Ruthlessly Mafia [BTS x YOU] END มีฉบับ E-book

ตอนที่ 2 : MAFIA 02 :: ชะตากรรม [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,431
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    3 ส.ค. 61



MAFIA  02

ชะตากรรม [100%]






สองวันต่อมา


กรุงเทพมหานคร ประเทศไทย


17.00 น.


“กลับมาแล้วค่า”  


เสียงหวานเปล่งออกมาในจังหวะที่ก้าวขาเข้าบ้าน ดวงตากลมโตกวาดมองไปรอบๆก็หยุดกับร่างสูงของชายหนุ่มวัยกลางคนที่กำลังยืนหันหน้าให้เคาเตอร์ครัว 


“กลับมาแล้วเหรอ ไหน? ได้มาครบไหม”


“ครบค่ะ”  


เธอยิ้มหวานส่งให้ผู้เป็นลุงที่ส่งยิ้มอ่อนโยนกลับมาให้เช่นกัน มือเล็กทั้งสองข้างที่หิ้วถุงกับข้าวพะรุงพะรังยกตั้งขึ้นบนโต๊ะ 


“ป้าล่ะคะ?”  


เธอถามขึ้นพลางมองไปรอบๆบ้าน ปกติป้ากับลุงจะช่วยกันเตรียมอาหารเย็นด้วยกันแต่วันนี้กลับมีแค่ลุงคนเดียว


“ป้าเราอยู่หลังบ้านน่ะ ออกไปหยิบอะไรไม่รู้ ออกไปนาน—”


เคล้ง!!


“ป้า!”  


ไม่ทันพูดจบ เสียงคล้ายของแตกดังสนั่นมาจากหลังบ้าน เธอรีบวิ่งไปทันทีโดยไม่รอช้า ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นร่างเล็กของหญิงวัยกลางคนล้มลงบนพื้น รอบข้างมีเศษจานแตกละเอียดเต็มไปหมด


“ข้าวลูก...”


“ป้าเป็นอะไรไหมคะ”  


ข้าวค่อยๆก้าวข้ามเศษจานและช่วยพยุงป้าตัวเองให้ลุกขึ้นยืน


“หน้ามืดอีกแล้วหรือไงป้า”  


เสียงลุงเอ่ยถามขึ้นพลางถือไม่กวาดมากวาดเศษจานที่พื้น ป้าพยักหน้าเล็กน้อยด้วยใบหน้าซีดเซียว 


ทั้งสามพากันมานั่งที่โต๊ะอาหาร บนโต๊ะมีกับข้าวที่หาทานง่ายเพียงไม่กี่อย่าง ข้าวเอื้อมตักผัดผักใส่จานให้ป้าก่อนจะเท้าคางมองคนตรงข้าม


“หน้ามืดทำไมไม่บอกข้าวคะ ไม่ค่อยสบายก็ยังทำนู้นทำนี่อีกนะ น่าตีจริงๆ”  


เธอยู่ปากชมพู ป้ามองหน้าหลานสาวแท้ๆของตัวเองและยิ้มออกมาเล็กน้อย


“ป้าไม่เป็นอะไรสักหน่อย”


“ต่อไปนี้ลุงไม่ให้ป้าทำอะไรแล้วนะ เดี๋ยวจะเป็นลมเป็นแล้งไปอีก”    


ลุงมองหน้าป้านิ่งๆแต่แฝงไปด้วยความห่วงใย ข้าวมองหน้าป้ากับลุงสลับกันไปมาก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้ 


“ถ้าข้าวไม่อยู่ลุงต้องดูแลป้าดีๆนะคะ”


“เอะยัยตัวดี ทำไมพูดจาแบบนี้!”  


