ตึกคณะนิเทศศาสตร์

          วันนี้เป็นวันแรกของการเปิดภาคเรียนปีการศึกษาใหม่ เด็กหนุ่มร่างบอบบางหันมองซ้ายขวาเมื่อก้าวขาเข้ามาภายในห้องเรียนวิชาแรกของเทอมนี้ สายตากลมสอดส่องมองหาที่นั่งว่างและไม่นานสายตาก็สะดุดพบกับแผ่นหลังของผู้ชายคนหนึ่งที่แทฮยองรู้สึกคุ้นตาเป็นอย่างมาก

          ไม่รอช้า เขาเดินตรงไปที่ผู้ชายคนนั้นทันที โชคดีที่เก้าอี้ตัวข้างๆยังว่างอยู่ ทำให้แทฮยองหย่นก้นลงนั่งก่อนจะหันหน้าจ้องมองร่างสูงที่กำลังตั้งใจเล่นเกมส์ในโทรศัพท์อย่างเมามันส์

          “นี่...”

          “...”  หลังจากเสียงเรียกที่แสนจะแผ่วเบาแต่ก็ดังพอที่ทำให้อีกฝ่ายเงยหน้าจากจอมือถือ เขาเบิกตากว้างและยอมตั้งโทรศัพท์ลงบนโต๊ะเรียนทันที

          “...!”

          “จองโฮซอก”

          “เห้ย! คิมแทฮยอง!”

          พรึบ

          จองโฮซอกคว้าเอาคนตัวเล็กมากอดแน่น ทั้งคู่ฉีกยิ้มกว้างเพราะดีใจที่ได้เจอเพื่อนห้องเดียวกันสมัยมัธยมปลาย ถึงแทฮยองกับโฮซอกจะไม่ค่อยสนิทกันมากเท่าไรก็เถอะ แต่วันแรกของการเปิดเทอมปี 1 ที่ได้เจอคนคุ้นเคยในรั้วมหาวิทยาลัยแบบนี้ มันก็น่าดีใจไม่ใช่เหรอ

          “มาเรียนที่นี้ทำไมกูไม่เห็นรู้วะ!”

          “เราก็ไม่รู้ว่าโฮซอกจะเข้าที่นี้เหมือนกัน”

          “แถมเข้าคณะเดียวกันอีก โคตรดีใจอ่ะ ฮ่าๆๆๆ”  โฮซอกฉีกยิ้มกว้าง เขาเอามือโยกศีรษะเล็กไปมาในขณะที่แทฮยองก็ส่งยิ้มรูปกรอบสี่เหลี่ยมไปให้ ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข

          “กูไม่มีเพื่อนอยู่พอดีนะเนี้ย เรามาเป็นเพื่อนใหม่กันดีปะ”

          “เพื่อนใหม่อะไรเล่า เราก็เป็นเพื่อนกันมาตลอดนี่นา”  โฮซอกมองคนข้างกายที่ยู่ปากด้วยท่าทางน่ารัก เมื่อตอนที่เรียนมัธยมทั้งคู่อยู่คนละกลุ่มกัน มีนานๆทีจะเข้ามาคุยกันหรือทักทายตามประสา แต่ตลอดเวลาโฮซอกยอมรับว่าเขาก็แอบมองแทฮยองที่เป็นเหมือนนางฟ้าประจำห้องอยู่บ่อยๆ

          ...ก็คนอะไรทั้งน่ารัก ทั้งนิสัยดี แถมยังมีน้ำใจให้เพื่อนๆในห้องทุกคน แทฮยองเรียนเก่งมากๆแต่ไม่เคยหวงวิชาเอาไว้คนเดียวเหมือนเด็กเรียนคนอื่นๆ











          12.00 น.

          “เฮ้อ วันแรกก็สั่งงานซะละ อะไรจะขนาดนั้นวะ!”  โฮซอกถอนหายใจเมื่ออาจารย์คลาสแรกได้เดินออกไปพร้อมกับสั่งการบ้านเล็กๆน้อยๆทิ้งท้ายเอาไว้และกำหนดส่งสัปดาห์หน้า

          “ส่งตั้งอาทิตย์หน้า อย่าพึ่งบ่นสิ”  แทฮยองส่ายหน้ากับความขี้บ่นของเพื่อนตัวเอง

          “เที่ยงนี้กินอะไรกันดี”

          “เรายังไม่รู้จักโรงอาหารเลยอ่ะ”

          “กูก็เหมือนกัน งั้น...ไปเดินสำรวจกันเถอะ ไปกัน!”

