Ruthlessly Mafia [BTS x YOU] END มีฉบับ E-book

ตอนที่ 7 : MAFIA 07 :: ชะล่าใจ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,762
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 156 ครั้ง
    3 ส.ค. 61







MAFIA 07 
ชะล่าใจ [100%]











ภายในห้องครัวตอนนี้เหลือเพียงชายหนุ่มร่างใหญ่ที่ใส่ชุดเหมือนกันห้าคน และหญิงสาวร่างบางที่ดูเหมือนจะบางกว่าเดิมเพราะข้าวปลาตกถึงท้องไม่เป็นเวลามาหลายวันแล้ว และวันนี้ก็เช่นกันที่เธอยังไม่ได้กินอะไรแถมยังมาเจอเรื่องโหดร้ายเกินกว่าที่ร่างกายบอบบางนี้จะต่อกรไหว


ย...อย่าเข้ามานะ!!!”   


เธอใช้เสียงเข้าสู้เมื่อเห็นว่าการ์ดตัวใหญ่คนเดิมที่ดูเหมือนจะไม่ชอบขี้หน้าเธอย่างกรายเข้ามา ส่วนอีกสี่คนที่เหลือยืนมองหน้ากันเลิกลั่กเพราะยังลังเลกับคำสั่งของยุนกิเมื่อครู่


จะเอาจริงๆเหรอลูกพี่”   


หนึ่งในสี่คนพูดขึ้นมา การ์ดตัวใหญ่ที่ถูกเรียกว่าลูกพี่หันขวับอย่างขัดใจ 


ก็เออสิวะ!! นายท่านสั่งขนาดนั้นพวกมึงจะกลัวอะไรอีก!!


แต่ว่า...”   


การ์ดอีกคนลังเลเหมือนกับคนแรก พลางหันมองหน้ากันอย่างปรึกษา 


ใครจะเอาด้วยก็มา ใครไม่เอาก็ออกไป เกะกะ!!


ผมเอาๆลูกพี่


ผมด้วย


แล้วพวกมึงสองคนล่ะ?”   


ลูกพี่ถามอีกสองคนที่เหลือ ดูเหมือนว่าจะขอบายกับภารกิจวันนี้


ตามคาด...ทั้งสองคนส่ายหน้าไปมาเพื่อปฏิเสธและพากันหันหลังเดินออกจากห้องครัวไป


ใครจะไปอยากตกงานวะ!


นั่นดิ รีบไปกันเถอะ”   






อย่าทำอะไรฉันเลยนะ ฮึก


ยกมือไหว้ไปก็เท่านั้น!!


กรี๊ด!!!


การ์ดตัวใหญ่รวบร่างบางขึ้นพาดบ่า พวกเขาตัดสินใจเปลี่ยนสถานที่เล่นสนุกกัน ข้าวดีดดิ้นอยู่บนไหล่แกร่งแต่ก็ถูกมือหนาล็อคช่วงสะโพกเอาไว้จนขยับแทบไม่ได้ ส่วนอีกสองคนเดินนำหน้าไปยังสถานที่ที่พวกเขาตกลงกันว่าจะใช้ที่นั่นสานต่อกิจกรรมสุดโปรดที่นายท่านของพวกเขาสั่งเอาไว้

 








 

ควันสีเทาของบุหรี่ราคาแพงลอยขึ้นกลางอากาศเมื่อปากกระจับอมชมพูติดคล้ำพ่นออกมาเบาๆ ร่างสูงยืนอยู่หน้าระเบียงกว้างในห้องนอนของตัวเอง หลังกลับจากห้องครัวทำเอาความหงุดหงิดพลุ่งพล่านจนห้ามไม่อยู่ ยุนกิบรรจงเป่าควันสีเทาให้ลอยออกมาอีกครั้งพลางนึกถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องสวนดอกไม้ที่เหลือแต่ซาก เรื่องหม้อน้ำซุปกระดูกเนื้อที่ร้อนระอุถูกสาดเฉียดผิวไปเพียงไม่กี่เซนติเมตร เพราะฝีมือของคนตัวเล็ก...


คนตัวเล็กงั้นเหรอ?


ยุนกิชะงักไปชั่วครู่เพราะจู่ๆในหัวสมองก็ปรากฏภาพฝ่ามือหนาของการ์ดตัวใหญ่ที่กำลังเงื้อขึ้นหวังจะตบใบหน้าของเธอ แต่เพราะอะไรเขาถึงสั่งให้หยุดทำแบบนั้น


เพียงแค่คิดว่า...มือหนาของคนที่ท่อนแขนเต็มไปด้วยมัดกล้าม ถ้าลงมือตบหน้าเล็กๆมีหวังคอได้หลุดกระเด็นออกมาแน่ๆ แล้วเขากำลังทิ้งให้ผู้หญิงตัวเล็กแค่นั้นอยู่กับผู้ชายตัวใหญ่ทั้งห้าคนงั้นเหรอ?


สมน้ำหน้า จะได้หลาบจำ  


ยุนกิพูดขึ้นกับตัวเอง กระสับกระส่ายชอบกลเมื่อนึกถึงคำสั่งสุดท้ายที่สั่งลูกน้องลงไป พวกนั้นไม่กล้าขัดคำสั่งเขารู้ดี


ยุนกิพ่นควันสีเทาออกมาครั้งสุดท้ายก่อนจะขยี้ลงไปบนที่เขี่ยบุหรี่พร้อมกับหมุนตัวออกจากห้องนอนกว้างทันที

 













 

ภายในห้องเก็บของเก่าที่ไม่ได้ใช้งานมานาน ถ้าไม่จำเป็นจะไม่มีคนเข้ามาเปิดห้องนี้สักเท่าไร ห้องสี่เหลี่ยมทั้งแคบแล้วก็มืด นอกจากคนในบ้านจะลืมว่ายังมีห้องนี้อยู่มันยังห่างไกลจากผู้คนอีกด้วย พูดง่ายๆคือบริเวณที่ไม่มีใครผ่านไปผ่านมานั่นเอง


ปัง!!


ล็อคด้วย!!


เรียบร้อยลูกพี่


ตุบ!!


โอ๊ย!!!  


