Ruthlessly Mafia [BTS x YOU] END มีฉบับ E-book

ตอนที่ 12 : MAFIA 12 :: ยินดีที่ได้รู้จัก [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,407
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    3 ส.ค. 61






MAFIA 12 
ยินดีที่ได้รู้จัก [100%]










วันต่อมา


การใช้ชีวิตกลับมาดำเนินตามปกติอีกครั้งเมื่อยุนกิได้รับโทรศัพท์จากโฮซอกว่ามีงานด่วนเข้ามากะทันหัน ทำให้ยุนกิต้องรีบกลับโซลทันทีทั้งๆที่เขากะจะหยุดพักผ่อนบนเรือยอร์ชส่วนตัวต่ออีกสองสามวัน แต่หน้าที่การงานทำให้สิ่งที่คิดนั้นยากลำบากยิ่งนัก เมื่อยุนกิและข้าวกลับมาถึงโซลเขาก็สั่งให้ลูกน้องไปส่งเธอที่บ้านโดยที่เขาจะแยกเข้าบริษัท หญิงสาวไม่ใส่ใจนักว่ายุนกิจะไปกับเธอหรือว่าจะไปที่ไหน ถึงแม้ว่าตอนนี้จะใกล้ค่ำมากแล้วก็เถอะ แต่ยังคงไร้วี่แววมาเฟียหนุ่ม มีเพียงบ้านหลังใหญ่และบอดี้การ์ดชุดดำมากมายทำหน้าที่เดินสำรวจกันเป็นระยะ


ร่างบางเดินวนไปวนมาที่สวนหลังบ้าน ที่ที่เธอเคยจุดไฟเผาเมื่อหลายวันก่อนตอนนี้ถูกฟื้นฟูขึ้นมาใหม่โดยคนสวน จึงทำให้สวนหย่อมเล็กๆกลับมามีสีเขียวขจีสดใสและเต็มไปด้วยดอกไม้นานาชนิดที่ถูกปลูกขึ้นมาใหม่อีกครั้ง


พระอาทิตย์ใกล้ตกดินลงเต็มที ทำให้บรรยากาศภายนอกบ้านค่อยๆมืดลงมีเพียงแสงสลัวๆจากไฟนีออน ร่างบางยังคงเดินเล่นอยู่แบบนั้นพลางคิดอะไรต่อมิอะไรไปเรื่อยเปื่อย โดยเฉพาะเรื่องทุกอย่างบนเรือยอร์ช การกระทำแปลกๆของ   มินยุนกิสร้างความไม่เข้าใจให้กับข้าวไม่น้อย เธอเลี่ยงที่จะเข้าข้างตัวเอง เพราะตอนนี้เธอกำลังสับสนบางอย่างในหัวใจ การกระทำแบบนั้นคงเกิดจากความไม่ตั้งใจซะมากกว่า คนอย่างมินยุนกิน่ะเหรอจะมีหัวใจหวั่นไหวกับคนอย่างเธอ


เขาน่ะเกลียดเธอจะตาย และที่สำคัญเรื่องในห้องน้ำนั่น...


หลังจากนั้นเหตุการณ์ในห้องน้ำยุนกิกลับกลายเป็นคนละคนทันที เมื่อเขาไล่เธอออกไป ยุนกิอยู่ในห้องน้ำเพียงลำพังประมาณครึ่งชั่วโมงและจากนั้นข้าวก็เข้าไปอาบน้ำต่อ เมื่อเธอออกมาก็เห็นมาเฟียหนุ่มนอนกดมือถืออยู่บนเตียง เขาไม่หันมาสนใจเธอแต่พูดเพียงว่า

 

'มานอนข้างๆฉัน ถ้าเห็นว่าแอบลุกออกไปตอนฉันหลับล่ะก็ฉันตามไปหักคอเธอแน่'


ข้าวเลยจำใจเดินไปนอนลงข้างๆร่างสูงที่ดูเหมือนจะเข้าสู่ห้วงนินทราไปแล้ว เธอจำได้ว่าเอาแต่นอนตัวแข็งทื่อไม่กล้าขยับตัวแรงๆด้วยซ้ำ จากนั้นก็หลับไปตอนไหนไม่รู้...


มืดแล้วคุณเข้าบ้านเถอะครับ”  การ์ดหนุ่มร่างสูงเดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง


ค่ะ  


เธอพยักหน้าเบาๆก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าบ้านตามที่การ์ดคนนั้นบอก จริงที่ฟ้ามืดแล้วเธอควรจะเข้าบ้านสักที ว่าแล้วขาเรียวก็รีบก้าวยาวๆให้ถึงห้องนอนเล็กๆของตัวเอง ร่างบางจัดการอาบน้ำชำระร่างกายและเมื่อสังเกตเห็นว่าเสื้อผ้าทั้งหมดที่แขวนบนผนังห้อง ทั้งชุดอยู่บ้านธรรมดาและชุดนอนล้วนเปลี่ยนไปจากวันแรก ส่วนใหญ่เป็นกางเกงขายาวหรือไม่ก็เดรสกระโปรงยาวเสมอหัวเข่าทั้งนั้น ข้าวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยเพราะแปลกใจแต่ก็ล้มเลิกความคิดที่จะสงสัยและหยิบชุดนอนสีขาวสะอาดขึ้นมาสวมใส่ทันที

 

 










22.30 น.


ร่างสูงโปร่งเจ้าของใบหน้าเย็นชาก้าวเข้าบ้านหลังใหญ่ที่เงียบสงัด ในแต่ละวันมักจะเป็นแบบนี้เมื่อกลับเข้ามาก็ต้องพบแต่ความเงียบเหงา ยุนกิชินชากับเรื่องพวกนี้มานานหลายปีแต่ตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาเหมือนกับมีบางอย่างที่ทำให้เขานึกถึงตลอดว่าไม่ได้อยู่ที่นี่เพียงคนเดียว สายตาคมดุดันกวาดมองไปรอบๆบ้านก่อนจะยกนาฬิกาข้อมือราคาแพงขึ้นดูพลางคิดว่าเวลานี้คนบางคนจะนอนไปหรือยัง?


นายท่านมองหาใครอยู่หรือเปล่าครับ”  


การ์ดหนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาด้วยท่าทางนอบน้อม ยุนกิเบือนสายตาที่มีพิรุธไปทางอื่นก่อนจะกระแอมเบาๆ และถามออกไป


ผู้หญิงคนนั้นล่ะ?”


อ๋อ...เธอเข้าห้องไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วครับ


“...”


จะให้ผมตามเธอให้ไหมครับ?”


