Ruthlessly Mafia [BTS x YOU] END มีฉบับ E-book

ตอนที่ 8 : MAFIA 08 :: เสี่ยง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,315
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 160 ครั้ง
    3 ส.ค. 61






MAFIA 08 

เสี่ยง [100%]











จะไม่ช่วยกันจริงๆเหรอคะ!”  


เสียงหวานหอบถี่ๆและทิ้งอุปกรณ์ทำสวนลงบนพื้นอย่างไม่ใยดีมันอีกต่อไป พลางยกหลังมือขึ้นปาดเม็ดเหงื่อที่หน้าผาก ปรายตามองคนสวนนับสิบที่ต่างยืนกุมมือมองเธอนิ่งๆอยู่แบบนั้นมาหลายชั่วโมง


    ช่วยไม่ได้หรอกครับ นายท่านสั่งว่าห้ามช่วยเด็ดขาด


    ใช่ครับ ไม่งั้นพวกผมตายแน่ๆ”  


พวกเขาเอ่ยพลางทำสีหน้าเห็นใจหญิงสาว ข้าวถอนหายใจหนักๆ ในใจกรีดร้องเมื่อได้ยินแต่คำว่านายท่านมาทั้งวันจนเธออยากจะอ้วกออกมา ขนาดตัวไม่อยู่ยังตามมาหลอกมาหลอนได้ตลอดเวลาให้ตายสิ!


    ใบหน้าสวยเบ้ปากอย่างขัดใจ หันมองแปลงผักซึ่งถูกทับถมด้วยดินสีดำกำลังรอการปลูกขึ้นมาใหม่และนั่นก็คือหน้าที่ของเธอต่อจากนี้ไป ตอนรื้อยังไม่เหนื่อยขนาดนี้เลย นี่มันเรื่องบ้าชัดๆ!


    เธอจำใจก้มหยิบอุปกรณ์ทำสวนที่พื้นขึ้นมาไว้ในมืออีกครั้ง กลั้นใจจัดการทำทุกอย่างตามที่คนสวนยืนชี้นิ้วสั่งให้มันเสร็จสักทีเพราะตอนนี้ท้องน้อยๆกำลังดังโครกครากประท้วงอาหารเช้าทั้งที่ตอนนี้จะเป็นเวลาบ่ายแล้วก็เถอะ เธอจะไม่ได้รับอาหารเช้าถ้างานที่ได้รับมอบหมายยังไม่สำเร็จ


    เยอะขนาดนี้ใครจะไปทำหมด  


เสียงหวานบ่นกับตัวเองพลางก้มหน้าก้มตาใช้จอบขุดดินต่อไป แต่จังหวะนั้นเสียงฝีเท้าบางคนส่งผลให้การกระทำทุกอย่างหยุดอยู่กับที่ ข้าวเงยหน้าจากสิ่งที่กำลังทำอยู่และหันไปทางต้นตอของฝีเท้าปริศนาที่กำลังย่างกรายมา


    ออกไปให้หมด”  


    สิ้นเสียงทุ้มแหบทรงเสน่ห์ สร้างความตื่นตระหนกให้แก่คนสวนทั้งหมดที่หันมองหน้ากันเลิกลั่ก ไม่ใช่ว่าไม่รู้จักเจ้าของเสียง แต่พวกเขาไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่างหากในเมื่อได้รับคำสั่งจากยุนกิให้เฝ้าดูผู้หญิงคนนี้จนกว่างานจะเสร็จ


    หูหนวกหรือไง!!


    คนสวนทั้งหมดสะดุ้งทันทีและพากันออกไปจากตรงนี้จนหมด เหลือเพียงร่างบางที่ยืนตัวแข็งทื่อ กำด้ามจอบแน่น เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าของเขาชัดๆ


ตาไม่ฝาดแน่ๆ


    คุณ...”  


จากใบหน้าคมดุดันเมื่อครู่ แปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มบางๆเมื่อได้ยินเสียงเล็กเอ่ยเรียกตน คิมแทฮยองเดินเข้าไปใกล้เธอมากกว่าเดิม รอยยิ้มยังคงปรากฏอยู่บนใบหน้าหล่อเหลา


    จำกันได้หรือเปล่า?”


    ฉ...ฉัน


    เฮ้ ตั้งสติหน่อย   


แทฮยองกลั้วหัวเราะเมื่อเห็นท่าทางคล้ายรูปปั้นของคนตรงหน้า ข้าวตั้งสติได้ทันที เธอประมวลภาพเหตุการณ์เมื่อไม่กี่วันก่อน แทฮยองคือคนที่พยายามซื้อตัวเธอ เขาทำไปเพราะเหตุผลอะไรคนตัวเล็กไม่แน่ใจนัก แต่ที่แน่ใจคือร่างสูงตรงหน้ากับยุนกิเปิดสงครามกันที่งานประมูล การ์ดทั้งสองฝ่ายยกปืนขึ้นเกือบจะปะทะกันเพราะยุนกิไม่ยอมให้แทฮยองชนะการประมูลตัวเธอ ข้าวรู้แค่นั้นก่อนจะถูกเลื่อนตู้กระจกให้เข้าไปยังด้านใน เรื่องราวต่อจากนั้นเป็นยอย่างไรเธอไม่รู้ แต่ที่ รู้คือร่างสูงตรงหน้า...


    ต้องเป็นศัตรูกับมินยุนกิแน่ๆ


    แล้วนี่ทำอะไรอยู่”  


แทฮยองกวาดมองรอบๆ ใช้น้ำเสียงถามด้วยท่าทางเป็นมิตร ร่างบางกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก รู้สึกร้อนๆหนาวๆยังไงชอบกล 


    ควรจะรู้สึกดีใจหรือเปล่าที่เจอเขาคนนี้อีกครั้ง


    โดนพี่ชายฉันตัดลิ้นไปแล้วหรือไงถึงพูดไม่ได้ซะแล้ว”  แทฮยองยกยิ้มอย่างขำๆ ข้าวเบิกตากว้างกับคำพูดของเขา


    พี่ชาย?”