การ์ดตัวใหญ่เหวี่ยงร่างบนบ่าตัวเองลงพื้นอย่างแรงโดยไม่ปราณี เสียงหวานร้องโอดโอยก่อนจะเปลี่ยนเป็นเสียงสะอื้นเมื่อเงยหน้ามองคนใจบาปทั้งสามที่กำลังใช้สายตาหื่นกามไล่มองเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าพลางแลบลิ้นเลียริมฝีปากด้วยท่าทางน่ารังเกียจ


ฮึก ฉันขอโทษ”  


เสียงหวานสั่นพร่า ตาลายมองเห็นภาพตรงหน้าผ่านน้ำใสๆ พยายามยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตาออกให้หมดแต่ก็ไม่กล้าที่จะละสายตาจากคนน่ากลัวสามคนนี้แม้แต่วินาทีเดียว เธอถดร่างถอยหลังจนติดกำแพง ระเบิดเสียงร้องไห้ออกมาพร้อมกับน้ำตามากมาย


กลัว


ไม่รู้ว่าพวกเขาตกลงอะไรกัน เพียงครู่เดียวเท่านั้นที่อีกคนหนึ่งถอยหลังไปชิดประตู ส่วนอีกคนหนึ่งยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายวิดีโอเอาไว้ ก่อนที่คนเป็นลูกพี่จะกระโจนเข้ามาหาคนบนพื้นอย่างรวดเร็ว 


ฮื้อ กรี๊ด!!!


แควก!!!


ความหื่นกระหายลูกกระต่ายตัวน้อยมันเอ่อล้นจนหยุดไม่อยู่ มือหยาบกร้านฉีกเสื้อยืดตัวโคร่งจนขาดเป็นสองซีกอย่างง่ายดาย สิ่งต่อไปที่ประจักษ์แก่สายตาจะเป็นอะไรไปไม่ได้นอกจากบราเซียร์ที่มีเนินหน้าอกกลมทะลักล้นออกมา การ์ดตัวใหญ่ยิ่งหน้ามืดหนักเข้าไปอีกเมื่อเจอของสวยๆงามๆในระยะประชิดแบบนี้ สะบัดหน้าสองสามทีเพื่อเรียกสติโดยไม่สนใจเลยว่าคนตัวเล็กตรงหน้าจะร้องไห้แทบขาดใจ 


สวยจังเลย  


น้ำเสียงแหบพร่าเหมือนคนโรคจิต ความต้องการทางเพศเพิ่มสูงมากขึ้นเมื่อเห็นเรือนร่างน่าขย้ำกำลังหาทางเอาตัวรอด ยิ่งเธอดีดดิ้นมากเท่าไร หน้าอกคู่สวยยิ่งเขยื้อนขึ้นลงมากเท่านั้น 


กดถ่ายด้วยนะเว้ย กูจะเก็บเอาไว้ดูยามคิดถึงเมียคนสวย ฮ่าๆๆๆ!!


ถ่ายตั้งนานแล้วลูกพี่ รีบๆเถอะ ตาพวกผมบ้าง!!


เออ!!”   


การ์ดที่ยืนถ่ายวิดีโอกระชับโทรศัพท์ในมือแน่นเพื่อที่จะได้ภาพให้ออกมานิ่งที่สุด 


จะถอดกางเกงเองหรือจะให้พี่ถอดให้จ๊ะ?”


ฮึก ไปตายซะไอ้เลว!!!


ปากเก่งกับผัวไม่น่ารักเลยนะ มานี่!!!


กรี๊ด!!!”   


เสียงกรีดร้องเหมือนจะขาดใจดังขึ้นพร้อมๆกับแก่นกายพองใหญ่ที่ถูกควักออกมาด้วยมือของเจ้าของมัน

 

 












ร่างสูงเดินลงบันไดลงมายังชั้นหนึ่ง สายตาคมกวาดมองรอบๆบ้านที่เงียบกริบเหมือนในบ้านนี้มีเพียงเขาอยู่แค่คนเดียว ใบหน้าเย็นชาไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมาแต่ในใจกลับร้อนรนอย่างไม่ทราบสาเหตุ เท้าหนามุ่งหน้าไปยังห้องครัวที่พึ่งจากมาเมื่อหลายนาทีก่อน ในใจหวังเพียงเสียงแหลมๆแปดสิบเดซิเบลที่เขาได้ยินจนปวดหูกำลังดังสนั่นออกมาจากห้องครัวในตอนนี้


หรือไม่...ยัยนั่นอาจจะกำลังถือมีดหั่นหมูวิ่งไล่ฟันการ์ดทั้งห้าคนอยู่ก็เป็นได้


ทำไมเงียบ?”  


และเมื่อไม่ได้เป็นอย่างที่คิดไว้ ยิ่งเดินเข้าไปใกล้ห้องครัวยิ่งเงียบราวกับว่าไร้สิ่งมีชีวิตอยู่ เขาร้อนรนจนลืมคิดว่าตอนนี้กำลังทำอะไร จากเดินเปลี่ยนเป็นวิ่ง จนมาถึงห้องครัวที่มีแม่บ้านสามคนกำลังทำความสะอาดพื้น


หายไปไหนกันหมด!?”


นายท่าน


ฉันถามว่าหายไปไหนกันหมด!!”  


ยุนกิตรงปรี่เข้าไปหาแม่บ้านทั้งสามคนที่ยืนกุมมือแน่น


ด...ดิฉันไม่ทราบค่ะ


จะไม่รู้ได้ยังไง!! ตาบอดเหรอ?!”


อึก ด...ดิฉันเห็นพวกเขาอุ้มผู้หญิงแล้วเดินออกไปทางนั้น—”  


ไม่ทันพูดจบ ยุนกิหมุนตัวเดินออกไปตามทางที่แม่บ้านชี้ทันที ในใจอยากชักปืนขึ้นมายิงขมับตัวเองให้รู้แล้วรู้รอด ไม่เข้าใจว่าจะเป็นห่วงเธอทำไม ไม่เข้าใจว่าจะร้อนรนจนวิ่งวุ่นอยู่ในบ้านตัวเองแบบนี้ทำไม ไม่เข้าใจว่าใบหน้าสวยๆที่กำลังครางยามเขาพรากความบริสุทธิ์ของเธอไปจะผุดขึ้นมาในหัวสมองทำไม 


ขายาววิ่งด้วยความเร็วเพราะทางที่แม่บ้านชี้มาเป็นทางไปห้องเก็บของ แต่ห้องเก็บของในบ้านเขามีเป็นสิบๆห้อง


อยู่ห้องไหนใครจะไปรู้วะ!!!  


เสียงทุ้มสบถกับตัวเองเหมือนคนบ้ากำลังอาละวาด เปิดประตูทีละห้องอย่างบ้าคลั่ง


ปัง!!


ปัง!!


ผ่านไปหลายห้องแต่ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะใช่สักนิด ร่างสูงถีบประตูห้องถัดไปจนวงกบประตูหลุดออกมาทั้งแผงแต่เขาก็ไม่สนใจมัน พลางคิดบางอย่างขึ้นได้


หรือว่าลูกน้องเฮงซวยของเขาจะไม่ได้พายัยนั่นมาที่นี่ตั้งแต่แรก


เก่งนักก็วิ่งออกมาดิ ยัยโง่!!  