ไม่ต้อง จะไปไหนก็ไป


ครับ  


การ์ดหนุ่มโค้งคำนับให้นายท่านก่อนจะเดินหายไป ทิ้งเพียงร่างสูงที่ถอนหายใจแรงๆพลางมองไปยังทางเดินที่เป็นทางไปห้องของข้าว เขาสะบัดใบหน้าเล็กน้อยก่อนจะตัดสินใจตรงไปที่บันได เขาไม่มีเหตุจำเป็นอะไรที่ต้องไปหาผู้หญิงคนนั้นในเวลาแบบนี้สักหน่อย รู้แบบนั้นยุนกิจึงรีบก้าวเท้าขึ้นบันไดด้วยความเร็วก่อนที่ตัวเองจะเปลี่ยนใจซะก่อน

 

 














วันต่อมา


Agust D


ร่างสูงโปร่งของผู้บริหารองค์กรธุรกิจมืดนั่งอยู่ในห้องประจำตำแหน่งของตนเอง เพราะช่วงนี้ Agust D มีโปรเจ็คสำคัญใหญ่ยักษ์ที่กำลังจ่อคิวรอทำกำไรให้แก่บริษัท โปรเจ็คที่ว่าเป็นความลับสุดยอดที่ตอนนี้มีเพียงไม่กี่คนในองค์กรเท่านั้นที่รู้ เพราะยุนกิยังไม่ได้ข้อสรุปที่แน่ชัดออกมา ซึ่งระหว่างนี้เป็นระยะเวลาในการประชุมหารือของฝ่ายในเพียงไม่กี่คน พูดง่ายๆก็คือโปรเจ็คสำคัญนี้ยังไม่ได้รับการอนุมัติอย่างเป็นทางการนั่นเอง


ทำให้ช่วงหลังๆมานี้ยุนกิค่อนข้างยุ่งกับงานจนแทบจะไม่มีเวลาคิดเรื่องอื่น เขาเซ็นลงไปในแฟ้มเล่มสุดท้ายก่อนจะปิดมันลงและวางปากกา เอนแผ่นหลังพิงกับพนักเก้าอี้อย่างผ่อนคลาย วันนี้เขาออกจากบ้านตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่างเพื่อมาจัดการกับเอกสารมากมายที่ค้างคาไว้เมื่อคืน และมันก็ตามมาด้วยเอกสารมากมายของวันนี้ที่เลขาส่วนตัวของเขาเดินเข้ามาให้เซ็นในห้องเป็นว่าเล่น จึงเป็นเวลาหลายชั่วโมงที่ยุนกิอยู่กับตัวหนังสือและออกแรงใช้สมองจนตอนนี้เขาปวดหัวแทบจะระเบิด อยากผ่อนคลายนั้นคือสิ่งที่เขาคิดอยู่ในใจ


Rrrr


ว่าไง


(คิดถึงกูไหมครับ กูเนี้ยคิดถึงมึงม๊ากมาก)   


เสียงทุ้มขี้เล่นดังขึ้นที่ปลายสายทำให้มุมปากของยุนกิยกยิ้มเล็กน้อย


มีอะไรถึงโทรมา


(อ้าว ไม่มีคือโทรไม่ได้?)

 

หึๆ เห็นหายไปนาน นึกว่าลืมกูไปซะแล้ว"  


จีมินกลั้วหัวเราะเพราะความรู้ทันของเพื่อนสนิท


(เออ คืนนี้ว่าจะชวนออกมาเจอกันหน่อย ว่างปะ?)


ที่ไหน


(ผับ K ร้านประจำกูเว้ย รับรองสาวสวยเพียบ!)

 

ก็ดีเหมือนกัน กูอยากผ่อนคลายอยู่พอดี

  

(เฮ้ย!! นี้กูไม่ได้หูฝาดใช่ไหม!)


ถ้าพูดมากกูไม่ไป


(โอเคๆ ใจเย็นสิครับคุณมาเฟีย งั้นคืนนี้เจอกัน กูจะส่งโลเคชั่นไปให้)


อืม แค่นี้นะ


(เดี๋ยวๆ กูขอพาเพื่อนไปด้วยคนนึงนะ)   


ยุนกิครุ่นคิดสักพักก่อนจะตอบตกลง 


ตามใจ เพราะกูก็จะเอาไปด้วยคนนึงเหมือนกัน


(ใครวะ?)


ติ๊ด


ยุนกิรู้ว่าจีมินต้องซักถามต่อจากนี้แน่นอน เขาจึงชิ่งตัดสายและวางมือถือลงบนโต๊ะทำงาน สายตาแข็งกร้าวมองไปยังวิวด้านนอกผ่านกระจกบานใส พลางนึกถึงใบหน้าหวานๆของใครบางคนที่วันนี้เขายังไม่ได้เจอหน้าเธอเลย ไม่ได้เจอหน้าตั้งแต่เมื่อไรกันนะ


เมื่อวานตอนเช้า หรือว่า...


ก๊อกๆๆ


เสียงเคาะประตูดังขึ้นทำให้ร่างสูงหลุดจากห้วงภวังค์ของตัวเอง ก่อนจะเงยหน้ามองเลขาสาวที่หอบแฟ้มมากมายมาเดินตรงมาให้ เขาสลัดความคิดทุกอย่างออกไปและตั้งหน้าตั้งตาทำงานต่อ


แค่คิดถึงยังไม่มีเวลาเลยให้ตายเถอะ

 

 











20.00 น.


กลิ่นหอมตลบอบอวนไปทั่วทั้งบ้านเมื่อหญิงสาวในอาชีพว่างงานแถมยังถูกกักขังบริเวณคิดอยากหาอะไรทำ ข้าวสวมถุงมือกันความร้อนก่อนจะเปิดประตูตู้อบขนาดใหญ่ ยิ่งทำให้กลิ่นหอมของมัฟฟินบลูเบอรี่โชยออกมาทำให้เจ้าของขนมอมยิ้มด้วยความดีใจ เพราะตู้อบขนาดใหญ่ที่เธอใฝ่ฝันอยากจะได้มีราคาแพงมาก ที่บ้านของเธอมีแค่ตู้อบขนมเล็กๆที่เธอซื้อเก็บไว้ใช้เพราะความชอบทำขนมเป็นชีวิตจิตใจ และยิ่งมาเจอห้องครัวสุดหรูที่มีทุกอย่างเพียบพร้อม ทั้งอุปกรณ์และวัตถุดิบ ยิ่งทำให้เธอตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ ลืมความโศกเศร้าที่พบเจอไปชั่วระยะเวลาหนึ่งเลยทีเดียว


ฝีมือไม่ตกเลยนะเรา คิกๆ   


ใบหน้าน่ารักหัวเราะคิกคักอย่างมีความสุขเมื่อได้ลองชิมขนมที่ตัวเองลงมือทำ โดยไม่รู้เลยว่ากรอบประตูห้องครัว มีร่างสูงของใครบางคนยืนกอดอกพิงอยู่ 


จะกินคนเดียวให้หมดเลย   


เสียงใสพูดกับตัวเองและตั้งหน้าตั้งตากินขนมสุดอร่อยพลางฮัมเพลงในลำคอเบาๆ


จะไม่เหลือให้คนอื่นกินเลยหรือไง?”


ร่างบางสะดุ้งทันทีเมื่อเสียงทุ้มน่าเกรงขามดังขึ้น เธอรีบวางขนมลงในจานก่อนจะหันหน้ามามองยุนกิที่กำลังเดินเข้ามาหาเช่นกัน


คุณ...


ใครอนุญาตให้เล่นครัวของฉัน


“...”  