    คงยังไม่รู้สินะว่าฉันเป็นน้องชายของเจ้าของบ้านหลังนี้”  


แทฮยองเอ่ยประโยคพลางยกยิ้มร้าย มันเป็นแวบเดียวถ้าไม่สังเกตก็แทบจะไม่เห็น ข้าวขมวดคิ้วหนักกว่าเดิมแต่ก็ตัดสินใจก้มใบหน้าลงเลี่ยงที่จะสบตาสายตาคมน่ากลัวของคนตรงข้าม


สายตาของเขาทั้งคู่เหมือนกันอย่างกับแกะ ทั้งน่ากลัว ดุดัน และแฝงไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมกลอุบาย มันคงไม่แปลกใช่ไหมเพราะพวกเขาเป็นพี่น้องกัน


    ไม่ต้องกลัวฉันหรอก


    “...”


    ถึงฉันจะไม่ใช่คนดีนัก แต่รับรองว่าดีกว่ามินยุนกิ


    เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง แทฮยองค่อยๆระบายยิ้มออกมาก่อนจะพ่นประโยคที่ทำเอาคนฟังแทบหยุดหายใจ คล้ายๆว่ากำลังหาเรื่องใส่ตัวเองอีกครั้ง แต่ถ้าครั้งนี้เธอทำไม่สำเร็จ จุดจบอาจหนีไม่พ้นความตายจากปลายกระบอกปืนของคนใจร้าย


   ไปกับฉันนะ ไปอยู่กับฉัน”  


แต่ถ้ามันสำเร็จล่ะ ก็น่าลองเสี่ยงดูไม่ใช่เหรอ?

 









 

ครืด


กระจกทึบทางฝั่งคนขับถูกกดเลื่อนลงจากคนด้านใน ปรากฏชายหนุ่มรูปงามสวมแว่นกันแดดสีชาอันโปรด เขาส่งยิ้มให้บอดี้การ์ดหน้าประตูใหญ่ซึ่งกำลังพยายามใช้สายตาสอดส่องเข้าไปในรถหรูของเขาแต่ก็ไม่พบอะไรเป็นที่น่าสงสัย


พี่ชายฉันท่าจะงานยุ่ง งั้นฉันขอตัวกลับก่อนแล้วกัน ไว้จะมาใหม่วันหลัง   


แทฮยองยกยิ้มมุมปาก การ์ดหนุ่มพยักหน้ารับและไม่นึกสงสัยอะไร ถึงจะรู้ดีว่าแทฮยองไม่ถูกกับนายท่านของเขาก็เถอะ แต่ยังไงทั้งคู่ก็เป็นพี่น้องกัน


แล้วอีกอย่าง...คงไม่มีเหตุผลอะไรที่จะสงสัยในการมาในครั้งนี้ของแทฮยอง จะขอให้เขาลงจากรถเพื่อค้นตัวเพราะกลัวจะขโมยของอย่างนั้นเหรอ?


ฐานะของคิมแทฮยองก็ไม่ต่างจากมินยุนกินัก เขาคงไม่ทำอะไรแบบนั้นแน่ๆ


ครับ


ประตูถูกเปิดกว้างให้รถคันหรูแล่นออกไปด้วยความเร็วโดยหารู้ไม่ว่าแทฮยองไม่ได้มาขโมยของ


แต่มาขโมยคนต่างหาก

 













 

ล้อหนังของรถยนต์ราคาแพงบดขยี้กับถนนมาไกลพอสมควร ก่อนที่รถจะค่อยๆหยุดลงในซอยแคบแห่งหนึ่ง ร่างสูงโปร่งลงจากรถด้วยท่าทางเร่งรีบ เดินไปยังกระโปรงรถด้านหลังแล้วค่อยๆเปิดออก


 ไง”  


เขาเอ่ยทักคนตัวเล็กที่นอนขดอยู่ภายในกระโปรงรถยนต์ เธอถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

รอดแล้วเหรอ…


จะนอนอยู่ในนั้นหรือไง


แทฮยองถามออกมา จากนั้นคนตัวเล็กก็ลุกขึ้นนั่งและพยายามปีนลงมาอย่างทุลักทุเล ร้อนจนคนตัวสูงทนมองไม่ไหว แขนแกร่งช้อนตัวร่างบางขึ้นไว้ในอ้อมแขนแล้วยกเธอขึ้นอย่างง่ายดายจนข้าวตกใจเผลอเบิกตากว้าง 


ฉ...ฉันลงเองได้


พรึบ!


เท้าเล็กทั้งสองข้างเหยียบพื้นดินอย่างปลอดภัย ข้าวถอยหลังหนีทันที ยังไงก็เถอะ...เธอยังหวาดระแวงผู้ชายคนนี้


ไม่สิ...หวาดระแวงทุกคนที่เกี่ยวข้องกับมินยุนกิถึงจะถูก


ไม่ต้องกลัวฉัน เลิกทำหน้าแบบนั้นได้แล้ว


“...”  


ข้าวเงยหน้าสบตาเขา สายตาคมดุดันพยายามเปลี่ยนแปลงมันให้ดูอ่อนโยนอย่างไม่เคยทำมาก่อน แทฮยองรู้ตัวดีว่าผู้หญิงตรงหน้ากลัวเขา แต่ในเมื่อเธอยอมหนีมาด้วยแล้ว ก็แปลว่าเธอไว้ใจเขามากกว่ามัน


มันที่ว่าก็คือคนที่เขากำลังจะเอาชนะอยู่ในตอนนี้ไงล่ะ


ขึ้นรถเถอะ


คุณจะพาฉันไปไหน?”


เธออยากไปไหนล่ะ?”


 ข้าวกัดกลีบปากล่างแน่น คำตอบมันแน่ชัดอยู่แล้วว่าอยากไปไหน มันอยู่ที่ว่าเขาจะพาเธอไปได้หรือเปล่า


บ้าน


“...”


ฉันอยากกลับบ้าน


ได้สิ


 คุณพูดจริงเหรอ!  


