Ruthlessly Mafia [BTS x YOU] END มีฉบับ E-book

ตอนที่ 4 : MAFIA 04 :: น้ำสาบาน [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,491
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 224 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63




MAFIA 04

น้ำสาบาน [100%]




การ์ดทั้งสองฝ่ายกระชับปืนในมือแน่นขึ้น จดจ้องฝ่ายตรงข้ามไม่ละสายตาไปไหน บรรยากาศมาคุเช่นนี้แต่แทฮยองกลับยิ้มร่าออกมายียวนกวนประสาท


“ป่านนี้เธอคนนั้นคงถูกพี่เอาไปซ่อนเรียบร้อยแล้ว”


“ฉลาดนิ”


“แต่พี่รู้ไหมว่าผมชอบเล่นเกมปิดตาซ่อนหา”


...


“และเล่นเก่งกว่าพี่หลายเท่า”


“หยุดเห่าและออกไปซะ”


“สร้างสงครามและมาสั่งให้ผมหยุด?


“งั้นแกจะทำอะไรได้”  


ถึงแม้แทฮยองจะเอาแต่ยิ้มกวนประสาทอยู่ตลอดเวลา แต่ในใจกลับคุกรุ่นด้วยไฟโทสะแทบจะปะทุออกมา ใบหน้านิ่งเรียบของยุนกิยิ่งเป็นเชื้อเพลิงกระตุ้นให้เขาโมโหมากขึ้นอีกหลายพันเท่า


“ไปตามหาผู้หญิงคนนั้น”  


แทฮยองสั่งลูกน้องตนเองที่จ่อปืนไปยังฝ่ายตรงข้าม พวกเขาเหงื่อตกเพราะรู้ว่าทำไปมีแต่เสียกับเสีย ที่นี่คือถิ่นของยุนกิ ไม่มีทางไหนที่พวกเขาจะชนะได้เลย


Rrrr


แรงสั่นของโทรศัพท์เครื่องหรูแต่เจ้าของกลับไม่สนใจมัน แทฮยองจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดเพราะมือถือในกระเป๋ากางเกงไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลั่น


“นายท่านครับ นายท่านใหญ่บอกให้รับโทรศัพท์ท่านด้วย”  


ลูกน้องคนสนิทของแทฮยองกระซิบเบาๆ เขาชะงักเล็กน้อยเมื่อรู้ว่าปลายสายคือใคร


“พ่อมีธุระอะไรตอนนี้”


“นายท่านใหญ่คงรู้เรื่องที่เรามาป่วนงานของคุณยุนกิ”


“หึ!”  


แทฮยองแค่นยิ้มออกมาอย่างหัวเสีย ให้ตายเถอะ พ่อของเขาไม่เคยเห็นดีเห็นงามกับสิ่งที่เขาทำเลยสักอย่าง 


“จะเอายังก็รีบ ฉันไม่มีเวลาว่างมาทำเรื่องไร้สาระแบบนี้หรอกนะ”  


ยุนกิพูดขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายลุกลี้ลุกลนผิดปกติ แทฮยองตวัดสายตาคมมองใบหน้าพี่ชายก่อนจะลั่นวาจาคาดโทษ


“แอบกันให้มิดล่ะ อย่าให้ผมหาเจอ”


...


“ไปเว้ย!!”


ลูกน้องแทฮยองลดปืนลงตามคำสั่งของเจ้านาย จากนั้นร่างสูงหมุนตัวกลับไปยังทางออก มือหนากำแน่นด้วยความอัดอั้นคับแค้น เขาต้องเดินออกมาในฐานะผู้แพ้ เขาทำอะไรฝ่ายนั้นไม่ได้ และยิ่งไปกันใหญ่ ถ้าเกิดพ่อของพวกเขารู้เรื่องนี้และคนที่ผิดก็คือแทฮยอง ผิดตั้งแต่ก้าวเท้าเข้าไปยังสถานที่ที่ไม่ใช่ของตนเอง


พ่อของพวกเขาหรือนายท่านใหญ่คือคนเดียวที่สามารถห้ามปรามสงครามของพี่น้องคู่นี้ได้

 










 

“กรี๊ด!! อย่าเข้ามานะ!!!”  


เสียงกรีดร้องดังสนั่นจากห้องแต่งตัวหญิงสาวเพียงแค่ตอนนี้หญิงสาวทั้งหกคนไปอยู่กับเจ้าของใหม่เหลือเพียงแต่ข้าว


“ว...วางลงนะยัยบ้า อย่าทำบ้าๆนะ!”  