ยุนกิตะโกนลั่นอย่างหัวเสีย เพราะรู้ว่าตัวเล็กทำแสบไว้กับเขาเยอะแยะแค่ไหน แล้วทีแบบนี้จะยอมนอนให้ลูกน้องของเขาเอาง่ายๆหรือไงกัน!?


แต่หารู้ไม่ว่ากำลังชะล่าใจ ถึงข้าวจะอวดเก่งหรือแสร้งทำว่าตัวเองแกร่งแค่ไหน แต่เธอก็คือผู้หญิงธรรมดาคนหนึ่งที่ไม่มีแม้กระทั้งแรงจะต่อสู้กับคนใจดำที่นี่ได้หรอก


โดยเฉพาะคนใจดำอย่างมินยุนกิ


กรี๊ด


ร่างสูงหยุดถีบประตูเมื่อได้ยินเสียงผู้หญิงดังแว่วออกมา สายตาแข็งกร้าวมองไปยังห้องสุดท้ายของห้องเก็บของ


ปัง!!


เมื่อรวบรวมแรงทั้งหมดที่มีถีบบานประตูห้องสุดท้าย แน่นอนว่ามันหลุดออกมาทั้งวงกบทั้งประตูเหมือนกับห้องก่อนๆ


แต่สิ่งที่ไม่เหมือนคือบุคคลที่กำลังยืนนิ่งๆ บุคคลที่กำลังถ่ายวิดีโอ และบุคคลที่กำลังคร่อมร่างบางในท่าที่ล่อแหลม ทั้งสามบุคคลนั้นคือลูกน้องของเขาเอง


น...นายท่าน!!!!


ทั้งสามคนกุลีกุจอเมื่อเห็นร่างสูงของเจ้านายบุกเข้ามาถึงที่นี่ ยุนกิไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น สายตาน่ากลัวกำลังมองลูกน้องตัวใหญ่ที่กำลังยัดแก่นกายของตัวเองเข้าไปในกางเกงสีดำจากนั้นก็รีบลุกขึ้นยืน กุมมือแน่นและก้มหน้าด้วยความหวาดกลัว ทั้งๆที่พวกเขาได้รับคำสั่งมา ไม่เข้าใจว่าจะกลัวสายตาคู่นั้นทำไมกัน


พ...พวกผม


ยุนกิไม่สนใจเสียงของลูกน้อง เขาเอาแต่มองคนตัวเล็กที่นอนหมดสภาพอยู่บนพื้น เนื้อตัวมอมแมม มีเพียงบราเซียร์สีชมพูอ่อนปกปิดด้านบน


โดยลืมสังเกตว่าช่วงล่างยังมีกางเกงชั้นในตัวจิ๋วสีขาวปกปิดส่วนลับอยู่เช่นกัน


ผลัวะ!!!!


ไม่ทันได้ตรงไปช่วงพยุงคนบนพื้น ยุนกิยกเท้าขึ้นถีบกลางท้องของลูกน้องที่ถ่ายวิดีโอจนร่างใหญ่ล้มลงอย่างไม่เป็นท่า


ถ่ายทำไม?”


อึก ผม—


อยากเป็นเน็ตไอดอล?


ป...เปล่าครับ”  


ลูกน้องบนพื้นกุมท้องตัวเองด้วยความเจ็บปวด ส่วนอีกสองคนที่เหลือวิ่งมายืนรวมกันพลางก้มใบหน้าด้วยความหวาดกลัว เจ้านายที่อารมณ์ขึ้นๆลงๆเหมือนคนวัยทองจะชักปืนขึ้นมายิงพวกเขาตอนไหนใครจะไปรู้


พรึบ!!


ยุนกิก้มตัวลงหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นไว้และยัดใส่กระเป๋ากางเกงตัวเอง ก่อนจะตวัดสายตามองร่างบางที่พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่งและเอาเสื้อผ้าที่ถูกถอดมาปกคลุมร่างกาย 


เสียงสะอื้นเบาๆจนเขาปวดหนึบที่หัวใจ


ยุนกิสูดหายใจเข้าปอดแรงๆเพื่อสงบสติอารมณ์เพราะตอนนี้อยากฆ่าลูกน้องทั้งหมดทิ้งให้รู้แล้วรู้รอด แต่ก็ต้องควบคุมสติเอาไว้เพราะเขาเป็นคนสั่ง ไม่งั้นคงไม่มีใครกล้าทำเรื่องบ้าๆแบบนี้


ยุนกิตวัดสายตามองลูกน้องทั้งสามซึ่งพวกมันไม่ได้ทำอะไรผิด เพราะฉะนั้น


ออกไป


ค...ครับ?”


ไล่ออก


นายท่านครับ! แต่—


หยุดพล่ามแล้วไสหัวออกไปซะ  


ยุนกิข่มอารมณ์และน้ำเสียงให้เป็นปกติที่สุด เขารำคาญคนพูดไม่รู้เรื่อง สงสัยอยากให้ชักปืนออกมายิงกลางกระบาล


หนึ่ง


อึก ครับ!”


ทั้งสามคนกึ่งวิ่งกึ่งคลานออกจากห้องนี้ไป ยุนกิผ่อนลมหายใจออกมาเมื่อภายในห้องเหลือเพียงเขาและตัวปัญหาที่นั่งปาดน้ำตาบนใบหน้าซีดเผือก ยุนกิกัด   ริมฝีปากแน่น กำปั้นหนาเกร็งจนมีเส้นเลือดสีเขียวนูนออกมา เพราะภาพที่เขาเห็นเต็มสองตาคือลูกน้องคนนั้นกำลังคร่อมเธอโดยที่มันถอดกางเกงแล้ว


ฮึก


พรึบ!


โอ๊ย


ยุนกิตรงปรี่ไปกระชากแขนเล็กให้ลุกขึ้นยืน ข้าวร้องออกมาเพราะความเจ็บปนตกใจ เงยหน้ามองใบหน้าหล่อที่มีเหงื่อไหลเต็มบริเวณกรอบหน้า สายตาคมน่ากลัวกำลังจ้องเข้ามาในดวงตาคู่สวยที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก


เขารู้ดี...ว่าเธอกลัวมากแค่ไหน


มองหน้าฉัน


ตอนนี้ร่างบางสติหายไปไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเพราะความกลัวกับสิ่งที่พึ่งเกิดขึ้น ดวงตาคู่สวยมีน้ำตาไหลออกมาตลอดเวลา เธอเอาแต่ก้มหน้าร้องไห้ แข้งขาไร้เรี่ยวแรง ยุนกิเห็นแบบนี้จึงเอามือสอดใต้รักแร้ของคนตัวเล็กและเขย่าเพื่อเรียกสติ เขาสัมผัสได้ถึงความสั่นเทาของร่างกายที่ควบคุมตัวเองไม่อยู่ 


ตั้งสติหน่อย!!


ฮึก...  


