Ruthlessly Mafia [BTS x YOU] END มีฉบับ E-book

ตอนที่ 3 : MAFIA 03 :: แย่งชิง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,443
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 191 ครั้ง
    3 ส.ค. 61



MAFIA 03
แย่งชิง [100%]








วันต่อมา


07.00 น.


เช้าวันใหม่บวกกับอากาศหนาวองศาติดลบ ชายร่างยักษ์สามคนไขประตูเหล็กเข้ามาพร้อมกับเสียงดังโวยวาย ทำให้หญิงสาวทั้งหมดค่อยๆ ลืมตาตื่นจากห้วงนิทรา


ตื่น!!


โอ๊ย!!”


กรี๊ด!!”  


พวกเธอถูกกระชากแขนให้ลุกขึ้นทั้งที่ยังไม่ทันตั้งตัว คำด่าถูกพ่นออกมาเป็นภาษาต่างๆ พวกเธอมาจากประเทศอะไรบ้างข้าวไม่รู้หรอก รู้แค่ว่าจะทำยังไงให้หลุดพ้นจากคนใจร้ายพวกนี้ ถ้ามีทางหนี เธอจะทำมันโดยไม่ลังเลถึงแม้ว่าจะเสี่ยงกับการถูกจับได้ก็เถอะ แต่จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้ เธอไม่ยอมแน่นอน


จะพาพวกเราไปไหน!”   


ข้าวพ่นภาษาเกาหลีออกมาในจังหวะที่ถูกชายร่างยักษ์กระชากต้นแขนจนร่างกายปลิวไปกระแทกกับหน้าอกแกร่งของมัน 


พาไปขายไง ถามโง่ๆ!!


เธอเบิกตากว้างเมื่อได้ยินประโยคของอีกฝ่าย


ปล่อยนะ ไอ้พวกเลว!!


หึ่ย!! ปากดีนัก!!”   


ฝ่ามือหยาบกร้านทำท่าจะฟาดลงมาที่ใบหน้าสวยแต่ถูกพวกมันคนใดคนหนึ่งห้ามไว้ก่อนจะเตือนออกมา


ถ้าสินค้ามีตำหนิ พวกเราได้ตายห่าแน่!  


ฝ่ามือน่ารังเกียจยกลงอย่างหงุดหงิด ร่างบางตัวสั่นระริก ค่อยๆลืมตาจากที่เกร็งใบหน้าอยู่นาน มั่นใจว่าคงจะถูกตบหรือต่อยหน้าแน่นอนเพราะได้พ่นคำพูดร้ายกาจออกไปยั่วโมโหพวกมัน


รีบๆเอาตัวพวกมันไป!!










Agust D


11.00 น.


หยุดร้องสักทีเว้ย หนวกหู!!”   


ชายร่างยักษ์ที่ทำหน้าที่เฝ้าหญิงสาวที่พวกเขาเรียกกันว่า สินค้า ตวาดลั่นก่อนจะก้มหน้าเล่นเกมส์ในมือถือต่อ พวกเธอถูกพามายังสถานที่ที่ใช้จัดงานประมูลสินค้าประจำปีของ Agust D ที่กำลังจะเกิดขึ้นอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า ร่างสวยของหญิงสาวทั้งเจ็ดคนนั่งกอดกลุ่มกันอย่างหวาดกลัว พวกเธอคุยกันไม่รู้เรื่องเพราะมาจากต่างที่ต่างถิ่น เพียงแค่มองก็รู้ใจ ม่านตามีน้ำใสๆ เอ่อล้นบ้างก็ไหลออกมาเป็นสายน้ำ


เช่นเดียวกับข้าว...เธอร้องไห้จนแทบจะหมดแรง มองไปรอบๆห้องก็พบเพียงแค่กำแพงสีขาวและเพื่อนร่วมชะตากรรม 


'พาไปขายไง ถามโง่ๆ!!'


ประโยคนั้นวนไปวนมาเหมือนหนังที่กำลังฉายซ้ำๆในหัวสมองเป็นสีดำสนิท เธอคิดอะไรไม่ออกนอกจากกอดเข่าร้องไห้เหมือนคนขาดสติ เคยดูข่าวมากมายในทีวีกับการค้าประเวณีหญิงสาวที่ไม่ได้เต็มใจ ไม่คิดเลยว่าเรื่องแบบนี้จะเกิดขึ้นกับตัวเอง 


เสียงร้องไห้ระงมดังกึกก้องไปทั่วห้องยิ่งทำให้บรรยากาศน่าหดหู่ ไม่มีเลย...ไม่มีแม้แต่แสงสว่างที่จะส่องแสงเข้ามาให้เห็นทางออก หรือต้องนั่งรอรับชะตากรรมที่ตัวเองไม่ควรที่จะได้รับ ข้าวเป็นคนดี ไม่เคยคิดร้ายกับใคร เธอกตัญญูต่อบุพการี ตั้งหน้าตั้งตาเรียนหนังสือให้จบและยังได้เกียรตินิยมอันดับหนึ่งของมหาวิทยาลัย เพื่ออนาคตในหน้าที่การงานข้างหน้า อาชีพแอร์โฮสเตสที่ใฝ่ฝันและกำลังจะได้บรรจุในสายการบินอันดับต้นๆ ของประเทศ 


แต่ที่ทำมาทั้งหมดกำลังจะสูญเปล่า มันกำลังจะพังทลายลงมาไม่มีชิ้นดี ทั้งอนาคต ชีวิต และความเป็นคน...มันจะไม่เหลืออีกแล้ว!


แอ๊ด


เสียงประตูค่อยๆเปิดออกจากบุคคลภายนอก หญิงสาวทุกคนเงยหน้าขึ้นและมองไปยังต้นเสียงด้วยความหวาดกลัว


ไปเตรียมตัว ใกล้ถึงเวลาแล้ว


ครับ”   


ชายร่างยักษ์รับคำสั่งก่อนจะฉุดกระชากหญิงสาวทุกคนโดยไม่มีความปราณีอย่างเช่นทุกครั้ง 


จัดการต่อด้วย


ค่ะ


พวกเธอถูกพามายังห้องโถงขนาดใหญ่ที่ค่อนข้างดูดี ข้าวมองไปรอบๆ ห้องโถงที่เต็มไปด้วยโต๊ะเครื่องแป้งขนาดใหญ่ตั้งเรียงรายเป็นแถว บนโต๊ะนั้นมากไปด้วยเครื่องสำอางราคาแพงและหญิงสาวแต่งตัวดูดีไม่ต่ำกว่าสิบคนยืนต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้มเป็นมิตรก่อนจะกระจายกันจับพวกเธอนั่งลงที่เก้าอี้และข้าวก็คือหนึ่งในนั้น


จ...จะทำอะไรคะ!”   