ป้าดุข้าวเล็กน้อยเมื่อได้ยินหลานสาวสุดที่รักพูดจาเป็นลาง แต่เธอไม่ได้คิดอะไรด้วยซ้ำที่พูดออกมา แค่เป็นห่วงลุงกับป้ายิ่งกว่าดวงใจ ถ้าเธอต้องไปอยู่ที่อื่นจริงๆจะทำยังไง ลุงกับป้าก็อายุเยอะมากแล้ว


“คิดมากอีกแล้วนะคะ”  ข้าวพูดขำๆก่อนจะตักอาหารเข้าปาก 


เธออาศัยอยู่กับลุงและป้าตั้งแต่จำความได้ ทั้งสองเลี้ยงเธอมาด้วยอาชีพเปิดร้านขายของชำเล็กๆ ข้าวอายุยี่สิบสามปี พึ่งเรียนจบธุรกิจการบินและอาชีพที่กำลังจะได้รับคือแอร์โฮสเตสสายการบินไทย - เกาหลีใต้ 


อีกไม่นานเธอกำลังจะได้ทำงาน ความฝันสูงสุดในชีวิตคือการได้เลี้ยงดูลุงกับป้าให้สุขสบาย ไม่ต้องลำบากเหมือนอย่างที่ผ่านมา...

 







 

21.25 น.


“ป้าไปนอนเถอะค่ะ เดี๋ยวข้าวทำเอง”  


มือบางปิดก๊อกน้ำหลังจากล้างจานทั้งหมดเสร็จเรียบร้อย เดินมาคว้าถุงขยะจากมือเหี่ยวย่นไว้ในมือตัวเอง


“ไม่เป็นไรหน่า ป้าไปทิ้งเองได้”


“ข้าวไม่ให้ป้าออกไปหรอก ขึ้นไปอาบน้ำนอนเถอะค่ะ”


“ยัยเด็กคนนี้นิ”


“คิกคิก”  


ปลายจมูกสวยกดลงที่แก้มผู้เป็นป้าและเดินตรงไปยังหน้าบ้าน สายตาของหญิงสาววัยกลางคนมองแผ่นหลังบางของหลานสาวตัวเองจนลับสายตา ก่อนจะรู้สึกวูบโหวงที่หัวใจ เธอส่ายหัวสองสามทีเพื่อไล่นิสัยที่ชอบคิดมากให้ออกไป จากนั้นปิดไฟในครัวและเดินขึ้นไปยังชั้นสองของบ้านจนเหลือเพียงความว่างเปล่า

 




ภายนอกบ้านที่มืดมิดมีเพียงแสงสว่างจากเสาไฟฟ้าริมถนน ร่างบางเดินออกมาจนถึงหน้าบ้านที่มีถังขยะถังใหญ่ตั้งอยู่ มือเล็กเปิดฝาออกและหย่อนถุงขยะในมือตัวเองลงไปก่อนจะปิดฝาให้เรียบร้อยอย่างเดิม ลมแรงๆพัดกระทบตัวจนรู้สึกแปลกๆ 


โฮ่งๆๆ!!


จู่ๆหมาจรจัดก็เห่าเสียงดังจนเธอสะดุ้งเพราะความตกใจ ดวงตาคู่สวยกวาดมองไปรอบๆอย่างไม่นึกสงสัยอะไรก่อนจะหมุนตัวกลับ


แสงไฟหน้ารถตู้คันใหญ่สว่างขึ้นหลังจากที่มันจอดรออยู่นาน คิ้วสวยขมวดแน่นพลางจ้องมองไปที่รถคันนั้น มันจอดไม่ไกลจากหน้าบ้านของเธอ


“อื้อ!!!”  


แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อมีบางอย่างกระแทกเข้าจมูกเต็มๆจากด้านหลัง มันนุ่มคล้ายผ้าแต่แฝงไปด้วยกลิ่นฉุนแสบจมูก ร่างบางดิ้นสุดแรงเท่าที่จะทำได้ ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำใสๆเมื่อมองเข้าไปในบ้านของตัวเอง บ้านที่ผูกพัน บ้านที่มีแต่ความทรงจำดีๆ


ลุงคะ ป้าคะ 


เธอได้แต่เรียกพวกท่านในใจ


“อื้อ!!” เป็นแรงสุดท้ายที่ปล่อยออกมาก่อนสติทั้งหมดจะหายไปในอ้อมกอดของคนแปลกหน้า





[30%]









