Ruthlessly Mafia [BTS x YOU] END มีฉบับ E-book

ตอนที่ 14 : MAFIA 14 :: ลักพาตัว [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,973
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 142 ครั้ง
    3 ส.ค. 61






MAFIA 14
ลักพาตัว [100%]










Agust D


เวลาสายของวันที่มินยุนกิยังคงนั่งก้มหน้าอยู่กับกองเอกสารมากมาย แต่ยังไม่วายเงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวร่างบางบนโซฟาตัวยาวฝั่งริมสุดของห้องเป็นระยะ เขาวางปากกาลงบนโต๊ะและเอนตัวพิงพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย พลางช้อนสายตาขึ้นมองข้าวที่นั่งพลิกหน้าหนังสือแฟชั่นไปมาด้วยสีหน้าสนอกสนใจ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังถูกใครบางคนจ้องมองอยู่


นี่


“...”


เสียงทุ่มแหบพร่าเอ่ยเรียกอีกคนออกไป แต่ดูเหมือนว่าเธอจะไม่ได้ยิน ยุนกิจิ๊ปากอย่างหงุดหงิดและส่งเสียงเรียกอีกครั้ง


ข้าว!


คะ?”   


ข้าวเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อน้ำเสียงที่คุ้นเคยเรียกชื่อตัวเอง ถ้าฟังไม่ผิดยุนกิเรียกชื่อของเธอจริงๆ เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้...


ถึงสำเนียงจะเปล่งๆหน่อยก็เถอะแต่ก็อดยิ้มไม่ได้แหะ


ลุกมานี่


เธอวางหนังสือลงและลุกขึ้นยืนตามคำสั่ง ค่อยๆเดินไปหามาเฟียหนุ่มที่ยังคงจ้องใบหน้าหวานไม่ลดละ


อะไรคะ


นวดให้หน่อย


ฉันทำไม่เป็นหรอก”  


สายตาคมดุขึ้นมาอย่างน่ากลัว ข้าวกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ก่อนจะก้มหน้าลงไม่กล้าสบตาเขา


เร็ว!


“...”   


ส่งเสียงชิออกมาเบาๆโดยไม่ให้อีกคนได้ยิน เธอยอมเดินไปหายุนกิที่นั่งกอดอกใช้สายตาคมกวาดมองใบหน้าหวานอยู่อย่างนั้น 


ตรงไหนคะ


ขมับ”  


ยุนกิหมุนเก้าอี้ให้ตัวเองหันหน้าเข้าหาข้าว เพราะเขานั่งอยู่เลยทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นมองเธอ มือเล็กเอื้อมมาแตะลงที่ขมับอุ่นทั้งสองข้าง จู่ๆเธอก็ชักมือออกเมื่อถูกดุด้วยสายตา


เอาออกทำไม


คุณมองฉันแบบนี้ทำไมล่ะ


มองยังไง?”


ก็คุณ...


“...?


ทำหน้าดุ


ยุนกิหัวเราะหึในลำคอ หลายคนบอกว่าเขาหน้าดุทั้งๆที่ยังไม่ได้ทำอะไรด้วยซ้ำ ฆ่าคนได้ทางสายตาอะไรประมาณนั้น


งั้นเหรอ


ค่ะ...อ๊ะ!!  


ไม่ทันได้ตั้งตัวก็ถูกมือหนากระชากลงไปนั่งบนตักยุนกิอย่างรวดเร็ว เขาโอบรัดเอวบางไว้เมื่อคนในอ้อมกอดดิ้นขลุกขลักและทำท่าจะโวยวาย


ปล่อยนะ!


หยุดดิ้น


ก็คุณ”  


ข้าวรีบปิดปากสนิทเมื่อมือซนเริ่มเลื่อนขึ้นมาวางบนหน้าอกคู่โต ข้าวเบิกตากว้างและพยายามปัดมือของยุนกิทิ้งแต่ก็สู้แรงของแขนใหญ่ๆไม่ได้


ท...ทำอะไรของคุณ


ถ้าไม่หยุดดื้อจะบีบนะ


...!!”  


ขนลุกชันเมื่อน้ำเสียงแหบทรงเสน่ห์วนเวียนอยู่บริเวณใบหูและเลื่อนลงมาที่ซอกคอ ในจังหวะที่ใจเต้นแรงเธอได้ยินเสียงสูดหายใจเข้าแรงๆเหมือนกับว่าคนข้างหลังกำลังกอบโกยเอากลิ่นหอมเข้าปอดอย่างหื่นกระหาย


คุณยุนกิ...อ๊ะ


มือหนาวนเวียนบนหน้าอกคู่สวยผ่านเนื้อผ้าบางๆ เขาไม่ออกแรงบีบหรือขยำเหมือนที่ใจกำลังคิด เพียงแค่กอดรัดคนตัวเล็กเปลี่ยนจากเอวเลื่อนขึ้นมาสูงหน่อยก็เท่านั้นเอง


ปล่อยเลยนะ!   