          “ได้ ขอเก็บของก่อนนะ”

          “เร็วๆเลยไอ้ลูกหมา”












          15.30 น.

          ตึกคณะบริหารธุรกิจ

          ห้องลับ

          ภายในห้องกว้างขวางที่เครื่องปรับอากาศเปิดใช้งานอยู่ตลอดเวลา ตรงกลางของห้องมีโซฟานุ่มตัวยาวที่ด้านหน้าเป็นทีวีจอแบนขนาดใหญ่ถูกฝังลงในกำแพง ด้านข้างของห้องถูกจัดเป็นเคาเตอร์บาร์ขนาดกลางที่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์และเครื่องดื่มไม่มีแอลกอฮอล์ตั้งเรียงรายอยู่มากมาย ห้องลับแห่งนี้ไม่มีใครเข้ามาได้ยกเว้นเจ้าของห้องเพียงแค่สามคนเท่านั้น มีแต่เพียงแม่บ้านที่เข้ามาทำความสะอาดตอนเย็นทุกๆวัน บนโซฟาตัวสีเทาปรากฏร่างสูงที่อยู่ในชุดนักศึกษาทั้งสามคน หนึ่งในนั้นคือลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยและเป็นคนที่สั่งทำห้องลับนี้ขึ้นมา

          (ดูแลน้องด้วย เข้าใจมั้ยจองกุก)

          “...”

          (ฉันพูดน่ะ แกได้ยินมั้ย)

          “ทำไมต้องดูแล ป่วยหรือพิการ?”

          (จอนจองกุก!!)

          “แค่นี้นะครับ ผมไม่ว่าง”

          (รับปากฉันมาก่อนว่าจะดูแลแทฮยอง น้องไปเรียนวันแรกยังไม่รู้เรื่องอะไร)

          “โตแล้วปะไม่ใช่เด็กอนุบาล พ่ออย่าเวอร์ไปหน่อยเลย!”

          (ฉันไม่ได้เวอร์ แต่แกต้องดูแลน้อง ทั้งตอนนี้และวันข้างหน้า)

          “หึ...ฝันไปเถอะครับ”

          ติ๊ด

          จองกุกกดตัดสายบิดาของตนเองทันที เขาโยนโทรศัพท์เครื่องหรูลงบนโซฟาข้างๆ ใบหน้าหล่อฉายแววหงุดหงิด ตั้งแต่สองแม่ลูกนั่นเข้ามาอยู่ในบ้านของเขา ชีวิตของจองกุกก็มีแต่คำว่าน้องวนเวียนไปมาแทบทุกวัน ตั้งแต่เรื่องราวที่โต๊ะอาหารคืนนั้นจองกุกก็ไม่กลับบ้านอีกเลย เขาอาศัยอยู่คอนโดฯสุดหรูไม่ไกลจากมหาวิทยาลัยมากนัก ปกติแล้วนานๆทีเขาจะกลับบ้าน แต่สองแม่ลูกนั่นเล่นแห่กันมาอยู่ในบ้านของเขา ยิ่งทำให้จองกุกสัญญากับตัวเองเลยว่าเขาจะไม่กลับไปเหยียบที่บ้านหลังนั้นอีก...จนกว่าสองแม่ลูกนั่นจะออกไป

          “เป็นไรวะจองกุก ทำหน้าเหมือนจะแปลงร่าง”  

          คิมยูคยอมยกแก้วไวน์ขึ้นดื่มพลางเอ่ยถามเพื่อนตัวเอง 

          “นั้นดิ พ่อมึงคุยอะไรวะ ทำไมดูซีเรียส?”