วันต่อมา


โซล ประเทศเกาหลีใต้


Agust D


ไม่ใช่เงินน้อยๆเลยนะครับคุณยู”   


เสียงทุ่มเปล่งออกมาไม่ดังมากนักแต่พอจะกดประสาทคนฟังได้ ร่างสูงโปร่งอยู่ในชุดสูทราคาเหยียบแสนนั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งผู้บริหาร หมุนขาเก้าอี้ไปมาก่อนจะโยนกระดาษเอสี่นับสิบใบปลิวว่อนกลางอากาศ ชายวัยกลางคนยืนกุมมือทั้งสองข้างแน่น ความกลัวทั้งหมดฉายออกมาทางสีหน้า


ผ...ผมจะจัดการทุกอย่างให้เร็วที่สุดครับนายท่าน  


คนทำงานสะเพร่าพูดตะกุกตะกัก ค่อยๆช้อนสายตาขึ้นมองเจ้านายก่อนจะหลุบลงอย่างรวดเร็วเมื่อปะทะกับสายตาคมแข็งกร้าวที่จ้องมาอยู่ก่อนแล้ว 


ผมเคยให้โอกาสคุณไปแล้วหนึ่งครั้ง ลืมไปแล้วเหรอ?”


คนตรงหน้าอาจจะลืมไปแล้วแต่ยุนกิไม่เคยลืม ใครเคยทำผิดเขาจำมันได้ขึ้นใจ เขาเคยให้โอกาสเป็นครึ่งที่หนึ่งแต่ไม่ได้หมายความว่าเขาจะให้โอกาสเป็นครั้งที่สอง


“...!!”


ผมไม่เคยให้โอกาสใครซ้ำซาก!!   


ยอมรับว่าโมโหไม่น้อยกับเรื่องที่เกิดขึ้น ข้อความบนแผ่นกระดาษเฮงซวยนั่นคือมูลค่าเงินหลายร้อยล้าน ทุกบาททุกสตางค์คือเงินของเขา แต่กลับปล่อยให้ลูกหนี้ชั้นต่ำหลายร้อยคนชิ่งหนีไปหน้าด้านๆ เหตุผลคือตามหาตัวไม่พบ 


ลูกหนี้ของผมหายสาบสูญอย่างนั้นเหรอ?”


ค...ครับ


แล้วคุณอยากหายสาบสูญดูบ้างไหมล่ะ?”


อึก! ขอโอกาสผมอีกสักครั้ง ผมจะตามหนี้ทั้งหมดกลับมา ผมจะดูแลในฝ่ายนี้ให้ดีที่สุด ให้โอกาสผมนะครับ!”   


ชายผู้นี้คุกเข่าลงต่อหน้ายุนกิทั้งน้ำตา แต่เขากลับมองว่ามันเป็นเรื่องน่าสมเพช สายตาแข็งกร้าวตวัดมองปืนสั้นสุดที่รักของตัวเองบนโต๊ะสลับกับคนบนพื้น


ชีวิตคุณคงล้างหนี้ทั้งหมดให้ผมได้ จะจบเรื่องนี้ไหมผมจะให้โอกาส


อึก! ม...ไม่ครับ ผมไม่อยากตาย ฮึก นายท่านไว้ชีวิตผมเถอะ!  


ชายผู้นี้ร้องขอทั้งที่รู้ว่าโอกาสเท่ากับศูนย์ เขารู้นิสัยมินยุนกิดี ทำงานให้กับยุนกิทุกอย่างล้วนเดิมพันด้วยชีวิต ทั้งที่รู้ตั้งแต่แรก แต่แลกกับเงินเดือนรวมโบนัสก็ไม่สามารถปฏิเสธหรือถอนตัวออกจากวงการนี้ได้จริงๆสักที ถ้าเกิดทำผิด จุดจบคงหนีไม่พ้นปลายกระบอกปืนของคนจิตใจอำมหิตอย่างเขา


พรึบ!