ข้าวเบิกตากว้าง พยายามจะลุกขึ้นจากเก้าอี้แต่ก็ถูกพวกเธอจับแขนไว้ให้นั่งลงอีกครั้ง ก่อนจะใช้สายตาตำหนิ


นั่งนิ่งๆนะคะ จะได้เสร็จเร็วๆ”   


ก่อนจะส่งยิ้มให้ทางกระจก รอยยิ้มที่ถูกปั้นขึ้นช่างเยือกเย็นเกินกว่าที่ข้าวจะมองมัน เธอก้มหน้าลงมองมือตัวเองที่กำแน่น 


เงยหน้าหน่อยนะคะ”   


ปลายนิ้วเรียวจับคางสวยให้เชิดขึ้นเล็กน้อย เธอตัวสั่นมากกว่าเดิม พยายามเปิดปากพูดในประโยคที่รู้ว่ามันเป็นไปไม่ได้


“ปล่อยฉันไปเถอะนะ


ตาบวมแบบนี้ทุกครั้งสิน้า 


เธอคนนั้นพูดออกมาพร้อมกับมองดวงตาคู่สวยที่กำลังสั่นไหวจากทางกระจกโดยที่ไม่สนใจคำพูดเมื่อครู่เลยสักนิด จากนั้นพวกเธออีกสองคนต่างช่วยกันแปลงโฉมคนบนเก้าอี้จากสภาพที่ทรุดโทรมให้กลายเป็นนางฟ้าประจำประเทศด้วยความชำนาญ

 











 

สองชั่วโมงผ่านไป


เรียบร้อยแล้วใช่ไหม?”


ค่ะ/ค่ะ


หญิงวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้าถามขึ้นก่อนจะเดินสำรวจหญิงสาวสวยทั้งเจ็ดที่เปลี่ยนไปจากตอนมาแทบจำไม่ได้


เพอร์เฟคมาก”   


สายตาเฉี่ยวกวาดมองใบหน้าของพวกเธอทีละคนก่อนจะปรากฏรอยยิ้มมุมปากจนคนมองเสียวสันหลัง


คนที่นี้น่ากลัวเป็นบ้า


หญิงวัยกลางคนจ้องมองร่างของข้าวจนเธอต้องรีบหลุบสายตาลงมองพื้น


เดรสสั้นเกาะอกสีแดงสดยาวเลยจุดลับเพียงไม่กี่เซ็น รัดรูปจนเห็นทรวดทรงที่งดงาม เนินอกขาวขนาดพอดี เอวคอดบวกกับสะโพกผาย เรียวขาขาวนวลกะทัดรัด ไล่ลงมายังรองเท้าส้นเข็มกำมะหยี่สีดำ ใบหน้าที่สวยเป็นทุนเดิมแต่งแต้มไปด้วยเครื่องสำอางสีสด ผมยาวสีน้ำตาลธรรมชาติถูกดัดเป็นลอนใหญ่ จากลูกแมวตัวน้อยกลายเป็นแมวสาวตัวร้ายที่พร้อมกระชากใจชายหนุ่มเพียงวินาทีแรกที่พบเจอ


รอยยิ้มกระตุกขึ้นบนใบหน้าหญิงวัยกลางคนเมื่อเธอคิดอะไรบางอย่างออก


เธอคนนั้นคือฟินนาเล่ในค่ำคืนนี้”   


นิ้วชี้มายังข้าวที่ยืนเหวอด้วยความไม่เข้าใจ ก่อนที่แขนทั้งสองข้างจะถูกจับกุมด้วยชายร่างยักษ์


ปล่อยนะ!!


ว้าว พูดเกาหลีได้ด้วย ฉันมองฟินนาเล่ไม่ผิดจริงๆ เอาตัวไปได้แล้ว


มานี่!


กรี๊ด!!! จะพาฉันไปไหน ปล่อย!!


ตุบ!


เบาๆ สิวะไอ้นี้ เดี๋ยวก็พังหรอก!


ดิ้นชิบหาย ไม่ตบปากฉีกก็บุญแล้ว!


อยู่ในนี้ห้ามส่งเสียง!”   


ชายร่างยักษ์ชี้หน้าคาดโทษก่อนจะออกไปจากห้อง ปิดประตูล็อคจากด้านนอกอย่างแน่นหนา ข้าวทรุดตัวลงนั่งกับพื้นทันทีพร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมา ใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยเครื่องสำอางเลอะเทอะเพราะเธอตั้งใจขยี้ใบหน้าตัวเองด้วยมือทั้งสองข้าง


ฮื้อ อึก!!


พรึบ!


ข้าวถอดรองเท้าส้นเข็มออกและขว้างมันไปกระทบกับกำแพงจนร่วงลงสู่พื้น


ฮึก จะทำยังไงดี”   


เธอร้องไห้ระงมและเงยหน้ากวาดมองไปรอบๆห้อง ก่อนหน้านี้มีเพื่อนอีกหกคนซึ่งเธออุ่นใจเมื่ออยู่รวมกัน แต่ตอนนี้ข้าวถูกแยกออกมาคนเดียว มันน่ากลัวมากกว่าเดิมเป็นล้านเท่า เธอทำอะไรไม่ได้นอกจากนั่งร้องไห้รอรับผลกรรมแสนโหดร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น

 

 











หนึ่งชั่วโมงผ่านไป


กึก แอ๊ด


ดวงตาคู่สวยค่อยๆ ลืมขึ้น เธอนั่งพิงกำแพงจนเผลอหลับไป เมื่อสายตาโฟกัสภาพตรงหน้าก็พบหญิงสาวคนที่แต่งหน้าให้เธอเมื่อชั่วโมงก่อน


เข้ามาทำไม!  


อาการหวาดกลัวสิ่งรอบข้างเริ่มทำงาน เธอกลัวทุกคนที่นี่ ร่างบางเดินถอยหลังหนีเรื่อยๆ


เติมหน้าหน่อยนะคะ ใกล้ถึงเวลาแล้ว


ไม่!! ออกไป!!


ข้าวปัดลิปสติกที่กำลังยื่นมาจนมันกระเด็นตกลงบนพื้น 


เลิกอาละวาดสักที!


ลองมาเป็นฉันไหมล่ะ!?”


ทำตัวดีๆ ให้เสี่ยพวกนั้น เดี๋ยวเธอก็ได้สบายไปทั้งชาติ!


หึ! พูดมาได้ไม่อายปาก พวกคุณยังเป็นคนกันอยู่หรือเปล่า!


หยุดพล่ามและใส่รองเท้าซะ!”   


