Ruthlessly Mafia [BTS x YOU] END มีฉบับ E-book

ตอนที่ 11 : MAFIA 11 :: สวนทาง [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 11,745
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    3 ส.ค. 61







MAFIA 11
สวนทาง 100%










ลานกว้างชั้นบนสุดของเรือยอร์ชตอนนี้ถูกประดับตกแต่งไปด้วยโต๊ะรับประทานอาหารซึ่งมีที่นั่งสำหรับสองคน ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มนั่งอยู่เพียงคนเดียวกับอาหารทะเลราคาแพงมากมายหลายชนิดวางเรียงรายอยู่ข้างหน้า ส่งกลิ่นหอมน่ารับประทานโชยไปทั่วทั้งบริเวณ


รสชาติไม่เลวนิ”  


ยุนกิพูดกับตัวเองพลางตักนู้นตักนี้เข้าปาก 


คนบ้าอะไรพูดคนเดียว  


เสียงหวานพึมพำเบาๆและยังคงแอบตัวเองอยู่หลังเสาต้นใหญ่ไม่ไกลจากโต๊ะอาหาร แน่นอนว่าตอนนี้เธอกำลังแอบมองยุนกิทานอาหารอยู่ ทั้งๆที่ประกาศกร้าวออกไปแล้วว่าจ้างให้เธอก็ไม่ออกมาหาเขาเด็ดขาด


แต่จะทำยังไงก็คนมันหิวนี่นา


ย่าส์! กุ้งตัวใหญ่อะไรขนาดนี้กัน   


ยุนกิจงใจกระแทกเสียงดังและใช้สองมือแกะเปลือกกุ้งตัวโตวางลงในจาน เขาทำแบบนั้นอยู่สักพักโดยที่รู้ตัวว่ามีบางคนกำลังแอบมองอยู่เลยคิดอยากจะแกล้งคนอวดเก่งว่าจะทนได้นานสักแค่ไหน


แกล้งกันชัดๆ  


ข้าวยู่ปากและเลื่อนศีรษะเข้ามาด้านใน ตัดสินใจหันหลังพิงเสาและกระทืบเท้าไปมา


เอาไงดี หิวจะตายอยู่แล้ว


เสียงใครน่ะ!


“...!”


ยุนกิแกล้งตีเสียงโหด ทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าใครที่กำลังแอบมองเขากินตั้งแต่แรก ข้าวหลับตาปี๋ ร้องคำว่าซวยแล้วในใจเพราะเธอกำลังจะถูกจับได้


จะออกมาหรือไม่ออก!?”


ร่างบางตัดสินใจเดินออกมาจากเสาต้นใหญ่ กุมมือเล็กทั้งสองข้างไว้แน่นพลางก้มใบหน้า ก่อนจะค่อยๆเงยหน้าขึ้นสบตากับยุนกิที่ตีสีหน้านิ่งเย็นชาส่งกลับมา


แอบมองฉัน?”


ป...เปล่า


เปล่าก็ไปไกลๆ ไม่อยากเห็นหน้า


“...”  


ข้าวชะงักกับคำพูดของยุนกิเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ ไม่แปลกใจหรอกที่เขาจะพูดจาแบบนี้กับเธอ เพราะเธอรู้ตัวเองอยู่แล้วว่าอยู่ที่นี่ในฐานะอะไร แค่หวังอยากจะไปนั่งทานอาหารด้วยคน ข้าวก็หวังสูงมากพอแล้ว ร่างบางหันหลังทันทีเมื่อเริ่มรู้ตัวว่าทำสีหน้าเศร้าหงอยให้ยุนกิเห็น 


งั้นก็ทิ้งให้หมดเลย!


กึก


เท้าเล็กหยุดเดินเมื่อคนด้านหลังพูดประโยคแปลกๆออกมา ไม่แน่ใจว่ายุนกิพูดกับใคร คงไม่ใช่...


ถ้ายังเดินไปฉันจะทิ้งของพวกนี้ให้หมด


คุณจะเอายังไงกันแน่?”   


ทนไม่ไหวจึงหันหน้ากลับมาเผชิญหน้ากันอีกครั้ง แวบหนึ่งที่เห็นรอยยิ้มบางๆบนใบหน้าหล่อนั่น ต้องตาฝาดไปแน่ๆ


ฉันอิ่มพอดี แค่พูดว่าจะทิ้งเศษอาหาร ทำไม มีปัญหาอะไร?”   


ยุนกิเห็นท่าทางน่ารักของอีกฝ่ายที่กำลังเขย่งปลายเท้าชะโงกหน้ากวาดมองอาหารบนโต๊ะและยู่ปากสีชมพูออกมา


ยังเหลือตั้งเยอะแยะ ไม่ใช่เศษอาหารสักหน่อย


งั้นเหรอ มาสิ มากินของเหลือ


หงุดหงิดกับคำพูดเย่อหยิ่งของอีกฝ่าย แต่ในเวลานี้เสียงท้องน้อยๆที่กำลังร้องประท้วงออกมาเพราะความหิวมีมากเกินไป เธอจึงมองผ่านคำพูดดูถูกทั้งหมดก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ตรงข้ามกับยุนกิ


ใบหน้าน่ารักเม้มปากแน่นก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นอาหารทั้งหมดชัดๆ คำว่าเศษอาหารที่ยุนกิพูดถ้านึกภาพคงหนีไม่พ้นของเหลือเล็กๆน้อยๆแต่กลับไม่ใช่เลย ทุกอย่างในจานถูกตักออกไปแค่นิดเดียวเหมือนแค่ตักไปชิมเท่านั้น


และที่สำคัญ...กุ้งและปูตัวใหญ่ถูกแกะเปลือกออกจนหมด เผยให้เห็นเนื้อสีชมพูอ่อนๆวางอยู่ในจานคล้ายกำลังนอนรอใครบางคนมากินมัน


ถ้าตาไม่ฝาดยุนกิแกะเปลือกเจ้าพวกนี้ออกเองนี่นา แล้วทำไม...


คุณกินไปหรือยังคะ


ถามทำไม


ก็...มันยังเหลือเยอะแยะเลย


เยอะแยะอะไรตาบอดเหรอ?”