ร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้ก่อนจะเดินมาตรงหน้าคนที่คุกเข่าอยู่บนพื้น สองมือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงจ้องมองร่างชายวัยกลางคนนิ่ง ไม่มีใครสามารถเดาอารมณ์จากใบหน้าของเขาได้


ผมให้เวลาคุณสามวัน ตามเงินทั้งหมดของผมกลับมา


น...นายท่านพูดจริงเหรอครับ อึก! ขอบคุณครับ!!”   


ชายวัยกลางคนเอาแต่โค้งตัวจนศีรษะแตะพื้นหลายสิบครั้ง ดีใจจนพูดไม่รู้เรื่อง ไม่บ่อยนักที่ยุนกิจะให้โอกาสใครหลายๆครั้ง แต่เห็นว่าคนตรงหน้าทำงานกับ Agust D มานานหลายสิบปี เขาไม่ใจร้ายฆ่าได้ลงคอหรอกจริงไหม?


ออกไปซะ  


สิ้นคำสั่งชายวัยกลางคนค่อยๆลุกขึ้นยืนเต็มสองขา ก่อนจะประจันหน้ากัน คำพูดที่ไม่คาดคิดก็หลุดออกมาจากปาก


ผมมีข้อเสนออีกอย่างครับนายท่าน”


“...”


“ผมมีลูกสาว เธอสวยมาก เอ่อ...ถ้านายท่านสนใจ ผมยินดีให้เธอนอนกับนายท่านเพื่อแลกกับหนี้ทั้งหมด”   


รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดออกมาจากใบหน้าชายวัยกลางคนเพราะคิดว่าถ้ายุนกิตอบตกลงละก็...เขาและลูกสาวอาจจะสบายไปทั้งชาติ


แต่เขาคงคิดผิด


ปัง!!


อั๊ก!!


ตุบ!!


สิ้นเสียงปืน ร่างชายวัยกลางคนล้มลงจมกองเลือดทันที มือหนาวางปืนลงบนโต๊ะอีกครั้งและยกยิ้มสมเพชให้กับศพตรงหน้า ถ้าไม่พูดมาก ชายผู้นี้อาจจะยังไม่ตาย


ขายลูกสาวใช้หนี้ มีแต่ในละครน้ำเน่าเท่านั้นแหละครับ...คุณยู

 

 






ภายในโกดังร้างเล็กๆ ซึ่งไม่ไกลจาก Agust D มากนัก ท่ามกลางความมืดมิดและห้องแคบๆ ที่ถูกขังไว้ ดวงตาคู่สวยค่อยๆลืมขึ้นอย่างเชื่องช้า ความรู้สึกแรกที่ถาโถมเข้ามาคืออาการปวดหัวแทบจะระเบิดเพราะฤทธิ์ยาสลบที่โดนไปทุกสองชั่วโมง ร่างกายไม่ช็อคตายไปซะก่อนก็ดีแค่ไหนแล้ว


โอ๊ย”   


เสียงหวานร้องขึ้นผ่านลำคอแห้งฝืด ปวดเมื่อยตามร่างกายไปหมด ข้าวกวาดสายตามองไปรอบห้องก่อนที่ดวงตาคู่สวยจะเบิกกว้างเมื่อรอบข้างเต็มไปด้วยเพื่อนมนุษย์เพศเดียวกันเกือบสิบคนที่ยังไม่ได้สติ


อึก!”   


ข้าวกลั้นเสียงร้องเมื่อรู้ว่าถูกจับตัวมาแน่นอน แม้ว่าจะกลั้นเสียงสะอึกไว้ได้แต่น้ำตาใสๆกลับไหลพรากออกมา เหมือนสติทุกอย่างกำลังหลุดลอยไป สภาพแต่ละคนดูแทบไม่ได้ พวกเธอยังไม่ได้สติกันสักคน 


จะทำยังไงดี


ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนักๆ กำลังเดินมาทางห้องที่พวกเธอถูกขังอยู่ ตามมาด้วยเสียงคนคุยกันทำให้ข้าวตั้งสติและแกล้งหลับต่อไปเหมือนคนอื่นๆ


ใครตื่นก็ทำให้หลับต่อจนกว่านายท่านจะมาถึง เข้าใจไหม!


ครับ!