จังหวะที่เธอคนนั้นกำลังก้มเก็บรองเท้าที่ถูกขว้างไปตรงมุมห้อง ข้าวตัดสินใจถีบเอวอีกฝ่ายอย่างแรงจนเธอล้มลงอย่างไม่เป็นท่า


กรี๊ด จ...จะไปไหน!!


ข้าวไม่สนใจเสียงกรีดร้องด้านหลัง เธอตั้งหน้าตั้งตาวิ่งออกจากห้องทันที โชคดีที่ไม่มีใครเฝ้าอยู่หน้าห้อง เพราะความสะเพร่าของคนพวกนี้ทำให้ข้าววิ่งออกไปจากห้องนี้อย่างง่ายดาย สองข้างทางเป็นห้องอะไรก็ไม่รู้เรียงรายเป็นแถว พรมที่พื้นทำให้ไม่รู้สึกเจ็บแม้ว่ากำลังวิ่งด้วยเท้าเปล่า


สายตามองเห็นแผ่นหลังชายชุดสูทสีดำที่ยืนเฝ้าเป็นจุดๆ ทำให้ข้าวหยุดวิ่งและเลี่ยงไปอีกทางที่คิดว่าไม่มีคนพลุกพล่าน


แฮ่กๆๆ”   


ด้วยร่างกายที่อ่อนเพลียเพราะไม่ได้นอนมาทั้งคืนทำให้ร่างบางเหนื่อยง่ายกว่าเดิม เธอกอบโกยอากาศหายใจเข้าทางปากก่อนจะมองซ้ายมองขวา สายตาหยุดอยู่ที่ลิฟต์ซึ่งอยู่ไม่ไกล สองเท้าวิ่งไปที่ลิฟต์และกดลูกศรลงทันที


เร็วๆสิ”   


เธอเงยหน้ามองลูกศรที่กำลังขึ้นมาเรื่อยๆจนลิฟต์หยุดที่ชั้นล่างถัดจากชั้นที่เธออยู่ก่อนจะจอดนิ่ง และลิฟต์ก็วิ่งขึ้นมาอีกครั้งจนประตูค่อยๆ เปิดออก


ข้าวภาวนาในใจ ขอให้ลิฟต์ตัวนี้ไม่มีคนอยู่ข้างใน...

 

ติ๊ง


ครืด


คำภาวนานับว่าได้ผล เมื่อประตูที่เปิดออกไม่ปรากฏสิ่งมีชีวิตใดๆ อยู่ในนั้น เธอยิ้มออกมาด้วยความดีใจก่อนจะก้าวเข้าลิฟต์ตรงหน้าอย่างไม่รีรอ นิ้วเรียวสั่นเทากดชั้น G ซึ่งมันน่าจะปลอดภัยกว่าชั้นหนึ่ง


ลิฟต์ค่อยๆ เคลื่อนตัวลงไปทีละชั้น มันจอดนิ่งที่ชั้นสามเพราะมีใครบางคนกดเรียกอยู่ข้างนอก ข้าวเบิกตากว้าง เม็ดเหงื่อผุดที่ใบหน้า เท้าเล็กค่อยๆ ก้าวถอยหลังจนแผ่นหลังบางชนกับผนังลิฟต์ ก่อนที่ประตูจะเปิดออก


ครืด...


ร่างสูงโปร่งในชุดสูทดูดี ใบหน้าหล่อคมรับกับจมูกโด่งเป็นสัน สายตาคมดุจเหยี่ยวจดจ้องกับร่างบางที่ทำท่าทางแปลกๆ ก่อนเขาจะก้าวขาเข้าลิฟต์ตัวเดียวกับเธอพร้อมกับบอดี้การ์ดอีกสองคน


“...”


ข้าวเบียดตัวเองแทบจะสิงเข้ากับกำแพง ตัวสั่นระริกซึ่งมันง่ายต่อการสังเกตว่าเธอมีพิรุธบางอย่าง ร่างสูงเอียงใบหน้ามองเธอในขณะที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวลง


เป็นอะไรหรือเปล่าครับ?”   


เขาเลิกคิ้วขึ้นถามด้วยใบหน้าเจ้าเล่ห์ สายตากวาดมองใบหน้าสวยและรูปร่างเพอร์เฟคที่อยู่ในชุดล่อตาล่อใจ แต่ต้องสะดุดกับเท้าที่เปลือยเปล่าทั้งสองข้าง


สวยขนาดนี้แต่เดินเท้าเปล่า ไม่น่าสงสัยหน่อยเหรอ?


ข้าวค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตาสายตาคมของร่างสูง เขาจ้องเข้าไปในดวงตาที่สั่นไหวเหมือนคนกำลังขอความช่วยเหลือ พลางเอียงคอเล็กน้อยเชิงถามคนตัวเล็กที่กำลังจะเปิดปากพูดบางอย่างแต่ประตูลิฟต์กลับเปิดออกเสียก่อน


อยู่นั่นไง!!


“...!!!”


ข้างนอกเต็มไปด้วยการ์ดชุดดำที่ดูวุ่นวายกับการหายตัวไปของฟินนาเล่ในค่ำคืนนี้ ข้าวเบิกตากว้างด้วยความตกใจก่อนจะเบี่ยงตัวไปหลบข้างหลังคนตัวสูงข้างๆ


ช...ช่วยฉันด้วย ฉันถูกจับตัวมา  ข้าวกำแขนเสื้ออีกฝ่ายแน่น


ออกมานะ!!”   


การ์ดชุดดำพยายามเรียกเธอให้ออกไปแต่ก็ยังไม่กล้าเข้ามาในลิฟต์ตัวนี้เพราะเขาคนนี้ยืนอยู่ด้วยยังไงล่ะ


ฮึก ฉันไม่อยากไป”   


ข้าวร้องไห้สะอื้นอยู่ด้านหลังร่างสูง เขาที่กำลังประมวลเหตุการณ์ก็พอจะเดาออกว่าเรื่องทั้งหมดนี้มันคืออะไร


เอ่อ...คุณแทฮยองครับ


ฉันจะออกไปเอง”   


คิมแทฮยองพูดขึ้นก่อนจะก้าวเท้าออกจากตัวลิฟต์ แต่แรงน้อยๆที่กระตุกแขนเสื้อทำให้เขาหันกลับไปมองก็พบดวงตาคู่สวยที่กำลังอาบไปด้วยน้ำใสๆ


ฮึก


ตามออกมาสิ”   


เสียงทุ้มพูดขึ้นทำให้ข้าวทำตามคำสั่งอย่างรวดเร็ว เธอไม่ปล่อยแขนเสื้อและเดินตามออกไปหลบหลังคนตัวสูงเช่นเดิม การ์ดมองข้าวอย่างคาดโทษแต่ก็ไม่กล้ามาลากตัวเธอออกไป


เอ่อ...ผู้หญิงคนนี้คือสินค้าครับ พวกผมต้องพาเธอกลับไป”   


การ์ดคนหนึ่งพูดขึ้นอย่างเกรงกลัว แทฮยองเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา


หนีออกมางั้นเหรอ?”   