เสียงแหลมของพนักงานสาวหลายคนห้ามปราม ร่างบางถือกรรไกรด้ามใหญ่จ่อไปที่คอหอยของตัวเองพร้อมกับน้ำตามากมายที่ไหลออกมา ข้าวคิดสั้นเพราะชีวิตของเธอคงไม่มีค่าอะไรอีกแล้ว จะอยู่หรือจะตายก็ไม่มีประโยชน์ เธอขอเลือกตายดีกว่ามีชีวิตอยู่แต่ถูกย่ำยีจนไม่เหลือความเป็นคน


ทุกวินาทีที่ผ่านมามันยิ่งตอกย้ำให้รู้ว่าเธอกำลังเผชิญหน้าอยู่กับอะไร คนใจร้ายนับร้อยชีวิตกำลังเล่นสนุก หัวเราะมีความสุข ในขณะที่พวกเธอทุกคนทุกข์ทรมานเหมือนตายทั้งเป็น 


ประมูลงั้นเหรอ หึ! เฮงซวยสิ้นดี!!


“วางกรรไกรลงนะ!!”


“ไม่!!”


“กรี๊ด อย่านะ!!!”


ข้าวตัดสินใจครั้งสุดท้ายโดยการกดปลายแหลมของกรรไกรลงที่บริเวณลำคอ มันเจ็บจี๊ดและค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นเจ็บเหมือนจะเนื้อจะทะลุ พนักงานสาวได้แต่ยืนกรีดร้องกับการกระทำของเธอ


พรึบ!!


จู่ๆท่อนแขนแกร่งตวัดรอบเอวบางก่อนจะใช้มืออีกข้างดึงกรรไกรออกและโยนทิ้งลงพื้น ข้าวลืมตาและหันมองคนด้านหลัง เธอเบิกตากว้างเพราะใบหน้าหล่อนิ่งเรียบแต่แฝงไปด้วยรังสีบางอย่างจนเธอต้องดิ้นออกจากพันธนาการของเขา


“ปล่อย!!”


“อยากตาย? ทำไมไม่บอก ฆ่าให้ตายง่ายนิดเดียว”  


ยุนกิโอบรัดเอวบางในขณะที่ข้าวดิ้นออกอย่างสุดแรงแต่ก็เสียแรงเปล่า เธอได้แต่ใช้กำปั้นเล็กๆทุบตีไปยังแขนแกร่ง ยุนกิตวัดสายตาไปยังพนักงานสาวที่ยืนอึ้งกับเหตุการณ์เมื่อครู่ พวกเธอเหมือนจะรับรู้และโค้งให้เจ้านายก่อนจะพากันออกไปจากห้องนี้จนหมด


“ปล่อยนะไอ้คนชั่ว!!”  


เธอด่าชัดถ้อยชัดคำ ทั้งจิกทั้งหยิกไปที่เนื้อแขน ยุนกิหมดความอดทนจนพลั้งเหวี่ยงร่างเล็กไถลไปกับพื้นกระเบื้อง


“เป็นบ้าหรือไง!!”


“ฮึก ฮื้อ”  


ข้าวลุกขึ้นต่อกรกับคนใจร้ายไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เธอได้แต่ก้มใบหน้าปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่นึกอาย 


เจ็บ เหนื่อย


“ลุกขึ้น!”


“ฮึก!  


คนบนพื้นสะอื้นตอบกลับไปแต่ไม่ยอมทำตามที่เขาสั่ง ยุนกิหัวเสียมากกว่าเดิม เขาตรงไปกระชากต้นแขนเล็กที่เขากำจนรอบ ข้าวปลิวตามแรงกระชากอย่างง่ายดาย เรือนร่างขาวนวลที่ทะนุถนอมมาอย่างดีตอนนี้เต็มไปด้วยรอยช้ำเขียวทั้งแขนและขา


“ค่าตัวเธอมันแพงลิบ รู้ตัวหรือเปล่า?  


ยุนกิเพิ่มแรงบีบที่ต้นแขนพลางถามออกไป ข้าวเงยหน้ามองใบหน้าหล่อ สายตาเรียวคมน่ากลัวทุกครั้งที่ได้มอง


“ไม่รู้ค่ะ!!  