คนที่ได้ฟังดีใจจนยิ้มกว้างออกมา หัวใจเต้นไม่เป็นส่ำเพราะไม่คิดว่าชาตินี้จะได้กลับไปเหยียบบ้านตัวเองอีกครั้ง 


แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้


 “...!!”


มันไม่ง่าย เธอก็รู้ว่าพี่ชายฉันมีอิทธิพลแค่ไหน


“...”


ถ้ารีบทำอะไรบุ่มบ่ามลงไปผลที่ได้มันจะไม่คุ้ม”  


แทฮยองพูดถูก ถึงจะหนีออกมาจากบ้านหลังนั้นได้แล้วก็เถอะ ก็ไม่ได้แปลว่าตอนนี้เธอปลอดภัยจากมาเฟียยุนกิร้อยเปอร์เซ็น


แล้วถ้าเขารู้ว่าเธอหายตัวไป…


ที่แรกที่มันจะดักไว้คือสนามบิน


“...”


ไปอยู่กับฉันก่อน รอให้ได้จังหวะ ฉันจะไปส่งเธอถึงหน้าบ้านเลยล่ะ


เธอเม้มปากแน่นคล้ายกำลังใช้ความคิด...


ทุกอย่างที่แทฮยองพูดมันน่าเชื่อถือไปหมด มันสมเหตุสมผลมาก...มากซะจนคนหัวอ่อนยอมเชื่อง่ายๆว่าผู้ชายคนนี้ไว้ใจได้ ถ้าทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดีเขาจะไปส่งเธอที่บ้าน


ต...ตกลง”   


ตอบออกไปทั้งที่ยังก้มหน้า โดยไม่ทันเห็นสายตาเจ้าเล่ห์พร้อมกับรอยยิ้มแปลกๆบนใบหน้าหล่อเหลา

 










 

เสียงคลื่นกระทบชายฝั่งกับสายลมแรงๆริมชายหาดสีครีมอ่อน ท้องฟ้าครึ้มบ่งบอกว่าเป็นเวลาใกล้มืดและพระอาทิตย์กำลังจะตกดิน น้ำทะเลสีเขียวมรกตใสพัดไหวไปตามกระแสคลื่นเป็นจังหวะ ชายหาดสถานที่คล้ายสวรรค์บนดินแห่งนี้อยู่ห่างไกลจากเมืองหลวงค่อนข้างมาก ใช้เวลาเดินทางสามถึงสี่ชั่วโมงกว่าจะมาถึง


บ้านพักตากอากาศและชายหาดส่วนตัวของคิมแทฮยอง


ให้ฉันอยู่ที่นี่เหรอคะ?”   


ดวงตากลมโตกวาดมองรอบๆบ้านหลังใหญ่ที่อยู่ติดริมทะเล ภายในบ้านกว้างขวางและสิ่งของทุกอย่างล้วนตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์สีขาวและสีเทาอ่อนสะอาดตา เรียบหรูและน่าอยู่


ซึ่งคนที่สามารถซื้อบ้านและชายหาดแบบนี้ได้คงมีแต่มหาเศรษฐีเท่านั้น


ใช่ ที่นี่ปลอดภัยนะ 


เขาพูดออกมาและยังคงยิ้มกับท่าทางตื่นตระหนกของคนตัวเล็ก ดูเหมือนว่าข้าวจะชอบทะเลมากๆ เพราะริมฝีปากสีชมพูร้องว้าวตลอดเวลาตั้งแต่ลงจากรถ 


คุณมั่นใจเหรอว่าปลอดภัยจริงๆ”  


ข้าวหันมาสบตากับสายตาคมที่มองเธออยู่ก่อน แทฮยองไหวไหล่เล็กน้อยและทิ้งตัวนั่งลงบนโซฟาสีเทา ยกขาอีกข้างเพื่อไขว่ห้าง ท่าทางไม่สะทกสะท้านอะไรกับสิ่งที่ตนกำลังทำอยู่


กลัวพี่ชายฉันขนาดนั้นเลย?”


“...”


แทฮยองเห็นปฏิกิริยาของเธอที่ดูหวาดหวั่นทุกครั้งเมื่อพูดถึงมินยุนกิ แปลว่าคงกลัวอยู่ไม่น้อย ไม่รู้ว่าสองวันที่ผ่านมาเธอไปเจออะไรมาบ้าง แต่คิดว่าเธอคงไม่มีความสุขเท่าไร เพราะไม่งั้นจะรีบตกลงยอมหนีมากับเขาหรอ?


แต่มันก็น่าแปลก เพราะสิ่งที่แทฮยองกำลังแปลกใจมากๆก็คือทำไมข้าวถึงยังมีชีวิตรอดอยู่ได้ถึงทุกวันนี้ เธอน่าจะถูกยิงทิ้งหรือไม่ก็ถูกขายให้กับเศรษฐีคนอื่นไปตั้งนานแล้ว เพราะตามนิสัยของมินยุนกิ เขาไม่เก็บผู้หญิงซึ่งเป็นสิ่งน่ารำคาญไว้ใกล้ตัวนานๆ แถมยังให้อยู่ในบ้านตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงยิ่งเป็นไปไม่ได้ แทฮยองรู้จักนิสัยพี่ชายตัวเองดี เขาให้คนมาสืบว่าเธอยังมีชิวิตอยู่หรือเปล่าและคำตอบก็ทำให้แทฮยองตกใจอยู่ไม่น้อย เพราะเขาคิดว่าเธอคงไม่รอดตั้งแต่วันประมูล


มันน่าแปลกใช่ไหมล่ะ


พี่ชายคุณน่ะ ไม่ใช่คน เขาไม่มีหัวใจไปตั้งนานแล้ว


แทฮยองอดขำออกมาไม่ได้กับคำพูดนั่น ข้าวถอนหายใจแรงๆและกัดปากแน่น เธอมองหน้าคนบนโซฟาอีกครั้งด้วยสีหน้าจริงจัง


คุณช่วยฉันนะคะ


“...”


อย่าให้เขาตามหาฉันเจอ  


ประโยคสุดท้ายแผ่วเบาลง ดวงตาร้อนเผ่า หลากหลายความรู้สึกที่เป็นอยู่ตอนนี้ เหมือนจะรอด อาจจะได้เจอลุงกับป้าอีกครั้ง อาจจะได้กลับบ้านอีกครั้ง เธอยังหวังได้อยู่ใช่ไหม?