          คิมมินกยูทำสีหน้าอยากรู้ด้วยอีกคน ส่งผลให้เพื่อนรักสุดโหดของพวกเขาปรายสายตาเย็นๆมองก่อนจะตวัดสายตาคมกลับไปที่หน้าจอทีวีเช่นเดิม

          “ดูท่า อารมณ์มันจะไม่ดีว่ะ”

          “นั้นดิ แต่อยากเสือกไงสัด อยากเสือก”  ยูคยอมกับมินกยูกระซิบกระซาบกันเบาๆ ถึงแม้จะเป็นเพื่อนสนิทกันมากแค่ไหนแต่ทั้งสองก็ยังมีความเกรงใจจองกุกอยู่ไม่น้อย เพราะใครๆก็ต่างรู้ดีว่าอารมณ์ของผู้ชายคนนี้ไม่ปกติเหมือนคนอื่น นอกจากจะอารมณ์ร้ายแล้วยังชอบใช้กำลัง จองกุกเป็นลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัยจึงสามารถทำอะไรก็ได้ในที่แห่งนี้ เมื่อเขาไม่พอใจใครก็แค่ชี้นิ้วไล่ออกก็แค่นั้น ทำให้ในมหาวิทยาลัยไม่มีใครกล้าเข้าใกล้จองกุกเกินกว่าสองเมตร แม้กระทั้งอาจารย์ก็ยังไม่กล้าจะมีปัญหาด้วย

          ครืดด

          จู่ๆเสียงข้อความในก็ดังขึ้น จองกุกหยิบมือถือที่ตั้งอยู่ข้างๆขึ้นมาดู ก็พบข้อความของพ่อเขาเองส่งมาให้เป็นการย้ำเตือนอีกครั้ง


          ‘เย็นนี้รับน้องแล้วมาส่งที่บ้าน ทานอาหารเย็นด้วยกัน ฉันมีเรื่องสำคัญจะคุยกับแก’


          “หึ”

          “นั่นมึงจะไปไหน?”  ยูคยอมถามขึ้นเมื่อเพื่อนตัวสูงลุกขึ้นพรวดและคว้ากุญแจรถทันที

          “กลับล่ะ”

          “เอ้า ทำไมรีบวะ”

          “มีธุระต้องไปจัดการนิดหน่อย”














          “มึงกลับยังไงแท ให้กูไปส่งมั้ย?”  โฮซอกถามขึ้นพลางควงกุญแจรถมอเตอร์ไซค์ไปมา ทั้งสองเดินออกมาจากลิฟต์หลังจากที่เรียนคลาสสุดท้ายเสร็จเรียบร้อยแล้ว


          ‘ตอนเย็นกลับกับพี่จองกุกนะลูก’


          คำพูดของซอนมีดังขึ้นในหัวทันที ก่อนออกจากบ้านแม่ของเขาได้สั่งไว้ว่าให้กลับบ้านพร้อมจองกุก แทฮยองไม่ได้ปฏิเสธออกไปแต่เขาก็ตั้งใจที่จะไม่ทำตามอยู่แล้ว และอีกอย่างวันนี้ทั้งวันแทฮยองก็ไม่เห็นหน้าจองกุกเลยด้วยซ้ำ ไม่มีทางที่ผู้ชายคนนั้นจะอยู่รอรับเขากลับบ้านด้วยหรอก

          “ไม่เป็นไร เรากลับเองได้”

          “บ้านใหม่มึงเป็นทางผ่านกูนะ ไปด้วยกันนี่แหละ”

          “แต่เราเกรงใจ--”

          “เกรงใจห่าไร มึงกับกูเป็นเพื่อนกันนะไอ้ลูกหมา”

          “งื้อ ผมเรายุ่งหมดแล้วนะโฮซอก!”

          โฮซอกอดหมั่นเขี้ยวความน่ารักของคนที่เขาเรียกว่าไอ้ลูกหมาไม่ได้ จนต้องรวบตัวมันมารัดคอและพาเดินไปที่ลานจอดรถมอเตอร์ไซค์ มือก็อยู่ไม่นิ่ง ค่อยขยี้ผมนุ่มๆของอีกฝ่ายไปด้วยตลอดทาง

          “เราเดินเองได้น่าไม่ต้องรัดคอ”

          “ไม่ เดี๋ยวมึงหนีกู”

          “ไม่หนี”

          “ผมมึงหอมจังว่ะ ใช้แชมพูอะไร”  จมูกโด่งเผลอสูดดมกลิ่นแชมพูจากเส้นผมสีน้ำตาล ไม่ได้ล้อเล่นสักนิดก็ผมของแทฮยองมันหอมจริงๆนี่นา

          “เราไม่ได้สระผมตั้งสองวันแล้วนะ”

          “อย่ามาโกหกกู เนี่ย! หอมทั้งหัวเลย”

          ฟอดด

          “งื้อ โฮซอก ปล่อยคอเราสักที”

          “ฮ่าๆๆ”

          ตุบ!