ข้าวทำเสียงแข็งและเอียงใบหน้าหลบจมูกโด่งๆที่กำลังจะฝังลงมาบนแก้มแบบที่เขาชอบทำ คนฉวยโอกาสที่ชอบขโมยหอมแก้มเธอไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้งแล้ว


เอาหน้ามา


ไม่ให้!  


ข้าวผลักใบหน้าหล่อและเอียงหน้าไปอีกทาง แต่มีหรือที่ยุนกิจะยอม เขารวบข้อมือเล็กทั้งสองข้างด้วยมือเดียวและใช้มืออีกข้างรั้งใบหน้าหวานให้หันกลับมา


ทั้งคู่สบตากันโดยที่ไม่มีใครหลบหรือแม้แต่กระพริบตา นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มแสนเย็นชาจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตประกาย ไม่รู้เมื่อไรที่ตัวเองจมดิ่งลงไปในมนต์เสน่ห์ของคนตัวเล็กจนโงหัวไม่ขึ้น ไม่ว่าจะทำอะไรก็เอาแต่คิดถึงใบหน้าหวานๆ เสียงใสๆ กลิ่นหอมๆของเธอคนนี้จนกลายเป็นสิ่งเสพติด ถ้าวันใดที่ขาดสิ่งนี้ไปไม่อยากจะคิดว่ามาเฟียอย่างเขาจะเป็นอย่างไร


จะลงแดงตายหรือแค่รู้สึกเฉยๆ


คนถูกแกล้งไม่รู้ตัวสักนิดว่าใบหน้าของเขากำลังใกล้เข้ามาทุกที เหมือนโลกกำลังหยุดหมุนเมื่อได้สบตากับยุนกิใกล้ๆ มันลึกซึ้งจนอธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้ แค่รู้ว่าตอนนี้หัวใจดวงน้อยๆที่บอบบางกำลังเต้นโครมคราม แวบหนึ่งที่นัยน์ตาของเขาสั่นไหวและทอประกายบางอย่างออกมา แวบเดียวเท่านั้นแต่ทำให้เธอรู้สึกอยากจะเชื่อใจและไว้ใจคนตรงหน้าสักครั้ง อยากจะบอกบางอย่างออกไป บางอย่างที่เธอบอกใครไม่ได้...แค่อยากให้เขาปกป้องและโอบกอดเธอไว้จากสิ่งเลวร้ายที่กำลังหวาดกลัว เหมือนที่เขากำลังโอบกอดเธออยู่ตอนนี้


“...”  


ริมฝีปากสีชมพูฉ่ำ...


เขาอยากจะลิ้มลองมันสักครั้งจึงเอาแต่เลื่อนใบหน้าเข้าไป


ก๊อกๆๆ


ผมเองครับ


“...!!”


“...!!”   


เป็นข้าวที่หันใบหน้าหนีทันทีเมื่อได้สติจากเสียงเคาะประตูด้านนอก ยุนกิถอนหายใจอย่างหงุดหงิดแต่ยังคงกระชับอ้อมกอดคนตัวเล็กเอาไว้


ปล่อยนะคะ


ไม่  ยุนกิหันมาดุก่อนจะมองไปยังประตูห้อง   


มีอะไรโฮซอก!


เขาตะโกนออกไปและเอาคางมาเกยบนไหล่เล็กเหมือนลูกสุนัขกำลังอ้อนเจ้าของ ข้าวกรอกตาขึ้นมองเพดานกับการกระทำเจ้าเล่ห์ของร่างสูง นิดหน่อยก็ฉวยโอกาส เล็กๆน้อยๆก็เอา!


เรื่องด่วนครับ”  


ยุนกิถอนหายใจแรงๆอีกครั้งเมื่อคนด้านนอกยังคงยืนยันคำเดิมว่าต้องเข้ามาในห้องทำงานเขาให้ได้ ยุนกิจำใจต้องคลายอ้อมกอดออกและคนตัวเล็กก็รีบดีดตัวขึ้นยืนทันที


เข้ามา!