ใบหน้าสวยเงยขึ้นมองเจ้าของเสียงทุ้มที่อยู่ในระยะประชิด สายตาคมที่เอาแต่จ้องหน้าเธอไม่ละไปไหน ข้าวรู้สึกตัวว่าตัวเองปลอดภัยเพราะผู้ชายคนนี้เข้ามา


หึ เข้ามางั้นเหรอ? ไม่ใช่เพราะเขาหรือไงที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันเป็นแบบนี้!


ปล่อย!!”   


เธอสะบัดตัวเองออกจากการมือหนาที่อยู่ในท่าคล้ายกำลังกอด ยุนกิกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อเห็นลูกแมวน้อยที่ตัวสั่นเพราะความกลัว เมื่อครู่เปลี่ยนเป็นคนแสนพยศคนเดิมได้รวดเร็วขนาดนี้ ถึงคนในอ้อมกอดจะดิ้นแรงแค่ไหน แต่มันก็เป็นแรงที่น้อยนิดเมื่อเทียบกับผู้ชายอย่างเขา ยุนกิก้มหน้ามองกำปั้นเล็กๆที่ทุบตีตรงหน้าอกถี่ยิกไม่ยอมหยุด


หยุดตี


ก็ปล่อยสิ ฮึก คนใจร้าย!


ตอนอยู่กับไอ้พวกนั้นทำไมไม่อวดเก่งแบบนี้บ้าง!!


ฮึก เจ็บนะ! ทำบ้าอะไรของคุณ!”   


ยุนกิพลิกร่างบางไปมาและหมุนตัวเธออีกหนึ่งรอบ สายตาสำรวจเรือนร่างขาวนวลที่ใส่กางเกงขาสั้นของตัวเองและเสื้อยืดขาดๆพอจะปกปิดส่วนหน้าอกได้ เขามองหารอยที่คิดเอาไว้ว่าต้องมีเต็มตัวเธอแต่กลับไม่มีรอยอย่างว่า


ปล่อยนะคุณยุนกิ!!


โง่! ทำไมไม่หนี ปล่อยให้มันนอนเอาอยู่ได้ยังไง!!”   


ข้าวสะดุ้งเมื่อคนตรงหน้าตวาดลั่น สีหน้าเขาน่ากลัวเหมือนคนกำลังสติแตก เส้นเลือดอ่อนๆที่ลำคอปรากฏชัดอีกครั้งเมื่อโมโห ยุนกิคิดไปเองแล้วว่าข้าวต้องไม่รอดพ้นน้ำมือของพวกมันก่อนที่เขาจะเข้ามา แรงบีบที่ต้นแขนเล็กยิ่งแน่นขึ้นเมื่อคิดภาพเมียเก่าตัวเองตกเป็นเมียใหม่ลูกน้อง ยิ่งคิดยิ่งอยากระเบิดผัวใหม่ของคนตรงหน้าให้สิ้นซาก


นี่คุณ


อะไร!!


คุณเข้ามาทัน”  


ข้าวพอจะเดาออกว่ายุนกิคิดอะไรอยู่ เธอจึงตัดสินใจบอกความจริงทุกอย่างให้คนหัวร้อนได้ฟัง


“...”


ฉันยังไม่ถูก เอ่อ...”  


ใบหน้าสวยก้มหน้าลง ที่ตัดสินใจบอกความจริงออกไปเพราะใครจะไปอยากให้คนอื่นคิดว่าตัวเองมีอะไรกับใครถ้ามันไม่ใช่ความจริงกันล่ะ ยอมรับว่าเกือบไปเหมือนกันถ้ายุนกิไม่เข้ามาซะก่อน การ์ดตัวใหญ่แค่ควักแก่นกายออกมาและพยายามจะถอดกางเกงเธอแต่ก็ใช้เวลานานพอสมควรเพราะเธอดีดดิ้นด้วยแรงทั้งหมดที่มี แค่ได้ถอดกางเกงขาสั้นออกแต่ยังไม่ได้แตะต้องชั้นในของเธอเลยสักนิด ประตูห้องก็พังลงมาอย่างที่เห็น


ว่าไงนะ?”


“...”


เงียบทำบ้าหรือไง!!”  


คนเถื่อนตะคอกเสียงดังเมื่อเห็นคนตัวเล็กก้มใบหน้าไม่ยอมพูดต่อ เพราะเธอกลัวต่างหาก ก็ตอนนี้เขาน่ากลัวยิ่งกว่าการ์ดสามคนมัดรวมกันซะอีก


ก็คุณเข้ามาทันไง มันก็แค่ฉีกเสื้อกับถอดกางเกงฉัน ยังไม่ได้ทำอะไรมากกว่านั้น


“...”


เพราะฉะนั้นเลิกคิดอะไรบ้าๆสักที”  


ใบหน้าสวยเงยหน้าเถียงฉอดๆแต่ยุนกิกลับคิดว่าคำพูดที่กำลังเถียงอยู่เป็นน้ำชโลมดับไฟในใจของเขาเป็นอย่างดี แรงบีบที่ต้นแขนค่อยๆผ่อนลง จ้องใบหน้าหวานที่ชักสีหน้าใส่อย่างโอหังเหมือนที่เคยทำประจำ


งั้นเหรอ


แล้วคุณมาช่วยฉันทำไม?”


ยุ่ง!


เอ้า!


มันตบหน้าหรือเปล่า?”


หะ?”


หน้าอ่ะ! ถูกตบหรือเปล่า!?”  


ไม่พูดอย่างเดียว มือหนาเลื่อนขึ้นจับใบหน้าให้หันซ้ายหันขวาจนคนถูกกระทำหน้ายู่อย่างไม่เข้าใจ


ปล่อยนะ!


ตอบมาสิ!


เปล่า!!


มันดึงหรือเปล่า หรือลาก?”   


ข้าวขมวดคิ้วเมื่อคำถามมันชักบานปลาย ยุนกิที่ตีสีหน้าตั้งใจฟังคำตอบก็เหมือนรู้สึกตัว กระแอมเบาๆและปล่อยพันธนาการทุกอย่างออกจากร่างบาง ถอยหลังออกหนึ่งก้าวและยกมือล้วงกระเป๋ากางเกงทำท่าว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น


“...”


หูหนวกเหรอวะ!”  


เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กยังไม่ตอบ เขาจึงตีสีหน้าเคร่งขรึมกลับไปพลางเลิกคิ้วขึ้นเพื่อทวงคำถามอีกครั้ง


ลาก เหวี่ยง ดึง ทำทุกอย่าง


“...”


ทำทุกอย่างที่คุณเคยทำนั่นแหละ


ยุนกิเงียบเมื่อถูกตอบกลับแบบนั้น เขาตวัดสายตาคมมองเรือนร่างตั้งแต่หัวจรดเท้า เรียวขาสวยบัดนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำเขียวไปจุดๆ ทุกจุดล้วนเกิดจากฝีมือเขาและลูกน้องของเขาเอง


ก็ดี


“...”