“...”


สงสัยอะไรหนักหนา จะกินไม่กิน?”


ก...กินค่ะ!


หมับ!


มือเล็กๆทั้งสองข้างคว้าไปที่เนื้อปูของโปรดก่อนจะตักน้ำจิ้มรสเด็ดมาราดลงไป ริมฝีปากอวบอิ่มอ้ากว้างรอให้ทุกอย่างตรงหน้าเข้ามาก่อนจะเคี้ยวตุ่ยๆเต็มแก้มจนกลมไปหมดแล้ว


ยัยตะกละ


แค่กๆๆ


ยุนกิเบ้หน้าทันทีเมื่อคนตรงหน้าสำลักออกมา ก่อนที่เธอจะเอามือปิดปากตัวเอง พยายามไอเบาๆเพราะกลัวว่าคนใจร้ายจะโมโหแล้วพาลไม่ให้เธอกินต่อ


ขอ แค่กๆ โทษค่ะ”  


ข้าวเงยหน้าสบตายุนกิ ก่อนจะรีบก้มหน้าทานอาหารตรงหน้าต่อไป โดยไม่รู้เลยว่ามีบางคนกำลังจ้องมองการกระทำบางอย่างที่เขาสามารถดูออกได้ตั้งแต่แรก เธอจะตัวสั่นทุกครั้งเมื่อถูกดุ จะรีบขอโทษทุกครั้งที่ตัวเองทำบางอย่างไม่ดีออกมา ซึ่งต่างกับมาเฟียหนุ่มเหมือนด้านขาวและด้านดำ ความบริสุทธิ์ใสสะอาดต้องมาแปดเปื้อนกับความสกปรก แม้ว่าใครจะมองว่าสีขาวของเธอจะถูกครอบงำไปด้วยสีดำจนตอนนี้กลายเป็นสีเทาแล้วก็เถอะ แต่ยุนกิยังคงมองว่าผู้หญิงตรงหน้ายังคงขาวใสไร้ที่ติเหมาะแก่การครอบครอง


เขาอยากอยากครอบครองเธอเป็นครั้งที่เท่าไรของวันแล้วนะ?


อีกด้านที่ยังคงทานอาหารต่อไปไร้บทสนทนาใดๆ ดูเหมือนว่าเธอจะยอมมานั่งทานอาหารโต๊ะเดียวกับเขาได้ไม่ใช่เพราะลืมเรื่องทั้งหมดที่เคยเกิดขึ้น ทุกครั้งที่เงยหน้ามองใบหน้าเย็นชานั้นยิ่งเจ็บลึกไปถึงขั้วหัวใจ ภาพเหตุการณ์ในแต่ละครั้งที่คนใจร้ายคอยเหยียบย่ำร่างกายและศักดิ์ศรีมันยังฉายวนซ้ำๆ จนเธอคิดไม่ออกเลยว่าชาตินี้จะให้อภัยผู้ชายคนนี้ได้อีกหรือเปล่า





[30%]










ตกเย็น


เสียงเม็ดฝนอย่างหนักตกลงมากลางมหาสมุทรทำให้ร่างบางที่ยืนรับลมเย็นๆ มองวิวทิวทัศน์อย่างผ่อนคลายต้องรีบวิ่งเข้าไปภายในห้องรับรองของเรือสุดหรูแทบไม่ทัน ข้าวปัดๆความชื้นเปียกที่เสื้อผ้าก่อนจะเดินตรงไปที่ห้องนอน ห้องที่เธอใช้หลับนอนกับยุนกิเมื่อคืนนี้...


แอ๊ด


เมื่อเปิดประตูและชะโงกหน้าเข้าไปดูก็พบว่าภายในห้องว่างเปล่าไม่มีใครอยู่ เธอจึงถอนหายใจด้วยความโล่งอกเพราะถ้ายุนกิอยู่ในห้องนี้ละก็เธอจะไม่มีทางเข้าไปเด็ดขาด


อาบน้ำเลยดีไหมนะ?”   


เสียงหวานพึมพำกับตัวเองพลางหันมองไปรอบๆห้องที่เงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ถูกเปิดตลอดทั้งวัน ก่อนที่ขาเรียวจะก้าวไปยังห้องน้ำซึ่งอยู่ไม่ไกลก็ต้องหยุดชะงักเมื่อจู่ๆมีเสียงบางอย่างคล้ายเสียงข้อความของโทรศัพท์มือถือดังขึ้นแต่ตอนนี้เงียบไปแล้ว


ข้าวหมุนตัวเปลี่ยนเป้าหมายจากห้องน้ำเป็นบนเตียงนอนทันทีก่อนที่สายตาจะเห็นแสงสว่างของหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เธอเบิกตากว้าง หน้าอกข้างซ้ายเต้นไม่เป็นส่ำเพราะในหัวสมองกำลังคิดแผนการบางอย่างออกมา


ข้าวหันไปมองที่ประตู ทุกอย่างหยุดนิ่งเช่นเดิม เท้าเล็กรีบวิ่งไปกดล็อคลูกบิดทันทีก่อนจะวิ่งกลับมาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องหรูขึ้นมาไว้ในมือ


เสียงกลืนน้ำลายลงคอดังพอๆกับเสียงเต้นของหัวใจ นิ้วเรียวกดปุ่มปลดล็อคก่อนจะตัดสินใจสไลค์หน้าจอ


ขอให้ไม่ตั้งรหัสผ่านทีเถอะ


สำเร็จ!”  


เสียงหวานหลุดปากออกมาพร้อมกับรอยยิ้มดีใจ มือไม้สั่นแทบจะทำอะไรไม่ถูก ก่อนที่หญิงสาวจะตั้งสติและกดไปที่ไอคอนรูปโทรศัพท์ เธอต้องโทรหาใครบางคน ใช่แล้ว! ต้องโทรบอกลุงกับป้าว่าเธอยังมีชีวิตอยู่และให้พวกเขาแจ้งตำรวจ!


ปังๆๆๆ!!


“...!!”