เธอกลั้นเสียงสะอึกและกระแทกเสียงตอบออกไปพร้อมกับมองค้อนคนตัวสูง ถึงแม้จะโกรธและเกลียดมากแค่ไหน แต่ข้าวไม่เคยที่จะลืมพูดจามีหางเสียงเพราะติดเป็นนิสัย


เธอไม่ใช่คนโมโหร้ายแต่ผิดกับเขาที่เอะอะก็โมโหและใช้กำลัง 


เธอไม่เคยพูดจาหยาบคายแต่ผิดกับเขาที่ใช้คำพูดแทบจะฆ่าคนฟัง


“ร้อยล้านที่ฉันต้องทิ้งไปเพราะผู้หญิงเฮงซวยอย่างเธอ!!”


“ใครใช้ให้คุณทำแบบนั้นละคะ ทำไมไม่ขายฉันให้ผู้ชายนั้น!”


...


“ฉันอยากไปอยู่กับเขามากกว่าคนใจร้ายแบบคุณ!!”


ยุนกิร้อนเผ่าที่ร่างกายเมื่อถูกพูดจาแทงใจดำ สามสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด


คนทรยศ คนน่ารำคาญ 


และคนที่เอาเขาไปเปรียบเทียบกับคิมแทฮยอง


“มันดียังไงพูดใหม่ซิ?





[25%]









           ข้าวปิดปากสนิทเมื่อรู้สึกถึงความน่ากลัวบางอย่างแผ่ซ่านออกมาจากผู้ชายตรงหน้า เธอไม่รู้ว่าพูดอะไรผิดไปแต่สิ่งที่พูดมันเป็นความจริงทั้งหมด


แต่มินยุนกิเป็นคนประเภทที่ยอมรับความจริงไม่ได้ซะด้วยสิ


“พูด!!!”  


ข้าวหลับตาแน่นเมื่อยุนกิตวาดใส่หน้า บีบเนื้อแขนจนกระดูกแทบร้าว เธอตัดสินใจพูดตามที่คนฟังต้องการอีกครั้งและครั้งนี้ยิ่งทำให้มันแย่มากขึ้นกว่าเดิม


“เขาคนนั้นดีกว่าคุณ ได้ยินชัดหรือยัง!”


นัยน์ตาแข็งกร้าวหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจะกระตุกยิ้มเหมือนคนขาดสติ


พลั่ก!!


ยุนกิเหวี่ยงข้าวกระแทกเข้ากับกำแพงสีขาว เท้าหนาย่างกรายเข้าไปหาเธอช้าๆ แต่จู่ๆก็นึกบางอย่างขึ้นออก เขาหมุนตัวไปอีกทางเพื่อล็อคประตูให้แน่นหนาและตรงไปหาข้าวที่ยืนตัวสั่น เธอส่ายหน้าช้าๆ สายตาหยุดอยู่ที่กรรไกรบนพื้น ข้าววิ่งไปหยิบมันมาไว้ในมือก่อนจะยกจ่อไปทางยุนกิเพื่อป้องกันตัว


อย่าเข้ามา!!


ยุนกิไม่กลัวสักนิด เขาเดินประชิดตัวเธออย่างเร็วและเบี่ยงตัวหลบกรรไกรที่ตวัดเฉี่ยวใบหน้าเพียงนิดเดียว


พรึบ!!


อ๊ะ!


มือใหญ่รวบข้อมือและกระชากกรรไกรออก เขาโยนทิ้งให้ไกลจากตัวมากกว่าเดิม ข้าวได้แต่มองตามอาวุธชิ้นสุดท้ายที่อยู่ไกลเกินกว่าจะเอื้อมถึง


จำใส่กะโหลกโง่ๆของเธอไว้ว่าฉันไม่มีทางปล่อยให้เธอสมหวังกับมัน”  


ยุนกิกระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น ถึงแม้ว่าคนตัวเล็กจะดีดดิ้น จิกข่วนสารพัด แต่แรงแค่นั้นไม่ทำให้มาเฟียเลือดเย็นอย่างเขาสะทกสะท้านแม้แต่นิด


งั้นคุณก็จำใส่กะโหลกเอาไว้ด้วยว่าให้ตายยังไงฉันก็จะไม่ยอมอยู่กับคนเลวทรามแบบคุณ!”  


ข้าวตวัดสายตามองค้อนคนตัวสูงอย่างไม่เกรงกลัวอีกต่อไป ยุนกิอึ้งเล็กน้อยกับคำพูดอวดเก่งของผู้หญิงตรงหน้า


เขาไม่เคยถูกผู้หญิงตะโกนด่าฉอดๆแบบนี้มาก่อนในชีวิต


เขาคนนั้นต้องมาช่วยฉัน จำไว้ว่าเขาต้องมาช่วยกรี๊ด!!  