แอ๊ด


บานประตูเปิดออก ปรากฏร่างสูงโปร่งที่ดูดีเดินเข้ามาพร้อมกับแฟ้มเอกสารเล่มสีดำในมือ เป็นจังหวะเดียวกับที่ข้าวเดินตรงไปที่โซฟาตัวเดิมเพราะคิดว่ายุนกิคงจะคุยงานกับลูกน้องตัวเอง


สายตาคมของยุนกิตวัดมองแฟ้มในมือของโฮซอกก็รู้ว่ามันคือแฟ้มเอกสาร   โปรเจ็คสำคัญที่กำลังดำเนินอยู่ตอนนี้ เขาจึงตัดสินใจพูดบางอย่างกับหญิงสาวที่ทำท่าจะนั่งลงบนโซฟา


ออกไปข้างนอกก่อน


คะ?”  


ข้าวหันหน้ามาด้วยแววตางุนงง เธอหันไปมองโฮซอกและเลื่อนสายตามองแฟ้มเล่มสีดำก็พอจะเดาออกว่าทั้งคู่คงจะคุยงานที่สำคัญมากๆ หรือไม่...


สิ่งนั้นคงเป็นความลับที่คนนอกอย่างเธอไม่สมควรจะรู้


ค่ะ  


ข้าวตอบรับอย่างเข้าใจและเดินออกจากห้องทำงานในทันที เมื่อเธอปิดประตูลงจึงลองแนบใบหูลงบนบานประตู แต่น่าเสียดายที่ห้องทำงานของยุนกิเก็บเสียง ไม่งั้นเธอคงรู้อะไรดีๆในแฟ้มเล่มนั้นแน่นอน

 
















 

ตกเย็น


18.50 น.


แวะทำไมคะ”  


เสียงหวานถามออกมาเมื่อเขาจอดรถหน้าภัตตาคารอาหารสุดหรูใจกลางเมือง ซึ่งเป็นทางผ่านกลับบ้านยุนกิอยู่แล้ว ร่างสูงไม่ตอบอะไรเพียงแต่หันหน้ามองหญิงสาวข้างๆ


มองอะไรคะ


หิว


กลับไปกินที่บ้านก็ได้นี่


กลับถึงบ้านฉันกินแน่ๆ แต่ตอนนี้ขอกินอาหารก่อน


“...?”   


ข้าวขมวดคิ้วอย่างงุนงงเมื่อได้รับคำตอบสองแง่สามง่ามซึ่งเธอตามไม่ทันอยู่แล้ว ยุนกิยกยิ้มเจ้าเล่ห์เพราะในหัวสมองมีแต่เรื่องอย่างว่ากับคนตัวเล็ก เขาตั้งใจไว้แล้วว่าคืนนี้จะขอรังแกลูกแมวน้อยสักยกสองยกหน่อยเถอะ เนื่องจากเหนื่อยและเครียดเรื่องงานมาหลายวันและโปรเจ็คสำคัญก็ได้รับการอนุมัติลงตัวเป็นที่เรียบร้อย วันนี้เขาถึงได้กลับบ้านเร็วกว่าปกติถึงแม้ว่าใจจริงอยากถึงเตียงนุ่มๆและนอนฟัดกับเธอทั้งคืนแต่ก็ต้องแวะหาอะไรลงท้องเพื่อเป็นการเอาแรง


อดเปรี้ยวไว้กินหวานน่ะ เคยได้ยินไหม


จะนั่งบื้ออีกนานไหม ลงมา   


ข้าวรีบปลดสายเข็มขัดนิรภัยและลงจากรถตามที่มาเฟียหนุ่มสั่ง ทั้งคู่เดินเคียงคู่กันเข้าไปภายในร้านอาหารที่ตกแต่งด้วยสไตล์โมเดิร์นหรูหราคาแพง บริกรชายเดินเข้ามาต้อนรับด้วยท่าทางนอบน้อมพร้อมกับเดินนำไปยังห้องอาหารส่วนตัวโซนลูกค้า VIP 


เมนูถูกเปิดออกกันคนละเล่มก่อนที่ยุนกิจะสั่งอาหารมากมายของโปรดของตัวเองและปิดเมนูลง ข้าวกระพริบตาปริบๆเพราะอาการอึดอัด


ทำไมไม่สั่ง?”


เอ่อ...


อยากกินอะไรก็สั่ง


ข้าวไล่อ่านเมนูแปลกๆมากมายและชี้ไปยังรูปภาพอาหารที่ดูน่ากินที่สุด


เอานี่ แล้วก็...นี่ค่ะ


ครับ คุณผู้หญิงและคุณผู้ชายรออาหารสักครู่นะครับ  


บริกรชายเดินออกไปจากห้องไปแล้วทิ้งเพียงเขาและเธอที่นั่งตรงข้ามกัน ยุนกิยังคงไม่เลิกมองหน้าข้าวที่ตอนนี้เอาแต่มองไปรอบๆห้องอาหารส่วนตัวที่แสนหรูหราด้วยใบหน้าตื่นตาตื่นใจ จนดวงตากลมโตเผลอมาสบตากับสายตาคู่คม


มองอะไรคะ


มองคนน่ารำคาญ


“...”  