ข้าวหันหน้าขวับไปที่ประตูเมื่อบานประตูกำลังสั่นอย่างแรงตามมาด้วยเสียงทุบจากคนข้างนอก เธอทำอะไรไม่ถูกจึงหันมาตั้งใจกดเบอร์โทรที่จำได้ขึ้นใจแต่กลับลืมไปว่าการที่จะโทรออกไปยังต่างประเทศต้องใส่รหัสประเทศปลายทาง ความยุ่งยากนี้ยิ่งทำให้ข้าวมือสั่นหนักกว่าเดิม


ไขกุญแจ


“...!!”


น้ำเสียงคุ้นเคยกำลังพูดอยู่ด้านนอกและเธอก็มั่นใจว่ายุนกิกำลังให้ลูกน้องของตนไขกุญแจเข้ามา ข้าวตัดสินใจล้มเลิกการโทรออกครั้งนี้แต่ไม่รู้อะไรดลใจให้เธอยัดโทรศัพท์มือถือของยุนกิลงในกระเป๋ากางเกงขาสั้นด้านในและดึงกระโปรงลงมาปิดทับอีกครั้ง 


แกรก!        


ร่างสูงโปร่งเจ้าของใบหน้าเย็นชาเปิดประตูเข้ามาสำเร็จ ก่อนจะเดินตรงเข้ามาหาเธอที่ยืนนิ่งๆ ดูภายนอกอาจจะไม่มีอะไรแต่นัยน์ตาคู่สวยนั้นมีพิรุธบางอย่างจนปิดไม่มิด


ทำอะไรอยู่?”


จะอาบน้ำน่ะค่ะ


แล้วทำไมต้องล็อคประตู


จะเปลี่ยนเสื้อผ้าก็เลยต้องล็อคประตูไงคะ


งั้นเหรอ?”  


ข้าวพยักหน้าเบาๆก่อนจะช้อนสายตาขึ้นสบตานัยน์ตาดุคม น่ากลัวจนเธอต้องรีบก้มหน้าลงอีกครั้ง 


ฉันไปอาบน้ำก่อนนะคะ”  


ร่างบางเดินตรงไปยังห้องน้ำแต่ต้องหยุดชะงักเมื่อเสียงทุ้มของคนข้างหลังดังขึ้น


เห็นโทรศัพท์ฉันหรือเปล่า?”


“...


ว่าไง?”


ไม่เห็นค่ะ


จำได้ว่าฉันวางไว้บนเตียง


“...”


ขอยืมมือถือนายหน่อย


ครับ


ขวับ!


ข้าวหันหน้ากลับมาทันทีเมื่อยุนกิขอยืมโทรศัพท์จากลุกน้องที่ช่วยไขกุญแจเข้ามา ชายหนุ่มยื่นให้เจ้านายก่อนที่มาเฟียตัวร้ายจะกดเบอร์ตัวเองและยกขึ้นแนบหู


Rrrr





[60%]






เสียงริงโทนที่คุ้นเคยดังลั่น ทำไมจะไม่คุ้นเคยในเมื่อเสียงเรียกเข้านั้นเป็นเสียงที่เขาตั้งเองกับมือ


หญิงสาวตัวสั่นระริกเมื่อถูกจับได้คาหนังคาเขา สายตายุนกิเลื่อนต่ำลงมองที่มาของเสียง เขารู้เลยว่าโทรศัพท์มือถือของตัวเองอยู่ที่ผู้หญิงตรงหน้า


มาเฟียหนุ่มกดวางสายและส่งคืนให้เจ้าของและไม่ลืมหันไปสั่งบางอย่างกับลูกน้องตัวเอง


ออกไปได้แล้ว


ครับ


เมื่อบุคคลที่สามออกไปจากห้องนี้เรียบร้อยแล้ว กลายเป็นว่ายุนกิอยู่กับข้าวเพียงสองคน สายตาดุดันยังคงจ้องมองไปที่ใบหน้าสวยเช่นเดิม จนคนถูกมองรู้สึกอยากจะร้องไห้ออกมา เหงื่อชื้นตามไรเส้นผมและฝ่ามือ คิดไม่ออกว่าจะหาข้อแก้ตัวยังไงในเมื่อหลักฐานมัดตัวว่าเธอเอาโทรศัพท์ของเขาไป


ข้าวเบิกตากว้างเมื่อร่างสูงตรงเข้ามาถกกระโปรงขึ้นและล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงขาสั้นตัวเล็กจนเธอร้องลั่น


ว้าย!!


เอาไปทำไม!?”


ฉ...ฉัน”  


ยุนกิชูโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นพลางเลิกคิ้วถาม ข้าวเบ้ใบหน้าด้วยความกลัว ดวงตาเอ่อล้นไปด้วยน้ำใสๆอีกครั้งก่อนจะพูดติดอ่างกลับไป


ฉ...ฉัน ขอโทษค่ะ อึก   


เมื่อเห็นใบหน้าหล่อเย็นชาที่ตอนนี้คิ้วขมวดบึ้งตึง เธอรู้สึกไม่ชอบให้ยุนกิทำหน้าแบบนี้เอาซะเลย เพราะมันน่ากลัวทุกครั้ง


จะโทรหาใคร? หา!!!”  


ยุนกิเปิดเบอร์โทรล่าสุดที่ล้มเหลวในการโทรออก ชูขึ้นอีกครั้งและตวาดใส่คนตรงหน้า


ฮึก


โทรให้คนมาช่วย?”


ฉันคิดถึงลุงกับป้า


เขาไม่พูดอะไรได้แต่ใช้สายตาน่ากลัวจ้องกลับไป เมื่อเห็นใบหน้าหวานๆกำลังซีดเผือกเพราะความกลัวก็ทำให้คนใจร้ายใจเย็นลงอย่างไม่น่าเชื่อ แต่ถึงอย่างไรก็เถอะ คนตรงหน้าทำผิดเพราะกำลังคิดที่จะหนีไปจากเขา


มันเริ่มเป็นสิ่งที่ยุนกิเกลียดมากที่สุดรองจากคิมแทฮยองไปซะแล้ว


ต่อให้เธอมีปีกก็หนีฉันไม่พ้น


“...”