เสียงขาดหายไปเพราะร่างกายถูกกระแทกเข้ากับกำแพงอีกครั้งจนเจ็บระบมไปหมด เธอรู้ว่าจุดอ่อนของยุนกิคือแทฮยอง ยิ่งพูดถึงแทฮยองเท่าไรยุนกิก็ยิ่งโมโห เธอสะใจไม่น้อยที่ทำให้ผู้ชายคนนี้เจ็บปวดได้


แต่บางครั้งคงคิดผิดว่าไม่ควรไปยั่วโมโหคนอย่างเขา และยิ่งเอาเขาไปเปรียบเทียบกับคิมแทฮยอง มันเป็นเรื่องที่เขาเกลียดที่สุดในชีวิต


หาเรื่องใส่ตัวจังเลยนะ!


แควก!!!


เสียงขาดของผ้าดังลั่นเมื่อเดรสสั้นที่ใส่อยู่ถูกกระชากจนขาดตั้งแต่ช่วงหน้าอกจนถึงสะโพก ข้าวตกใจจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยกมือขึ้นปิดบังร่างกาย บราเซียร์ลูกไม้สีขาวประจักษ์แก่สายตาคนใจร้ายที่มองขนาดความใหญ่โตของมันจนตาไม่กระพริบ


ฮึก หยุดนะ!!


จุดจบของคนปากดีคืออะไรรู้ไหม?”


“...!!


ยุนกิเอาแขนทั้งสองข้างยันกำแพงไว้ กักตัวข้าวให้อยู่ในอาณาเขตบริเวณของเขา ใบหน้าหล่อโน้มลงให้ได้ระดับเดียวกับใบหน้าของเธอ


ไม่ตายก็พิการ แต่สำหรับเธอ


“...”


ฉันอนุโลมให้เป็นพิเศษเพราะปากเก่งๆแบบนี้ตายเร็วไม่ดีหรอก


“...!!


เก็บไว้ทรมานเล่นๆสนุกกว่าเยอะ


อึก ไอ้ชั่วกรี๊ด ย...อย่า!!!!


เสียงหวีดร้องดังลั่นเมื่อยุนกิฉีกชุดส่วนที่เหลือจนขาดลงไปกองกับพื้น เนื้อผ้าบาดเนื้อจนเป็นรอยแดงตามเนื้อขาว เขาไม่สนใจเสียงกรีดร้องแต่กลับคิดว่ามันคือเสียงดนตรีที่ฟังสบายๆซะมากกว่า มือหนาจับชายกางเกงชั้นในตัวเล็กและพยายามจะดึงมันลงแต่ถูกมือบางขัดขืนสารพัด แรงน้อยๆของเธอส่งผลให้เขาทำอะไรต่อมิอะไรยากกว่าที่คิด


อึก ย...อย่านะ จะทำบ้าอะไรของคุณ!!”   





Cut 


Password = ชื่อเรื่องภาษาอังกฤษ ตัวพิมพ์เล็กทั้งหมด ไม่เว้นวรรค












ร่างสูงเดินออกจากห้องโดยทิ้งให้ผู้หญิงน่ารำคาญนั่งร้องไห้อยู่แบบนั้น


ปัง!


เสียงกระแทกประตูดังสนั่น ยุนกิรู้สึกผ่อนคลายขึ้นเล็กน้อยหลังจากได้ปลดปล่อยบางอย่างในตัวหลังจากที่ไม่ได้ปลดปล่อยมานาน เขามุ่งหน้าไปยังลิฟต์แต่ถูกดักทางด้วยลูกน้องคนสนิทที่ดูเหมือนจะยืนรอเขาตั้งแต่เข้าไปในห้องนั้นแล้ว


นายท่านครับ จะเอายังไงต่อกับเธอ


“...”


คนที่อยู่ในห้อง”   


โฮซอกถามออกไป ถึงไม่แน่ใจนักว่าเจ้านายตนเองเข้าไปนานแสนนานเข้าไปทำอะไร รู้แค่เพียงยุนกิไม่ยอมขายเธอคนนั้นให้แทฮยองแน่ แล้วจะเอาเธอคนนั้นไปไว้ที่ไหนก็เท่านั้นเอง


ด้านเจ้านายถอนหายใจอย่างหงุดหงิดเมื่อได้ยินเรื่องของผู้หญิงคนนั้นเข้ามาในหัวสมองอีกครั้ง เขาครุ่นคิดสักพักก่อนจะตอบกลับไป


เอาไปไว้ที่บ้านฉัน


ครับ?”