ภาษาเกาหลีงั้นเหรอ!?


ข้าวได้ยินทุกคำพูดของคนข้างนอกและแน่นอนว่าเธอฟังรู้เรื่องทุกคำ จะว่าเป็นโชคดีหรือโชคร้ายดีล่ะที่ดันเรียนจบเอกภาษาเกาหลีมาจนคล่องเหมือนเจ้าของภาษาเอง


แกรกๆ


ประตูเหล็กสนิมเกรอะกรังถูกเปิดออกจากคนด้านนอก ชายร่างยักษ์กวาดสายตามองไปที่หญิงสาวทีละคนเพื่อความมั่นใจว่าพวกเธอยังไม่ฟื้น ในจังหวะนั้นหญิงสาวคนหนึ่งกำลังจะรู้สึกตัว เธอคนนั้นขยับตัวไปมาหลายทีจนชายร่างยักษ์ผิดสังเกตจึงเดินเข้าไปดูใกล้ๆ นาทีนั้นเอง ข้าวใช้พละกำลังที่มีอยู่ดีดตัวเองให้ลุกขึ้นและวิ่งออกจากห้องนรกนี้ให้เร็วที่สุด


พลั่ก!!


เฮ้ย!! หยุดนะเว้ย!!


อึก! ช่วยด้วย  


แม้ว่าจะไม่มีใครได้ยิน เธอก็พยายามเปล่งเสียงที่มีอยู่น้อยนิดออกมา โชคดีที่ในโกดังมีคนเฝ้าเพียงไม่กี่คน ข้าววิ่งไปทางที่คิดว่าจะเป็นทางออก เสียงฝีเท้าหนักๆกำลังวิ่งตามมาติดๆ


บอกให้หยุดไงนังตัวดี!!  


เอี๊ยด!!


เป็นจังหวะเดียวกับที่ลีมูซีนคันหรูขับจอดลงด้านหน้าโกดังพอดี ข้าวยิ้มออกมาทั้งน้ำตาเหมือนผู้รอดชีวิต รองเท้าหนังราคาแพงแตะลงบนพื้นดินก่อนจะปรากฏร่างสูงโปร่งเจ้าของเรือนผมสีดำสนิท สายตาคมมองเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนที่ร่างบางจะวิ่งเข้ามาหลบด้านหลังของตนเอง


ช...ช่วยฉันด้วย!!”  


ชายร่างยักษ์เบิกตากว้างเมื่อเห็นใบหน้าแสนโหดเหี้ยมของผู้ที่มาเยือนใหม่


น...นายท่านครับ!


ทำไมถึงปล่อยให้ออกมาวิ่งเล่น





[60%]




          





...!!!”  


ข้าวแทบทรุดลงเมื่อได้ยินชายร่างยักษ์เรียกผู้ชายคนนี้ว่านายท่าน เธอคิดว่าผู้ชายผิวขาวคนนี้จะเป็นคนที่มาช่วยเธอแต่เปล่าเลย เขาคือเจ้านายของคนพวกนี้ เขาคือคนที่บงการทุกอย่าง!


พรึบ!


กรี๊ด!!!”   


เมื่อข้าวไหวตัวทัน เธอกำลังจะวิ่งหนีไปอีกทางแต่ข้อมือเล็กถูกยุนกิคว้าเอาไว้ เขากระชากร่างบางอย่างแรงจนเธอเสียหลัก ข้อเท้าด้านขวาพลิกจนล้มลงกับพื้นด้วยความเจ็บปวด ยุนกิกระชากข้อมือ


บางอีกครั้งเพื่อให้เธอลุกขึ้นยืน


ฮึก! ปล่อย!!”   