          “ขอโทษครับ”

          “ขอโทษครับ” 

          เพราะมัวแต่แกล้งกันตลอดทางทำให้แทฮยองและโฮซอกเดินชนกับใครบางคนเข้า เด็กหนุ่มทั้งสองเอ่ยขอโทษพร้อมกันก่อนที่แทฮยองเงยหน้ามองคนที่เขาพึ่งเดินชน ดวงตากลมเบิกกว้างเพราะไม่คิดว่าจะได้เจอหน้าของคนใจร้ายอีกครั้ง

          “พะ...พี่จองกุก”

          “มึงรู้จักเหรอ?”

          “อือ”  แทฮยองหลบสายตาจองกุกที่จ้องหน้าเขานิ่ง หันไปตอบโฮซอกเบาๆก่อนที่ใบหน้าหวานจะเอาแต่ก้มมองปลายเท้าตัวเอง อาการของแทฮยองแปลกไปทำให้โฮซอกมองหน้าคนที่คาดว่าเป็นรุ่นพี่อีกครั้ง เพราะดูจากการแต่งตัวที่ผิดระเบียบของอีกฝ่าย

          “ขอโทษอีกครั้งครับ ไปเถอะแท”  โฮซอกคว้ามือเล็กมาจับแน่น เขาลากแทฮยองเพื่อจะเลี่ยงเดินไปอีกทางแต่ก็ถูกรุ่นพี่ตัวสูงที่ไม่พูดไม่จาเดินดักทางเอาไว้เสียก่อน

          “ขอทางหน่อยครับ”  โฮซอกรู้สึกว่ามือเล็กที่กุมอยู่สั่นระริก ถึงเขาจะไม่เข้าใจอะไรบางอย่างแต่ก็สัมผัสได้ว่าแทฮยองกำลังกลัวรุ่นพี่ตรงหน้า

          “สั่งกู?”

          “ไม่ได้สั่งครับ แค่ขอทาง”

          “หึ”  จองกุกแสยะยิ้มกับความกล้าของเด็กปีหนึ่งตรงหน้า อาจจะยังไม่รู้จักเขาถึงได้กล้าใช้น้ำเสียงและสายตาแข็งกร้าวแบบนั้น

          “เก่งให้ตลอดนะมึงน่ะ”

          “...”  โฮซอกขมวดคิ้วแน่นกับคำพูดของรุ่นพี่ เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าทำไมอีกฝ่ายต้องทำท่าเหมือนจะประกาศศึกกับเขา ทั้งๆที่ทั้งคู่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน

          “โฮซอก ไปกันเถอะ”  แทฮยองที่เงียบมานานเอ่ยบอกเพื่อนตัวเองเสียงเบา เขาไม่เงยหน้ามองจองกุกเลยแม้แต่นิดเดียว

          “อืม”  โฮซอกตอบออกไป เขาเห็นท่าไม่ดีจึงพาแทฮยองหมุนตัวเพื่อเดินกลับไปทางเดิม

          พรึบ!!

          แต่ข้อมือเล็กก็ถูกอีกคนกระชากอย่างแรงจนมือที่โฮซอกกุมอยู่หลุดออกไปอย่างง่ายดาย แผ่นหลังบางกระแทกเข้ากับหน้าอกแกร่งของจองกุกดังปึก โฮซอกเบิกตากว้างกับการกระทำของรุ่นพี่หน้าโหดคนนี้

          “ป...ปล่อย!”

          “แม่มึงสั่งให้กลับกับกูไม่ใช่เหรอ?”  น้ำเสียงแหบกระซิบถามข้างใบหู แทฮยองรู้สึกว่ามันน่ากลัวจนขอบตาทั้งสองข้างร้อนเผ่า โฮซอกมองการกระทำของจองกุกที่เหมือนกำลังจะขู่บังคับแทฮยอง เขาจึงเข้าไปดึงมือเล็กให้ออกมาแต่ก็ถูกจองกุกผลักไหล่อย่างแรงจนร่างของโฮซอกล้มลงไปกับพื้น

          ตุบ!

          “โฮซอก!”

          “อย่าเสือก”  จองกุกด่าคนบนพื้นด้วยถ้อยคำหยาบคาย ก่อนจะกระชากแขนบางให้เดินตามไปยังลานจอดรถยนต์ทันที



[50%]









          บรื้น!!!