พาไปให้ด้วย”   


ยุนกิทำท่าจะเดินออกไปจากตรงนี้แต่ก็ถูกโฮซอกถามในสิ่งที่เขาไม่เข้าใจเอามากๆ


นายท่านไม่ชอบให้ใครอยู่ในบ้านนิครับ ขนาดแม่บ้านยังต้องไปเช้าเย็นกลับ แล้ว—


หยุดถามมากสักที นายเป็นคนขี้สงสัยตั้งแต่เมื่อไรโฮซอก?”


ขอโทษครับ


ยุนกิใช้สายตาแข็งกร้าวตวัดจ้องไปที่ลูกน้องคนสนิท โฮซอกเหมือนจะได้สติว่าเจ้านายกำลังไม่พอใจจึงหยุดถามออกไป ยุนกิหมุนตัวไปยังลิฟต์และกดลูกศรลงทันที











แลมโบกินีสีดำด้านคันหรูแล่นออกจากลานจอดรถผู้บริหาร ถึงจะขับด้วยความเร็วปกติแต่กลับเร็วกว่ารถยนต์ธรรมดาทั่วไป เวลาดึกแบบนี้ทำให้ท้องถนนโล่งผิดกับเวลากลางวันที่จราจรแน่นหนา มันเป็นเวลาที่ยุนกิเกลียดที่สุด ภายในรถเงียบสงัดไร้เสียงเพลงหรือเสียงดนตรีที่ฟังสบายๆเหมือนรถคันอื่น ยุนกิไม่ชอบเปิดเครื่องเสียงในรถยนต์เพราะมันทำให้เขารำคาญ แทนที่จะผ่อนคลายแต่กลับหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม สายตาเรียวคมมองเห็นสัญญาณไฟแดง รถคันหรูจึงค่อยๆจอดสนิท เขามองรถจากฝั่งตรงข้ามที่ขับผ่านไปผ่านมาด้วยอารมณ์นิ่งงัน สีหน้าเย็นชาที่ใครก็ไม่สามารถเดาอารมณ์ผู้ชายคนนี้ได้ จู่ๆในหัวกลับมีเรื่องของบางคนผุดขึ้นมา ใบหน้าสวยที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตาจ้องมองเขาด้วยแววตาขอร้องปนหวาดกลัว เสียงร้องไห้ปนร้องครางแว่วมาในโสนประสาทจนยุนกิต้องขยับตัวเล็กน้อย ส่ายหน้าเบาๆไล่ความคิดพวกนั้นให้ออกไป


เอาไปไว้ที่บ้านฉัน


ประโยคนั้นที่หลุดออกมาจากปากเขา เจ้าตัวยังไม่เข้าใจว่าทำไมถึงสั่งโฮซอกไปแบบนั้น ทั้งๆที่เขาเกลียดการอยู่ร่วมกับคนอื่นในบ้าน ยุนกิจึงเลือกที่จะออกมาซื้อบ้านหลังใหญ่อยู่แค่คนเดียว นานแค่ไหนที่เขาไม่ได้กลับบ้านที่อยู่มาตั้งแต่เกิด ตั้งแต่แม่แท้ๆของยุนกิหย่าร้างกับพ่อ เธอก็ออกไปอยู่กับสามีใหม่ที่ต่างประเทศโดยไม่ติดต่อกลับมาอีกเลย หลังจากนั้นพ่อของยุนกิก็มีภรรยาใหม่ทันทีโดยมีลูกชายด้วยกันอีกคนคือคิมแทฮยอง ต่อมาไม่นานแม่ของแทฮยองเกิดล้มป่วยและจากไปอย่างสงบ เวลาผ่านไปเป็นเรื่องปกติที่ลูกคนเล็กจะถูกรักใคร่เอ็นดูมากกว่าลูกคนอื่นๆ แต่แค่นั้นไม่ใช่เหตุผลที่พี่น้องคู่นี้ไม่ลงรอยกัน