เพราะทั้งหมดที่ฉันถามไป


“...”


ฉันทำได้แค่คนเดียว







[50%]











รีบๆเดินดิวะ!!


หลังจากเหตุการณ์น่าปวดหัวจบลง ยุนกิจึงตัดสินใจให้ข้าวเข้ามาอยู่ในบ้านทั้งที่ตอนแรกได้ห้ามให้เข้ามาเหยียบในบ้านก็เถอะ โดยที่เขาจะเป็นคนเลือกห้องนอนให้เธอเอง และตอนนี้ร่างสูงที่เดินนำอยู่ข้างหน้าถึงกับต้องหัวเสียเมื่อร่างบางข้างหลังเดินชักช้าอย่างกับเต่าคลาน ทำให้ชายหนุ่มต้องหงุดหงิดหันหลังกลับไปตวาดหลายต่อหลายครั้ง สายตาคมเลื่อนมองกระเป๋าเสื้อผ้าใบขนาดกลางในมือของเธอ ของทั้งหมดที่ข้าวกำลังถืออยู่เป็นเสื้อผ้ารวมทั้งสิ่งของเครื่องใช้สำหรับผู้หญิงที่เขาสั่งให้ลูกน้องไปหาซื้อมาเมื่อเช้า


ฉันเจ็บขา  


เสียงหวานบ่นอุบอิบ ร่างกายบอบช้ำรวมถึงแผลมากมายมันยากแม้กระทั่งจะเดินธรรมดาแต่เขาบังคับให้เธอเดินเร็วๆอีก ขาอ่อนจนจะล้มอยู่แล้ว


สำออย  


ยุนกิตวัดสายตาจ้องมองใบหน้าหวานที่ชักสีหน้าบึ้งตึงใส่ ก่อนข้าวจะยอมหลบสายตาเพราะไม่ว่ายังไงเธอก็สู้สายตาน่ากลัวของเขาไม่ได้สักครั้ง


คุณก็เดินไปสิ ฉันตามทันอยู่แล้วแหละหน่า


“จะเดินอ่อยให้ลูกน้องฉันมาลากไปเอาอีกหรือไง?”


นี่คุณ!


อะไร!?”


เมื่อเธอขึ้นเสียงใส่ คนใจร้อนยิ่งโมโหหนัก เขาเดินประชิดร่างบางที่ถอยหลังหนี พลางเงยหน้ามองใบหน้าหล่อคมอย่างไม่เข้าใจว่าเขาเป็นอะไรกันแน่ 


มือหนาทำท่าจะคว้าข้อมือเล็กแต่ก็ต้องหยุดชะงักและก้าวถอยหลังให้ห่างจากอีกฝ่ายทันทีเพราะแม่บ้านเดินเข้ามาเสียก่อน


นายท่านคะ ห้องที่ให้จัดเตรียมเรียบร้อยแล้วค่ะ


อืม


หญิงวัยกลางคนโค้งให้เจ้านายก่อนจะเหลือบมองใบหน้าของข้าวเป็นระยะตามประสาคนอยากรู้อยากเห็นปนรู้สึกแปลกใจที่นานทีปีหนนายท่านของตัวเองจะพาผู้หญิงเข้าบ้าน


มองอะไร? จะไปไหนก็ไป!


    “ค่ะ!”  


แม่บ้านสะดุ้งเฮือกก่อนจะรีบวิ่งออกไปจากตรงนี้ ข้าวมองตามแผ่นหลังของแม่บ้านก่อนจะหันหน้ากลับมาแต่หัวใจแทบหล่นไปอยู่ตาตุ่ม เมื่อหันกลับมาใบหน้าของเธอกำลังฝังอยู่บนแผงอกกำยำของมาเฟียหนุ่ม กลิ่นน้ำหอมผู้ชายลอยเข้ามาในจมูก ขาเรียวจึงรีบถอยหนีทันทีพลางเงยหน้ามองยุนกิที่ตีสีหน้าเรียบนิ่ง


    อ...อะไรของคุณ


    เลิกทำหน้าโง่ๆแล้วรีบเดินตามฉันมา  


เมื่อประโยคคำสั่งจบลง ร่างสูงหมุนตัวเดินนำไปยังห้องที่เขาจัดเตรียมให้เธอสำหรับซุกหัวนอน ดวงตาคู่สวยมองแผ่นหลังกว้างที่เดินไกลออกไปด้วยความรู้สึกหมั่นไส้อยากจะหยิบไม้หน้าสามฝาดลงไปที่ปากเสียๆของผู้ชายคนนั้นให้รู้แล้วรู้รอด ก่อนจะต้องหยุดความคิดที่เป็นไปไม่ได้และจำใจเดินตามยุนกิไปในที่สุด

 

 







นั่นห้องของเธอ”  


ทั้งสองเดินมายังฝั่งริมสุดของบ้านซึ่งถัดจากโซนห้องรับแขก เดินออกมาไกลพอสมควรถึงจะเจอห้องนี้ ห้องที่ลึกลับซับซ้อน ดูจากประตูเก่าๆข้างในคงจะหนีไม่พ้นห้องเก็บของอีกเช่นเคย


    ข้าวไม่ตอบอะไร เธอเอื้อมมือไปเปิดประตูและมองสำรวจภายในห้องที่ไม่ได้ดูแย่เท่าไร ข้างในมีเตียงนอนเล็กๆ โต๊ะเขียนหนังสือและเก้าอี้หนึ่งตัว เพราะขนาดห้องที่ค่อนข้างแคบจึงไม่มีห้องน้ำภายใน


    แต่ก็ยังดีกว่านอนในสวนผักแล้วกัน


    ให้ฉันอยู่ห้องนี้เหรอ


    ทำไม อยู่ไม่ได้ก็ไปนอนนอกบ้าน


    ไม่ได้บอกว่าอยู่ไม่ได้สักหน่อย!”  


ใบหน้าหวานยู่หน้า เธอหยุดเถียงกับยุนกิและเดินเข้าห้องของตัวเอง วางกระเป๋าลงบนเตียงนอนพลางกวาดมองรอบๆห้องอีกหนึ่งครั้ง สายตาเห็นหยากไย่บนหลังคาและฝุ่นหนาเตอะบนโต๊ะเขียนหนังสือ บนเก้าอี้ และรอบๆห้อง


    คุณ


    อะไร!


    คุณไม่ได้ให้แม่บ้านเข้ามาทำความสะอาดหรอกเหรอ?”