ใบหน้าหวานซีดลงเมื่อถูกเจ้าของบ้านถามแบบนี้ ไม่มีใครอนุญาตหรอกเธอก็แค่อยากหาอะไรทำก็เท่านั้นเอง


ไม่มีค่ะ


คิดว่าจะทำอะไรก็ได้ในบ้านหลังนี้งั้นเหรอ?”


“...”  


ยุนกิเห็นข้าวเงียบและทำหน้าเหมือนคนจะร้องไห้ เขาถอนหายใจและเบือนสายตามองขนมหน้าตาน่ารับประทานบนโต๊ะ


ทำอะไรแบบนี้เป็นด้วยหรือไง


ค่ะ ฉันชอบทำขนม ชอบทำอาหาร แล้วห้องครัวของคุณมีอุปกรณ์แปลกๆตั้งหลายอย่างที่บ้านฉันไม่มี ฉันก็เลย...”  


ข้าวหยุดชะงักเหมือนรู้ตัวว่าตัวเองพูดมากเกินไป เธอกลืนน้ำลายลงคอแทนก่อนจะกระพริบตาปริบๆ เมื่อเห็นว่าใบหน้าหล่อเหลานิ่งเงียบ ส่งเพียงสายตาเย็นชากลับมา


พูดต่อสิ


ก...ก็เลย อยากลองใช้ดูน่ะค่ะ


เสร็จหรือยัง


คะ?”


ที่ว่าชอบทำอาหารน่ะ ทำออกมาแล้วอร่อยหรือเปล่า?”


ใครกินก็บอกว่าอร่อยทุกคนนะคะ 


หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจ ยุนกิหัวเราะในลำคอกับท่าทางน่ารักของคนตรงหน้า

  

งั้นต่อไปนี้ทำมื้อเย็นรอฉันกลับบ้านทุกวัน เข้าใจ?”


ทำไมฉันต้องทำด้วยล่ะ คุณก็มีแม่ครัวนิ


ต้องอยากรู้เหตุผลทุกอย่างเลย?


ข้าวเบ้ใบหน้าเล็กน้อย พลางคิดในใจว่าไม่น่าอวดว่าทำอาหารเก่งออกไปเลย


ค่ะ”  


ยุนกิยกยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นคนตรงหน้ามีท่าทีอ่อนข้อลง 


กินขนมไร้สาระของเธอให้เสร็จแล้วไปอาบน้ำแต่งตัว ฉันให้เวลาสิบห้านาที


จะไปไหนคะ แล้วทำไมฉันต้อง—


เหลือสิบสี่นาที  


พูดจบ ร่างสูงหมุนตัวเดินออกจากห้องครัวไป ทิ้งเพียงร่างบางที่ยืนทำสีหน้าไม่เข้าใจกับคำพูดของเขา 


ดึกป่านนี้จะพาออกไปไหนอีก


เธอไม่เคยไว้ใจเขาเลยแม้แต่วินาทีเดียว ให้ตายเถอะ!!

 

 














ผับ K


สถานที่อโคจรสุดหรูย่านคนรวยที่ไม่เพียงแต่ใครก็ได้ที่จะเข้ามาเที่ยวที่นี่ คนคนนั้นต้องกระเป๋าหนาเท่านั้นถึงจะผ่านเข้ามาได้ เสียงเพลงสากลดังกระหึ่มเพียงบริเวณด้านล่างเท่านั้น เรียกง่ายๆว่าโซนธรรมดา ส่วนใครที่ต้องการความเป็นส่วนตัวหน่อยโซนคลาสสิกได้เปิดรอพวกเขาอยู่ทางด้านบนของร้าน 


ร่างสูงที่สลัดคราบมาเฟียสุดโหดออกไปจนหมด ตอนนี้เหลือเพียงชายหนุ่มที่อยู่ชุดเสื้อเชิ้ตราคาแพงสีเทาอ่อนกับกางเกงสแล็คสีดำขนาดพอดีตัว ทรงผมถูกเซตให้เปิดหน้าผากขึ้นเล็กน้อยเพิ่มความหล่อมากยิ่งขึ้น ข้างกายคือหญิงสาวตัวเล็กที่อยู่ในชุดกระโปรงสีชมพูอ่อนความยาวเสมอหัวเข่า ชุดของเธอช่างไม่เข้ากับสถานที่เลยสักนิดแต่สร้างความพอใจให้กับมินยุนกิเป็นอย่างมาก เพราะสายตาคมดุดันกวาดมองไปทางไหนก็เจอแต่หญิงสาวที่แข่งกันแต่งตัวโป๊ล่อตาล่อใจ แต่ผู้หญิงพวกนั้นก็ไม่ทำให้ยุนกิสนใจเลยสักนิด แม้ว่าสายตาของหญิงสาวมากมายที่กำลังจ้องมองมาที่เขาราวกับจะจับกลืนลงท้องยังไงยังงั้น ก่อนจะมีสาวสวยในชุดเดรสสั้นสีแดงเลือดหมูเดินมาดักหน้าเอาไว้ เธอคนนั้นใช้มือเรียวบางขึ้นวางบน   แผ่นอกของร่างสูง มืออีกข้างของเธอถือแก้วเหล้าและแกว่งไปมา ข้าวหยุดเดินทันทีเมื่อเห็นว่าคนข้างหน้าหยุดเดินกะทันหัน เธอเงยหน้ามองสถานการณ์ตรงหน้าด้วยใบหน้านิ่งๆ


มาคนเดียวเหรอคะ?”   


หญิงสาวที่มีใบหน้าสวยราวกับดารานางแบบ เธอไล่นิ้วไปบนแผงอกกว้างก่อนจะค่อยๆช้อนสายตายั่วยวนมองใบหน้าหล่อที่ตรงสเป็คของเธอ


สาบานว่าตาบอด  


เสียงทุ้มพูดดังๆแข่งกับเสียงเพลงออกมา คนถามหน้าเสียเล็กน้อยและเบนสายตาไปยังคนตัวเล็กที่ยืนอยู่ข้างหลังเขา


อ๋อ มากับเพื่อนนั่นเอง คิก


ไม่ใช่เพื่อน


หญิงสาวหน้าแตกอีกครั้งเมื่อถูกคนใจแข็งตอบกลับมา 


ผู้หญิงแต่งตัวเชยๆแบบนั้นคงไม่ใช่แฟนคุณหรอกนะ


แล้วเธอมายุ่งอะไรด้วย!?”


“...!!”


แต่งตัวแบบไหนที่เรียกว่าเชย อ๋อ...งั้นแต่งตัวแบบนี้เรียกว่าสวยงั้นสิ?”  


ยุนกิลากสายตามองเนินอกขาวๆที่แทบจะทะลักออกมาจากชุดสั้นๆ ตั้งใจโชว์ให้ดูแบบนี้มันไม่เร้าใจสำหรับเขาเลยสักนิด


“...!?”


เปล่าเลย มันน่าเกลียด


ก...กรี๊ด!!!”


รีบๆเดิน!”  