เหตุผลจริงๆคือการแข่งขัน ชิงดีชิงได้กันในเรื่องธุรกิจ ยุนกิกับแทฮยองถูกเลี้ยงมาโดยการปลูกฝังให้เป็นมาเฟียเหมือนพ่อของพวกเขา จิตใจหยาบกระด้างของเจ้าพ่อมาเฟียไม่ได้พร่ำสอนว่าพี่น้องต้องรักกัน แต่กลับสอนให้พวกเขาทั้งสองคนแข่งขันกันมาตั้งแต่เด็กจนโตไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไรก็ตาม ยุนกิกับแทฮยองไม่เคยได้รับไออุ่นจากแม่สักเท่าไร ไม่เคยได้รับความอ่อนโยนอย่างที่เด็กคนหนึ่งควรจะได้รับ และยังมาถูกเลี้ยงดูมาแบบมาเฟียยิ่งทำให้พวกเขาเติบโตมาไม่ต่างจากพ่อของพวกเขาเอง จิตใจโหดเหี้ยมอย่างที่เป็นอยู่ พวกเขาทั้งคู่กลับกลายเป็นพี่น้องที่ไม่กินเส้นกันเองและประกาศเป็นคู่แข่งกันอย่างเต็มตัวเมื่อไม่นานมานี้


TaeGroup คือองค์กรของแทฮยองที่ทำธุรกิจไม่ต่างจาก Agust D ทั้งสององค์กรมาเฟียเป็นคู่แข่งที่สมน้ำสมเนื้อใครๆต่างรู้จักและเกรงขามพวกเขากันทั้งนั้น


คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อยสัญญาณไฟเขียวก็ปรากฏขึ้น เท้าหนาเหยียบคันเร่งออกตัวด้วยความเร็ว จู่ๆยุนกิก็รู้เหตุผลที่ถามตัวเองเมื่อครู่ว่าทำไมต้องเอาผู้หญิงคนนั้นไปไว้ที่บ้านของตัวเอง


เพราะคิมแทฮยอง


ยุนกิคิดแบบนี้จึงสลัดความคิดไร้สาระออกเพราะเหตุผลนี้มันมากพอจนทำให้ยุนกิยอมให้ผู้หญิงคนนั้นมาอยู่ใกล้ๆ เพราะให้ตายยังไงเขาไม่มีวันยอมให้น้องชายสุดที่รักแย่งตัวยัยนั่นไปเสวยสุขง่ายๆหรอก ยุนกิรู้จักแทฮยองดี


ยุนกิค่อนข้างโรคจิตชอบหวงของ แต่แทฮยองโรคจิตกว่าที่ชอบแย่งของที่ไม่ใช่ของตัวเอง




















ขอร้องเถอะนะคะ ปล่อยฉันไปเถอะ”   


ข้าวร้องขอร่างสูงด้านข้างที่นิ่งเงียบตั้งแต่ลากเธอขึ้นรถมา โฮซอกขับรถด้วยความเร็วไม่มากนักและกำลังมุ่งหน้าไปบ้านของมินยุนกิ ถึงแม้ว่าเสียงหวานที่สั่นเครือกำลังร้องขอให้เขาปล่อยเธอไปแต่โฮซอกพยายามไม่สนใจและตั้งหน้าตั้งตาขับรถอย่างเดียว


คุณ


“...”


ฉันสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร ฉ...ฉันจะลืมเรื่องวันนี้ไปให้หมด ฮึก ให้ฉันกลับบ้านเถอะนะ”   


มือเล็กเลื่อนจับแขนโฮซอก เขาปรายตามองมือที่สัมผัสแขนตัวเองและมองไปยังถนนข้างหน้าต่อ


คุณ!


เงียบสักทีเถอะครับ ผมปล่อยคุณไปไม่ได้หรอก


คนใจร้าย!”   


ข้าวเอามือออกและก่อนจะทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ ในเมื่อพูดดีๆด้วยแล้วไม่เห็นใจก็ต้องใช้วิธีแบบนี้


กึก พรึบ!!


จะทำอะไรน่ะ!!!


ข้าวปลดล็อคประตูฝั่งตัวเองและเปิดมันออกในขณะที่รถกำลังแล่นด้วยความเร็ว เธอตัดสินใจจะกระโดดลงไปแต่โฮซอกขับชิดข้างทางและเหยียบเบรกจนรถหยุดได้ทันก่อนที่เธอจะกระโดด


เอี๊ยด!!!


หยุดนะ!! ยัยบ้านิ!  