ข้าวหลุบสายตาลงทันทีเมื่อถูกตอบกลับแบบนั้น โดยที่ไม่รู้เลยว่าคนขี้แกล้งกำลังอมยิ้มกับความน่ารักของเธออยู่


บอกแล้วไงว่าฉันไม่ชอบคนน่ารำคาญ


ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลย


เสียงหวานพูดเบาๆทั้งที่ยังก้มหน้า พลางนึกย้อนกลับไปว่าตัวเองได้ทำให้ยุนกิรำคาญตอนไหนกันนะ


หยุดทำหน้าตาน่ารำคาญสักที


“...”


น่ารักต่างหากล่ะ


คืนนี้โดนทำโทษแน่”  


ข้าวเงยหน้าขึ้นสบตากับยุนกิที่ยังตีสีหน้าเย็นชาน่าเกรงขาม เธอคว่ำปากลงพลางนึกถึงงานในบ้านที่จะต้องทำ หรือไม่ยุนกิก็คงหาเรื่องแกล้งให้เธอไม่ได้มีความสุขแน่ๆ เพราะเธอไม่รู้เลยว่าทำโทษของเขาน่ะคืออะไร


Rrrr


เสียงเรียกเข้าจากมือถือของยุนกิดังขึ้นจนเจ้าของต้องหยิบออกมาก่อนจะมองชื่อหน้าจอ เขาถอนหายใจอย่างเบื่อหน่ายเพราะพึ่งจะเลิกงานแท้ๆแต่ลูกน้องคนสนิทดันโทรมาแบบนี้แสดงว่าต้องเป็นธุระด่วนที่พึ่งคุยกันไว้แน่นอน


เดี๋ยวฉันมา


ค่ะ  


ข้าวพยักหน้าน้อยๆและเหลียวมองแผ่นหลังกว้างที่เดินออกจากห้องไปแล้ว เพราะข้าวนั่งหันหลังให้ประตูเธอจึงหันหน้ากลับมามองโต๊ะอาหารตรงหน้าต่อ


เวลาผ่านไปไม่นานบริกรเดินผลัดกันมาเสริฟอาหารที่สั่งไว้จนครบเต็มโต๊ะ ข้าวนั่งมองจานที่บรรจุด้วยของน่ารับประทานมากมายอย่างชั่งใจ ท้องน้อยๆเริ่มประท้วงเมื่อกลิ่นหอมโชยเข้าจมูก เมื่อไรมินยุนกิจะเข้ามานะ เธอหิวจะแย่อยู่แล้ว


แอ๊ด


ดวงตากลมโตทอประกายด้วยความดีใจ ใบหน้าน่ารักอมยิ้มออกมาเมื่อได้ยินเสียงเปิดประตูจากข้างหลัง


ทำไมไปนานจังคะ ฉันหิว—อื้อ!!!


ประกายดีใจแปรเปลี่ยนเป็นประกายหวาดกลัวเมื่อคนที่พึ่งเข้ามาไม่ใช่    มินยุนกิอย่างที่เธอคิดเอาไว้!







[50%]











     เปลือกตาสีสวยค่อยๆเปิดออกรับแสงสว่างหลังจากที่เธอหลับไปนานสองวันเต็มๆ ข้าวขมวดคิ้วยุ่งพลางนึกย้อนกลับไปก่อนที่จะเกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดฝันขึ้น


เธอนั่งรอยุนกิในห้องอาหารหลังจากที่เขาออกไปคุยโทรศัพท์


และหลังจากนั้น...


“...!!”   


ข้าวลุกขึ้นพรึบจากเตียงนอนนุ่มสีขาวสะอาด กวาดสายตามองไปรอบๆห้องที่ไม่คุ้นเคยอย่างมึนงง


แอ๊ด


เสียงเปิดประตูเบาๆ ปรากฏร่างหญิงวัยกลางคนในชุดแม่บ้านเดินเข้ามาพร้อมกับสีหน้าตกใจ เพราะเข้ามาทีไรคนตัวเล็กก็เอาแต่นอนหลับตาไร้การตอบสนองทุกที


ตื่นแล้วเหรอคะคุณ   


น้ำเสียงดูใจดีถามออกมาพลางรีบสาวเท้าเข้ามาใกล้เตียงนอนริมกำแพงของห้อง ข้าวถดตัวหนีด้วยความหวาดระแวง ความกังวลฉายออกทางสีหน้าจนหญิงวัยกลางคนอมยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู


ไม่ต้องกลัวป้าหรอกนะคะ


ฉ...ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง


ปี๊น!!