ที่นี่ไม่ใช่ใครจะตามหาเจอง่ายๆ แต่คนอย่างพี่ชายฉันอาจเป็นเรื่องง่ายสำหรับมัน


อ้าว แล้วมันจะปลอดภัยตรงไหนล่ะ!


ใจเย็นสิ อาจจะหาเจอแต่ต้องใช้เวลาหน่อย


“...”


ระหว่างนี้เราก็มาคิดวางแผนกันใหม่ ว่าจะไปอยู่ที่ไหนกันต่อไงล่ะ


เธอยอมเชื่อใจเขาอีกครั้ง เพราะตอนนี้ข้าวไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว สายตาคมไล่มองร่างสวยที่ยืนอยู่ไม่ไกลด้วยสายตายากจะคาดเดา เขารู้สึกสนใจผู้หญิงคนนี้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น


ก็แค่สนใจเท่านั้น...


และยิ่งมารู้ว่าเป็นคนที่มินยุนกิหวงนักยิ่งทำให้เขาสนใจมากขึ้นเป็นสิบเท่า 


ร่างท้วมของแม่บ้านเดินเข้ามาตามคำสั่งของแทฮยองก่อนหน้านี้ เธอโค้งให้เจ้านายก่อนจะเดินนำหญิงสาวให้ขึ้นไปยังชั้นสองของบ้าน ข้าวสบตาแทฮยองแวบเดียวก่อนจะหันหลังเดินขึ้นตามไป เขามองเธอจนลับสายตา ก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปากอย่างสนอกสนใจ มันช่างสนุกกว่าที่คิดเอาไว้


การยั่วโมโหพี่ชายสุดที่รักทำให้ชีวิตมีสีสันขึ้นมาทันตา จะว่าโรคจิตก็ได้ แต่ยิ่งเขาเห็นยุนกิหวงอะไร ยิ่งทำให้แทฮยองอยากจับต้องของสิ่งนั้น ถึงรู้ว่ามันเสี่ยงอันตรายเพราะเล่นกับไฟ แต่เขาก็ไฟ ไม่จำเป็นที่ต้องกลัวไฟด้วยกัน 


แทฮยองรู้ว่ายุนกิกำลังหัวหมุนกับการหายไปของเธอ และอีกไม่กี่ชั่วโมง  ยุนกิกับบอดี้การ์ดพร้อมกับปืนอีกยี่สิบกำลังตรงดิ่งมาที่บ้านพักตากอากาศของเขา เวลาเหลือเพียงนิดเดียวควรรีบทำในสิ่งที่อยากจะทำ 


ก่อนที่จะทำไม่ทัน






[50%]











เอี๊ยด!!!!!


เสียงล้อหนังบดขยี้กับพื้นปูนดังสนั่นเมื่อรถยนต์คันหรูขับฝ่ากลุ่มบอดี้การ์ดหนาแน่นที่เฝ้าประตูทางเข้า แม้ว่าจะพุ่งชนหรือเหยียบสิ่งมีชีวิตใดๆที่มาขวางหน้าเขาก็ไม่สน


ร่างสูงลงจากรถด้วยอารมณ์โทสะที่พุ่งทะยานเหมือนไฟอันตรายกำลังปะทุพร้อมจะแผดเผาคนรอบข้าง ทุกครั้งที่เขาโกรธมักจะตีสีหน้าเรียบนิ่งจนใครๆต่างเดาความคิดไม่ออก แต่บัดนี้ไม่เป็นเช่นนั้น น้อยครั้งที่ยุนกิจะโกรธจนแสดงออกทางสีหน้าและท่าทางเพราะเขาเป็นคนที่เก็บความรู้สึกเก่ง แต่กับเรื่องราวในครั้งนี้ที่เธอก่อเรื่องไว้อีกครั้ง ทำให้เขาเก็บอารมณ์ไว้ไม่อยู่อีกต่อไป


เข้าไม่ได้นะครับคุณมินยุนกิ!!


หลายคนอาจสงสัยการมาเยือนในครั้งนี้ของเขา ชายหนุ่มชุดดำต่างวิ่งกรูกันมาดักทางไว้ แม้ว่ายุนกิคือคนที่บอดี้การ์ดรู้จักดีเพราะร่างสูงที่ยืนกำมือแน่นจนเส้นเลือดสีเขียวปูดโปนออกมานั่นคือพี่ชายนายท่านของพวกเขา


คิมแทฮยองอยู่ไหน?”


นายท่านไม่อยู่บ้านครับ


โกหก!!!!   


เสียงทุ้มตะโกนลั่นบ้านจนทุกคนรอบข้างสะดุ้งเพราะความตกใจ แปรเปลี่ยนเป็นเสียวสันหลังเมื่อใบหน้าหล่อเหลาตวัดสายตาคมกริบไล่มองการ์ดทุกคนอย่างเอาเรื่อง


ถ้าไม่อยากให้กูเข้าไปลากคอมันออกมาด้วยตัวเองก็ไปตามเจ้านายพวกมึงให้ออกมา!  