เมื่อรถจอดนิ่งข้าวได้จังหวะลงจากรถ โฮซอกสบถก่อนจะเปิดประตูวิ่งตามลงไปจับต้นแขนเล็กที่วิ่งลงนำหน้าไปก่อนแล้ว แต่ร่างกายที่พึ่งถูกย่ำยีไม่เต็มร้อยเท่าไรนัก แค่ออกแรงวิ่งก็เจ็บจี๊ดไปหมด เธอจึงไม่รอดพ้นจากคนตัวสูง


ฮึก ปล่อย!!


กระโดดลงไปมีแต่จะตายกับตาย คิดบ้างสิ!”   


เขาตวาดลั่นจนเผลอบีบต้นแขนเล็กจนข้าวนิ่วหน้า โฮซอกคลายแรงบีบเมื่อเห็นใบหน้าหวานเต็มไปด้วยน้ำตาจนหัวใจกระตุกวูบ เขาไม่เคยทำผู้หญิงร้องไห้


พวกคุณใจร้าย จิตใจทำด้วยอะไรกัน ฮึก”   


ร่างบางอ่อนระทวยจนแทบจะยืนไม่ไหว ร้อนจนแขนแกร่งต้องคว้าเอวมาประคองก่อนที่เธอจะล้มลงไป


ไม่มีอะไรน่ากลัวหรอก


ไม่จริง ฮึก ฮื้อ


ขึ้นรถไปกับผม


ไม่ ฉันไม่ไปหาผู้ชายคนนั้น ฉันกลัวเขา ฮึก ไม่เอา”   


ข้าวส่ายหน้าแรงๆ น้ำตาไหลพรากหนักกว่าเดิม มินยุนกิน่ากลัวเกินกว่าจะทำใจเจอหน้าเขาอีกครั้ง เรื่องเลวทรามที่เขาพึ่งทำไว้กับเธอยังติดตรึงในหัวสมองจนอยากจะกินยาล้างความจำให้สิ้นซาก โฮซอกมองคนในอ้อมแขนด้วยความรู้สึกสงสาร


...ใช่เขาสงสาร เพราะจิตใจไม่ได้โหดเหี้ยมเหมือนเจ้านาย ยังไงโฮซอกก็ยังมีความรู้สึกที่นุ่มลึกมากกว่า แต่จะทำยังไงได้เขาเป็นเพียงลูกน้องเท่านั้น จะไปกล้าขัดคำสั่งของนายท่านได้ยังไง


ไปกับผม


ไม่!


ขอร้องล่ะ อย่าให้ผมต้องใช้กำลังกับคุณ 


สาบานเลยว่าเธอจะหนีไปจากคนพวกนี้ให้ได้สักวัน!!





[100%]


#ฟิคมาเฟียยุนกิ












มาอยู่กับเลา เดี๋ยวเลาแบ่งของเล่นให้//





B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 224 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,067 ความคิดเห็น