เสียงแตรรถยนต์บีบเรียกอยู่ด้านล่างทำให้หญิงวัยกลางคนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะฉีกยิ้มใจดีส่งกลับมาให้ข้าวแทนคำตอบ


ไว้รอถามนายท่านเองนะคะ

 

 











 

 

สรุปมันเป็นใคร?”  


น้ำเสียงเยือกเย็นเอ่ยถามลูกน้องคนสนิทอย่างน่าเกรงขาม มือหนาที่เต็มไปด้วยเส้นเลือดปูดโปนกำปืนสั้นกระบอกสีดำแน่น ชายฉกรรจ์นับสิบคนยืนเรียงหน้ากระดานด้วยใบหน้าไม่สู้ดีเท่าไร เมื่อพวกเขาไม่สามารถทำตามคำสั่งของนายท่านได้สำเร็จ


กูถามว่ามันเป็นใคร!!!!  


มินยุนกิเปล่งเสียงตวาดลั่นจนคนในห้องสะดุ้งและรีบก้มหน้าลง ไม่มีใครกล้าสบตามาเฟียใจโหดเลยสักคนแม้กระทั้งจองโฮซอก


นายท่านครับ”  


โฮซอกตัดสินใจเรียกคนที่สติหลุดจนถูกตวัดสายตาเหี้ยมโหดส่งกลับมา โฮซอกรู้ดีว่าเวลานี้ถ้าพูดอะไรที่ไม่เข้าหูยุนกิไปละก็ชีวิตอาจจะดับสูญได้


ผมจะจัดการสืบหาจนกว่าจะเจอ นายไปพักผ่อนเถอะนะครับ”  


เพราะสีหน้ายุนกิแทบจะดูไม่ได้ยังไงล่ะ...ขอบตาที่คล้ำเพราะอดนอนมาสองวันติด เดินทางตามหาไม่หยุดจนลืมกินข้าวกินปลา...ลืมแม้กระทั่งนอนหลับ


ไม่ต้องมาสั่งกู  


คนเป็นเจ้านายตอบด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นและหมุนตัวเดินออกไปที่นอกระเบียง จุดบุหรี่ขึ้นจรดริมฝีปากพลางเหม่อมองออกไปยังทิวทัศกลางคืนของเมืองหลวง


สองวันก่อนที่เจอหน้าเธอ...เขายังจดจำมันได้แม้กระทั้งชุดสุดท้ายที่เธอใส่ ยุนกิไม่เคยหวาดกลัวอะไรในโลกใบนี้ตั้งแต่เขาเกิดมา จำความได้ก็ถูกชุบเลี้ยงให้พบเจอกับความแข็งแกร่งและโหดเหี้ยม 


27 ปี...สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือตอนที่พ่อกับแม่เลิกรากัน มันเป็นครั้งสุดท้ายที่  มาเฟียหนุ่มร้องไห้และเปิดเผยด้านที่อ่อนแอจนตัวเองคิดว่าชีวิตทั้งชีวิตคงไม่มีอะไรน่าเสียใจเท่ากับเหตุการณ์ในครั้งนั้นอีกแล้ว


แต่ครั้งนี้ความอ่อนแอกลับเข้ามาเล่นงานอีกครั้งจนเอาแต่คิดว่าจะอยู่อย่างไรถ้าตามหาเธอไม่พบ


ไม่ถึงกับร้องไห้หรือบ้าคลั่งแทบเป็นแทบตาย เพราะยุนกิรู้ดีอยู่แก่ใจว่าอีกไม่นานเขาจะตามหาเธอจนเจอ ยุนกิคิดแบบนี้ตั้งแต่วันแรกที่ข้าวหายไป


สองวันแล้วที่ยังไม่มีวี่แววของคนตัวเล็กถึงแม้ว่ายุนกิจะจ้างนักสืบที่เก่งที่สุดในเกาหลีแกะรอยจากหลักฐานที่มีอยู่น้อยนิด สั่งลูกน้องทั้งหมดออกตามล่าแต่ผลที่ได้คือว่างเปล่า มันน่าแปลกเพราะยุนกิไม่เคยต้องตามหาอะไรนานๆแบบนี้ คนมีอิทธิพลอย่างเขาถ้าอยากตามหาใครสักคนเป็นเพียงเรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก...นอกจากว่าคนที่กำลังเล่นซ่อนหาอยู่มีอิทธิพลไม่ต่างจากมินยุนกิยังไงล่ะ

 

 
















สองวันต่อมา


นั่งไกลขนาดนั้น กลัวฉันจะทำอะไรหรือไงหืม?”   