ไม่เข็ดหรือไงถามจริง?”


“...”


หรือต้องให้ฉันล่ามโซ่เอาไว้!!   


เสียงทุ้มน่าเกรงขามตวาดลั่นจนทำให้คนตัวเล็กยิ่งกลัวมากขึ้นกว่าเดิม แต่เธอพยายามกลั้นน้ำตาเอาไว้เพราะถ้าร้องไห้งอแงออกมาเมื่อไหร่จะยิ่งทำให้ร่างสูงโมโหมากขึ้นแน่นอน จมูกเล็กที่มีสีแดงอ่อนๆไม่ได้ทำให้ยุนกินึกสงสารแต่อย่างใด ยิ่งทำให้เขานึกอยากแกล้งคนขี้แยมากขึ้นด้วยซ้ำ


ว่าแล้วก็แกล้งสักหน่อยดีกว่า


หมับ!!


ว้าย!! ทำอะไร!


ยุนกิทนไม่ไหวอีกต่อไปเมื่อภาพตรงหน้าที่มองเห็นกลายเป็นลูกแมวตัวน้อยน่าจับฟัด น่าจับขย้ำให้จมเขี้ยว แขนแกร่งช้อนร่างบางขึ้นในท่าเจ้าสาวและเดินดุ่มๆเข้าห้องน้ำโดยไม่สนใจเสียงหวีดร้องและแรงทุบตีเลยสักนิด


ปัง!


ยุนกิปิดประตูห้องน้ำอย่างแรงและตรงไปที่อ่างกว้างสุดหรู คนตัวเล็กดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอดทำให้เขานึกรำคาญจึงตวัดสายตาคาดโทษใส่


คุณจะทำอะไร!


เห็นว่าจะอาบน้ำไม่ใช่เหรอ  


รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา รอยยิ้มของเขาทำให้เธอร้อนๆหนาวๆอย่างบอกไม่ถูก ผู้ชายคนนี้อารมณ์ไม่ปกติแล้วนี่เขาคิดจะทำอะไรอีก


คงไม่...


ไม่นะ!! ยังไม่หายเจ็บเลยให้ตายเถอะ!!


ปล่อยเดี๋ยวนี้นะคุณยุนกิ!!


ตุบ!


ซ่า!!


อ๊ะ! คุณ!!”  


ข้าวหวีดร้องลั่นเมื่อยุนกิปล่อยเธอลงในอ่างอาบน้ำและจัดการเปิดน้ำใส่อ่างโดยไม่ปรึกษาใครเลยสักนิด กลายเป็นว่าตอนนี้ร่างบางเปียกปอนและพยายามจะลุกขึ้นยืนแต่เพราะมีน้ำเพิ่มขึ้นมาทำให้เธอลุกขึ้นด้วยความทุลักทุเล


พรึบ!


ว้าย!!!


มือหนากดไหล่เธอให้นั่งลงเหมือนเดิม ดวงตากลมโตฉายแววไม่พอใจเมื่อถูกแกล้งแบบนี้ ข้าวได้แต่ด่าในใจพลางจิกสายตาที่คนเห็นไม่รู้สึกกลัวเลยสักนิดแต่กลับชอบใจมากกว่าที่เห็นลูกแมวตัวน้อยหัดขู่ฟ่อออกมา


จะทำอะไรน่ะ!?”  


เธอเบิกตากว้าง หน้าอกข้างซ้ายเต้นแรงเมื่อยุนกิถอดเสื้อของตัวเองออก เผยกล้ามหน้าท้องเป็นลอนสวยและผิวขาวสุขภาพดีของคนตรงหน้าทำให้เธอชะงักทำอะไรไม่ถูก ถึงจะเคยเห็นแล้วก็เถอะแต่ก็ใช่ว่าจะชิน


พรึบ!


จะทำอะไร!”  


คนตัวเล็กถดหนีจนแผ่นหลังชิดกับขอบอ่าง เมื่อร่างสูงก้าวขาลงมาทั้งในสภาพกางเกงขายาวสีดำตัวเดียวปราศจากท่อนบน ยุนกินั่งลงและตวัดสายตามองเหยื่อที่อยู่ไม่ไกล


หมับ!


อ๊ะ!  


เมื่อระดับน้ำอยู่ที่หน้าอก มือหนาจัดการปิดน้ำทันทีและหันมาดึงข้อมือเล็กจนเธอปลิวมากระแทกกับแผงอกแกร่ง ยุนกิกระตุกยิ้มร้ายก่อนจะก้มลงมองใบหน้าน่ารักที่มีสีชมพูระเรื่อข้างสองแก้ม


ปล่อยนะคะ!!


ไม่ปล่อยมีปัญหาอะไร?”


เล่นอะไรของคุณมันเปียกหมดแล้วนะ!!   


ข้าวชักสีหน้าโกรธ แกะร่างกายตัวเองให้ออกจากอ้อมกอดของยุนกิ


เปียกก็ถอดสิ


บ...บ้าเหรอ!!”  


ลูกแมวถลึงตาและขึ้นเสียงใส่มาเฟียสุดโหดอย่างลืมตัว แต่ตอนนี้เธอขอไม่กลัวอะไรอีกแล้วเพราะสถานการณ์น่าเป็นห่วงยิ่งนัก ทำให้ยุนกิโมโหแต่ละครั้งต้องลุ้นกันน้ำตาแทบไหลว่าจะถูกลงโทษแบบไหน และครั้งนี้ดูเหมือนยุนกิจะโกรธมากด้วยที่เธอแอบเอาโทรศัพท์ของเขาไปใช้ จะทำยังไงก็ได้แต่ขอร้องอ้อนวอน


เดี๋ยวนะ...อ้อนวอนเหรอ?


ถ้าทำแล้วจะรอดไหม ถ้าไม่ทำล่ะ จะรอดไหม!


ในหัวตีรวนไปหมด ใบหน้าหวานก้มหน้าลงเพื่อหลบเลี่ยงสายตาคมที่จะมองอะไรกันนักหนาก็ไม่รู้ และดูเหมือนข้าวจะคิดอะไรออก บางทีการพูดดีๆกับเขาอาจจะทำให้ยุนกิใจเย็นลงก็ได้...มั้ง


เอ่อ...  


เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอีกครั้ง ดวงตากลมเป็นประกายที่สะกดคนมองมานักต่อนักกำลังจ้องมองไปที่ใบหน้าหล่อ ยุนกิเหมือนตกอยู่ในภวังค์เมื่อเธอขยับริมฝีปากจะพูดบางอย่าง ยิ่งเห็นเธอใกล้ๆแล้วยิ่งรู้สึกแปลกๆที่หน้าอกข้างซ้าย


มันไม่ได้เต้นแรงมานานจนเจ้าของคิดว่าถูกปิดตาย ตอนนี้กลับมาเต้นแรงอีกครั้งเพราะคนตรงหน้า


ฉ...ฉันขอโทษค่ะ


“...”


คุณอย่าใจร้ายกับฉันเลยนะ ฉันจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว


“...”


อย่าโกรธฉันเลยนะคะ


ยุนกิกลืนน้ำลายลงคอเสียงดังอึกเมื่อถูกคนตัวเล็กในอ้อมกอดใช้น้ำเสียงหวานใสพูดสวนกลับมา แถมยังทำหน้าตาน่ารักเป็นลูกแมวน้อยที่พึ่งหัดพูดแบบนี้คิดว่าอะไร? คิดว่าเขาจะหายโกรธงั้นเหรอ 


ใช่ ยุนกิหายโกรธแล้ว หายมากๆด้วย


ทำไมฉันต้องเชื่อเธอ?”


“...”


คิดว่าฉันเป็นเด็กเหรอที่จะเชื่อคำพูดของใครง่ายๆ


ฉันจะไม่ทำจริงๆนะ   


ริมฝีปากแดงฉ่ำคว่ำลงเหมือนคนถูกขัดใจ เกิดมายุนกิไม่เคยถูกผู้หญิงอ้อนได้นานขนาดนี้เลยให้ตายเถอะ! ผู้หญิงที่เคยร่วมนอนกับเขาพยายามอ้อนขอนั่นขอนี่หลังจากทำกิจกรรมเสร็จ แต่ไม่ทันได้เอ่ยปากพูดก็ทำให้มาเฟียหนุ่มรำคาญจนไล่ตะเพิดไปนักต่อนัก


แล้วยัยตัวเล็กตรงหน้าเป็นใครกัน ทำไมเขาต้อง...


ฉันหนาวแล้วนะคะ


ทำไมต้องให้เธอแช่น้ำนานขนาดนี้ด้วย!


แค่ใบหน้าหวานซุกลงมาที่แผงอกของเขาเท่านั้นแหละ ยุนกิรีบเอื้อมมือไปปล่อยน้ำออกทันที น้ำใสค่อยๆไหลออกจากอ่างอาบน้ำจนระดับน้ำลดลงเรื่อยๆ ข้าวรู้สึกโล่งอกเมื่อเห็นว่ายุนกิใจเย็นลงแล้วจริงๆ เธอจึงเอาใบหน้าออกจากแผ่นอกเปลือยเปล่าและค่อยๆช้อนสายตาขึ้นมอง สิ่งที่เห็นคือใบหน้าเย็นชานิ่งเฉยราวกับคนไร้ความรู้สึก เธอกระตุกวูบในใจเพราะไม่รู้ว่ายุนกิกำลังคิดอะไรอยู่ 


ยังไม่หายโกรธแน่ๆ


ฉันจะไปเปลี่ยนเสื้อผ้า  


เธอพูดพลางดันตัวยุนกิให้ออกไป แต่ถูกกระชับอ้อมแขนให้แน่นขึ้นเป็นสิบเท่า ข้าวเบ้หน้าเมื่อรู้สึกเจ็บที่หน้าอกทั้งสองข้าง ก็แหงละสิ...คนเจ้าเล่ห์เล่นกอดจนร่างทั้งสองแนบชิดติดกันขนาดนี้ ราวกับจงใจให้หน้าอกนูนของเธอบดเบียดกับร่างกายของตัวเองให้มากที่สุด


ปล่อยนะคุณยุนกิ


ไม่ถามหรอว่าฉันหายโกรธหรือยัง


แล้วคุณหายหรือยังล่ะ


ฟอด!!


อ๊ะ!!  


มือเล็กยกขึ้นมาปิดแก้มตัวเองทันทีเมื่อถูกจมูกโด่งจู่โจมฝังลงมาอย่างแรง เธอตกใจจนเบิกตากว้างเพราะไม่คิดว่าเขาจะทำอะไรแบบนี้


ยังไม่หาย


คุณ!!


พรึบ!!


น...นี่!! จะทำอะไรฉัน


มือปลาหมึกรูดซิบด้านหลังชุดกระโปรงจนสุดและจัดการถอดออกจากทางไหล่ แผ่นไหล่เนียนที่ยังเต็มไปด้วยรอยรักของเขาและแทฮยองปะปนกันเด่นชัดอยู่อย่างเดิม ยุนกิหัวเสียเล็กน้อยเมื่อจำได้ว่ารอยคิสมาร์คไม่ใช่ของเขาเพียงคนเดียว แต่ก็เอาเถอะ อย่างน้อยของเขามันก็มากกว่าอยู่แล้ว


ถอดชุดฉันทำไม อ๊ะ! เจ็บนะ!!


ยุนกิยื่นใบหน้าเข้าไปแถวไหปลาร้าก่อนจะประทับริมฝีปากออกแรงดูดเม้มจนเกิดเสียง ข้าวร้องห้ามดังลั่นเพราะทั้งเจ็บ ทั้งกลัว แต่เขาไม่สนใจเลยสักนิด ความหน้ามืดตามัวของคนที่โดนอ้อนใส่มันเป็นแบบนี้นี่เอง รู้ว่าอ้อนแล้วเป็นแบบนี้ทีหลังจะไม่ทำแล้ว!