ยุนกิพยายามข่มอารมณ์ให้นิ่งเอาไว้ ทั้งที่ภายในใจร้อนรนแทบจะระเบิดออกมา ตั้งแต่รู้เรื่องราวเมื่อหลายชั่วโมงก่อนระหว่างที่เขาออกไปทำงานและมีแมวขโมยแอบขึ้นบ้าน ฉกเอาของบางอย่างซึ่งเขาเองก็ไม่รู้จะเรียกของสิ่งนั้นว่าอะไร แต่ที่รู้ๆว่าเมื่อไรที่ของสิ่งนั้นหายไปหรือไม่ได้อยู่ที่ที่สมควรจะอยู่ ร่างกายมันสั่นเทาด้วยอารมณ์เดือด 

 

และครั้งนี้ก็เช่นกันที่ผู้หญิงคนนั้นเลือกที่จะหนีเขาไปกับคนอื่น ตั้งใจและเต็มใจให้มันพาไปโดยไม่ไว้หน้าหรือเห็นหัวเขาสักนิด


จากที่กำลังประชุมใหญ่ในบริษัท ยุนกิได้วางสายจากบอดี้การ์ดว่าหญิงสาวคนเดียวภายในบ้านหายตัวไปหลังจากที่คิมแทฮยองโผล่เข้ามา


ไม่ต้องสาธยายก็รู้ว่ามันขโมยของเขาไปหน้าด้านๆ


ยุนกิลุกพรวดจากเก้าอี้ท่านประธานโดยที่ไม่สนใจสายตาลูกน้องมากมายในห้องประชุม ชายหนุ่มตรงไปที่ลานจอดรถวีไอพีและมุ่งหน้ามายังที่ที่เขากำลังเหยียบอยู่ตอนนี้ 


บ้านของคิมแทฮยอง 


หวังว่าจะได้เจอเงาหัวของน้องชายสุดที่รักแต่กลับผิดคาด


ก็บอกว่าไม่ได้อยู่ที่นี่  


เสียงของการ์ดหนุ่มที่ดูเหมือนว่าอายุน้อยที่สุดพูดขึ้น ใบหน้าจริงจังและค่อนข้างหาเรื่องอยู่ไม่น้อย ยุนกิตวัดสายตามองต้นเสียงก็หงุดหงิดขึ้นมากกว่าเดิมเมื่อเห็นใบหน้ากวนประสาททำทีท่าว่าไม่กลัวเขาเลยสักนิด


แล้วมันอยู่ที่ไหน?”   


เขาถามออกไป เท้าหนาค่อยๆก้าวไปหยุดตรงหน้าของการ์ดหนุ่มที่จ้องเขม็งมายังเขาเช่นกัน 


ทำไมต้องบอก?”   


ไร้หางเสียง...การ์ดหนุ่มอายุน้อยไม่ยอมแพ้กลับต่อปากต่อคำกับมาเฟียเหี้ยมโหดอย่างมินยุนกิยิ่งกระตุ้นต่อมโมโหของมาเฟียหนุ่ม เขาแสยะยิ้มมุมปากจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของการ์ดอายุน้อยอย่างน่ากลัว การ์ดหนุ่มรู้สึกถึงรังสีอันตรายบางอย่างที่กำลังคืบคลานเข้ามา มือสั่นเล็กน้อยแต่พยายามอวดเก่งเล่นสงครามทางสายตากลับไป


ปกป้องเจ้านายเก่งดี”


“...”


“ไง? ถูกเลี้ยงดีน่ะสิถึงได้เชื่องเหมือนหมา”  


ยุนกิเอ่ยประโยคที่คนฟังถึงกับกำมือแน่น ก่อนจะเงื้อขึ้นกลางอากาศเล็งไปที่ใบหน้าของยุนกิ แต่คนตัวสูงกว่าเดาทางถูก มือหนายกขึ้นคว้าหมับที่ข้อมือการ์ดอายุน้อยและออกแรงบิดข้อมือที่กำรอบจนคนถูกกระทำร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด


อย่ากร่างกับกู”  


ริมฝีปากหยักขยับพลางยกยิ้มเหมือนคนเสียสติ เขาบิดข้อมือและกำแน่นจนกระดูกแทบจะหักอยู่ข้างใน เสียงร้องอย่างเจ็บปวดดังขึ้นเรื่อยๆจนมือหนายอมปล่อยก่อนจะคว้าเอาคอเสื้อคนตัวเตี้ยกว่ากระชากอย่างแรง การ์ดหนุ่มพยายามต่อสู้แต่ก็เสียแรงเปล่าเมื่อเทียบกับมาเฟียไร้หัวใจอย่างคนตรงหน้า ถ้าไปยั่วโมโหเขาแล้วเรื่องมันคงไม่จบง่ายๆ การ์ดคนนี้ดันมายั่วโมโหยุนกิผิดจังหวะ ยั่วโมโหตอนที่เขากำลังโกรธจนแทบจะกลายร่างเป็นไฟถือว่าคิดผิด สายตาสั่นไหวมองขอความช่วยเหลือจากการ์ดหลายคนที่ยืนดูเหตุการณ์อยู่แต่กลับไม่มีใครกล้าเข้ามาช่วยเลยแม้แต่คนเดียว ได้แต่ยืนทำหน้าถอดสีกันไปตามๆกัน


รู้ไหมว่ามีเรื่องกับกูจะเจอกับอะไร!!!


ผลัวะ!!!


อั๊ก!!


เท้าหนาถีบเข้าไปเต็มๆที่กลางท้องการ์ดอายุน้อย ดูเหมือนว่าครั้งนี้อารมณ์โกรธมีแต่จะเพิ่มสูงและสูงขึ้นเรื่อยๆจนห้ามตัวเองไม่อยู่ และยิ่งคิดถึงใบหน้าของเจ้านายคนบนพื้น เขายิ่งขบกรามแน่นจนเกิดเสียงดังและทำท่าจะตรงไปยกขากระทืบคนที่นอนตัวงอแต่เสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์มือถือดังขึ้นมาเสียก่อน ยุนกิหายใจแรงกว่าเดิมเพราะเขาทั้งโกรธ โมโหกับเรื่องทุกเรื่องที่กำลังเกิดขึ้นในตอนนี้ ร่างสูงหยุดนิ่งและล้วงหาโทรศัพท์เครื่องหรูในกระเป๋ากางเกง


ติ๊ด


(นายท่านครับ)


“...”