ร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างบนโซฟากลางบ้านกำลังอมยิ้มกับท่าทางน่ารักของหญิงสาวตัวเล็กที่นั่งอยู่ริมโซฟาตัวเดียวกัน เธอยู่ปากเล็กน้อยเมื่อถูกถามจี้ใจดำ


ก็คุณมันมือปลาหมึก  


ข้าวแยกเขี้ยวให้ก่อนจะลุกขึ้นยืนทำท่าจะออกไปเดินเล่นที่สวนด้านนอกแต่ก็ถูกมือปลาหมึกของจริงคว้าเอวไว้


หมับ!


คุณแทฮยอง!   


เสียงเล็กๆร้องลั่นเมื่อถูกแขนแกร่งโอบรัดมาไว้บนตัก ข้าวเอามือยันหน้าอกหนาเอาไว้ก่อนที่ใบหน้าหล่อจะยื่นเข้ามา


หยุดเลยนะ!


อะไรล่ะ  


จมูกโด่งคลอเคลียกับแก้มใสก่อนจะสูดดมหนักๆ กอบโกยความหอมจากแก้มนุ่มนิ่มจนเจ้าของแก้มหลับตาปี๋ เธอขบริมฝีปากแน่นเมื่อถูกแทฮยองแทะโลมเป็นครั้งที่พันของวัน


และมันก็เป็นแบบนี้มาตลอดสองวันเต็ม


ภายในบ้านหลังเล็กๆกลางป่าคาดว่าน่าจะอยู่จังหวัดใดสักจังหวัดหนึ่ง ที่นี่มีเพียงคุณลุงคนสวนกับคุณป้าแม่บ้านที่เป็นสามีภรรยากันเฝ้าอยู่เพียงสองคน และเจ้าของบ้านจริงๆก็คือคนที่กอดเธอไว้อยู่ตอนนี้


ที่อยู่เยอะจริงๆเลยนะคิมแทฮยอง!


ปล่อยนะคะ ฉันจะไปช่วยป้าทำกับข้าว”  


มือบางยันใบหน้าแทฮยองออกแต่ก็ถูกมือหนารวบมาไว้ที่เอว เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นและเอาคางมาเกยไหล่เล็ก


เขาน่ารักกับเธอตลอดมา แต่แปลกที่เธอไม่ได้รู้สึกพิเศษอะไรเลย


รู้ไหมว่าฉันไม่อยากกลับไปทำงานเลย


“...”


อยากอยู่กับเธอที่นี่   


แทฮยองผละออกจากไหล่บางและเลื่อนใบหน้าจ้องมองดวงตากลมโตที่จ้องเขาอยู่เช่นกัน จะบอกว่ารักก็คงเร็วเกินไป แต่แทฮยองมั่นใจว่ากำลังชอบผู้หญิงคนนี้เข้าแล้ว


และคำว่าชอบในครั้งนี้ มาพร้อมกับคำว่าจริงจัง


กลับไปทำงานเถอะค่ะ


บอกฉันมาสิ ว่าเธออยากอยู่กับฉัน


“...”


มากกว่าพี่ชายฉัน


“...”


ขอแค่เธอพูดออกมา ฉันจะจบเรื่องที่มินยุนกิก่อและคืนอิสระให้กับเธอ


คุณแทฮยอง...


ว่าไง?”


คุณ...พูดจริงๆเหรอ


คืนอิสระ...ก็เท่ากับว่าเธอจะได้กลับไปใช้ชีวิตแบบเดิมใช่หรือเปล่า?


ฉันจะไม่โกหกเธออีกแล้ว 


น้ำเสียงอ่อนโยนของแทฮยองทำให้ข้าวเกือบลืมเรื่องเลวร้ายทั้งหมดที่เกิดขึ้น ทั้งๆที่ใบหน้าแทฮยองอยู่ใกล้แค่นี้ แต่ทำไมภาพของอีกคนถึงปรากฏออกมาทั้งๆที่เธอไม่ควรจะคิดถึงเขาเลยสักนิด คนที่สร้างเรื่องทั้งหมดขึ้นมา คนที่เป็นต้นเหตุของความพินาศในชีวิตของเธอ ทำไมต้องคิดถึงเขาด้วย...


คุณน่ะ...