หลังจากจบประโยคทำให้แรงขยำที่แขนเสื้อค่อยๆหลุดออก ข้าวเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างผิดหวังก่อนจะถอยหลังให้ไกลจากคนใจร้ายพวกนี้


เขาคือพวกเดียวกัน ไม่น่าโง่ไปขอความช่วยเหลือจากคนใจร้ายพวกนี้เลย!!


กรี๊ด ปล่อย!!!”   


แรงกระชากต้นแขนทั้งสองข้างจากการ์ดที่กรูกันเข้ามาจับตัวเธอไว้ ข้าวดิ้นสุดแรงแต่ก็เหนื่อยเปล่า ใบหน้าเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลอาบลงมา เธอมองคนตรงหน้าผ่านม่านตาใสๆ ใบหน้าหล่อของคนใจร้ายกำลังมองหน้าเธออยู่เช่นกัน สายตาคมที่น่ากลัวไม่ต่างจากสายตาผู้ชายคนนั้น สายตาที่ไม่มีใครคาดเดาความคิดของเขาได้


ไหนว่าสินค้า ทำไมรุนแรงขนาดนี้กัน?”   


แทฮยองพูดขึ้นทั้งที่สายตายังจ้องมองใบหน้าสวยไม่ละไปไหน 


แรงที่แขนทั้งสองข้างผ่อนลงเพราะคำพูดของแทฮยอง ข้าวสะบัดแขนออกแต่แรงมหาศาลกลับมารัดต้นแขนไว้อีกครั้ง เธอเจ็บจนร่างกายบอบช้ำไปหมดทั้งตัว


สินค้าครั้งนี้น่าสนใจดี


“...”


ฉันซื้อเธอคนนี้แล้วกัน


“...?”  


การ์ดชุดดำทั้งหมดต่างหันมองหน้ากันเลิกลั่กเพราะคำพูดของแทฮยอง จริงที่เขามีอิทธิพลพอๆกับมินยุนกิ แต่การขายสินค้าครั้งนี้อยู่ในความดูแลของยุนกิคนเดียวเท่านั้น เกิดพวกเขาขายเธอให้ใครโดยพลการ เกรงว่า...


หูหนวกกันหรือไง?”


ค...คือว่า”   


การ์ดชุดดำพากันตัวสั่นเพราะสีหน้าจริงจังของคิมแทฮยอง ถ้าเกิดทำให้ผู้ชายคนนี้โมโหขึ้นมามันคงไม่ดีนัก ปลายกระบอกปืนจะลั่นไกออกมาตอนไหนขึ้นอยู่กับการตัดสินใจและอารมณ์ของร่างสูง...


แต่พวกเขาก็กลัวมินยุนกิไม่แพ้กัน หรืออาจจะกลัวมากกว่าด้วยซ้ำ 


พี่น้องคู่นี้เลือดเย็นพอกันใครๆ ต่างรู้ดี


ว่าไง?”


พวกผม—


คำพูดของการ์ดคนหนึ่งถูกตัดหายไปเพราะมีเสียงทุ้มเยือกเย็นของบุคคลปริศนาดังขึ้นจากด้านหลัง


ถ้าอยากได้สินค้านักล่ะก็


“...”


เชิญไปต่อคิวประมูลในงาน ไม่ใช่ทำตัวเป็นแมวขโมยหน้าด้านๆ   






[50%]





 

เจ้าของคำพูดที่ไม่ไว้หน้าใครเดินมาหยุดตรงข้ามกับน้องชายตัวเอง


แทฮยองกระตุกยิ้มอย่างนึกสนุก ตวัดสายตาคมมองคนเป็นพี่ด้วยสีหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว


ขายเท่าไรล่ะ?”


ไม่ขาย”   


มินยุนกิขยับปากพูดเบาๆ สายตาแข็งกร้าวจ้องใบหน้าคนตรงข้ามก่อนจะเลื่อนมองร่างบางที่ยืนหลบอยู่ด้านหลัง


ข้าวค่อยๆเงยหน้าสบตาร่างสูง เจ้าของใบหน้าเย็นชาไม่แสดงสีหน้าใดๆออกมา แต่กลับทำให้เธอขนลุกกับสายตานั้นอย่างบอกไม่ถูก 


ไปเอาตัวมา”   


สิ้นเสียงคำสั่งของคนที่มีอิทธิพลมากที่สุด การ์ดชุดดำทั้งหมดตรงไปจับตัวหญิงสาวที่ทั้งดีดดิ้น ทั้งร้องขอความเห็นใจแต่กลับไร้ประโยชน์


ฮึก ช่วยฉันด้วย”   


ข้าวเงยหน้าสบตาแทฮยอง เธออ้อนวอนด้วยสายตาคู่สวยที่อาบไปด้วยน้ำตา แทฮยองจ้องมองคนตัวเล็กที่ถูกกระชากออกไปอยู่ฝ่ายพี่ชายได้สำเร็จ


ถ้างานนี้ผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว ฉันจะไม่ไว้หน้าใครทั้งนั้น


ครับ!”   


การ์ดทั้งหมดโค้งลำตัวเป็นการรับคำสั่ง ก่อนจะลากตัวหญิงสาวกลับไปในที่ที่เธอควรอยู่ ตรงนี้เหลือเพียงยุนกิ แทฮยองและบอดี้การ์ดของพวกเขาอีกสองคน


กับน้องก็ไม่มีสิทธิพิเศษให้เลยเหรอ? พี่ชาย”   


แทฮยองถามด้วยน้ำเสียงหยอกล้อ แต่สายตากลับไม่ล้อเล่นเหมือนประโยคที่พูดออกไป ยุนกิกระตุกยิ้มเยือกเย็น


ไม่ใช่เรื่องของแก


น่าสนุกดี


กลับไปซะ


ชู่ว...ไล่ลูกค้าแบบนี้ไม่ดีเลยนะครับคุณมินยุนกิ


“...”


สาวน้อยคนเมื่อกี้คงจะแพงน่าดู แต่ผมจะทุ่มเต็มที่


“...”