เหมือนจะเป็นข่าวดีสินะ...เพราะปลายสายคือจองโฮซอก มือขวาของเขาได้โทรมาบอกว่าได้ที่อยู่ของแทฮยองและส่งลูกน้องกำลังเสริมนำหน้าไปก่อนแล้ว ยุนกิยกยิ้มร้ายและกดวางสาย ตวัดสายตามองคนอวดดีบนพื้นพลางนึกอะไรสนุกๆขึ้นมา

























ตกดึก


ทางด้านของคนที่ก่อเรื่องเอาไว้ดูเหมือนจะมีความสุขไม่น้อยเพราะได้หนีออกมาจากคนใจร้ายและหนีออกมาจากบ้านหลังนั้นได้สำเร็จ ข้าวได้พูดกับตัวเองว่าจะให้ตายยังไงเธอจะไม่มีวันกลับไปเหยียบที่นั่นอีก โดยไม่รู้เลยว่าการหนีมาครั้งนี้ไม่ต่างอะไรกับหนีเสือปะจระเข้ เพราะคนที่เธอไว้ใจว่าจะช่วยให้ออกมาจากขุมนรกนั้นได้กลับกลายเป็นคนที่คิดจะทำเรื่องนรกๆเสียเอง แทฮยองไม่ได้มองว่าเป็นเรื่องอื่นนอกจากเรื่องสนุกที่เขาแค่อยากจะยั่วโมโหมินยุนกิก็เท่านั้น


    ร่างสูงค่อยๆเปิดประตูห้องนอนของข้าวให้เกิดเสียงเบาที่สุด หลังจากที่เธอตามแม่บ้านขึ้นมาบนห้อง แทฮยองก็รอเวลาให้คนตัวเล็กหลับ ก่อนที่เขาจะย่องขึ้นมาไขกุญแจอย่างที่ทำอยู่ตอนนี้


    ร่างบางนอนหลับสนิทซุกตัวเองอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนหนา ข้าวคิดว่าคืนนี้คงจะเป็นคืนที่เธอจะสามารถนอนหลับได้สนิทที่สุดแต่เธอคิดผิดทุกอย่าง เมื่อรู้สึกถึงบางอย่างกำลังทับลงมาบนร่างกาย แรงขยับเบาๆทำให้เปลือกตาสีอ่อนกระตุกเล็กน้อยแต่ยังไม่ทันตื่นขึ้นมา ปลายจมูกของบางคนกดฝังมาที่ซอกคอแรงๆก่อนจะออกแรงดูดเม้มจุดเดิมๆจนเกิดรอยช้ำ มันเจ็บจนคนที่กำลังหลับสนิทสะดุ้งลืมตาตื่น เหมือนสติไม่อยู่กับตัวเมื่อเห็นใบหน้าของบางคนอยู่ใกล้ๆในระยะประชิด


ถึงแม้จะมองผ่านความมืดแต่เธอก็รู้ว่าคนบนร่างคือใคร 


คุณ!  เมื่อได้สติ มือเล็กยันไหล่กว้างและออกแรงผลักตามสัญชาตญาณ หันใบหน้าหนีเมื่อปลายจมูกโด่งของแทฮยองกำลังตรงเข้ามาที่ซอกคอจุดเดิม เธอดิ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี 


อย่านะ อ๊ะ!!


แทฮยองกัดเข้าที่ลำคอระหงจนเกิดรอยแดงซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนคนกำลังกระหาย กลิ่นหอมที่ออกมาจากเนื้อนุ่มนิ่มยิ่งทำให้เขาหักห้ามใจตัวเองไม่ได้อีกต่อไป มือเล็กทุบตีแผงไหล่อย่างแรงจนเขาหงุดหงิด รวบข้อมือทั้งสองข้างและกดลงบนที่นอน


ฮึก คุณทำแบบนี้ทำไม!!”  


แทฮยองเงยหน้าขึ้นสบตาดวงตากลมโตที่เอ่อล้นด้วยน้ำใสๆ เขาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยพลางกวาดมองพิจารณาใบหน้าของคนใต้ร่างด้วยสีหน้านิ่งๆ


คิดว่าฉันจะทำอะไรล่ะ?”


ฮึก


คิดว่าฉันช่วยเธอฟรีๆเหรอ คิดว่าให้อยู่ฟรีๆโดยไม่หวังอะไร?”


เลว!


“...”


คุณมันก็ไม่ต่างอะไรกับผู้ชายคนนั้น!!


ต่าง!!


“...!!”


คิดว่าฉันจะเอาเธอแล้วเฉดหัวทิ้งเหรอ!? ถ้าอยากเป็นคุณนายตระกูลคิมก็นอนให้ฉันเอานิ่งๆเข้าใจไหม”   


เป็นประโยคบอกเล่าที่คนฟังไม่เข้าใจเลยสักนิด แทฮยองพูดจบก็ฝังใบหน้าลงที่แก้มนุ่มๆ ก่อนจะกดริมฝีปากลงไปซ้ำๆที่แก้มใส ข้าวปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเมื่อมือหนากำลังล้วงเข้าไปในเสื้อตัวเล็ก ถึงแม้จะดิ้นไม่หยุดแต่ก็สู้แรงผู้ชายของเขาไม่ได้ มือของแทฮยองวนเวียนกับหน้าอกคู่โตก่อนจะพยายามปลด ตะขอบราเซียร์แต่แรงดิ้นของเธอทำให้เขาทำอะไรๆได้ยากขึ้น


กรี๊ด!! ปล่อย!! ฮื้อ


อยู่นิ่งๆ!!


อย่าเลยนะฉันขอ ฮึก ร้อง 


สองมือเล็กๆยันไหล่ของคนบนร่างเอาไว้ แทฮยองเงยใบหน้าจากซอกคอขาวและมองดวงตากลมโตที่หดหู่และน่าสงสาร แทฮยองสบตากับสายตาคู่นั้นและรู้สึกบางอย่างอย่างห้ามไม่ได้ มือหนาเลื่อนลงจากใต้เสื้อและวนเวียนกับกางเกงขาสั้น ทำท่าจะสอดมือเข้าไปในกางเกงทั้งๆที่สายตายังจับจ้องที่ใบหน้าสวยอยู่ตลอดเวลา ข้าวหลับตาสนิท น้ำตานองหน้าไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เธอหนีบขาเข้าหากันแน่นและทุบตีหน้าอกแกร่ง กลัวเหลือเกินว่าคนใจร้ายจะล่วงเกินตัวเธอไปมากกว่านี้


มีแต่ผู้หญิงอยากได้ฉันทำไมเธอโง่?”