ย...อย่านะ


อื้อ อยู่เฉยๆสิ   


เสียงครางต่ำเบาๆ เขากระชับอ้อมกอดมากขึ้นและโน้มลำตัวเพื่อดูดเม้มไปทั่วลาดไหล่และเนินอกขาว


ข้าวกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้ส่งเสียงที่น่าเกลียดออกมา เธอก้มลงมองกลุ่มผมสีดำสนิทที่กำลังนัวเนียกับร่างกายของเธอจึงอดแปลกใจไม่ได้ ท่าทีของยุนกิเปลี่ยนไปมากๆ จากที่ไม่ชอบให้เข้าใกล้แต่ตอนนี้กลับหาเรื่องตัวติดกับเธออย่างกับปลาท่องโก๋ ชอบลวนลาม ฉวยโอกาส...สารพัดไปหมด 


หวาน”  


มาเฟียหนุ่มผละใบหน้าออกและจ้องมองใบหน้าน่ารักที่หายใจถี่ๆเหมือนคนกำลังต้องการออกซิเจน ข้าวหน้าแดงซ่านยิ่งทำให้ยุนกิชอบใจมากกว่าเดิม 


สายตาของทั้งสองฝ่ายยังคงจับจ้องกันอยู่ มือหนาเลื่อนต่ำลงไปที่กางเกงขาสั้น เขาทนไม่ไหวแล้วทั้งๆที่เขาและเธอพึ่งจะผ่านบทเพลงรักกันไปเมื่อคืนนี้เอง


ฟอด!!


คนถูกหอมแก้มหลับตาปี๋ก่อนจะรู้สึกตัวว่ามือซนของบางคนกำลังจะถอดกางเกงของเธอ


ไม่นะคะ!!


“...”


ไม่เอานะ”  


ข้าวส่ายหน้าแรงๆ น้ำตาเอ่อล้นมาอีกครั้ง เธอยังกลัวเขาไม่หายอยู่แล้วนี่จะทำอีกแล้วเหรอ?


ทำไม


ฉ...ฉันเจ็บ


“...”


ยังไม่หายเจ็บเลยนะคะ   


น้ำเสียงหวานสั่นพร่า บ่งบอกว่าเธอไม่อยากให้เขาทำจริงๆ ยุนกิถอนหายใจแรงๆและหยุดมือที่กำลังเล่นซนอยู่ข้างล่าง เขายอมก็ได้ ไม่ใช่อะไรหรอกแค่ไม่อยากทำคนแถวนี้ร้องไห้ก็เท่านั้นเอง


มือของยุนกิเลื่อนขึ้นมารั้งท้ายทอยของเธอเอาไว้ ก่อนจะดึงเข้าหาจนใบหน้าแทบจะชิดติดกัน


ก็ได้ แต่ครั้งหน้าห้ามขัดฉันนะ


“...”  


ข้าวร้อนเผ่าที่ใบหน้าเมื่อได้รับคำสั่งแบบนี้ เธอไม่ตอบอะไรได้แต่พยายามเบนสายตาไปทางอื่น ไม่อยากมองหน้าเขา ไม่อยากสบตามินยุนกิเลยจริงๆ


คุณจะทำอะไร!!”  

คิดว่าคนใจร้ายจะพอแล้วแต่ที่ไหนได้ กะเอาให้คุ้มเลยหรือไง?


ยุนกิเอื้อมมือไปปลดตะขอบราเซียร์และแกะออกมาอย่างง่ายดาย ข้าวตกใจจึงรีบยกมือปิดหน้าอกคู่สวยของตัวเอง 


คุณ!!!


แบบนั้นก็ทำไม่ได้ แบบนี้ก็ทำไม่ได้! จะให้ทำอะไร!!”  


“...!!”


เอามือออก


ยุนกิจับข้อมือทั้งสองข้างออก จึงปรากฏหน้าอกขนาดกำลังพอดีที่เขาเคยเห็นมาแล้วครั้งหนึ่ง แต่ความสวยงามของมันก็ไม่ได้ทำให้เขาชินเลยสักนิด


อ๊ะ!


ริมฝีปากหนาครอบครองยอดสีชมพูก่อนจะใช้มือดันเอวบางให้แนบชิดเข้ามาอีก ข้าวกำเส้นผมนุ่มสีดำและกัดริมฝีปากเอาไว้เมื่อลิ้นร้อนกำลังละเลงไปที่ยอดแข็งฝั่งขวา ก่อนจะผละออกและดูดเม้มบริเวณเนินอกจนเกิดรอยแดงไปทั่ว 


เจ็บนะ พ...พอได้แล้ว! อ๊ะ”  


ยุนกิปรนเปรอสนองอารมณ์ตัวเองทั้งด้านซ้ายและด้านขวาจนอิ่มเอม เขาผละใบหน้าออกมาและจ้องมองดูผลงานตัวเองอย่างมีความสุข เขากลายเป็นคนชอบอะไรแบบนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่กันนะ


จุ๊บ


ค...คนบ้า!  


เสียงหวานหวีดลั่นเมื่อคนเจ้าเล่ห์จุ๊บไปที่จุกยอดอกของเธอ ยุนกิเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าสวยที่เปียกชื้นด้วยเหงื่อเม็ดเล็กๆ แก้มใสแดงระเรื่อจนปิดไม่มิด


น่าแปลกที่ครั้งนี้ไม่ร้องไห้แหะ...


ห้ามฉันดีนัก


คนใจร้าย!


พรึบ


ยุนกิกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้นและยกยิ้มร้ายที่มุมปาก


ลงโทษคนดื้อ นี่ยังน้อยไปด้วยซ้ำ


พอแล้วนะ ฉันง่วงนอนแล้ว”  


ยุนกิเห็นว่าคนตัวเล็กหอบหายใจถี่ๆเพราะอามรณ์ที่พุ่งสูงขึ้น ซึ่งไม่ต่างจากเขาที่ต้องการคนตรงหน้าแทบตาย แต่เขายังเห็นว่าเธอเจ็บอยู่ ไม่งั้นคืนนี้ก็ไม่รอดหรอก


คืนนี้นอนในห้องน้ำ


หะ!!?”