ยุนกิหันมากระชากข้อมือของคนตัวเล็กที่ยืนทำหน้าเหวอให้ปลิวตามไป   ยุนกิถอนหายใจแรงๆยังไม่ทันไรก็เจอเรื่องน่าหงุดหงิดซะแล้ว


คุณไปว่าเขาทำไมน่ะ”  


เมื่อถึงทางเดินสำหรับห้อง VIP ที่จีมินจองเอาไว้ เสียงเพลงเบาลงทำให้ทั้งสองพูดคุยกันง่ายมากขึ้น


มันด่าเธอหูหนวกหรือไง?”


ก็ชุดนี้มัน...


อะไร!!


มันเชยจริงๆนี่นา

 

“...!!”


ปกติฉันก็ไม่ใส่อะไรแบบนี้สักหน่อย


ทำไม!! ปกติใส่ชุดน่าเกลียดๆแบบยัยนั่นน่ะเหรอ!?”


คุณจะเสียงดังทำไมเนี้ย!


จำไว้ว่าอยู่กับฉันต้องห้ามแต่งตัวโป๊ จำใส่สมองไว้!!


โอ๊ยปล่อยนะ! ฉันเดินเองได้!!”  


ยุนกิลากแขนเล็กด้วยอารมณ์โมโหอีกครั้ง ข้าวพยายามสะบัดข้อมือตัวเองออกแต่ก็ถูกมือใหญ่บีบให้แน่นมากกว่าเดิม ทั้งคู่เดินมาถึงหน้าห้องหนึ่งที่ยุนกิจำได้ว่าจีมินจองเบอร์ห้องนี้ไว้ เขาตวัดสายตาแข็งกร้าวมองคนตัวเล็กด้านหลังก่อนที่แรงดิ้นของเธอจะหยุดลง ข้าวเบ้ใบหน้าแลบลิ้นปลิ้นตาเมื่อยุนกิหันกลับไป หมั่นไส้คนเอาแต่ใจและเอาความคิดตัวเองเป็นใหญ่ที่สุด!!


แอ๊ด 


ยุนกิเปิดประตูเข้าไป ภายในห้องมีเสียงเพลงคลอเบาๆก่อนที่สายตาคมจะหยุดลงที่ร่างสูงของจีมินที่วางแก้วเหล้าลงพอดี ข้างกายจีมินปรากฏหญิงสาวร่างบางที่ไม่คุ้นหน้าจ้องมองเขาด้วยสายตาเป็นประกาย


เฮ้พวก เข้ามาๆ


ยุนกิพยักหน้าให้จีมินเบาๆก่อนจะลากแขนให้ข้าวเดินตามเข้ามา คนตัวเล็กทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยืนก้มหน้าอยู่ข้างหลังยุนกิ


โทษทีที่ช้า


ไม่เป็นไรๆ”  


จีมินปัดมือสองสามทีและหันไปคุยกับหญิงสาวเจ้าของใบหน้าสวยคม ทั้งรูปร่างและท่าทางของเธอช่างงดงามไร้ที่ติเสียจริงๆ


นี่มินยุนกิ เพื่อนสนิทของฉันเอง   


เธอพยักหน้าน้อยๆและส่งยิ้มหวานให้ร่างสูง ยุนกิไม่ได้ยิ้มตอบกลับไปและยังคงไม่ปล่อยข้อมือเล็ก


ยุนกิ นี่ เจนนี่ เพื่อนเก่ากู


ยุนกิพยักหน้ารับและมองใบหน้าสวยที่ยังคงมีรอยยิ้มกระชากใจส่งกลับมา สายตาแพรวพราวที่ปิดไม่มิดมองใบหน้าหล่อเหลาอย่างสนอกสนใจ ร่างบางในชุดเดรสยาวสายเดี่ยวรัดรูปสีดำค่อยๆยืนขึ้นและโค้งตัวเล็กน้อยเพื่อเป็นการทักทายคนรู้จักใหม่


ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ คุณยุนกิ


ครับ


เจนนี่ยิ้มหวานมากกว่าเดิมด้วยท่าทีเขินอาย เธอหัวเราะในลำคอเบาๆก่อนจะเบนสายตาไปยังข้าวที่ยืนอยู่ด้านหลังเงียบๆ


แล้วสาวน้อยคนนั้นเป็นใครเหรอคะ? ไม่แนะนำให้ฉันรู้จักบ้างเหรอ   








[50%]











          

     สิ้นเสียงหวานทรงเสน่ห์ ทำให้คนที่ถูกเอ่ยถึงสะดุ้งเล็กน้อย ข้าวเงยหน้าขึ้นสบตากับสายตาเฉี่ยวคม เจนนี่ยิ้มบางๆส่งให้จนคนตัวเล็กที่ทำอะไรไม่ถูก ได้แต่หันมองคนตัวสูงข้างหน้าที่ยังยืนนิ่งเช่นเดิม


นั่นดิๆ หิ้วสาวที่ไหนมาด้วยวะ ร้ายนะมึง”  


จีมินเห็นว่ายุนกิเงียบผิดปกติเมื่อเจนนี่แค่พูดว่าอยากรู้จักผู้หญิงที่เขาพามาด้วย รังสีน่ากลัวก็แผ่ซ่านออกมาจากสายตาคู่คม 


มึงไม่ต้องรู้หรอกว่ากูไปหิ้วมาจากไหน”  


ยุนกิตอบกลับไปพลางเบนสายตามองหน้าจีมิน เจนนี่หน้าเสียเล็กน้อยทั้งๆที่เธอเอ่ยถามออกไปก่อนด้วยซ้ำ แต่ยุนกิกลับเงียบ เลือกที่จะตอบแค่เพื่อนตัวเอง


มือหนากระตุกข้อมือข้าวให้เดินตามมา ทั้งคู่นั่งลงบนโซฟาสีแดงเข้มฝั่งตรงข้ามกับจีมินและเจนนี่ คนตัวเล็กพยายามดึงข้อมือตัวเองออกมาจากฝ่ามือหนาก็ถูกมาเฟียหนุ่มตวัดสายตาดุดันกลับมา ข้าวไม่ยอมแพ้และดึงมือตัวเองกลับมาอย่างแรงจนมือของทั้งคู่หลุดออกจากกันในที่สุด ยุนกิจิ๊ปากเล็กน้อยและทำท่าจะเอื้อมมือไปจับมือนุ่มๆของอีกคนแต่พึ่งจะรู้ตัวว่าการกระทำของพวกเขาเมื่อครู่อยู่ในสายตาของคนตรงข้ามตลอดเวลา ยุนกิจึงหยุดความคิดลงและนั่งตัวตรงยอมสงบศึกในที่สุด


จีมินหรี่ตามองท่าทางแปลกประหลาดของเพื่อนสนิท ก่อนจะถึงบางอ้อในใจ ผู้หญิงคนนี้อาจจะเป็นคนที่ยุนกิเคยเล่าให้ฟัง สาวไทยคนนั้นสินะ


แต่แปลกตรงที่ว่า...ทำไมเพื่อนจอมโหดของเขาต้องทำท่าทางหวงเธอจนออกนอกหน้าขนาดนี้ด้วย