ทำไม่ได้หรอก


“...?”


คุณเอาฉันไปไหนไม่ได้หรอกค่ะ


สู้ผู้ชายใจร้ายคนนั้นไม่ได้หรอก


“...”


ถ้ามินยุนกิไม่อนุญาต...ฉันคงไปไหนไม่ได้


อย่าต้องมาเดือดร้อนเพราะฉันเลย


เพราะถ้ามินยุนกิตามมาจนเจอ ฉันก็หนีไปไหนไม่ได้อยู่ดี 


ถึงแม้ว่าคิมแทฮยองจะช่วยคืนอิสระให้เธอได้ก็จริง แต่ถ้ามินยุนกิอยากจะกักขังเอาไว้อีก มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร 


ข้าวรู้อยู่แก่ใจว่าอีกไม่นาน ผู้ชายคนนั้นต้องมาปรากฏตัวที่นี่


ถ้าเขายังไม่เบื่อของเล่นชิ้นนี้ไปซะก่อน






[100%]

#ฟิคมาเฟียยุนกิ






TBC.


ฮัลโหลลล หายไปนานเลยนะคะ บอกตัวเองฮื้อออออ

หลังจากที่ยุ่งๆในชีวิตอยู่พักหนึ่งตอนนี้เคลียหมดแล้วค่ะ พร้อมคัมแบ็คแว้ววว หนุ่มๆจะคัมแบ็คเลยอยากคัมแบ็คบ้าง 555555555

แทแทกลับมาแล้วค่ะ กลับมาเปิดศึกกับพี่ชายของนางอีกครั้ง ดูเหมือนว่างเนอะ -..-

หลายคนเดาว่าเป็นเจนนี่ที่จับตัวข้าวไป หลายคนเดาว่าเป็นแท เดาถูกเดาผิดกันไปไม่ว่ากัน555555

เค้ากลับมาแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์ต้อนรับหน่อยน้า อิอิ รออ่านอยู่งับ >,<

สกรีมแท๊ก  #ฟิคมาเฟียยุนกิ
ทวงฟิคและอ่าน NC  @PIMTAE_95




B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 142 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,067 ความคิดเห็น