ยุนกิหัวเราะในลำคอเบาๆเพราะเห็นใบหน้าหวานงอเป็นคอเป็ด ริมฝีปากอวบอิ่มแดงฉ่ำล่อตาล่อใจเกินไป จนร่างสูงทนไม่ไหว ค่อยๆเลื่อนใบหน้าเข้าไปหาก่อนที่จะหยุดอยู่กับที่...เปลี่ยนเป็นกดริมฝีปากลงที่บริเวณแก้มใสแทน 


จุดที่ใกล้ริมฝีปากของเธอมากที่สุด


ออกไปได้แล้ว ฉันจะทำธุระ  


เมื่อยุนกิผละใบหน้าออกมาเขาก็สั่งคนตรงหน้าทันที ข้าวพยักหน้ารัวๆด้วยความโล่งใจ ถึงยังไงก็เถอะวันนี้เธอก็รอดน้ำมือคนหื่นไปได้อีกหนึ่งวัน 


การกระทำในครั้งนี้สร้างความสงสัยให้กับหลายฝ่าย ทั้งเธอและตัวเขาเอง ข้าวไม่เคยคิดจะเข้าข้างตัวเองหรอกนะเพราะยังไงแล้วสิ่งที่เธอคิดมันไม่มีทางเป็นไปได้ มาเฟียที่ขึ้นชื่อว่าไร้หัวใจอย่างมินยุนกิจะมาหลงรักสินค้าของตัวเองน่ะเหรอ...ไม่มีทางเป็นไปได้ซะหรอก 


เธอคงเป็นได้แค่ของเล่นชั่ววูบให้กับผู้ชายคนนั้น อีกไม่นานก็คงเบื่อและโยนทิ้งไปเอง ส่วนเธอจะรอวันนั้น วันที่เขาเบื่อและโยนทิ้งไปสักที...





[100%]


#ฟิคมาเฟียยุนกิ




TBC.


40% สุดท้ายยาวแท้ 555555555555 


ไม่อยากให้ค้างเลยอัพไปให้หมดเลยค่ะ อิอิ เขินจังเรย เข้าใจฟีลคนปากแข็งดั่งหินผาอดใจไม่ไหวมั้ย แบบว่าหมั่นเขี้ยวและนางเอกก็น่าร๊ากอะไรแบบนี้ จับหอมจับดูดแค่กๆ นี่ขนาดยังไม่ได้รักนะจับฟัดจนตัวช้ำขนาดนี้ ถ้าเป็นแฟนกันเมื่อไหร่คงแบบ...  -,,-