กินไรสั่งเพิ่มเลยนะ  


จีมินคนร่าเริงกลับมาอีกครั้ง เขาชวนคนนั้นคนนี้คุยในเรื่องต่างๆนาๆ ถามไถ่ทั้งเรื่องงานและเรื่องชีวิตประจำวันของยุนกิและเจนนี่ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่ามาเฟียหนุ่มพูดแทบจะนับคำได้ ส่วนข้าวก็ได้แต่นั่งเงียบๆและยกแก้วน้ำอัดลมขึ้นจิบเพราะยุนกิไม่ให้เธอแตะแอลกอฮอล์เลยน่ะสิ ส่วนเขายกขึ้นดื่มถี่ๆยิ่งกว่าน้ำเปล่า ข้าวเหลือบสายตามองหน้าทุกคนบนโต๊ะเป็นระยะๆเท่านั้น นอกจากจะนั่งเงียบหรือไม่ก็มองทะลุกระจกใสมองไปยังด้านล่างที่เป็นโซนธรรมดา ความเมามันส์ของหนุ่มสาวที่เต้นเบียดเสียดกันอยู่ด้านล่างสร้างความตื่นตาตื่นใจสำหรับข้าวไม่น้อย เพราะตอนอยู่ที่เมืองไทยเธอไม่เคยมาเที่ยวที่แบบนี้สักเท่าไร

 

ยุนกิยกแก้วใบสวยที่บรรจุด้วยของเมาขึ้นดื่ม พลางเอนหลังพิงและหันมองคนตัวเล็กข้างๆที่เอาแต่มองลงไปด้านล่าง ดวงตากลมโตเป็นประกายเหมือนลูกแมวตัวน้อยที่ใสซื่อไร้เดียวสา กลิ่นหอมของแชมพูจากเส้นผมยาวสลวยลอยมาปะทะจมูกเขาตลอดเวลา ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ยุนกิชอบและเสพติดกลิ่นนี้


เขาวางแก้วลงบนโต๊ะใสด้านหน้าก่อนจะเผลอสบตากับดวงตาคู่คมที่กรีดอายไลเนอร์เส้นหนาเข้าพอดี คอนแทคเลนส์สีเทาอ่อนยิ่งเพิ่มความเฉี่ยวให้กับดวงตาคู่สวยจนสะกดคนมองอย่างอยู่หมัด...แต่คงใช้ไม่ได้กับมินยุนกิ


ยุนกิรู้ตัวว่าเจนนี่มองเขาอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าเขาจะคุยกับจีมินหรือหันไปมองข้าวที่นั่งอยู่ข้างๆ หญิงสาวตรงหน้าก็ไม่เคยละสายตาไปจากใบหน้าเขาเลยแม้แต่นาทีเดียว แต่ยุนกิไม่สนใจเลยสักนิด ทั้งๆที่ตอนนี้คนสวยกำลังยกยิ้มกระชากใจส่งกลับมาให้เมื่อสบตากัน เขามองมันแวบเดียวก่อนจะมีเสียงหวานๆที่คุ้นหูลอยเข้ามาจนรีบหันไปทางต้นเสียงด้วยความเร็ว


ฉันขอไปเข้าห้องน้ำนะคะ  


ข้าวพูดกับร่างสูงข้างๆ ยุนกิพยักหน้าเบาๆและทำท่าจะลุกขึ้นไปกับเธอแต่ถูกใครบางคนขัดขึ้นมาซะก่อน


ไปกับฉันก็ได้ค่ะ”  


เจนนี่พูดขึ้นก่อนจะส่งยิ้มหวานให้ข้าว 


ฉันก็อยากเข้าห้องน้ำอยู่พอดี”  


ข้าวยิ้มบางๆเมื่อเจนนี่พูดจบ เธอเห็นว่าเจนนี่ไม่ได้เย่อหยิ่งด้วยเลยจึงสบายใจเพราะยังไงก็ดีกว่าให้ยุนกิที่เป็นผู้ชายไปยืนเฝ้าไม่ใช่เหรอ


ให้ฉันไปกับคุณเจนนี่ก็ได้ค่ะ   


ใบหน้าหวานหันมาขออนุญาตกับคนข้างๆ ยุนกิหงุดหงิดเล็กน้อยเมื่อถูกขัดใจ


ให้สาวๆไปด้วยกันเถอะ มึงอ่ะอยู่กับกู”  


จีมินพูดติดตลก ยุนกิถอนหายใจอย่างเซ็งๆและตวัดสายตามองหน้าเจนนี่อย่างไม่สบอารมณ์ คนถูกมองยิ้มบางๆก่อนจะลุกขึ้นยืน คนตัวเล็กข้างๆเขาก็ลุกขึ้นยืนตามก่อนจะทำท่าเดินออกไปแต่ถูกมือหนาคว้าไว้จนต้องหันกลับไปมอง


“...?”


รีบๆมา


ค่ะ


ทางเดินชั้น VIP ค่อนข้างเงียบสงบกว่าชั้นอื่นๆ หญิงสาวทั้งสองเดินข้างกันเงียบๆก่อนที่เจนนี่จะเป็นฝ่ายชวนคุย


จนป่านนี้ฉันก็ยังไม่รู้ชื่อเธอเลยนะ


ฉันชื่อข้าวค่ะ


ไม่ใช่คนเกาหลีเหรอ?”


เปล่าค่ะ ฉันเป็นคนไทย


อื้ม งั้นเหรอ”  


ข้าวพยักหน้าเบาๆ โดยไม่ทันได้สังเกตเห็นใบหน้าของคนข้างๆที่ไม่ได้แสดงออกมาว่าสงสัยเหมือนกับสิ่งที่ถามออกไปเลยสักนิด


แล้วมาทำอะไรที่เกาหลีล่ะ?”


เอ่อ คือ...


แล้วเธอเป็นอะไรกับมินยุนกิเหรอ?”  


คำถามสุดท้ายเป็นจังหวะเดียวกับที่ทั้งคู่เดินเข้ามาในห้องน้ำกว้าง ข้าวสบตากับเจนนี่ผ่านกระจกบานใหญ่ด้านหน้าของอ่างล้างมือ ดวงตาคู่สวยเปลี่ยนไปจากเดิม ตอนนี้ใบหน้าสวยของเจนนี่นิ่งเฉยมีแต่ความเย็นชาและน่ากลัวส่งกลับมาให้


ค...คือ”  


คนตัวเล็กกว่าพูดไม่ออก ได้แต่อึกอักเมื่อถูกจ้องผ่านกระจก ทันใดนั้นเจนนี่กลับเปลี่ยนสีหน้าจากเย็นชาเป็นยิ้มหวานส่งกลับมาอีกครั้งเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น แต่ครั้งนี้มันน่ากลัวจนข้าวรู้สึกร้อนๆหนาวๆผิดปกติ


ไม่อยากตอบก็ไม่ต้องตอบก็ได้นะ


งั้นฉันขอเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ  


ข้าวหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำไปและปิดประตูลง ห้องน้ำหกห้องที่เรียงรายกันล้วนว่างทั้งหมด กลายเป็นว่าทั้งสองอยู่ในห้องน้ำหญิงกันเพียงลำพัง

 



 

ครื้น


เสียงกดชักโครกดังขึ้น เวลาผ่านไปไม่นานข้าวก็ทำธุระส่วนตัวเสร็จและเปิดประตูห้องน้ำออกมา สายตาปะทะกับเจนนี่ที่ยังยืนอยู่หน้ากระจกที่เดิมเหมือนกับว่าเธอยังไม่ได้เข้าห้องน้ำยังไงยังงั้น


คุณเจนนี่ไม่เข้าเหรอคะ?”   


