Ruthlessly Mafia [BTS x YOU] END มีฉบับ E-book

ตอนที่ 10 : MAFIA 10 :: ไม่เข้าใจ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,122
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 189 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63







MAFIA 10 
ไม่เข้าใจ [100%]











    

ไม่นะ หยุดนะคุณยุนกิ!”  


มือหนาเลื่อนจากหน้าท้องแบนราบไปยังกางเกงขาสั้นตัวเล็ก หญิงสาวรู้ตัวว่าคนบนร่างเอาจริงจึงรีบหนีบขาเข้าหากันแน่น ใบหน้าหวานส่ายแรงๆเมื่อเขาใช้สองมือปลดตะขอกางเกงจนสำเร็จ เธอมองหน้ายุนกิผ่านม่านน้ำตา ถึงแม้จะเลือนรางแต่ยังคงเห็นนัยน์ตาคมดุจ้องมองมามันช่างแตกต่างจากครั้งไหนๆ อธิบายเป็นคำพูดไม่ได้แต่สัมผัสถึงแววตาอ่อนโยนกว่าทุกครั้งที่เคยได้รับ แต่ทว่าความอ่อนโยนนั้นยังแฝงไปด้วยความก้าวร้าวและหยาบคาย เมื่อดวงตาคมกวาดมองพิจารณาใบหน้าสวยทุกตารางนิ้วก่อนจะหยุดที่ดวงตากลมโต เขาเห็นน้ำตาเอ่อล้นอยู่ตลอดเวลาแทนที่จะชินแต่ในใจกลับหน่วงแปลกๆ เขาไม่รู้ว่าต้องทำอย่างไร แต่ที่รู้...ตอนนี้ริมฝีปากแดงฉ่ำตรงหน้ากำลังยั่วยุอยากจะให้เขาโน้มริมฝีปากลงไปประกบใจแทบขาด แต่ต้องหยุดความคิดลงเมื่อริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันและเบนหน้าหลบสายตาของเขา พร้อมกับปล่อยเสียงสะอื้นออกมาในที่สุด


ฮึก


กลัวเหรอ?”


ฮึก ฮื้อ


กลัวแล้วหนีทำไม”   


น้ำเสียงเย็นชาเอ่ยถามขึ้น พร้อมกับสองมือที่บรรจงถอดกางเกงขาสั้นลง เธอกัดปากตัวเองแน่น เขาน่ากลัวเกินกว่าจะกล้ามองหน้าด้วยซ้ำ ได้แต่ปล่อยเสียงสะอื้นออกมาหวังว่าคนใจร้ายจะเห็นใจ


ฉ...ฉัน


รู้ว่าไม่มีทางหนีฉันพ้น รู้ใช่ไหม?”


พรึบ!!


ยุนกิดึงกางเกงขาสั้นตัวเล็กออกจนสำเร็จและโยนทิ้งลงข้างเตียงนอนอย่างไม่ใยดี เธอเบิกตากว้างเพราะความรวดเร็วยังไม่ทันได้ตั้งตัว ผู้ชายคนนี้ร้ายกาจมากกว่าที่เธอคิดหลายพันเท่า


ไม่นะ อย่าทำแบบนี้ ฮึก ฉันไม่เอา”   


เธอร้องขอความเห็นใจจากอีกฝ่าย ไม่ใช่ประสีประสาจนไม่รู้ว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้น เขาเอาจริงแน่ๆและเธอไม่อยากมีอะไรกับคนใจร้ายเป็นครั้งที่สอง


ยุนกิปล่อยมือออกจากชั้นในตัวจิ๋วที่ทำท่าจะถอดตามออกไป สองแขนแกร่งยันเตียงนอนกักขังร่างบางเอาไว้ รอยยิ้มร้ายผุดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลา


หึ คนทำผิดต้องถูกลงโทษ


แต่ไม่ใช่แบบนี้ได้ไหม ฮึก”   