  1. #2054 Worldjinn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 11 เมษายน 2563 / 01:33
    อ่านฉากคัทไม่ได้อ่าาา
    #2,054
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #1841 Jjp_Kdjmin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 00:43
    ความรุนแรงนี้ น้องจะมั่ยทน555
    #1,841
    0
  4. #1623 Bunny JK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 22:34
    ทำไมโหดร้าย...
    #1,623
    0
  5. #581 bc.com (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 17 กันยายน 2560 / 17:01
    gif นี้มันอารายยยย 555
    #581
    0
  6. #292 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 20:35
    ยุนกิใจร้ายยย!!! จะย้ายไปอยู่ทีมพี่โฮปแล้วแง คนอะไรละมุนขนาดนั้นน ?? รุนแรงกับน้องเหลือเกิน แล้วแบบนี้เค้าจะรักกันได้ยังไงคะ
    #292
    0
  7. #172 Hope_z (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 09:11
    พี่โฮปพาหนีหน่อยย
    #172
    0
  8. #81 58877156 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 18:17
    ให้โฮปพาหนีได้มั้ย55555
    #81
    0
  9. #80 voraporn868 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 14:35
    อย่าให้พี่ก้าโหดเยอะเรยน้าา TT แค่นี้นางเอกก้อกลัวพี่แกจะบ้าอยุ่แร้ววว ฮื่อ ~ ความรุ้สึกแบบ พี่ก้ากับแทก้อไม่ได้ต่างกันเท่าไรหรอกกก แร้วยิ่งถูกเลี้ยงดูมาเหมือนกันด้วย คาดเดาอะไรมากไม่ได้5555 ไปอยุ่กับแทก้ออาจจะไม่ได้ต่างกันมั้งนะ นี่พยายามจะไม่ขอฟินอะไรกับแทมาก เดะหน่วง เดะเจ้บ~TT ตอนแรกก้ออยากให้นางเอกไปอยุ่กับแท แต่แบบยังไม่รุ้นิสัยแท ลึกๆดีเท่าไรเรยเนาะ เพราะงั้นไปอยุ่กับพี่ก้าก่อนเนาะ555 บ้างทีพี่แกอาจจะแสดงมุมอ่อนโยนแค่ตอนอยุ่ในบ้านไรงี้ไง5555 //ได้แต่หวัง คงยากอีกอย่างพี่แกยังไม่เคย รักใครเรยยยยยยย โอ้ยยสงสารนางเอกล่วงหน้า555555 ทนนิสัยพี่แกให้ได้นะจ้ะ อย่าพึ่งตาย ถ้าพี่ก้ายังไม่สั่งให้ตายค่ะ สนุกอ้ะมาต่ออีกน้าาาาา~~
    #80
    2
    • #80-1 PIMTAE_(จากตอนที่ 4)
      9 มิถุนายน 2560 / 20:11
      งื้ออ เป็นคอมเม้นท์ที่ยาวที่สุดที่เคยมีมา5555555 ขอบคุณนะคะ ><
      #80-1
    • #80-2 voraporn868(จากตอนที่ 4)
      10 มิถุนายน 2560 / 03:05
      อารมณ์ตอนเม้นมันพาไปอะไรท์~ อินสุดดดดดด 555555555
      #80-2
  10. #79 Jiraporn-Uudmlap (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 01:14
    มาต่อเร็วๆนะค่ะ สนุกมากค่ะ
    #79
    0
  11. #78 chuleeporn5508 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 00:03
    มาต่อน้าาาา รอทุกวัน5555
    #78
    0
  12. #77 Taetae.26282 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2560 / 22:31
    อร๊ายยยยยคุณโฮซอกไม่ธรรมดานะคะ แอบเชียร์เบาๆช่วยนางเอกทีเถิ้ด
    #77
    0
  13. #76 kasinee151142 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 17:33
    เราจะหนีไป หนีไปในที่ที่กาไม่เจอ ชิ อย่ามารักเราละกัน แม่จะเล่นตัวหนัก
    #76
    0
  14. #74 Black_JL (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 11:41
    สงสารข้าวจัง
    งื้อออออออ
    #74
    0
  15. #73 Dear_ga (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 09:56
    งื้ออออ ค้างมากกกก ไรท์มาต่อเร็วๆๆๆๆๆน้าค่าาา สู้ๆสๆู้ อ่าาอยากได้จูบของพี่ก้าเร็วๆเเล้วสิ555
    #73
    0
  16. #72 voraporn868 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 04:19
    พี่ก้าคนบ้าาาา อย่ามารักชั้นตอนท้ายแร้วกันนนนนนนเชอะ TT หนีคะ หนี ไปอยุกับแทคะ ~
    #72
    0
  17. #71 shadow_devil (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 19:32
    เลวววววว
    #71
    0
  18. #70 chuleeporn5508 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 19:24
    แล้วพี่กิจะต้องอ้อนวอนขอความรักข้าวแน่นอนนนนน????????
    #70
    0
  19. #68 jjjj77127 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 18:53
    มาต่อนะคะ ไรท์บรรยายได้ดีมากอ่ะ
    #68
    0
  20. #67 PinnyPinnie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 17:49
    มาต่อไวๆนะคะ
    #67
    0
  21. #66 เลือนลอย (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 31 พฤษภาคม 2560 / 17:34
    ตอนจบซี้แน่ค่ะป๋า #ncกร้าวใจมากมาย
    #66
    0
  22. #64 58877156 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 08:59
    พี่กิของน้องทำไมหน้ากลัวแบบนี้
    #64
    0
  23. #63 voraporn868 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 05:37
    พี่ก้าเกรี้ยดกราดมากก อร้ายย ม่ายยอย่าทำเราาา แทยองมาช่วยเราด้วยย ค้างแรง งื้อมาต่อเถอะะะ ~
    #63
    0
  24. #62 Jarmyhmb (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:29
    รอเลยค่ะไรท์ ชอบมากกกกกกกกก
    #62
    0
  25. #61 niraniramai (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 00:22
    รอๆชอบมากเลยยยงืออออ
    #61
    0