เพราะข้าวจำได้ว่าเจนนี่ก็อยากมาเข้าห้องน้ำเหมือนกัน


เรียบร้อยแล้วล่ะ”  


ร่างสวยยืนลูบผมของตัวเองไปมา ข้าวพยักหน้าน้อยๆและเก็บความสงสัยเอาไว้ เธอเดินไปที่อ่างล้างมือและเปิดก๊อกยื่นมือทั้งสองเข้าไปรับน้ำ เมื่อเสร็จเรียบร้อยแล้วก็จัดการปิดก๊อกและหันมองคนข้างๆที่ยืนจ้องหน้าเธอผ่านกระจกตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ สายตาน่ากลัวกลับมาอีกครั้ง


ม...มีอะไรเหรอคะ


มี


“...?”


ตั้งใจฟังในสิ่งที่ฉันกำลังจะบอกแล้วกัน  


น้ำเสียงแข็งกร้าวและสายตาน่ากลัวหลุดออกมาจนหมดเปลือก ข้าวยืนนิ่งและหันหน้ามองเจนนี่ที่กำลังล้วงบางอย่างออกมาจากกระเป๋าสะพายใบเล็ก ก่อนจะหยิบซองสีน้ำตาลที่ถูกพับออกมาและวางลงบนอ่างล้างมืออย่างแรง


ปึก!


เปิดดูสิ”  


ข้าวไม่เข้าใจอย่างมาก เธอจำได้ว่าไม่เคยรู้จักกับผู้หญิงคนนี้ ไม่เคยเห็นหน้าด้วยซ้ำ แล้วนี่เขากำลังจะบอกอะไรกับเธอ


เปิดสิ!!


คนตัวเล็กสะดุ้งเมื่อถูกตวาดใส่ มือบางสั่นน้อยๆและเอื้อมไปหยิบซองสีน้ำตาลในที่สุด ข้าวเปิดมันออกและล้วงกระดาษหลายแผ่นข้างในออกมา เธอหยิบมันออกมาทั้งหมดก่อนที่หัวใจจะกระตุกวูบ แทบล้มทั้งยืนเมื่อเห็นของในมือตัวเองชัดๆ


นี่มัน!!


รูปถ่ายของชายหญิงวัยกลางคนที่อยู่ในอิริยาบถต่างๆ ทั้งภายในบ้านและนอกบ้าน ในสถานที่ต่างๆที่ชีวิตประจำวันพวกเขาต้องไป ใบหน้าที่ค่อนข้างจะเหี่ยวย่นหม่นหมองไม่สดใสเหมือนแต่ก่อน ในวันต่างๆที่พวกเขาต้องอยู่ด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นมื้ออาหารทั้งสามมื้อ ทำสวนในวันเสาร์อาทิตย์และก่อนเข้านอน...รูปสุดท้ายที่สองชายหญิงแก่กำลังนั่งกอดกันร้องไห้บนโซฟาที่เธอคุ้นเคยเมื่อหลานสาวคนเดียวของพวกเขาได้หายตัวไป ทั้งสองก็ไม่เคยมีความสุขอีกเลยตั้งแต่นั้นมา


ฮึก! ฮื้อ ลุง ป้า”   


เสียงสะอื้นเริ่มหนักขึ้นเมื่อเธอพลิกรูปทุกรูปดูชัดๆ บุคคลในรูปคือลุงกับป้าที่แท้จริงของเธอ เป็นคนที่เธอคิดถึงพวกเขามาตลอด รูปแอบถ่ายทั้งหมดนี้คืออะไรกัน แล้วมาอยู่ที่เจนนี่ได้ยังไง!?


นี่มันเรื่องอะไร!?”  


ข้าวเงยหน้ามองเจนนี่ทั้งน้ำตา ก่อนจะก้มลงมองรูปถ่ายอีกครั้ง แต่ไม่ทันได้สังเกตตั้งแต่แรก เมื่อสายตาปะทะเข้ากับรูปสุดท้าย


รูปกระบอกปืนสีดำขลับ!!


หมายความว่ายังไง!!”  


ร่างบางสั่นเทาอย่างแรงด้วยความตกใจ เธอกำรูปปืนแน่นก่อนจะเงยหน้าสบตาสายตาเย็นชา เจนนี่ยกยิ้มร้ายก่อนจะกระชากของในมือข้าวทั้งหมดกลับไป


คุณไปเอารูปพวกนี้มาจากไหน!!”   


อย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ!!”  


เจนนี่ขึ้นเสียงสูง ใช้สายตาจิกกัดคนน่ารำคาญตรงหน้าก่อนจะชูรูปทั้งหมดขึ้น 


เห็นปืนนี่ไหม?”


ฮึก!!


ถ้าไม่ทำตามที่ฉันบอกต่อไปนี้ล่ะก็


“...”


รูปถ่ายเซตต่อไปจะมีเลือดและคนตายติดมาด้วย!


      

        














     




     ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มเจ้าของใบหน้าเบื่อโลก เขายกแก้วเหล้าขึ้นดื่มไม่ขาดก่อนจะหันมองไปทางประตูเป็นระยะ


แหม ห่างกันหน่อยไม่ได้เชียวนะมึง?”  


จีมินแซวขำๆ ยุนกิตวัดสายตาดุดันกลับมาจนจีมินต้องรีบเปลี่ยนเรื่องคุย  


"ว่าจะถาม ไอ้แทฮยองล่ะ ยังมาป่วนมึงอยู่ปะ?"


มันไปดูงานที่สวิตฯ ถ้ากลับมาแล้วยังมายุ่งอีกกูคงไม่ใจดีเหมือนครั้งที่แล้วแน่


ยังไงก็น้องมึงนะ อย่าตีกันบ่อย


มันเคยเห็นกูเป็นพี่ไหมล่ะ?”


ยุนกิชักสีหน้าเมื่อพูดถึงน้องชายตัวดีที่จ้องจะคาบของของเขาไป จีมินกลั้วหัวเราะกับศึกสงครามสองพี่น้อง ก่อนหน้านี้แทบจะตีกันตายเพราะเรื่องธุรกิจ แต่ตอนนี้เพิ่มเรื่องผู้หญิงเข้ามาด้วย ดูท่าคงไม่จบกันง่ายๆแน่นอน


ทั้งสองคนยกแก้วเหล้าขึ้นมาจิบด้วยท่าทางผ่อนคลาย ก่อนที่จีมินจะนึกบางอย่างขึ้นออก 


เรื่องของเจนนี่ที่เขาอยากจะเล่าให้ยุนกิฟัง


ถ้ามึงไม่พาข้าวมาด้วย กูกำลังจะบอกบางอย่างเลยนะเนี้ย” 


อะไร”  


จีมินวางแก้วลง ก่อนจะทำท่าทางคันปากอยากเม้าท์เรื่องบางอย่างให้เพื่อนสนิทฟัง 


เจนนี่อะดิ


“...”