แล้วเจอกันนะครับ พี่ชาย”   


แทฮยองส่งยิ้มให้คนตรงหน้าเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะหมุนตัวเดินหายไป ผ่านไปหลายนาทีที่ร่างสูงยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม เขามองแผ่นหลังกว้างที่เดินหายไปจนลับสายตา ใบหน้าหล่อที่แฝงไปด้วยความเหี้ยมโหดยกยิ้มที่มุมปากเบาๆ


เขาเกลียดคิมแทฮยอง


น้องชายต่างมารดาซึ่งเปรียบเสมือนศัตรูหรือมารผจญทุกครั้งไม่ว่าเขาคิดจะทำอะไร โดยเฉพาะเรื่องธุรกิจ


คิมแทฮยองชอบทำลายพี่ชายตัวเอง และในเวลาเดียวกันมินยุนกิก็เอาคืนได้สาสมทุกครั้งไป


แทฮยองเคยส่งคนไปเผาสินค้าล็อตสำคัญของยุนกิ ก็ถูกเอาคืนโดยการวางระเบิดโรงงานที่แทฮยองรับหน้าที่ดูแล 


มันก็แฟร์แล้วไม่ใช่เหรอ?


นายท่าน งานจะเริ่มแล้วนะครับ”  

 

โฮซอกเดินมาหยุดด้านข้างก่อนจะโค้งลำตัวเล็กน้อย ยุนกิดึงสติกลับมาก่อนจะหันมองลูกน้องคนสนิท


ไม่ว่าไอ้แทฮยองจะประมูลสินค้าคนไหน ให้กีดกันมันทุกทาง


“...”


อย่าให้มันได้ดั่งใจ


ครับนายท่าน



        

[60%]









ภายในห้องโถงจัดเลี้ยงขนาดใหญ่ บรรยากาศรอบๆงานเต็มไปด้วยความคึกคะนองของชายหนุ่มและชายแก่มากหน้าหลายตา ลูกค้าทุกคนล้วนเป็นหุ้นส่วนหรือทำธุรกิจประเภทเดียวกันกับ Agust D เหตุที่ได้มารวมตัวกันอยู่ที่นี้ต่างมีจุดประสงค์เดียวกันทั้งนั้น 


ทุกหกเดือน Agust D จะมีหญิงสาวสวยจากเจ็ดประเทศ ซึ่งแต่ละครั้งหญิงสาวที่พวกเขาได้หามานั้นธรรมดาซะที่ไหน ลูกค้าประจำจะรู้ดีว่าหญิงสาวทุกคนเปี่ยมล้นไปด้วยคุณภาพและสรรพคุณครบครัน ไม่ใช่แค่สวยอย่างเดียว แต่พวกเธอไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน แน่นอนว่า Agust D ได้สืบข้อมูลของหญิงสาวแต่ละคนมาเรียบร้อยถี่ถ้วนดีแล้ว


เวทีใหญ่ด้านหน้าถูกปิดด้วยผ้าม่านผืนสวยเพียงรอเวลาที่จะเปิดออกเผยโฉมหน้าของหญิงสาวที่พวกเขารอคอยมานาน ชายตัณหากลับทั้งหลายต่างตื่นเต้นและเตรียมพร้อมประมูลหญิงสาวที่พวกเขาพึงพอใจและต้องการครอบครอง เพราะฉะนั้นต้องอาศัยความเร็วและความรวย 


เร็วอย่างเดียวแต่ไม่รวย ก็ไร้ประโยชน์


แน่นอนว่าสินค้าคุณภาพมีเพียงเจ็ดคนเท่านั้น แต่ลูกค้าที่มากันวันนี้มากกว่าร้อยชีวิต และนาทีช่วงชิงกำลังจะเริ่มต้นขึ้น


ร่างสูงสง่านั่งไขว่ห้างบนโซฟาแถวหน้าสุด มือหนายกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจรดริมฝีปากก่อนจะมองสีน้ำในแก้วอย่างอารมณ์ดี เพราะมันเป็นไวน์ยี่ห้อโปรดที่เขาชื่นชอบ ยุนกิละสายตาจากแก้วไวน์และมองไปบนเวทีใหญ่ตรงหน้า


แสงสปอร์ตไลท์ส่องไปยังผ้าม่านก่อนจะค่อยๆเลื่อนออก ปรากฏตู้กระจกฝังเพชรตั้งเรียงเป็นแถว สิ่งที่น่าสนใจไม่ใช่ตู้กระจกหรูหราราคาแพงแต่เป็นสิ่งที่อยู่ในตู้ต่างหาก เสียงคุยเจี๊ยวจ๊าวสงบลงทันทีเมื่องานเริ่มต้นขึ้น ลูกค้าต่างสำรวจใบหน้าและเรือนร่างของหญิงสาวแต่ละตู้ต่างก็ยิ้มกรุ่มกริ่ม มันช่างถูกใจจนเลือกไม่ถูก


ระดับธรรมดายังสวยบาดใจขนาดนี้ แล้วฟินนาเล่ของงานจะสวยขนาดไหน


มีคนจำนวนมากที่ตั้งใจรอนางเอกของค่ำคืนนี้ เขาจะเก็บแรงไว้ช่วงชิงเธอโดยการนั่งดูเฉยๆไปก่อน ถึงแม้ว่าโอกาสที่จะประมูลฟินนาเล่ชนะมีเพียงน้อยนิด แต่พวกเขาก็จะลองเสี่ยง เพราะใครๆก็อยากได้คนที่สวยที่สุดไปครอบครองไม่ใช่เหรอ...


นายท่านต้องการอะไรเพิ่มไหมครับ?”   


โฮซอกที่ยืนขนาบข้างโซฟาเอ่ยถามขึ้น ยุนกิส่ายใบหน้าเล็กน้อยแต่สายตายังคงจับจ้องไปที่สาวสวยบนเวที พวกเธอมีสีหน้าไม่สู้ดีนักแต่กลับไม่มีใครกล้าร้องไห้ออกมาเลยสักคน อาจเป็นเพราะก่อนที่จะเข้าไปในตู้กระจก พวกเธอโดนข่มขู่ต่างๆนาๆและจะเป็นเรื่องครอบครัวซะส่วนใหญ่


ถ้าคิดจะกบฏหรือต่อต้านการประมูลครั้งนี้ พวกเธออาจจะไม่ได้เห็นหน้าครอบครัวหรือคนที่รักอีกตลอดกาล มันไม่ใช่แค่คำขู่และพวกเขาเคยทำมันจริงๆ


การประมูลเริ่มต้นขึ้นจากหญิงสาวคนที่หนึ่ง ทุกเสียงเสนอราคากันอย่างไม่มีใครยอมใคร ยุนกิยกยิ้มกับตัวเลขที่สูงขึ้นเรื่อยๆ แต่ริมฝีปากหนากลับเป็นเส้นตรงอีกครั้งเมื่อคิดบางอย่างขึ้นได้ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้อยู่บนเวที


ฟินนาเล่งั้นสินะ


เรื่องที่ฉันสั่งเตรียมพร้อมหรือยัง?”