เธอพยายามสะบัดข้อมือออกจากพันธนาการของคนใจร้าย สายตาแข็งกร้าวจ้องมองร่างบางอย่างนึกสมเพช เขาแสยะยิ้มชั่วร้ายก่อนจะเหวี่ยงเธออย่างแรงจนร่างเล็กกระแทกกับพื้นดิน


โอ๊ย! ฮึก”   


น้ำตาใสๆไหลอาบแก้มขาวซีดอย่างไม่อายใคร เธอเจ็บระบมไปหมดทั้งตัว ใบหน้าหวานเงยหน้ามองร่างสูงที่กำลังเดินมาหาเธอช้าๆ


พูดเกาหลีได้ งั้นแสดงว่าฟังออก”   


ยุนกิค่อยๆโน้มลำตัวลงเล็กน้อย ใบหน้าเย็นชากวาดมองคนตัวเล็กบนพื้นตั้งแต่หัวจรดเท้า ผู้หญิงตรงหน้าสวยไม่เบาเขาคิดในใจ จากนั้นสายตาคมเลื่อนขึ้นมองใบหน้าของเธอที่กำลังเบ้ปากกลั้นน้ำตาด้วยความกลัว ร่างกายสั่นระริกอย่างน่าสงสาร...แต่คนอย่างมินยุนกิสะกดคำว่าสงสารไม่เป็นน่ะสิ


ไม่ต้องทำหน้าแบบนั้น 


ข้าวสะอื้นแรงขึ้นเมื่อเห็นใบหน้าของคนใจร้ายคลี่ยิ้มออกมา มันเป็นรอยยิ้มที่น่ากลัวที่สุดที่เธอเคยเจอมาในชีวิต


คุณเป็นใคร”   


เธอตัดสินใจพูดออกไปทั้งที่ยังสะอื้นอยู่ ดวงตากลมโตฉายแววไม่ไว้ใจคนตรงหน้าสักวินาทีเดียว 


เธอกลัวจนจะบ้าตายอยู่แล้ว


ไม่ต้องรู้หรอกว่าฉันเป็นใคร...รู้แค่ว่าฉันคนนี้เลวได้มากกว่าที่เธอเห็น ถ้าไม่อยากตาย—


เขาเว้นช่องว่างคำพูดก่อนจะยืดตัวตรง มือขวาชักปืนออกมาจากบริเวณเข็มขัดและเล็งไปที่กลางหน้าผากของคนบนพื้น


“...!!”


อย่าออกมาวิ่งเล่นข้างนอกอีก

 

 







หลังจากนั้นชายร่างยักษ์พาข้าวกลับมาขังไว้ในห้องเดิมรวมกับเพื่อนๆที่ตกอยู่ในชะตากรรมเดียวกัน ตอนนี้หญิงสาวที่เหลืออีกหกคนรู้สึกตัวกันหมดแล้ว พวกเธอนั่งกอดเข่าร้องไห้สะอึกสะอื้นกับสิ่งที่พบเจอ ข้าวหันมองรอบๆ น้ำตาที่แห้งหายไปไหลลงมาอีกครั้ง เธอจะทำยังไงดี ร่างเล็กค่อยๆชันเข่าขึ้นและฟุบใบหน้าไปกับเข่าตัวเอง ปล่อยน้ำตาที่อัดกลั้นมานานให้ไหลออกมาไม่คิดจะห้ามมัน เธอเป็นแค่ผู้หญิงตัวเล็กๆ จะเอาปัญญาที่ไหนไปสู้กับคนพวกนั้น เธอถูกจับตัวมาทำไมยังไม่รู้เลย แล้วลุงกับป้าล่ะ พวกเขาจะเป็นอย่างไรกันบ้าง พวกเขาจะอยู่ยังไงถ้าไม่มีเธอ 


ฮื้อ ลุงคะ ป้าคะ ฮึก ฮื้อ 


ภายในห้องขังเล็กๆ กึกก้องไปด้วยเสียงสะอื้นร่ำไห้ของผู้หญิงเจ็ดคนที่กำลัง นั่งรอวันตายทั้งเป็น ไม่รู้ว่าสิ่งที่กำลังจะเผชิญข้างหน้าคืออะไร แต่มันคงเลวร้ายเปรียบเสมือนนรกจำลองที่พร้อมจะแผดเผาชีวิตและอนาคตของพวกเธอทุกคน


 


[100%]

#ฟิคมาเฟียยุนกิ




TBC.