เขาชอบมึงเว้ย


แล้ว?”


โห่ คนสวยขนาดนั้นมาชอบมึงยังทำหน้านิ่งเป็นหินอยู่อีกเหรอวะ!


สวยแล้วไง ก็กูไม่ชอบ


มึงชอบข้าว?”


ถ้ายังไม่หยุดพูดมากกูจะถีบหน้ามึง


อย่าโหดดิวะ!”  


จีมินคว่ำปากลง ยกมือขึ้นเสยผมสีน้ำตาลขึ้นลวกๆก่อนจะมองไปทางประตูที่ยังเงียบเหมือนเดิม เช็คว่ายังไม่มีใครเข้ามาแน่ๆและหันกลับมาพูดต่อ


แต่กูก็ไม่เชียร์มึงกับเจนนี่หรอกนะ


“...”


ยัยนั่นก็ไม่ได้สนิทอะไรกับกูมากมาย เพื่อนเก่าสมัยไฮสคูลนู้น


แล้วพามาทำไม


จีมินยักไหล่หนึ่งทีก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นแกว่งไปมา


ไม่รู้ดิ จู่ๆทักแชทมาบอกว่าให้ช่วยอะไรหน่อย


“...”


เธอสารภาพว่าแอบชอบมึง และก็พึ่งรู้ว่ากูสนิทกับมึงเลยขอร้องให้กูชวนมึงออกมาให้ได้


ชอบกูได้ไง หน้ายังไม่เคยเจอ


ก็นั่นดิที่แปลก...แต่กูก็ไม่ได้ถามอะไรมากว่ะ


“...”


สงสัยแดกแห้ว เพราะมึงดันควงผู้หญิงมาด้วย”  


จีมินยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปาก ยุนกิทบทวนเรื่องที่จีมินเล่ามาทั้งหมด ไม่แปลกที่จะมีผู้หญิงมาชอบเขา มันเป็นเรื่องธรรมดาเพราะไปที่ไหนก็จะมีสาวสวยมากมายมารุมล้อมหรือไม่ก็ยั่วยวนให้ท่า แต่เขาก็ไม่เคยที่จะสนใจใครแถมยังมองว่าเป็นเรื่องน่ารำคาญด้วยซ้ำ แต่ที่แปลกก็คือเจนนี่จะชอบยุนกิได้อย่างไรในเมื่อทั้งคู่ไม่เคยรู้จักกันเลยเป็นการส่วนตัว


กูว่าเขาอาจจะเห็นมึงออกงานหรือไม่ก็เห็นในนิตยาสารนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงก็ได้นะ


ก็จริงอย่างที่ปาร์คจีมินพูด


แล้วรู้หรือเปล่าว่าจริงๆกูงานทำอะไร


กูว่าไม่รู้ว่ะ


หึ พอรู้อาจจะเปลี่ยนความคิดไปเลยก็ได้


เพราะจริงๆแล้วอาชีพของเขามันน่ากลัวเกินกว่าที่ใครหลายคนจะรับได้ยังไงล่ะ


แอ๊ด


ไม่นานประตูถูกเปิดออกจากคนข้างนอก ปรากฏร่างสวยของเจนนี่เดินเข้ามาและตามมาด้วยคนตัวเล็กที่เดินกุมมือตัวเองแน่น ดวงตากลมโตแดงก่ำผิดปกติจนยุนกิสังเกตได้ทันที เขามองหน้าข้าวไม่ละไปไหนจนเธอเดินมานั่งลงข้างๆที่เดิม


ทำไมไปนาน


ฉันปวดท้องน่ะ”   


เสียงหวานตอบกลับมาโดยที่ไม่หันมองหน้ายุนกิเลย คิ้วเข้มขมวดแน่นกับท่าทางแปลกๆของเธอ ก่อนที่สายตาแข็งกร้าวจะตวัดไปมองฝั่งตรงข้าม ผู้หญิงที่นั่งข้างๆจีมินกำลังมองหน้าเขาอยู่เช่นกัน


ใบหน้าสวยที่เต็มไปด้วยสีสันของเครื่องสำอางราคาแพงตีสีหน้านิ่งราวกับว่าไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วยเลย


ยุนกิยังคงจ้องไปที่ดวงตาคู่สวย ไม่ใช่เพราะหลงใหลแต่เขาอยากจะคาดคั้นคำตอบว่าที่พากันหายไปนานแล้วกลับมาคนของเขามีท่าทางเปลี่ยนไปมันเป็นเพราะอะไร?


คุณยุนกิ”   


เสียงใสเหมือนลูกแมวดังขึ้นจนยุนกิรีบสลัดสีหน้าน่ากลัวแทบจะฆ่าคนตายที่กำลังใช้มองเจนนี่ออกไปจนหมด เหลือเพียงสีหน้านิ่งๆเย็นชาหันกลับมามองคนตัวเล็กข้างๆ


ฉันอยากกลับแล้วค่ะ”  


อยากจะถามออกไปเหลือเกินว่าเป็นอะไรกันแน่? ได้แต่เก็บคำถามไว้ในใจ เขาไม่ตอบอะไรและหันกลับไปมองเพื่อนสนิทที่เงียบดูสถานการณ์มาสักพัก


กูกลับก่อนนะ


เออๆ กลับเถอะ ไว้เจอกันมึง”   


ยุนกิพยักหน้าก่อนจะลุกขึ้น ใช้สายตาคาดโทษมองใบหน้าสวยเพียงแวบเดียวก่อนจะคว้ามือบางมากุมไว้และเดินออกจากห้องไป ที่จีมินไม่ขัดยุนกิเพราะเริ่มรู้สึกถึงบรรยากาศมาคุที่เริ่มดุเดือดขึ้น


งั้นเราก็กลับกันเลยไหมจีมิน?”   


เจนนี่หันไปถามร่างสูงที่เรียกสติตัวเองกลับมา จีมินแสร้งทำสีหน้าปกติและตอบกลับไปพร้อมรอยยิ้ม


ก็ได้ กลับกันเถอะ


หญิงสาวลุกขึ้นและเดินนำหน้าออกไป ทิ้งไว้เพียงจีมินที่ยืนมองแผ่นหลังบางข้างหน้านิ่งๆ เขาดูออกว่าเจนนี่เริ่มแสดงออกในบางเรื่องที่ผิดปกติ ทั้งสายตาและน้ำเสียงของเธอ เขามั่นใจว่าไม่ได้คิดมากแน่นอน


และสายตาของยุนกิที่ใช้มองเจนนี่เมื่อครู่ซึ่งจีมินเห็นมันทั้งหมด ไหนจะท่าทางแปลกๆของข้าวที่กลับมาจากห้องน้ำอีก จีมินได้แต่เก็บความสงสัยเอาไว้และรู้สึกผิดต่อเพื่อนสนิทของตัวเอง


ว่าคืนนี้เขาไม่น่าพาเจนนี่มาให้ยุนกิรู้จักเลย

 





[100%]


#ฟิคมาเฟียยุนกิ




TBC.