ขอบคุณคอมเม้นท์น่ารักๆนะคะ รออ่านอยู่เด้อออ


สกรีมแท็ก  #ฟิคมาเฟียยุนกิ  อย่าลืมไปเล่นกันน้า 

ทวงฟิคและอ่าน NC @Pimtae_95


B
E
R
L
I
N
 




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,067 ความคิดเห็น

  1. #1843 munckin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2560 / 01:36
    ตะไมมันละมุนงี้
    #1,843
    0
  2. #1639 Bunny JK (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 00:33
    ชอบไรท์จัง แต่งงานกันนะ^^ /ทำตาปริบๆ นี้อุตส่าห์ทิ้งเมนมานะเนี่ย...
    #1,639
    0
  3. #1085 mooping11 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 17:08
    เขินโว้ยยยยยย
    #1,085
    0
  4. #457 SXRXCHXYX (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 19:31
    น่ารักโว้ยยยยยย
    #457
    0
  5. #380 Mlittle (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 20:08
    โอมมม วันนี้จงอัพ วันนี้จงอัพต่อออไปเรื่อยๆ
    #380
    0
  6. #379 ficholic (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 19:31
    ฟิคเรื่องอื่นเค้าลุ้นให้พระนางได้กัน แต่ฟิคเรื่องนี้ลุ้นให้พระนางจูบกัน555
    #379
    0
  7. #378 Prawga (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 14:12
    โอ๊ยยยยมีลูกเถอะค่ะพี่กิ
    #378
    0
  8. #377 11.27pcy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 13:21
    อยากเห็นมาเฟียเลี้ยงลูก55555
    #377
    0
  9. #376 voraporn868 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 03:36
    โอ้ยยยยคุณมาเฟียยุนกิคะ จะจูบปากข้าวก็จูบเถอะค่ะ อย่ามาลีลาได้มั้ยยยยยยลุ้นให้รีบจูบนะเนี่ยยยย มีใจให้ข้าวบ้างยังงงง~><
    #376
    0
  10. #375 SparklingSweet (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 03:07
    เรามาไล่ๆอ่านอีกรอบ เลยลองคิดตามช่วงทล.ของเรื่องดูค่ะ คือรอบแรกที่ข้าวจะโดนขาย ก็คือโดนคุณยุนกิจับจ้ำจี้วันนั้นเลยใช่มั้ยคะ? แล้วก็เป็นวันเดียวกันกับที่ข้าวพังสวนผักของยุนกิทั้งหมดนี่ = คืนแรก วันต่อมาข้าวเผาสวน ย้ายมานอนในบ้าน = คืนที่สอง พอเช้ามาหนีไปกะแท กลางคืนถูกกิจับได้ละก็ต้องจ้ำจี้กะกิอีก อหหหห สรุปจริงๆคุณยุนกิเค้าฟัดข้าววันเว้นวันเลยป้ะคะ? นี่เราเรียงทล.ถูกมั้ย เรื่องทั้งหมดคือแค่3-4วันเอง ถ้าใช่นี่นึกถึงข้าวที่อยากให้ครบๆ6เดือนจะได้ไปสักที กับข้าวท้อง6เดือนนี่อะไรจะเกิดขึ้นกันแน่ คุณมาเฟียดูขยัน แถมไม่ป้องกันอีกต่างหาก รอบแรกว่าเสี่ยงละ รอบสองนี่เต็มๆ นี่รอดูตอนต่อๆไปอีก ดูพร้อมจัดตลอดเวลา55555 นี่ถ้าข้าวท้องจริงๆ อยากรู้เลยค่ะว่าคุณมาเฟียเค้าจะทำยังไงๆๆๆๆๆ ><
    #375
    1
  11. #374 Mlittle (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 01:12
    ขอบคุณที่อัพทุกวันแบบนี้น่ะค่ะ ภูมิใจจจจจ้ จะรออ่านทุกวันเหมือนกันค่าา
    #374
    0
  12. #373 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2560 / 00:04
    โอ้ยยยยยเขินนนนนน ทำไมไม่จูบซักทีล่ะคะ เล่นตัวจริงๆ เลยเธอ เบื่อๆ /มองบน หาเรื่องแกล้งข้าวตลอดอ่ะ สงสารนางเอก แต่ก็ชอบมากนะ55555555555555 (เอ๊ะ! ตกลงจะเอายังไง?) มาต่อบ่อยๆ เด้อ รอพี่ที่ท่าน้ำทุกวันนะ เริฟฟฟ
    #373
    0
  13. #372 SparklingSweet (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:26
    คุณยุนกิโตแล้วนะคะ ไม่ต้องกินนมตามจากเต้าแล้วก็ได้มั้งงงง อ่านตามละเหมือนกินนมแม่เลย ฮืออออออ แซวนะคะคุณมาเฟีย555555 ลุ้นให้จูบข้าวสักที ก็ยังจะเฉียดๆอีก ใจแข็งจังเลยนะคะพ่อพระเอกกก5555
    #372
    0
  14. #371 Markjaega (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:26
    ลุ้นแทบใจจะขาดดด
    #371
    0
  15. #370 kun'chard (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 23:11
    แหมมมมมมมมมม จะจูบก็จูบสักทีเถอะ ลุ้นมากเว่อ ตอนหน้านะคุณยุยกิ จูบเลยๆๆๆๆๆ
    #370
    0
  16. #369 sommharr (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 22:48
    เอาโว้ยยยยยยุนกิ
    #369
    0
  17. #368 Dear_ga (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 22:11
    โอ้ยยยย ลุ้นหัวใจจะงวายว่าก้าจะจุ้บปากมั้ย555 หัวใจนี้เต้นเเรงมากกกกกกกกกกกก ไรท์จ๋าได้โปรดมาลงทุกวัน555555 ไรท์เ้ต่งได้โครตลุ้นระทึก ชอบทำให้รีดเสียขวัญอยู่เรื่อย555 เเต่ยังไงก็เถอะรักไรท์เหมือนเดิม 555 จุ้บๆ ไม่รู้ไรท์เลี่ยนป่าวเเต่ตอนนี้รีดคนนี้เลี่อยนมากๆ555สู้ๆค่าไรท์มาต่อไวๆเเละยาวๆถ้าเป็นไปได้จบเรื่องไปเลย!!555
    #368
    0
  18. #367 BCSD (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 21:35
    โห้ยยยย อยากให้ไรท์อัพทุกวันเลยอ่ะ ชอบบมากกกกกกกก
    #367
    0
  19. #366 58877156 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 21:24
    ไรท์ค่าาาาาทำเล่มนเถอะค่ะอยากได้ๆๆๆมาอ่านนนนนน
    #366
    0
  20. #365 PonyySaranghe. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 20:54
    โอยยแพ้มาก แพ้ไม่ไหวแล้วฮืออออออออ ไรท์สู้ๆค่ะ ชอบฟิคนี้มากๆๆๆๆๆๆ
    #365
    0
  21. #364 ケーキ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 19:58
    ไรท์จะเป็นพระคุณอย่างสูงถ้ามาอัพทุกวันค่ะ
    ยุนกิเเกเป็นคนหื่น เห็นข้าวอ้อนก็ใจอ่อนเเล้ว เเล้วอย่างงี้จะทนไปได้สักกี่น้ำคะคุณชาย จูบน่ะเห็นๆกันอยู่ว่าอยากจูบ เเต่ก็เนียนเป็นจูบที่อื่น ไม่ใจเลยนะคะ ระวังเถ๊อะข่าวหนีไปขึ้นมา คงจะผีเข้าน่าดู

    เม้นให้เยอะขนาดนี้ ไรท์ต้องตบรางวัลให้นะคะ ตอนหน้าจัดncให้หนูเถอะนะ#เดี๋ยวๆ55555
    #364
    0
  22. #363 ll-Preiw (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 19:17
    มาแล้วววววว~~~~ ไรเตอร์บอกจะมาคือจะมาจริงๆ เห้ย ดีใจ~ นี่รอมาทั้งวันเลยยย ขอบคุณค่ะที่มาไวไม่ค้างคาเลย <3

    จะจูบก็ไม่จูบ นี่ลุ้นทุกตัวอักษร ไม่จูบ แต่แทบกลืน -,,- นึกว่าจะมี NC ซะแล้ว ดีนะข้าวอ้อนก่อน เอ๊ะ หรือยิ่งอ้อนพี่กิยิ่งหิว

    เมื่อไหร่จะชัดเจนกันสักทีสองคนนี้~ เพราะตอนแรกนึกว่ายุนกิจะทุ่มข้าวลงเตียงซะอีก แต่นี่หายโกรธไวมาก แกรักเค้าแหละ ยังไม่รู้ตัวอีกกกก

    ยังคงทีมแทฮยองอยู่นะ ขอโมเม้นต์หน่อยยย

    ไรเตอร์ เป็นกำลังใจให้นะคะ รออ่านตลอดแหละ ชอบ เนื้อเรื่องน่าติดตาม มาอีกน๊า
    #363
    0
  23. #362 RealBF (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 19:15
    จะหวงอะไรหนักหนาปากงะ จูบปากสักทีเหอะ ลุ้นแทบขาดใจก้อไม่จูบปากสักที จูบๆๆๆๆสักที มาต่อเร็วๆนะค่ะไรท์ รออ่านอยู่ค่ะ
    #362
    0
  24. #361 nussarimah (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 19:04
    ละมุนปนโหด รู้สึกดีไปอีกแบบบ~ ฟรินนนนนมากกกกกกกก~~
    #361
    0
  25. #360 Villra Devil (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2560 / 18:58
    ทำไมพี่กิละมุนแบบนี้ เป็นคนละคนกับตอนที่แล้วเลยอ่ะ
    #360
    0