ยุนกิหันข้างเล็กน้อยเพื่อเอ่ยถามโฮซอก 


เรียบร้อยครับ


และเป็นจังหวะเดียวกัน ร่างสูงโปร่งเจ้าของผิวสีน้ำผึ้งเดินมานั่งลงบนโซฟาอีกตัวซึ่งอยู่แถวเดียวกับยุนกิแต่คนละฝั่ง ยุนกิหยุดบทสนทนากับโฮซอกและปรายตามองบุคคลที่ตนฝืนเรียกว่าน้องชาย แทฮยองนั่งลงด้วยสีหน้าอารมณ์ดี ยกขาอีกข้างขึ้นไขว่ห้างและตวัดสายตามองบุคคลที่เขาฝืนเรียกว่าพี่ชายเช่นกัน


เมื่อทั้งสองปะทะสายตากัน เหมือนมีสายฟ้าแห่งความเกลียดชังฉายออกมาจากดวงตาของทั้งคู่ แทฮยองเป็นฝ่ายหันกลับไปมองบนเวทีและยกยิ้มขึ้น เขาไม่คิดว่าพี่ชายสุดที่รักจะเดาแผนการตัวเองไม่ถูก เขารู้ว่ายุนกิต้องพยายามกีดกันทุกอย่างถ้าเขาอยากได้อะไร โดยเฉพาะในงานคืนนี้ 


แต่แทฮยองไม่มีทางยอมแพ้ เขามาในคืนนี้เพื่อที่จะมาเป็นลูกค้า มันเป็นครั้งแรกที่แทฮยองยอมสละเงินอันมีค่าของตัวเองให้คนที่เขาเกลียด แต่ถ้าแลกกับเธอคนนั้นละก็...


แพงแค่ไหนก็ยอมจ่าย


การประมูลดำเนินไปเรื่อยๆจนครบทุกคน กำไรหลังหักค่าใช้จ่ายมีแต่ได้กับได้ ขนาดยังไม่รวมค่าตัวของฟินนาเล่ ตัวเงินทั้งหมดยังพุ่งกระฉูดขนาดนี้ งานนี้มีแต่คุ้ม


(และลำดับต่อไป ขอเชิญพบกับนางเอกในค่ำคืนนี้...)  


เพียงเสียงพิธีกรดังขึ้น ทำให้ยุนกิและแทฮยองที่ก้มหน้าเล่นมือถือเงยหน้าขึ้นทันที และไม่ลืมที่จะเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงให้พ้นๆ เพราะมีสิ่งที่น่าสนใจอยู่ตรงหน้าพวกเขาแล้วยังไงล่ะ


ตู้กระจกแบบเดิมถูกเลื่อนออกมาจากด้านข้าง ปรากฏหญิงสาวสวยตัวแทนจากประเทศไทย เจ้าของใบหน้าเรียวรูปไข่ ดวงตาคู่สวย จมูกโด่งธรรมชาติ ริมฝีปากอิ่มที่เคลือบด้วยลิปสติกสดเชิญชวนให้คนที่พบเห็นอยากลิ้มลองกันทุกคน เรือนร่างสมส่วนแต่กลับดูตัวเล็กเมื่อใส่ชุดเดรสรัดรูปอวดทรวดทรง เอวคอดบวกกับสะโพกผาย ขาเรียวยาวสวยไร้ที่ติแม้ไม่ได้ใส่ถุงน่องอำพราง เธอสวยกว่าใครในที่แห่งนี้...


แต่ดวงตาหวานทั้งสองข้างกลับหม่นหมองและคลอไปด้วยน้ำใสๆตาตลอดเวลา ข้าวพยายามเงยหน้าขึ้นให้น้ำตาไหลกลับลงไป เธอกลัวสิ่งที่พวกเขาขู่ เธอกลัวว่าลุงกับป้าจะเป็นอันตรายจึงหลับตาก้มหน้ายอมรับสิ่งเลวร้ายที่กำลังจะเกิดขึ้น


เมื่อเริ่มเปิดการประมูล เสียงเสนอราคาเริ่มสูงขึ้นเรื่อยๆและไม่มีทีท่าว่าจะหยุดอยู่ที่ใคร แทฮยองแค่นั่งนิ่งๆรอดูสถานการณ์ไปเรื่อยๆ จนตัวเงินหยุดอยู่ที่ชายวัยกลางคนด้านหลังถัดจากเขาไปสองแถว


(มีใครให้มากกว่าสิบล้านไหมครับ?)


พิธีกรชายหนุ่มถามย้ำขึ้นอีกหลายครั้งก่อนที่ฝ่ามือหนาของแทฮยองจะยกขึ้น


ห้าสิบล้าน  


เสียงฮือฮาดังสนั่นเมื่อแทฮยองตั้งราคาได้สูงที่สุด ข้าวเบิกตากว้างและมองไปยังเจ้าของเสียงทุ้มที่เธอจำได้


ผู้ชายในลิฟต์


ไม่รู้จะดีใจหรือเสียใจที่เป็นเขาคนนั้น แทฮยองจ้องไปที่คนบนเวที ตัวเธอสั่นเทาและพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้ ไม่รู้ว่าทำไมเขาถึงยอมเสียเงินมากมายเพื่อซื้อตัวเธอ แค่รู้สึกว่าอยากได้ผู้หญิงคนนั้น อยากครอบครอง อยากให้เธอเป็นของเขาแค่คนเดียว


(มีใครให้มากกว่าห้าสิบล้านไหมครับ?)  


เสียงฮือฮาสงบลงเมื่อพิธีกรถามย้ำจำนวนเงินที่ไม่มีใครกล้าประมูลทับแทฮยองมั่นใจว่ามันคงมากพอที่จะซื้อตัวเธอมาเป็นของเขา


เอายังไงดีครับนายท่าน”   


โฮซอกกระซิบถามเจ้านายที่กำลังอึ้งกับจำนวนเงินที่น้องชายเสนอออกมา เขาไม่คิดว่ามันจะมากมายขนาดนี้ด้วยซ้ำ


จ่ายเงินห้าสิบล้านเพื่อซื้อผู้หญิง? ไม่บ้าก็โง่”   


ยุนกิตีสีหน้านิ่ง แต่ในหัวสมองกลับตีรวนไปหมด เขาตวัดสายตามองร่างสูงอีกฝั่งที่กำลังเอาท่อนแขนแกร่งผสานกันที่หน้าอก สายตามองไปที่เธอคนนั้นด้วยสีหน้าพึงพอใจ 


ยุนกิเห็นสีหน้าแบบนั้นกลับหงุดหงิดขึ้นมาอย่างไม่ทราบสาเหตุ สีหน้ามีความสุขของอีกฝ่ายทำให้เขาหมั่นไส้


ทำตามแผนที่วางไว้


แต่...เงินห้าสิบล้านจะหายไปกับตาเลยนะครับ ผมคิดว่า—


บอกให้ทำหูหนวกเหรอ?”