จีมินนะจีมิน พาใครมาเนี่ยน่ากลัวจริงๆ 

แทแทไปดูงานแปปค่ะเดี๋ยวกลับมา ทีมแทฮยองอย่าพึ่งวางไม้พายเด้อ -.-

เริ่มเข้าปมความดุเดือดไม่รู้ว่าจะจบสวยหรือจบด้วยเลือดสาด แค่กๆไม่ขนาดนั้น5555555

คนละหนึ่งคอมเม้นท์คือล้านกำลังใจของเรานะคะ ^^

สกรีมแท็ก  #ฟิคมาเฟียยุนกิ
ทวงฟิคและอ่าน NC @Pimtae_95




B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,067 ความคิดเห็น

  1. #2017 nonsence2 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 เมษายน 2562 / 02:14
    กรี๊ดดดด ยัยเกี๊ยว เธอคิดจะทําอะไร!!!
    #2,017
    0
  2. #1844 munckin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 01:53
    เจนนี่มีแผนอะไรรรรรรรรรร อย่ามายุ่งกับลุงป้าเรานะ!!!!!!!!! เราตบ!!!!!!!!!!
    #1,844
    0
  3. #1641 Bunny JK (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 00:54
    หนีเมนJK มาเจอเมนJN อ๊ากกกกก!! หนูรักพี่นะคะ หนูไม่อยากให้พี่เป็นตัวร้าย ดังนั้นอย่ามีบทบาทเยอะเลยค่ะ ข้าวด้วย!! เพราะ ...ฉันจะชิปยุนมิน!!! เขาเป็นห่วงกันด้วยอ่ะแก... ฮื่ออ เลื่อนผ่านรูปในใจก็ภาวนาขอให้กันเอง /เอ๊ะ อินี่-_-
    #1,641
    0
  4. #1258 pairweareoneexo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2560 / 07:13
    เราจะคิดว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ใช่เจนนี่แล้วกัน
    #1,258
    0
  5. #1041 girin7012 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 17:23
    เจนนี่เมนเราาาา อย่าทำร้ายน้องงง
    #1,041
    0
  6. #785 tamuni_hoshi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 16:53
    เดี๋ยวนะ ...ตรูจิ้นยุนมินทันมั้ยฮะ=W=
    #785
    0
  7. #425 THISNEOY (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2560 / 00:06
    สู้ๆน่ะไรท์รออออยู่น่าาางื้ออออ
    #425
    0
  8. #422 สมายด์อาย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 08:30
    อย่ายุ่งกับลุงกับป้านะ!! ยุนกิช่วยล่วยย
    #422
    0
  9. #421 ยืนฉี่ริมแม่น้ำ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 06:50
    รอออออ
    #421
    0
  10. #420 voraporn868 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2560 / 00:51
    ชั้นว่าไม่เเน่อาจจะมีใครส่งเจนนี่มาแน่แร้วเจนนี่น่าจะบังคับให้นางเอกทำตามที่นางสั่งไรงี้ ร้ายนะย้ะนางเจนนี่ -,,- เราเดาจ้า55555 อ่านแร้วสนุกอะ ชอบบบบบบบบบบบ ตอนแรกอ่านนึกว่าเจนนี่จะชอบข้าวด้วย ระแบบพี่ก้าหึงนางเอกจากเจนนี่ไรงี้ หรือไม่ก้อคิดว่าแทส่งเจนนี่ให้มาช่วยข้าวด้วย แต่ไม่น่าใช่อะ มันต้องมีอะไรจะเกิดขึ้นเรื่องไม่ดีกับพี่ก้าแน่เรย เป้นถึงมาเฟียคนจองทำร้ายเยอะแน่

    แระก้อคิดริ่มคถ.แทแร้วด้วยสิ แทรีบมาปั่นหัวพี่ก้าเร้วววว-.-
    #420
    0
  11. #419 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 22:27
    นั่นไงงงง ชั้นว่าแล้วว่านางไม่ได้มาดี บอกอะไรกับข้าวอ่ะ ข้าวฟ้องคุณยุนกิเลยนะ ยิงทิ้งม่าง55555555555
    #419
    0
  12. #418 fighting!! (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 17:27
    ชอบอ่าา ไรท์แต่งดีมากก ตื่นเต้นทุกวินาทีที่ยุนกิโผล่ ตอนนี้กลัวยุนกิมากค่ะ555 แต่ขี้หวงดีนะคะ นี่คิด ตอนเข้าห้องน้ำก็อยากให้นางเอกขอให้เจนนี่ช่วยแต่รีดคิดผิดมากค่ะ อือหืออ เจนนี่ช่วยได้มากเลย ช่วยฆ่าลุงกับป้าอ่ะค่ะ555 สงสารนางเอก ฮึก ติดตามอยู่น้าา รีบมาต่อนะคะ^^
    #418
    0
  13. #417 jung_kookkei (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 15:29
    เจนนีบอกไรข้าวอ่าาาาาา รีบมาต่อนะไรท์จ๋าาาาา
    #417
    0
  14. #416 kun'chard (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 04:10
    เกลียดเจนนี่ได้ไหม ยุนกิต้องปกป้องนางเอกให้ดีที่สุดนะคะ
    #416
    0
  15. #415 SparklingSweet (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2560 / 03:59
    เหมือนใครส่งเจนนี่มาทำอะไรมากกว่าเจนนี่จะชอบยุนกิเลยค่ะเราว่า แทหรอ? แต่เหมือนไม่ใช่อ่ะ ไม่รู้จิ เราแค่รู้สึกแบบนั้น55555555555555
    #415
    0
  16. #414 evepanita (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:57
    เจนนี่นางสั่งอะไรกับหนูข้าวของเจ๊
    #414
    0
  17. #413 min_miso (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:39
    เจนนี่ทำอะไรกันเเน่....
    #413
    0
  18. #412 Hope_z (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 22:28
    มาต่อๆๆ
    #412
    0
  19. #411 Markjaega (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:20
    เจนนี่จะทำอะไรอ่าา
    #411
    0
  20. #410 ♡ LIN / BELL (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 20:29
    เจนนี่อย่าทำน้องงงงง
    #410
    0
  21. #408 kasinee151142 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 19:57
    เจนนี่ทำไรข้าวง่าาาาา พี่กิต้องช่วยน้องแน่ๆ งื้ออออออออ มาต่ออีกกกกก
    #408
    0
  22. #407 Villra Devil (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 19:07
    เจนนี่ทำงานให้แทป่ะ
    #407
    0
  23. #406 Mlittle (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 18:37
    งงงวยงวยงงไปหมด อะไรของเทอเจนนี่จ๋า
    #406
    0
  24. #405 58877156 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 17:49
    มาต่ออีกด่วนๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #405
    0
  25. #404 ficholic (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 17:34
    ม่ายยยยยยยยยย จบตอนแล้วเหรอเนี่ย พี่กิหวงนางเอกน่าดูเลย ห้ามนู่นห้ามนี่ตลอด
    ปล.นี่เป็นฟิคเรื่องแรกที่เม้นท์ตลอดและเม้นท์เยอะเลยนะไรท์ รีบๆมาลงตอนต่อไปให้อ่านหน่อยเถอะนะไรท์
    #404
    0