    เปล่า


    ทำไมล่ะ ห้องนี้มันปิดมากี่ปีกันถึงได้มีหยากไย่เยอะขนาดนี้อ่ะ  


ข้าวเบ้หน้าเมื่อมองไปรอบๆและตวัดสายตาจ้องยุนกิที่ยืนกอดอกอยู่นอกห้อง เขาไม่ก้าวเข้ามาภายในห้องของเธอแม้แต่ก้าวเดียว


    ทำไมต้องให้แม่บ้านทำให้เธอ เป็นเจ้าของบ้านเหรอถึงมีสิทธิ์สั่ง?” 


ยุนกิถามน้ำเสียงกวนประสาท กระตุกยิ้มอย่างสนุกก่อนจะมองคนตัวเล็กที่แยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆเหมือนลูกแมวกำลังหงุดหงิด


    ให้นอนในบ้านก็ดีแค่ไหนอย่าเรียกร้องให้มันเยอะแยะ


    “...”


    เพราะเธอไม่สมควรได้รับมันด้วยซ้ำ  


ยุนกิจงใจพูดเน้นย้ำความสำคัญให้เธอได้ฟัง ข้าวรู้อยู่แก่ใจว่าโชคชะตาของตัวเองมันดำดิ่งลงสู่เหวลึกมานานแล้ว เพียงแต่เธอยังไม่ยอมรับมันก็เท่านั้นเอง ไม่มีเหตุผลที่เธอจะต้องมาเจอเรื่องราวแย่ๆแบบนี้ มันไม่ใช่ความผิดของเธอเลยสักนิด


    ฉันอนุญาตให้เธออยู่แค่เฉพาะในห้องของตัวเองและชั้นล่างของบ้าน ห้ามขึ้นไปชั้นสองเด็ดขาด


    “...”


    ถ้าเห็นว่าขึ้นไปเหยียบแม้แต่บันไดล่ะก็ฉันฆ่าเธอแน่


    “...”


    หูหนวกเหรอ!?”  


ยุนกิหงุดหงิดขึ้นอีกครั้งเมื่อเห็นคนตรงหน้าเงียบ เธอกัดกลีบปากล่างตัวเองแน่นและเสมองไปทางอื่น ดวงตาคู่สวยที่มีน้ำใสๆคลออยู่ทั้งสองข้าง ก่อนที่คนตัวเล็กจะกระพริบตาถี่ๆเพื่อไล่น้ำตาออกไปและหันหน้ามองยุนกิที่ยังมองเธออยู่ไม่ละสายตา


    เข้าใจแล้ว  


เสียงสั่นตอบกลับไปเบาๆและเดินไปปิดประตูห้องลง ปล่อยให้คนข้างนอกแสดงสีหน้าอย่างไรเธอไม่อยากจะสนใจ นิ้วโป้งกดล็อคตามทันทีก่อนจะหันหลังให้ประตู กลั้นเสียงก้อนสะอึกและยอมปล่อยให้น้ำตาไหลอาบแก้มในที่สุด ช่วงเวลาอ่อนแอกำลังเกิดขึ้นอีกครั้ง บางทีก็คิดว่าตัวเองเข้มแข็งแล้วเชียว แต่พอเจอสีหน้ารังเกียจหรือคำพูดดูถูกเหยียดหยาม ประโยคแสนใจร้ายจากคนคนเดิมแบบนี้ความเข้มแข็งที่มีก็พังลงมาอย่างง่ายดาย 


    เธอไม่อยากเจอหน้าเขา ไม่อยากได้ยินเสียงเขา ไม่อยากได้ยินประโยคปวดหัวใจจากเขา แต่จะทำได้ยังไงในเมื่อเธอหนีออกไปจากที่นี่ไม่ได้


ถึงต่อให้มีปีก ข้าวก็บินหนียุนกิไม่ได้นอกจากตัวเขาเองที่จะยอมปล่อยเธอไป 


อีกหกเดือนสินะ...

 












 

วันต่อมา


07.30 น.


ปังๆๆๆ


    เสียงดังสนั่นไม่รู้ว่าเรื่องจริงหรือฝันไปเพราะร่างบางนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนเล็กบนเตียงแคบๆ ริมฝีปากสีแดงฉ่ำเผยอเล็กน้อยเพราะเธอกำลังหลับลึกจริงๆ


ปังๆๆๆ


    ไปเอากุญแจมา!


    ค่ะ”  


แม่บ้านที่มาถึงตั้งแต่เช้ามืดวิ่งไปหยิบกุญแจสำรองห้องเก็บของก่อนจะวิ่งกลับมายื่นให้เจ้านายที่ยืนหัวเสียกระหน่ำทุบประตูโดยไม่มีเสียงตอบรับจากคนข้างใน


    จะกวนประสาทกันแต่เช้า?”  


ยุนกิไขกุญแจสำเร็จและผลักประตูเข้าไป กวาดสายตามองหาเจ้าของห้องแต่ต้องสะดุดกับก้อนกลมๆบนเตียงนอน ใบหน้าหวานซีดเผือกหลับสนิทไร้การตอบสนอง ใบหน้าน่ารักเหมือนลูกแมวตัวน้อยทำให้ร่างสูงได้สติและกัดฟันกรอดเมื่อเห็นคนบนเตียงหลับสบายแต่เขากลับต้องตื่นแต่เช้าเพื่อที่จะออกไปทำงาน


พรึบ!!


อ๊ะ”  


ดวงตาทั้งสองข้างเบิกโพลงด้วยความตกใจเมื่อถูกกระชากแขนอย่างแรงจนร่างลอยขึ้นมา ขวัญเสียอย่างหนักเพราะคนที่กำลังนอนหลับลึกๆแล้วถูกกระชากแบบนี้เป็นใครจะไม่ตกใจบ้างล่ะ เธอทรงตัวไม่อยู่จนล้มลงไปนั่งบนพื้นแต่ข้อมือยังถูกคนใจร้ายกำไว้แน่น 


    นอนหลับสบายคิดว่าเป็นบ้านตัวเองหรือไง


    เจ็บนะ  เธอลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อตั้งสติได้และสะบัดมือออกแต่ยุนกิยิ่งจับไว้แน่นก่อนจะกระชากเข้าหาตัวแรงๆ


    ต่อไปนี้เธอต้องตื่นก่อนฉัน


    โอ๊ย ปล่อยนะ! คุณเป็นบ้าอะไรแต่เช้าหะ!


    ไปอาบน้ำแล้วไปหลังบ้าน จัดการปลูกทุกอย่างที่เธอเผามันไปให้เสร็จก่อนฉันกลับมา!!


    ว่าไงนะ!?”