โฮซอกหยุดคำพูดลงทันทีเมื่อได้ยินน้ำเสียงเคร่งขรึม โฮซอกพยักหน้ารับทราบก่อนจะส่งสัญญาณให้ชายหนุ่มคนหนึ่งทำตามแผนที่พวกเขาวางไว้ก่อนหน้านี้


เจ็ดสิบล้าน”   


เสียงของลูกน้องยุนกิที่แฝงตัวไปเป็นลูกค้าดังขึ้น ทำให้แทฮยองไม่ลังเลที่จะหันไปมองต้นเสียง สายตาคมจ้องไปที่ชายหนุ่มคนนั้นอย่างจับผิด แทฮยองรู้ว่าผู้ชายคนนั้นคือคนของยุนกิที่ส่งมากวนประสาทเขาเล่นๆ


หึ กัดไม่ปล่อยจริงๆ”   


เสียงทุ้มหนาดังขึ้น แต่แทฮยองไม่ยอมแพ้ เสนอราคาจำนวนที่ทำเอาคนฟังแทบล้มทั้งยืน


ร้อยล้าน  


สิ้นเสียงของคนที่รวยที่สุดในงาน เสียงฮือฮาตามมาด้วยเสียงปรบมือแสดงความยินดีให้กับผู้ที่ได้ฟินนาเล่ไปครอบครอง ยุนกิกำหมัดแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนอย่างน่ากลัว ไม่มีการเสนอราคาต่อจากแทฮยอง และแทฮยองคิดว่าเงินจำนวนนี้คงมากพอจะทำให้เขาซื้อใจพี่ชายตัวเองได้


เงินตั้งร้อยล้านเชียวนะพี่ชาย กีดกันผมเพื่ออะไรกัน ไม่เสียดายเงินเหรอ?


เป็นคำพูดที่ออกมาจากสายตาพลางมองอีกฝ่ายที่ตีสีหน้านิ่งเรียบแต่แทฮยองเดาว่าในใจยุนกิตอนนี้คงลุกเป็นไฟ


นายท่านครับ”   


โฮซอกพยายามเรียกสติเจ้านายตัวเองกลับมาแต่ไม่สำเร็จ ยุนกิเอาแต่จ้องมองน้องชายที่นั่งแสยะยิ้มมุมปาก สีหน้าเยาะเย้ยที่เขาเห็นมันมาตั้งแต่เด็กๆ รอยยิ้มเกะกะลูกตาจนอยากจะชักกระบอกปืนออกมาลั่นไกไปที่ใบหน้านั้น


ถ้ายุนกิยอมรับเงินของแทฮยองก็แปลว่าเขาแพ้


(ร้อยล้านที่หนึ่ง ร้อยล้านที่สอง)


พรึบ!


ไม่ใช่เสียงเหนี่ยวไกปืนแต่อย่างใด แต่เป็นเสียงร่างสูงที่ลุกขึ้นยืนก่อนจะเปล่งเสียงทรงอำนาจออกมาดังสนั่นพอที่จะได้ยินกันทั้งงาน


ไม่ขาย!!!


“...”   


ทุกอย่างตกอยู่ในความสงบ ทุกคนต่างมองหน้ากันเลิกลั่กเพราะผู้บริหารประกาศกร้าวด้วยตนเอง


จะไม่มีการขายฟินนาเล่ ทุกคนเชิญกลับไปได้แล้ว”   


ยุนกิกระตุกยิ้มพลางตวัดสายตามองน้องชายที่นั่งจ้องตนอยู่ก่อนแล้ว เขาทำสีหน้าเย้ยยันราวกับผู้ชนะ 


ถึงจะเสียดายเงินแต่ไม่ยอมเสียศักดิ์ศรี


ไม่แฟร์เลย  


แทฮยองลุกขึ้นยืนทันทีและเก็บความโกรธเอาไว้ พยายามไม่แสดงอาการออกมาถึงแม้ว่าตอนนี้อยากเข้าไปซัดหน้าและจ่อปืนไปที่ขมับข้างซ้ายของพี่ชายก็เถอะ


ขายบ้างไม่ขายบ้าง โลเลแบบนี้มันใช้ได้ที่ไหนละครับท่านผู้บริหาร?”


จะขายหรือไม่ขายมันเป็นสิทธิของฉัน ไม่พอใจก็เชิญออกไป


ไล่ลูกค้าเป็นครั้งที่เท่าไรของวันแล้วล่ะ”   


แทฮยองยกยิ้มกวนประสาทจงใจพูดเสียงดังให้ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ได้ยิน ใครๆก็ต่างรู้ดีว่าพี่น้องตระกูลนี้ไม่ถูกกัน แต่ก็ไม่คิดว่าจะเกลียดจนยืนด่ากันขนาดนี้


เอาตัวน้องชายฉันออกไป  


สิ้นเสียงประกาศกร้าว การ์ดชุดดำทั้งหมดกรูกันเข้าไปทางแทฮยอง แต่การ์ดฝ่ายแทฮยองที่มีจำนวนไม่น้อยชักปืนออกมาจ่อไปที่ฝ่ายตรงข้ามเพื่อปกป้องเจ้านายตนเอง จึงทำให้การ์ดฝ่ายยุนกิชักปืนออกมาจ่อกลับไปเช่นกัน


เหตุการณ์น่ากลัวที่เกิดขึ้นทำให้ลูกค้าในงานต่างวิ่งชุลมุนเพราะความตกใจ จนทุกคนวิ่งหายออกไปจากงานเพียงไม่กี่นาทีเท่านั้น ตู้กระจกที่ข้าวยืนอยู่ถูกเลื่อนเข้าไปด้านหลังตามคำสั่งของโฮซอก


ในงานจึงเหลือเพียงฝ่ายยุนกิและฝ่ายแทฮยองเท่านั้น


ผมจะซื้อเธอ”   


แทฮยองเปิดประเด็นขึ้น เปลี่ยนจากสีหน้าขี้เล่นเป็นจริงจังจนน่ากลัว น้ำเสียงเยือกเย็นบ่งบอกว่าประโยคที่พึ่งเอ่ยออกไปเขาจริงจังและเอาจริง


ฉันไม่ขาย


พี่จะหวงไปทำไม?”