ฮึก ไม่เอา ฮื้อ”   


เธอส่ายหน้าแรงๆและร้องไห้หนักขึ้นกว่าเดิมจนบางคนรู้สึกกระตุกวูบในหัวใจ มันหน่วงเมื่อเห็นดวงตาคู่สวยมองหน้าเขาด้วยสายตารังเกียจและไม่ไว้ใจอีกต่อไป ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ไม่ใช่แบบนั้น


เขาเอาความรู้สึกและความไว้ใจของเธอมาล้อเล่น กับแค่ประโยคที่ว่าอยากจะยั่วโมโหพี่ชายตัวเอง แทฮยองตั้งใจจะขืนใจข้าวเลยคิดแผนพาตัวเธอออกมาจากบ้านยุนกิ เขาอยากให้ผู้หญิงที่ยุนกิหวงนักหวงหนาตกเป็นของเขาทั้งร่างกายและหลังจากนั้นจะประกาศให้พี่ชายรู้ มันคงเจ็บใจไม่น้อยที่ถูกหยามหน้า แทฮยองแค่อยากจะเอาคืนเรื่องคืนนั้นที่ยุนกิได้หักหน้าเขากลางงานประมูล เขาแค่อยากแก้แค้นแต่ก็ยอมรับว่าสนใจในร่างกายของเธอไม่น้อย แต่เขากลับลืมนึกถึงคนถูกกระทำและเอาเรื่องเจ็บปวดของอีกคนมาล้อเล่นจนทำให้ความไว้ใจที่มีพังทลายย่อยยับไม่เหลือชิ้นดี


หยุดร้อง


ฮื้อ ฮึก คนใจร้าย ฉันเกลียดคุณ เกลียดพวกคุณทุกคน!!”  


ยอมรับว่าก่อนหน้านี้แค่สนใจในร่างกายแสนยั่วยวน แต่ตอนนี้เขากลับสนใจความรู้สึกและจิตใจของเธอมากกว่าอะไรทั้งสิ้น แทฮยองไม่ใช่คนดี เขาก็เป็นคนประเภทเดียวกับยุนกิ แต่อาจจะเสียเปรียบกว่าเพราะเกิดลุ่มหลงในหญิงสาวตรงหน้าเร็วกว่าพี่ชายตนเอง


เขาหลงเธอเข้าแล้ว


ฉันจะไม่ทำแล้ว หยุดเกลียดฉัน


ฮึก ออกไป!!


บอกว่าให้หยุดเกลียด!


ไม่!! ให้ตายยังดีกว่าหยุดเกลียดคุณ!


แทฮยองเจ็บแปลบที่หัวใจเมื่อได้รับถ้อยคำตัดพ้อและสายตาเกลียดชังส่งกลับมา แต่มีเหรอที่คนอย่างเขาจะยอมแพ้ง่ายๆ แขนแกร่งโอบรอบร่างบางและลุกขึ้นนั่ง กลายเป็นว่าข้าวกำลังนั่งบนตักแทฮยอง โดยที่แขนทั้งสองข้างยังกอดรัดเธอไว้แน่นจากด้านหลัง


ปล่อยนะ!!


อยู่เฉยๆได้ไหม อยากให้ฉันปล้ำจริงๆหรือไง!!”   


อยากจะตีปากตัวเองเพราะแต่ละคำที่พูดไปยิ่งทำให้คนตัวเล็กดีดดิ้นหนักกว่าเดิม เขาพยายามหว่านล้อมให้เธอใจเย็นและเลิกกลัวเขา เหมือนกับตอนแรกที่ทั้งคู่นั่งคุยกันได้ ข้าวไม่กลัวเขาเหมือนกับตอนนี้ แทฮยองแค่อยากให้มันเป็นแบบนั้นแต่ดูเหมือนว่าสิ่งโง่ๆที่เขาทำลงไปจะไม่สามารถย้อนอะไรกลับมาได้อีกแล้ว


คุณหลอกฉันทำไม ฮึก


“...”


ทำไมต้องใจร้ายกันขนาดนี้ ฮื้อ เห็นฉันเป็นตัวอะไร


แทฮยองยิ่งกอดรัดร่างบางแน่นขึ้นกว่าเดิม พลางเอาคางเกยไหล่เล็กเอาไว้ กระชับอ้อมกอดแน่นและถอนหายใจออกมาเบาๆ อยากจะพูดว่าคำว่าขอโทษแต่ก็คิดแล้วคิดอีก ภายในใจร้อนรนและสั่นไหว แทฮยองรู้มาสักพักแล้วว่ายุนกิกำลังมาที่นี่ แผนของเขาคือมีอะไรกับข้าวจนเสร็จและพี่ชายตัวเองก็คงมาถึงพอดี มันจะได้เห็นฉากหวานๆกับเธอบนเตียงหรือไม่ก็นอนหมดแรงกอดกันแน่นโดยที่ไม่ใส่เสื้อผ้า แต่ตอนนี้กลับไม่เป็นแบบนั้น เขาทำเธอไม่ลงและไม่อยากให้ยุนกิมาเอาตัวเธอไป 


มันผิดแผนไปหมด


ฟังฉันนะข้าว


ฮื้อ อึก


มินยุนกิกำลังมาที่นี่ และขอให้เชื่อฉัน ฉันจะพาเธอหนีไป


ฮึก ไม่!! ฉันจะไม่เชื่ออะไรคุณอีกต่อไปแล้ว ปล่อยสักที!!!


เอี๊ยด!!!!


ปังๆๆๆ


นายท่านครับ เกิดเรื่องใหญ่แล้วครับ!!”  


หลังจากเสียงเครื่องยนต์และเสียงล้อนับสิบบดกับพื้นถนน ลูกน้องที่เฝ้าอยู่ด้านนอกทุบประตูกระหน่ำ มันชัดเจนมากพอที่แทฮยองจะรู้เรื่องทั้งหมดต่อจากนี้







[100%]


#ฟิคมาเฟียยุนกิ





TBC.