    ถ้าไม่เสร็จคงรู้นะว่าฉันจะโมโหแค่ไหน”  


ยุนกิยอมปล่อยข้อมือเล็กออก เขาจ้องใบหน้าหวานที่ไร้การแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางใดๆแต่กลับน่ามองกว่าผู้หญิงทุกคนที่เคยเจอมา ร่างบางอยู่ในชุดนอนกระโปรงสั้นสีเหลืองอ่อนแนบเนื้อจนเห็นสัดส่วนเว้าโค้งอย่างชัดเจน อีกทั้งเรียวขาสวยที่โผล่พ้นจากชายกระโปรงสั้นๆมันทำให้เขายิ่งหงุดหงิดอย่างไม่ทราบสาเหตุ


อีกใจหนึ่งอยากจะเข้าไปบิดเนื้อขาวๆให้ช้ำเลือดจนไม่กล้าใส่กระโปรงสั้นให้มันรู้แล้วรู้รอด ยุนกิได้สติจึงเลิกคิดอะไรแปลกๆก่อนจะหมุนตัวทำท่าเดินออกจากห้อง แต่สายตาคู่คมเหลือบมองเห็นชุดต่างๆที่แขวนเรียงรายบนผนังเพราะในห้องนี้ไม่มีตู้เสื้อผ้า หลังจากทำความสะอาดห้องเสร็จข้าวเลยออกไปหาไม้แขวนเสื้อและตอกตะปูแขวนชุดต่างๆของเธอแทน แต่เสื้อผ้าธรรมดาๆไม่ทำให้ยุนกิถึงกับหยุดชะงักหรอก ถ้าแต่ละชุดนั่นไม่สะดุดสายตาเขาจนต้องกำหมัดแน่นอย่างไม่รู้ตัว สิ่งที่ทำให้ยุนกิโมโหตั้งแต่เช้ากลับไม่ใช่เรื่องที่ข้าวตื่นสายเพียงอย่างเดียวซะแล้ว


หลังจากที่ออกมาจากห้องแคบๆนั่น ร่างสูงรีบพาตัวเองไปยังนอกบ้านทันที สายตาแข็งกร้าวกวาดมองหาลูกน้องที่เขาจำใบหน้าได้ขึ้นใจก่อนจะเจอการ์ดชุดดำคนที่ยุนกิกำลังตามหาเดินสำรวจรอบๆบ้านตามหน้าที่อย่างเช่นทุกวัน การ์ดคนนั้นสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อสายตาปะทะกับเจ้านายและยุนกิยังใช้นิ้วชี้กระดิกเรียก ทำให้การ์ดหนุ่มรีบวิ่งไปทางยุนกิด้วยความเร่งรีบ


    มีอะไรให้ผมรับใช้ครับนายท่าน


    เมื่อวานฉันสั่งให้นายไปซื้อเสื้อผ้าให้ยัยนั่นใช่หรือเปล่า?”


    ค...ครับ มีอะไรหรือเปล่าครับนายท่าน”  


การ์ดหนุ่มกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก เมื่อน้ำเสียงแข็งกระด้างและใบหน้าเย็นชาที่แสนน่ากลัวมันต้องเป็นเรื่องที่ไม่ดีแน่ๆ


    ฉันให้เงินไปน้อยหรือไงถึงได้ซื้อแต่เสื้อกับกางเกงตัวเล็กๆยิ่งกว่าชุดของหมา?


    อึก!


    แล้วมันก็เป็นอย่างที่คิด การ์ดหนุ่มกุมมือตัวเองแน่นก่อนจะโค้งให้เจ้านายเป็นการขอโทษขอโพย เพราะรู้ตัวว่าตนเองตั้งใจเลือกชุดที่ออกแนวไปทางโป๊ซะส่วนใหญ่ เสื้อแขนกุด เสื้อกล้ามหรือไม่ก็เสื้อยืดตัวเล็กๆ ส่วนกางเกงจะเป็นกางเกงขาสั้นโชว์เรียวขาหรือไม่ก็กระโปรงสั้นรัดรูป ไม่เว้นแต่ชุดนอน...


    นานทีจะมีผู้หญิงสวยๆเข้ามาอยู่ในบ้าน ขอเป็นอาหารตาหน่อยไม่ได้หรือยังไง


    เอ่อ...คือ


    เอาชุดพวกนั้นไปทิ้งให้หมด แล้วไปซื้อมาใหม่ให้มันยาวกว่านี้


    “ครับ!”   


การ์ดหนุ่มโค้งตัวเป็นครั้งสุดท้ายพร้อมรับคำสั่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนี้ทันที ยุนกิสูดหายใจเข้าปอดลึกๆก่อนจะสะบัดใบหน้าสองสามทีเพื่อไล่อารมณ์หงุดหงิดให้ออกไป ในขณะที่เจ้าตัวยังไม่รู้เกี่ยวกับพฤติกรรมแปลกๆของตัวเอง เพราะคนจิตใจเย็นชามักจะไม่รู้สึกตัวหรือยอมรับอะไรง่ายๆแถมยังต่อต้านด้วยซ้ำ แค่ไม่ชอบ ไม่พอใจ ใครหน้าไหนก็ห้ามทำ มันเป็นนิสัยของมินยุนกิไปซะแล้ว

 

 











13.00 น.


ภายในบ้านหลังใหญ่ที่เจ้าของบ้านออกไปทำงานตั้งแต่เช้า ตอนนี้มีเพียงชายหนุ่มซึ่งเป็นบอดี้การ์ดรักษาความปลอดภัยต่างเดินสำรวจเป็นจุดๆเพื่อดูแลความเรียบร้อยอย่างเช่นทุกวัน 


    เสียงเครื่องยนต์ดังขึ้นบ่งบอกว่ามีแขกมาเยือน รถสปอร์ตสีแดงสดขับเคลื่อนเข้ามาภายในบริเวณบ้าน เขาขับเข้ามาอย่างง่ายดายเพียงเพราะอ้างกับการ์ดที่เฝ้าหน้าประตูว่า...


    นายท่านใหญ่สั่งให้มารอพี่ชายเพราะฝากธุระสำคัญ


    นายท่านใหญ่คือพ่อของยุนกิและแทฮยอง การ์ดทุกคนล้วนรู้จักดีและต่างให้ความเคารพ ตอนนี้น้องชายของยุนกิมาหาถึงบ้านและอ้างว่าพ่อของตนสั่งให้มา การ์ดทั้งหมดจึงยอมเปิดประตูให้ คิมแทฮยอง เข้ามาในบ้านอย่างง่ายดายโดยไม่นึกเอะใจอะไร





[100%]


#ฟิคมาเฟียยุนกิ



TBC.
  