  1. #1647 Bunny JK (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 08:51
    รักพี่เสียดายน้องค่ะ...บอกตรง-3-
    #1,647
    0
  2. #1498 faifu1995 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 10:20
    อยากเก็บเธอไว้ทั้งสองคน ฮือออออออออ
    #1,498
    0
  3. #888 Jungkook_is_love (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 20:15
    เชียร์แทได้มั้ยคะ ฮือออ ????
    #888
    0
  4. #611 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 กันยายน 2560 / 22:13
    แทจึ้กๆๆ ไปเลยยยย
    #611
    0
  5. #537 chimjimin_ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 10:34
    งื้อ เเทเเท~~
    #537
    0
  6. #536 ficholic (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 06:47
    ขอncหน่อยค่ะไรท์ ไม่มีมาก็หลายตอนและ^*^
    #536
    1
    • #536-1 ficholic(จากตอนที่ 14)
      5 กันยายน 2560 / 06:48
      ไรท์บอกทำไมรี้ดคนนี้ดูกระหาย5555
      #536-1
  7. #534 evepanita (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 04:01
    ฝคิดยากตะอยู่ทีมพี่หรือทีมน้องดี จิตใจปั่นป่วน5555 สู้ๆระคะไรท์รองับ.
    #534
    0
  8. #533 SparklingSweet (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 กันยายน 2560 / 02:08
    บางทีก็อิจฉาข้าวจังเลยค่ะ อยู่กะพี่กิก็โดนจับกินตลอด อยู่กะแทก็โดนฟัดเป็นพันๆรอบเลยหรอ อยากโดนพี่น้องคู่นี้แย่งบ้างอ่ะะะะ555555555 คิดถึงไรท์มากเลยค่ะ กอดดดด
    #533
    0
  9. #532 nussarimah (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 23:18
    พี่กิของน้องง~ มาตามนอ.ให้เจอเร็วๆน้าาา /ทีมพี่กิ~>\\<
    #532
    0
  10. #531 สมายด์อาย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 22:51
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆน่ารักมากก
    #531
    0
  11. #530 Jiminny _ ddd (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 22:06
    ฮือไรท์จร๋าเค๊ารักยุนกิคนเดียว
    มาๆต่อๆ
    #530
    0
  12. #529 _maliwan_cm (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 21:49
    มาๆโกๆ
    #529
    0
  13. #528 58877156 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 21:38
    ฮือออออออมีผัวสองคนไปเลยได้มั้ยค่ะ~~~~~~~มาต่ออีกกกกด่วนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #528
    0
  14. #527 Villra Devil (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:56
    รักคุณกิเข้าแล้วสิ
    #527
    0
  15. #526 ケーキ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:36
    ในที่สุดก็มาอัพ ไม่เสียเเรงที่ติดตามมานานนน ต่อไปก็มาเร็วๆนะคะ ฮือออ
    #526
    0
  16. #525 SXRXCHXYX (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:23
    เย้ๆๆ ไรท์กลับมาแล้ววว
    #525
    0
  17. #524 Chemie9397 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 20:04
    เป็นห่วงแบบนี้ยุนกิคงไม่เทข้าวใช่ม้ายยยยยย กลัวยุนกิเบื่อก่อน:-: รีบมาช่วยข้าวเร็วๆนะ อยุ่กับแทฮยองนี่รุ้สึกจะเปบืองตัวมาก55555 ไรท์สู้ๆน้าา
    #524
    0
  18. #523 VJhJk (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 19:53
    อร้ายยยยยยยยยยติดงอมแงม ไรท์สู้ๆนร้านู๋รออ่านอยู่ววว5555????????????????
    #523
    1
    • #523-1 PIMTAE_(จากตอนที่ 14)
      4 กันยายน 2560 / 20:16
      ขอบคุณมากนะค่าา จะรีบมาต่อน้าา ><
      #523-1
  19. #522 Hope_z (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 19:53
    ไรท์หนูคิดถึงไรท์มาก นั่งอ่านซ้ำๆมาหลายรอบแล้ว ไรท์มาต่อน้าาาา ร้ากกก
    #522
    1
    • #522-1 PIMTAE_(จากตอนที่ 14)
      4 กันยายน 2560 / 20:14
      คิดถึงเหมือนกันน้าา ขอโทษนะคะที่ปล่อยให้รอนานเลย TT
      #522-1
  20. #521 -BlackRoses- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 19:52
    ไรท์คิดถึงม้วกกกกกกกกกกก ดูแลตัวเองด้วยนะค้าบบบบบบ อย่าลืมกินข้าว อย่านอนดึกนะค้าบบบบ เป็นห่วงไรท์จัง สู้ๆนะ
    ปล.ค้างหนักมาก มาต่อไวๆนะค้าบ
    #521
    1
    • #521-1 PIMTAE_(จากตอนที่ 14)
      4 กันยายน 2560 / 20:13
      ตัวเองก็ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ เป็นห่วงเหมือนกันน้าา เค้าจะรีบมาต่อจ้า ^3^
      #521-1
  21. #520 yy26 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 กันยายน 2560 / 19:37
    คิดถึงคุณมาเฟียมากๆ คิดถึงคุณไรท์ด้วย เวลคัมแบคค่ะ
    #520
    0
  22. #519 VIPCHAMP (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2560 / 15:42
    โอ้ววค้างแรง
    รออ
    #519
    0
  23. #495 SXRXCHXYX (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 03:35
    โถแม่คุณเอ้ยยยยย โดนอีกแล้วว
    #495
    0
  24. #493 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 23:23
    โอ้ยโฮซอกกกกก!!! เข้ามาทำไมตอนนี้!!! ใจนี่เต้มโครมครามๆ ชอบๆๆๆ เขินมากอ่ะฮืออออ คุณยุนกิเจ้าเล่ห์ที่สุดเลยอ่ะ หาว่าเค้าทำหน้าน่ารำคาญเฉย แล้วจะลงโทษซะงั้น แบบนี้ก็ได้หรอ? (แต่เราชอบนะ55555555555) ข้าวก็น่ารักเหลือเกิ๊นนน คนอะไรจะใสได้ขนาดนี้ พอนึกหน้าตอนข้าวทำหน้าหงอยๆ เป็นนี่ก็คงจะหลงเหมือนกันอ่ะ อารมณ์ประมาณลูกแมวแน่เลยย (อ้าว! สรุปเธอชอบพระเอกหรือนางเอกกันแน่?)

    คุณยุนกิโดนเล่นแล้ววว ใครกันนะมาลักพาตัวข้าวไป (หรือเปล่า?) นี่ขอเดาว่าแทอ่ะ เพราะหายหน้าหายตาไปนาน เค้าคิดถึงงง /โดนคุณยุนกิทำโทษลากไปกระทำชำเรา5555555555
    #493
    0
  25. #491 สมายด์อาย (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2560 / 15:17
    ข้าวหิวข้าวทำไมไม่ให้ข้าวกินข้าวก่อน นี่มันจะทำเกินไปแล้วนะ
    #491
    0