          แทฮยองเห็นโฮซอกทำท่าจะวิ่งตามแต่ก็ไม่ทัน เขาได้แต่มองท้ายรถยนต์ที่ขับออกไปและในนั้นมีแทฮยองนั่งอยู่ เด็กหนุ่มกำมือตัวเองแน่น เขารู้สึกเป็นห่วงแทฮยองมากๆจึงหยิบมือถือออกมาและกดหาเบอร์ของอีกฝ่ายทันที








          Rrrr

          ภายในแลมโบกินีคันหรู เสียงเรียกเข้ามือถือของแทฮยองดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ เขาหยิบมันออกมาจากกระเป๋ากางเกงและกดรับสาย

          “โฮซอก”

          (แท มึงเป็นไงบ้าง มันพามึงไปไหน)

          “ร...เราไม่เป็นไร เขาจะพาเรากลับบ้าน”

          (มึงแน่ใจนะ ไอ้นั่นแม่งไม่น่าไว้ใจ มึงห้ามวางสาย--)

          พรึบ!

          จองกุกชะลอความเร็วก่อนจะกระชากมือถือของแทฮยองและกดเปิดกระจกรถ เมื่อกระจกถูกเลื่อนลงมา จองกุกจัดการเอาของในมือโยนลงไปนอกหน้าต่างทันที

          “พี่จองกุก!!”  แทอยองเบิกตากว้างเมื่อโทรศัพท์มือถือถูกโยนออกไปนอกรถ เขาแทบไม่อยากจะเชื่อว่าอีกฝ่ายจะกล้าทำอะไรรุนแรงขนาดนี้ แทฮยองหันมองตามบนพื้นถนนก็เห็นโทรศัพท์ของเขาถูกรถคันหลังเหยียบต่อหน้าต่อตา

          “ทำไมทำแบบนี้!!”

          “เรื่องของกู”

          “ฮึก”  แทฮยองหันกลับมานั่งตัวตรงอีกครั้ง ยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกจากแก้มใสแรงๆเมื่อสิ่งที่จองกุกทำมันแย่มากสำหรับเขา แต่แทฮยองจะด่าหรือเถียงอะไรออกไปได้ละ ในเมื่ออีกฝ่ายน่ากลัวขนาดนี้ เขายอมรับว่ากลัวจองกุก

          “จอดเลย ผมจะกลับเอง”

          “หึ”

          “ผมบอกให้จอด!”

          “อย่ามาสั่ง!”

          “ฮึก ผมจะกลับบ้านเอง”

          “ใครบอกว่ากูจะพามึงกลับบ้าน?”

          “...?”  แทฮยองมองออกไปข้างทางทันที เขาไม่คุ้นกับเส้นทางใหม่เพราะบ้านเก่าของแทฮยองไม่ได้อยู่ในละแวกบ้านของคุณลุงเลย ถึงจะพาออกนอกเส้นทางจริงๆ แทฮยองก็ไม่รู้หรอก

          “พี่จองกุกจะพาผมไปไหน?”

          “อย่าสะเออะเรียกกูว่าพี่”

          “...”

          “เพราะกูไม่นับมึงเป็นน้อง”  

          แทฮยองกัดริมฝีปากตัวเองแน่น จองกุกพาเขาขับออกมาได้สักพักใหญ่แล้ว แต่ก็ไม่มีวี่แววว่าจะเป็นเส้นทางกลับคฤหาสน์เลย แทฮยองได้แต่นั่งกำมือตัวเองแน่น กวาดสายตาอ่านป้ายก็พบว่าจองกุกกำลังจะพาเข้าออกจากตัวเมือง

          “พี่— คุณจะพาผมไปไหน ผมไม่ไปนะ!!”

          “...”  