ครบ 100% แล้ว 40% หลังอาจจะน้อยหน่อยอย่าว่ากันน้าาา พาร์ทหน้าสัญญาว่าจะมาต่อยาวๆเลย ^-^


ตะไมเฮียน่ากลัวจังเลยคะ ฮื้อ ข้าวจะหักมั้ย เบาๆกับน้องหน่อยน้าน้องตัวเล็กนิดเดียวง่ะ -..-


**เม้นท์เป็นกำลังใจให้เค้าด้วย 

              
B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,067 ความคิดเห็น

  1. #1993 Kimtea (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 06:35
    สงสานข้าว อนาคตของคนๆนึงเลยนะเว้ย ทำงี้ได้ไงอะ น้องมีคนที่ต้องคอยดูแลนะ!
    #1,993
    0
  2. #1833 minmin29248 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2560 / 21:45
    พี่กิอย่าใจร้ายกับเค้าสิ
    #1,833
    0
  3. #1125 iminvy (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 21:08
    โหดสุดดดดด
    #1,125
    0
  4. #1078 mooping11 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 13:50
    พิกิกร้าวใจน้องมาก เลวแบบนี้น้องชอบ555 แลดูโรคจิต555
    #1,078
    0
  5. #989 CCMB9397 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 11:35
    ทำมั้ยคุณเขาโหดอย่างนี้......
    #989
    0
  6. #497 unfair-play (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2560 / 19:17
    ชอบบบบบ
    #497
    0
  7. #42 by-momay (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 พฤษภาคม 2560 / 22:07
    เฮียกิใจร้ายเกินไปแล้วนะ
    #42
    0
  8. #31 ไข่เค็ม 🐹 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 01:48
    คุณกิใจร้ายตลอดดดดด เอาปืนจ่อหัวเราาแงงงงกลัววว
    #31
    0
  9. #27 pp.patrom (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 10:02
    มาต่อนะไรท์ ค้างง
    #27
    0
  10. #26 voraporn868 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 21:01
    พี่ก้าา?? ใจร้ายยยยยยยยยยยยย
    #26
    0
  11. #25 Lilac_blackz (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 20:36
    ชอบบบเรื่ิองนี้จางงง~~~~~
    #25
    0
  12. #23 voraporn868 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 07:15
    ค้างงงง บอกได้เเค่ค้างงงงงง นางเอกนี่ก้อ วิ่งมาเจอตากิ ไม่รอดคับบบบ สนุกอ้ะะะมาต่ออีกน้า
    #23
    0
  13. #22 sspjmjbxh (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 20:19
    โอ้ยค้างง รอน้าา
    #22
    0
  14. #21 nannaphat151047 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 14:02
    ทำมั้ยถึงสนุกอย่างนี้ค่าาาาาาา
    รอน๊าาาาาาาาาาาา
    #21
    0
  15. #20 KaewtaSky (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2560 / 01:09
    ไรท์ขาาาาาาา ถ้ากรี๊ดดังๆ ได้คงกรี๊ดไปแล้ว5555555 สนุกจังงงงงงรอน้าาาาา รักไรท์จุ๊บๆ
    #20
    0
  16. #19 risa92144 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 10:02
    อืออออ รอ น้าาาาาา
    #19
    0
  17. #18 MILD PCY (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 09:13
    รอค่าาา
    #18
    0
  18. #17 Pakkadam. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 22:34
    รอค่ะไรท์
    #17
    0
  19. #16 catreya1997 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 21:33
    รออยู่นะคะ รีบกลับมาอัพน้าา ???
    #16
    0
  20. #15 miiw_130759 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 21:30
    รอยุ่นะค้ะ
    #15
    0
  21. #14 BtsfanGot7fan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 21:26
    ติดตามยูวววว
    #14
    0
  22. #13 YangTay. (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 21:06
    ติดตามนะคะไรทท์
    #13
    0
  23. #12 nannaphat151047 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 21:05
    ชอบมากค้ะไรท์ แต่งต่อเยอะๆน๊า
    บังเอิญจังชื่อเล่นเหมือนนางเอกเลยอ่า
    #ข้าว 555 สู้ๆๆๆ??
    #12
    0