ชอบเธอเหรอ?”


“...”


ชอบมากแค่ไหนกันล่ะ?”


“...”


ดูจากจำนวนเงินแล้วคงชอบไม่น้อย เพราะแกชอบไง...


“...”


ฉันถึงไม่ขาย


หึ  


แทฮยองแค่นหัวเราะออกมาพร้อมยกยิ้มกวนประสาททำให้ยุนกิหัวเสียมากกว่าเดิม


อยากให้ฟรีก็ไม่บอก


“...”


ไม่ขายแล้วคิดว่าผมจะเอาเธอไปไม่ได้?”


ยุนกิถึงกับเลิกคิ้วขึ้นกับประโยคอวดเก่งของฝ่ายตรงข้าม ลูกน้องก็มีน้อยกว่าแต่ยังกล้าลองดีในถิ่นตัวเองก็ไม่ใช่ เกรงว่าจะตายก่อนได้เมีย


ถ้ากล้าก็ลองดู





[100%]


#ฟิคมาเฟียยุนกิ








วางปืนแล้วมาใส่ผ้ากันเปื้อนกันดีกว่าเนอะแตแต




TBC.

อันตรายมากกกอย่าพึ่งฆ่ากันนนน // 

พี่น้องสายโหดจริงๆ คนพี่ออกแนวโรคจิตไม่อยากเห็นน้องชายตัวเองมีความสุข คนน้องก็อยากได้ใครไม่ได้ มาอยากได้คนของพี่แก พี่แกหวงสิ หยั่มมานะ ยิงหัวแบะแน่

เราอาจจะบรรยายการประมูลสินค้าไม่ค่อยสมจริงเท่าไหร่ แงง ไม่เคยแต่งอะไรแนวนี้

สำหรับคนที่เม้นให้เรา ขอบคุณทุกคนมากน้าา เม้นของพวกคุณเป็นแรงบันดาลใจสำคัญให้เราได้มากจริงๆ รักๆ ^0^





B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 191 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,067 ความคิดเห็น

  1. #2043 TinapatSahunalu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2562 / 11:33
    สนุกกกค้าาบ
    #2,043
    0
  2. #2005 Janthimathon (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2561 / 15:03
    นึกถึงความเป็นจริงของพี่ก้ากับวีแล้วขำแทนที่จะเครียดอ่ะ คิดสภาพวีถือปืนไม่ออกอ่าาา
    #2,005
    0
  3. #1834 minmin29248 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 21:55
    อย่าตีกันเเย่งเรา....เราสวย(มีความมโนนิดส์นึง)
    #1,834
    1
  4. #1622 Bunny JK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2560 / 22:15
    อย่าฆ่ากัน...
    #1,622
    0
  5. #1460 Yoonji_chu (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2560 / 20:51
    เค้าเคยอ่านมาว่าเค้าจะฉีดยาเฮโรอีนให้หญิงที่ถูกค้าประเวณีบังคับสติตัวเองไม่ได้อะเคิ้บ
    #1,460
    0
  6. #452 SXRXCHXYX (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 15:11
    Oh my god!!! รุนแรงมากกก
    #452
    0
  7. #291 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 20:07
    เกรี้ยวกราดเว่อๆ แต่พอมาเจอใส่ผ้ากันเปื้อนนี่เปลี่ยนอารมณ์ไม่ทันเลยจ้า5555555555555555
    #291
    0
  8. #92 by-momay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 21:21
    อ้าวเฮ้ย...นางเอกเรานั่งตัวสั่นล่ะมั้ง
    #92
    0
  9. #83 PtNKjH (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 มิถุนายน 2560 / 18:38
    หู้ย เผ็ช
    #83
    0
  10. #75 kasinee151142 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 17:16
    แย่งกันตั้มม่ายย ได้ทุกคน อ้าวลั้น 55555555 สนุกกกกมากกกกกอัพอีกๆๆๆๆ ดูไม่ออกเลยว่ทจะได้กันยังไง เอ้ย!!!รักกันยัง
    #75
    0
  11. #51 PonyySaranghe. (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 18:19
    ตั่ยแล้ววว โหดกันเหลือเกินน่ะฮืออTT
    #51
    0
  12. #50 voraporn868 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 05:18
    รออ่านเรื่องนี้สุดสุด สนุกมากอ้ะ แบบ...มาต่อบ่อย บ่อย เถอะะะTT ในใจแอบอยากไปอยุ่กับแทจังงงเรย><5555555
    #50
    0
  13. #49 catreya1997 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 01:33
    ชอบไรท์บรรยาย บรรยากาศงานประมูลคิดภาพตามได้เลยนะคะเนี่ย ><~ // รอนะคะ รีบมาอัพต่อไวๆน้าาา~
    #49
    0
  14. #48 Radakon Lerdlam (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 22:59
    หูวววววว อย่าแย่งกันคะๆยอมทั้งคู่เลยยย5555
    #48
    0
  15. #46 buanin (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 20:23
    มาต่อเร็วๆนะคะะะ ชอบมากเลยยยย
    #46
    0
  16. #45 chuleeporn5508 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 19:25
    มาต่อไวๆน้าาา ติดงอมแงม รอทุกวันนนน
    #45
    0
  17. #44 boooooooooooooo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2560 / 19:20
    ให้คิมไปก่อน
    #44
    0
  18. #43 by-momay (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 22:23
    น้อง เอ้ยไม่ใช่ๆพี่สิ เออใช่น้อง เห้ยไม่ใช่พี่ 555เลือกไม่ถูกค่ะไรท์
    #43
    0
  19. #41 เลือนลอย (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 17:09
    จะเอาคิมแท #ทีมแทแท
    #41
    0
  20. #40 ไข่เค็ม 🐹 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2560 / 01:04
    จะเอาทั้งสองนี่ผิดมั้ยคะ555
    #40
    0
  21. #39 KimLevi1143 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 08:53
    ไม่ว่าแต่งยังไงก็ถูกใจค่าา
    #39
    0
  22. #38 Princess_Cherry (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2560 / 01:53
    ต่ออออ
    #38
    0
  23. #37 chuleeporn5508 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 12:36
    มาต่อน้าาาา
    #37
    0
  24. #36 voraporn868 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 05:31
    เเสบพอกันอ้ะ คนน้องเผา คนพี่ระเบิด....... เข้..จะโหดกันไประ ตูกลัววววววววววว มาต่ออีกน้าาาชอบบบอ้ะสนุกกกกกก
    #36
    0
  25. #35 risa92144 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2560 / 05:23
    อือออออ "รักพี่ เสียดายน้อง" คำนี้คู่ควร!!!! 55555 สู้ๆๆๆๆ
    #35
    0