          ไม่มีคำตอบจากอีกฝ่าย แทฮยองจึงตัดสินใจตวัดสายตามองคนขับที่กระตุกยิ้มร้ายอย่างน่ากลัว แทฮยองรีบหันหน้ากลับมาทันที เขาไม่รู้ว่าจองกุกรู้เรื่องแต่งงานหรือยัง แต่เขาน่ะรู้อยู่แล้วและก็คิดว่าตัวเองไม่สามารถขัดคำสั่งของแม่กับคุณลุงได้ 

          แต่สำหรับจองกุก...แทฮยองมั่นใจว่าจองกุกต้องปฏิเสธจนหัวชนฝาแน่ๆ เขาจึงทำเป็นนิ่งเพราะมั่นใจว่ายังไงซะจองกุกก็ต้องไม่ยอมแต่งงานกับเขาแน่นอน

          “ที่ไหน!?”  แทฮยองถามออกไปเมื่อรถยนต์ค่อยๆชะลอและจอดลงในที่สุด รอบข้างที่เต็มไปด้วยตู้คอนเทนเนอร์เก่าๆมากมาย ภายนอกช่างเงียบสงัดและท้องฟ้าที่ค่อยๆมืดลงเพราะเวลานี้ใกล้มืดเต็มทีแล้ว

          “คุณพาผมมาที่นี้ทำไม?”
จองกุกไม่สนใจเสียงหวานที่สั่นเครือ เขาจอดรถและเปิดประตูลงไปทันทีทำให้แทฮยองมองไปรอบๆด้วยความหวาดกลัว ไม่นาน...ประตูฝั่งของแทฮยองก็ถูกเปิดออกจากจองกุก

          หมับ!

          “โอ๊ย!!”

          มือหนากระชากต้นแขนเล็กจนร่างบอบบางของเด็กหนุ่มปลิวลงจากรถอย่างง่ายดาย ดวงตากลมที่เอ่อล้นไปด้วยน้ำตาช้อนมองคนใจร้ายที่ใช้สายตาดุดันมองเขาอยู่

          พรึบ!

          จองกุกเหวี้ยงแทฮยองอย่างแรงจนคนที่ตัวเล็กกว่าเกือบล้มหน้าคะมำลงกับพื้น

          “จัดการมันซะ”

          แทฮยองเบิกตากว้างเพราะจู่ๆจองกุกก็พูดบางอย่างออกมา เขาไม่เข้าใจจนกระทั้งหันหลังไปมองก็พบแก๊งวัยรุ่นชายเกือบสิบคนค่อยๆเดินเข้ามาใกล้

          “ฮึก ไม่นะ”  แทฮยองส่ายหน้าแรงๆก่อนจะหันมองเจ้าของคำสั่ง แทฮยองไม่รู้ว่าคนพวกนี้เป็นใครแต่เขามั่นใจว่าพวกมันไม่ได้มาดีแน่ๆ

          “คุณจองกุก อย่าทำแบบนี้เลยนะ ผ...ผมขอโทษ”

          “ขอโทษเรื่องอะไรล่ะ มึงรู้ตัวด้วยเหรอว่าผิดเรื่องอะไร?”

          “ผมขอโทษแทนแม่...”

          “กองไว้ตรงนั้น”  ใบหน้าหล่อกระตุกยิ้มมุมปาก เขาตวัดสายตามองแก๊งลูกน้องอันธพาลที่เอาไว้ใช้งานนานๆที 

          โดยเฉพาะช่วงที่เขาอยากซ้อมคน

          “ทำให้แม่มันเห็นแล้วอกแตกตาย”

          “ได้เลยลูกพี่!!!”  

          จองกุกใช้ลิ้นดุดกระพุ้งแก้มสองสามทีก่อนจะแสยะยิ้มอย่างนึกสมเพชร่างบางตรงหน้าที่เริ่มร้องไห้ออกมา

          “ขี้ขลาดว่ะ”

          “ฮึก”  แทฮยองร้องไห้ออกมาอย่างหนัก มือทั้งสองข้างกำขากางเกงแน่น แทฮยองรู้ว่าจองกุกต้องการให้คนพวกนี้ซ้อมเขาให้สมกับความโกรธที่จองกุกมีให้แทฮยองและแม่ แต่แทฮยองรู้ตัวว่าตัวเองคงจะสู้ผู้ชายพวกนี้ไม่ได้ ถึงเขาจะเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่แทฮยองไม่ได้แข็งแรงถึงขั้นต่อสู้เป็น เขาออกจะอ่อนแอซะด้วยซ้ำ...

          “จัดการมัน!”  ยิ่งเห็นใบหน้าของแทฮยองยิ่งทำให้เขานึกถึงใบหน้าของซอนมี จองกุกกำหมัดแน่นเพราะภาพรอยยิ้มของพ่อของเขาที่ส่งให้ผู้หญิงคนนั้นผุดขึ้นมา

          รอยยิ้มนั่น...มันเคยเป็นของแม่เขา และต้องเป็นของแม่เขาคนเดียวเท่านั้น!