แทฮยองข่นโง่ นางเอกเกลียดไปอีกหนึ่งค่ะ แต่พี่เขาชอบนางเอกขึ้นมาซะงั้นทำไงดี? นายทำตัวเองชัดๆจะมาเรียกร้องอะไร ตัวจริงเขามาแล้วนู้น ตบปาก! 

คุณมาเฟียคนโหดต้องใจเย็นๆนะคะ นั่นน้องชายแล้วนั้นก็เมีย อิอิ สาดคอมเม้นท์กันเข้ามาได้เรื่อยๆจะรีบมาอัพตอนต่อไปจ้า ^--^


สกรีมแท็ก #ฟิคมาเฟียยุนกิ 







B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 160 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,067 ความคิดเห็น

  1. #1976 Love_inthe_mist (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2561 / 16:39
    เจ้าของเขามาทวงคืนแล้วว
    #1,976
    0
  2. #1974 @ Aphrodite @ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 23:52
    อยากอ่านเรื่องแทเลย แง๊ พี่แทคนละมุนนนนนนนน อ่อนโยนนน(?)
    #1,974
    0
  3. #1959 Muangjean (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 12:43
    ทีมเเทค่ะฮืออ
    #1,959
    0
  4. #1635 Bunny JK (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 23:45
    ทำไมพี่แทละมุน... ฮือใจร้ายไม่แพ้กัน! นู่น...เขามาตามเมียคืนแล้วว!!
    #1,635
    0
  5. #1081 mooping11 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 15:54
    กรีดร้องดังๆ
    #1,081
    0
  6. #299 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 19:18
    แงงงงง สงสารแทแทอ่ะ ????? แต่เชียร์ยุนกินะ (เอ๊ะ!?)
    #299
    0
  7. #220 kasinee151142 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 12:59
    นั้นๆ สามีเชามาทวงเมียคืนละคะ แทแทอุสาห์เชื่อใจทำไมทำแบบนี้งื้อออออ (ทุบอก) 555555
    #220
    0
  8. #219 hankyusoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 11:01
    โอ้ยยยยย ลุ้นมากกกก
    #219
    0
  9. #218 58877156 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 10:45
    พี่กิมาบุกแล้ววววววววว
    #218
    0
  10. #217 voraporn868 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 02:28
    เข้าใจความรุ้สึก รักพี่เสียดายน้องเรยอะ เลือกไม่ได้เลือกไม่ถุกTT คนพี่ก้อมาตามกลับ คนน้องก้อจะรั้งไว้ โอ้ยยยยยยย~~~~
    #217
    0
  11. #216 nannaphat151047 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2560 / 01:19
    ฟินหนักมากกกกกกกก
    รักพี่กิแต่หลงพี่แท โอ๊ยยยยยยยยย
    เลือกม่ถูก สู้ๆน่าค่ะ สนุกมากๆๆ
    #216
    0
  12. #215 Chompuparu (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 23:38
    อยู่ทีมไหนดี เลือกไม่ได้ อยากเก็บเธอเอาไว้ทั้งสองคนนน 555
    #215
    0
  13. #214 Fishpingg (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 22:51
    เดี๋ยวนี่ฉันกำลังจะเชียร์ใครกันแน่ มวยถูกคู่มากข่ะผู้โชมมมมม เอนเอียงไปหาแทเล็กน้อย55555555
    #214
    0
  14. #212 kimelle (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 22:34
    ฮืออออออ สนุกมากอยากให้ไรท์อัพบ่อยๆจัง... เป็นกำลังใจให้นะคะ รออ่านอยู่เน้อออ
    #212
    0
  15. #210 ammarin2480 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 22:11
    ใจเต้นรัวๆลุ้นหนักมาก นางเอกของอิช้อยจะโดนคุณมาเฟียลากหัวกลับไปหรือแทจะลากหนีไป โอ้ยยยชั้นลุ้นจนใจจะขาดดด ไรท์สู้ๆเด้อค่าเด้ออออ
    #210
    0
  16. #209 Pakkadum. (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 21:57
    มันย้อนไม่ได้แล้วแท แกทำอะไรลงไป
    #209
    0
  17. #208 ภรรยาท่านคิม~♥ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 21:51
    อ่านทีใจนี้เต้นตุบๆเลย ดีมากคะ มาต่อไวๆน่ะเจ้าค๊ะ
    #208
    0
  18. #207 jayoonoh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 21:40
    เชียร์ให้มาต่อนะคะสนุกกำลังลุ้นเลยว่าแทฮยองจะทำไงต่อแต่แทน่ารักถึงตอนแรกจะดูแย่ทเรื่องโง่ๆแต่อย่างน้อยก็แคร์นางเอก55555สงสัยจังว่าเรื่องจะเป็นไงต่อ อยากอ่านแล้ววงววววงวง รอมาอัพนัค่า
    #207
    0
  19. #206 SparklingSweet (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 20:37
    ทำไมเราแอบเชียร์คุณน้องชายต่อนิดๆ อยากให้พาข้าวหนีไปได้นะ ถ้าแทฮยองไม่ปากหนักรีบๆขอโทษน่าจะยังพอมีหวัง แต่ก็เดาไม่ถูกง่า คนพี่เค้าก็มาถึงละด้วยนี่สิ จริงๆอยากให้ยุนกิได้กระวนกระวายต่ออีกนิ้ดดด แบบนี้ยังน้อยไปหน่อย ยังไม่สมกะที่ทำไว้เลย555555555555
    #206
    1
  20. #205 LOVEPEACH (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 20:30
    รีบๆมาต่อเบยนะ
    #205
    0
  21. #204 Hope_z (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 20:07
    รออยู่ค่ะไรท์มาต่อไวๆนะ กำลังจะมันแล้วค้างมากเลย555
    #204
    0
  22. #203 chuleeporn5508 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 19:43
    มาต่อไวๆน้าาาา 
    #203
    0
  23. #202 ldfe (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 19:42
    สงสารข้าวอ่ะTT
    #202
    0
  24. #201 FRESH:) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 19:09
    ต่อหน่อยย ไวไวนะพลีสสส
    #201
    0
  25. #200 cold prince (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 19:06
    ตอนนี้ขออยู่ข้างแทค่ะ
    #200
    0