และนี่ที่มาของชื่อตอนค่ะ นอกจากจะชะล่าใจทิ้งนางเอกไว้กับการ์ดจนเกือบโดนข่มขืน ยังชะล่าใจทิ้งนางเอกให้อยู่ห่างจากสายตาอีก

น้องชายปรากฎตัวแล้วไหนทีมน้องชายชูมือค่ะ ฮิ้วๆๆ แทเขามาทำอะไร? มาถึงบ้านเลยเอาเซ่!! ศึกชิงนางกำลังเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง และดูเหมือนว่าครั้งนี้คนพี่ท่าจะไม่ยอมง่ายๆเพราะพี่แกดูหวงนางเอกไปซะหมด เอะอะก็หวง อะไรก็ไม่รู้บ้าบอจริงเชียว -..-

ใครชอบใครรอก็ปาคอมเม้นท์มาด้านใต้เลยจ้า เรารออ่านกำลังใจอยู่อย่าลืมนะงุงิ ><
 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 156 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,067 ความคิดเห็น

  1. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #1634 Bunny JK (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 23:28
    มินยุนกิผู้ขี้ลืม... ลืมไปแล้วว่าค่าประมูลเธอคือ100ล้าน กับน้องกับนุ่งก็ไม่ให้ แต่กลับให้การ์ดอย่างฟรีๆ... ลืมไปแล้วว่าน้องต้องมาทวงของแน่ๆ และน้องก็มาแล้ว... ลืมไปแล้วว่าตัวเองได้เธอเป็น'เมีย'ไปแล้ว และก็หวงเมียมากด้วย หุหุ
    #1,634
    0
  3. #455 SXRXCHXYX (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 15:50
    น้องชายจะมาแย่งแล้วนะะะะ
    #455
    0
  4. #296 NAME :: Aida (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 07:18
    ตะหวาด = ตวาด
    #296
    0
  5. #295 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 23:30
    เป็นวัยทองอ่อ อารมณ์ขึ้นๆ ลงๆ เนี่ย 55555555555555555555
    แทแทมาแล้วววว ระเบิดลงแน่ๆ เด้อ
    #295
    0
  6. #213 Fishpingg (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2560 / 22:43
    พี่ก้าเด็กขี้หวงงงง55555
    #213
    0
  7. #175 Hope_z (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 11:22
    พี่ก้าโหดมากกกก ไรท์มาต่อเร็วๆเถอะอยากอ่านมาก สนุกกกกก
    #175
    0
  8. #170 voraporn868 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 12:42
    พี่ก้าอารมณ์ขึ้นๆลงๆเหมือนคนแก่จริงๆเรยอะ เดะเป้นห่วงนางเอก เดะแกล้ง เดะด่า โอ้ยยยยยยยยย-.,- จะยังไงกันคะพี่ แต่ก้อแอบฟินนน>< อยากให้พี่ก้าแสดงมุมอ่อนโยนแบบลืมตัวมากกว่านี้อะ แร้วก้อ อย่าเผลอใจมาชอบหลงนางเอกทีหลังแร้วกันน้าาาาา 5555555555 พี่แทเราออกมาแร้ววววว วุ่นวายกว่าเดิมแน่ มาต่ออีกน้าสนุกกกกกกกรอรอ~
    #170
    0
  9. #169 Mlittle (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 23:49
    หู้ยยยยยยย
    #169
    0
  10. #168 Ad M. (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 23:01
    ชอบ!!! อยากอ่านตอนต่อไปเร็วๆจัง~~~
    #168
    0
  11. #167 MILD PCY (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 21:19
    เขิลพี่กิแรง / แต่บางครั้งก็หมั่นไส้นาง5555
    #167
    0
  12. #166 pongtai_999 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2560 / 20:49
    แทแทมาลักพาตัวนางเอกไปเล้ยยย@,,@ นางเอกจิไม่ทน5555555
    #166
    0
  13. #164 by-momay (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 22:26
    อ่านไปเขิลไปพี่กินี่โครตขี้หวงอ่ะนิดๆหน่อยๆไม่ได้เลยน่ารัก+โหด+เถื่อน มาครบ รอตอนนพี่แกมุ้งมิ้ง. 555
    #164
    0
  14. #163 icepro (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 22:03
    อัพแล้วๆๆเย้ๆ แทมาหานางเอกแล้ว มาช่วยนางเอกปลูกผักปลูกดอกไม้เร็วว-0- สงสารแต่นางเอกก็แสบใช่ย่อย555
    #163
    0
  15. #162 ยืนฉี่ริมแม่น้ำ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 21:16
    น่ารัก555555
    #162
    0
  16. #161 SparklingSweet (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 20:47
    ตลกการ์ดที่ซื้อเสื้อผ้า มีความขออาหารตาหน่อยก็ยังดี5555555555555555555555555 แต่คุณยุนกินี่หวงจังเลย หวงไปหมด แต่ไม่รู้ตัว ละคนนอนดีๆก็ไปปลุกเค้า แทนที่จะต่างคนต่างอยู่ไปเลยยย แต่คุณน้องชายมาแล้วว สนุกแน่ๆเลย คุณน้องชายพาข้าวหนีเลยค่ะๆๆๆ ><
    #161
    0
  17. #160 อะไรนะฮะออมม่า (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 20:11
    เราจะไปหาแทแทงือ แทมาเอาตัวนางเอกไปเลยจร้าาาาา เอาไปเลยงืออยากไปอยู่กับแทแทไรท์ๆๆ
    #160
    0
  18. #159 58877156 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 18:51
    พี่วีมาเอานางเอกไปเลยยยยยยยรอสมน้ำหน้าพี่กิอยู่~~~~~~~หมั่นไส้นางงง
    #159
    0
  19. #158 ケーキ (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 18:18
    ตายเเละ น้องมาทวงของ5555 หนูสิยุนกิจะทำยังไงงง
    #158
    0
  20. #157 kasinee151142 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 18:02
    ทีมน้องชายค่าาาา พี่กินิสัยไม่ดี เราจะไปอยู่กะแทแทแทน อย่ามาตามนะ หลงรักข้าวแล้วชิมิล้าาาา~~~~
    #157
    0
  21. #156 chuleeporn5508 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 17:58
    สงสารข้าวจังโดนตวาดตลอด55555 แต่ก็นะ พี่กิคนปากแข็งใจแข็งงงง ชอบข้าวเข้าแล้วละเส้~~~~
    #156
    0
  22. #155 NAME :: Aida (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 21:40
    อยากให้ถึงคราวรักข้าวจังเลย กิคงขี้หวงน่าดู อิอิ
    #155
    0
  23. #154 icepro (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 10:06
    รอๆๆอยากอ่านต่อใจจิขาด ไรท์สู้ๆ มาต่อไวนะคะ ติดตามอยุ่
    #154
    0
  24. #153 1920 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 00:08
    ติดตามอยู่จร้า สมน้ำหน้าคนหัวร้อนวิ่งมาแทบไม่ทัน
    #153
    0
  25. #152 SparklingSweet (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 25 มิถุนายน 2560 / 23:02
    เห็นมะ ก็ต้องแจ้นมาช่วยเค้า ละมีความ ฉันทำได้คนเดียว ด้วยนะ ร้ายกาจจจจจจจ55555555555
    #152
    0