          ตึกๆๆ

          เสียงฝีเท้าที่ค่อยๆเดินเข้ามาใกล้ ก่อนที่มือหนาของบางคนจะผลักเข้าที่ไหล่บางอย่างแรงจนแทฮยองกระเด็นล้มลงกับพื้น จากนั้นร่างบางถูกคร่อมทับด้วยวัยรุ่นคนหนึ่งก่อนที่ใบหน้าหวานจะถูกหมัดหนักๆกระแทกเข้าที่แก้ม

          ผลัวะ!!!

          “อึก!”

          ผลัวะ!!!

          ใบหน้าของแทฮยองหันซ้ายขวาตามแรงที่ถูกต่อย เขาเจ็บจนน้ำตาไหลพรากออกมา แต่ยิ่งเจ็บใจไปกว่านั้นคือเขาสู้ไม่ได้เลย ไม่มีแม้แต่เรี่ยวแรงที่จะร้องขอความเห็นใจ

          “ฮึก!”

          “ร้องไห้อย่างกับผู้หญิง!”  วัยรุ่นคนหนึ่งที่ยืนดูเหตุการณ์ด้วยความสนุกพูดขึ้นมา ดวงตาที่เต็มไปด้วยน้ำใส่ๆเผลอสบเข้ากับสายตาคู่คมที่ยืนกอดอกมองเหตุการณ์นิ่งๆ 

          “เออว่ะ จะว่าไปมึงก็เหมือนผู้หญิงเหมือนกันนี่หว่า”

          “ฮึก ไม่!”  แทฮยองพยายามดิ้นเมื่อคนที่คร่อมร่างเขาไว้ใช้มือสอดเข้าไปในเสื้อก่อนจะบีบเนื้อนุ่มๆอย่างพิจารณา

          “เฮ้ยพวกมึง! ตัวนิ่มเอาเรื่องว่ะ!”

          “จริงดิ!”

          “กูขอจับบ้าง!”

          “ฮื้อ ไม่ ออกไปนะไอ้ชั่ว!!!”  แทฮยองดิ้นพล่านเมื่อวัยรุ่นผู้ชายที่เหลือกำลังจะรุมล้อมตัวเขา ยิ่งสายตาน่ารังเกียจยิ่งทำให้แทฮยองหวาดกลัว แทฮยองช้อนสายตามองคนที่บงการทุกอย่างก็เห็นจองกุกขมวดคิ้วแน่น นัยน์ตาคู่คมฉายแววลังเลบางอย่าง

          “หยุดซะ!!”

          กึก

          ทุกอย่างหยุดอยู่กับที่ วัยรุ่นนับสิบคนชะงักมือเอาไว้เพราะน้ำเสียงแข็งกร้าวที่ฟังแล้วขนลุกกันไปตามๆกัน

          “เอ่อ...ถ้าลูกพี่ยกมันให้พวกผมแล้ว พวกผมขอเอามันไปเล่นสนุกละกันนะ”  เด็กที่คาดว่าอายุน้อยกว่าจองกุกพูดออกมา คิ้วหนากระตุกเล็กน้อยเมื่อไอ้เด็กเมื่อวานซืนตรงหน้ากล้าขอลูกเมียน้อยที่เขาอยากจะเก็บไว้แกล้งอย่างหน้าด้านๆทั้งที่เขาก็พึ่งเอ่ยปากบอกให้พวกมันหยุดเมื่อครู่นี้

          “กลับไปให้หมด”

          “แต่ลูกพี่--”

          “กูบอกให้กลับไป!!!”  เมื่อน้ำเสียงโหดเหี้ยมตวาดลั่น ไม่มีใครในที่นี้กล้าต่อรองอะไรทั้งนั้น เด็กวัยรุ่นนับสิบคนวิ่งหายไปจากตรงนี้จนหมด เหลือเพียงร่างของแทฮยองที่นอนอยู่บนพื้นทราย เนื้อตัวมอมแมม ใบหน้าเปรอะเปื้อนไปด้วยหยดน้ำตาและที่สำคัญ...มุมปากกับแก้มทั้งสองข้างช้ำเขียวและมีเลือดไหลออกมาไม่หยุด

          “ฮึก”

          “...”  จองกุกมองคนที่ค่อยๆยันร่างตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา ก่อนที่ร่างสูงจะหมุนตัวเดินกลับไปที่รถ

          แทฮยองยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออก เขายันร่างกายที่บอบช้ำให้ลุกขึ้นยืนและจำใจเดินตามหลังคนใจร้ายไปที่รถ ไม่รู้ว่าจองกุกจะให้เขากลับด้วยมั้ยแต่แทฮยองไม่กล้าอยู่ที่นี้คนเดียวหรอก เขากลัวว่าคนเลวพวกนั้นจะย้อนกลับมาทำร้ายอีก...

          กึก

          แทฮยองถือวิสาสะเปิดประตูฝั่งข้างคนขับและแทรกตัวเข้าไปนั่งทันที ไม่แม้แต่จะหันหน้ามองคนใจร้ายที่ใช้สายตาน่ากลัวมองเขาอยู่

          “ลงไป”

          “...”

          “หูหนวก?”

          “ผม ฮึก...ขอกลับด้วย”

          “กูต้องให้?”

          “ครั้งสุดท้ายที่ผมจะกวนใจคุณ”

          “...”

          “ผมจะไม่มาให้คุณเห็นหน้าอีก”  แทฮยองพูดออกไปทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่ จองกุกกระตุกยิ้มร้ายเมื่อได้ยินประโยคที่ฟังแล้วเข้าหู

          “แม่มึงด้วย”

          “...”

          “ออกไปจากบ้านกูให้หมด ไม่งั้นมึงกับกูไม่จบแค่แบบวันนี้แน่”

          “ฮึก...ครับ”



     
[100%]


#ฟิคจองกุกเสพติด



TBC.

ใจร้ายยยยยยย TT  ที่พี่เขาใจร้ายกับน้องขนาดนี้เพราะพี่แกยังเห็นน้องเป็นผู้ชายคนหนึ่งเลยลากไปซ้อม หลังๆอาจจะลากไปทำอย่างอื่น -..-

ใครเข้ามาอ่านแล้วชอบก็คอมเม้นท์บอก คุยกันได้นะคะ ขอกำลังใจเย้อๆ ^-^



         
 
B
E
R
L
I
N
     
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 46 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

37 ความคิดเห็น

  1. #33 Samorn1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2563 / 01:25
    จองกุกใจร้าย
    #33
    0
  2. #27 ooAliciaoo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 18:53

    ตายแล้ว โหดร้ายเหลือเกินพระเอกเรา (แต่ก็หนุกกกก )ใจหายวาบตอนพาคนมารุมน้องดีที่ยังช่วยเขา

    จากนี้ก็สู้ๆนะแทฮยอง เตรียมตัวให้พร้อม คาดว่าจะโดนอีกเยอะ ????

    #27
    0
  3. #14 KamonchanokAUY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 14 มีนาคม 2561 / 01:28
    สงสารน้องงงงง
    #14
    0
  4. #13 mildfanfan1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:43
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #13
    0
  5. #12 mildfanfan1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 มีนาคม 2561 / 01:43
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #12
    0
  6. #11 -TUANGTHONG- (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 มีนาคม 2561 / 10:36
    จองกุกหนูโหดร้ายยเกินปายย
    #11
    0
  7. #10 JPNamji (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 12:34
    โหดร้ายยย ไรท์สู้ๆ คะ มาต่อด้วยน้าาาา
    #10
    0
  8. #9 NumFonEngg (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 23:15
    เป็นกำลังใจให้นะค้าาา

    ให้เย้ออๆ เลย~
    #9
    0
  9. #8 valkyries1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 23:06
    โหยยทำไมร้ายขนาดนี้
    #8
    0
  10. #7 Noeyjin (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 21:47
    จองกุกใจร้ายยยย
    #7
    0
  11. #6 KTYKIMTAEHYUNG (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 มีนาคม 2561 / 20:47
    มาต่อด่วนนนนนน555 จองกุกใจร้ายกับน้องอ่ะ!เครียดดดดด
    #6
    0
  12. #5 mildfanfan1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 มีนาคม 2561 / 00:49
    อย่าต้องโหดใส่น้องเเทด้วยจองกุกงื้ออ
    #5
    0
  13. #4 valkyries1 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 มีนาคม 2561 / 19:26
    ทำไมหยาบแบบเน้ แทหนูอย่าเพิ่งไปรักนางนะ เดี๋ยว​ได้ใจ 55555555​
    #4
    0