ใบหน้าน่ารักเบะออกและร้องไห้อย่างหนัก ตรึงสายตาให้คนใจร้ายจ้องมองความใสซื่อไร้เดียงสาของเธอเหมือนลูกแมวน้อย พลางคิดว่าตัวเขาเองน่ากลัวขนาดนั้นเลยหรือไง เพราะที่ผ่านมาสาวสวยมากมายที่เคยร่วมหลับนอนกับเขาต่างร่าเริงเมื่อรู้ว่ากำลังจะตกเป็นของมาเฟียหนุ่ม ยกเว้นแต่หญิงสาวตัวเล็กคนนี้ที่เอาแต่ร้องไห้เมื่อถูกถอดกางเกงตัวนอกออกไปเท่านั้น


ภาพเหตุการณ์ที่เธอเคยตกเป็นของเขาปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง ใบหน้าหวานที่เปรอะเปื้อนด้วยน้ำตาและสีหน้าทุกข์ทรมาน…ไม่ต่างจากวันนี้


มีแต่ความรู้สึกของมาเฟียไร้หัวใจเท่านั้นที่แตกต่างออกไป ยุนกิเถียงกับตัวเองอยู่นานว่ามันคงเป็นเรื่องเพ้อเจ้อแต่ไม่ใช่...วันนั้นเขาขืนใจเธอเพราะอารมณ์โทสะจนลืมยับยั้งผิดชอบชั่วดี แต่วันนี้เขาอยากจะขืนใจคนตัวเล็กเพราะจิตใต้สำนึกสั่งการออกมาว่าต้องครอบครองเธอคนนี้อีกครั้ง ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ...


ไม่มี อยากได้ก็คืออยากได้


หยุดร้องไห้สักที มันน่ารำคาญ!


ฮึก


เพราะฉันจะไม่หยุด กลางทะเลมันส์ดีนะ อยากลองดูไหม?”


คุณมันบ้า!! คุณไม่รังเกียจฉันแล้วหรือไง?!”


คร่อมจนจะได้กันขนาดนี้ รังเกียจไหมคิดเอาเอง


แต่ฉันรังเกียจคุณ! ออกไปนะ!


อย่าให้ได้ยินว่าคราง


คนบ้า อ๊ะ!”  


เสียงหวานร้องลั่นเมื่อถูกแขนแกร่งกระชากให้ลุกขึ้นนั่ง ก่อนที่เขาจะจัดการถกชายเสื้อยืดที่เธอใส่อยู่ถอดออกให้พ้นจากลำตัวและโยนทิ้งลงข้างเตียงอีกเช่นเคย ก่อนจะผลักร่างบางให้นอนหงายลงอีกครั้งและตามมาคร่อมทับอย่างรวดเร็ว แน่นอนว่าสิ่งแรกที่เข้ามาทักทายคือหน้าอกคู่สวยภายใต้ชั้นในสีครีมอ่อน ปลุกความดิบเถื่อนในตัวยุนกิให้ตื่นทุกรูขมขน ยอมรับแมนๆว่าร่างกายตรงหน้าช่างสวยไร้ที่ติไปทุกส่วน ได้กันครั้งนั้นเขาไม่ได้ถอดเสื้อของเธอ นับว่าเป็นครั้งแรกที่ยุนกิต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ลงคอเพราะความใหญ่โตสมส่วน 


ซ่อนรูปอย่างที่เขาคิดไว้ไม่มีผิด


เพี๊ยะ!!


เพราะมัวแต่ตะลึงกับหน้าอกหน้าใจจนถูกมือเล็กๆฝาดเข้าที่ลำแขนแกร่งอย่างแรงจนร้องลั่น ตวัดสายตาคาดโทษจนคนใต้ร่างชะงักมือเก็บแทบไม่ทัน ทำหน้ากลัวเป็นลูกแมวน้อยแป๊บเดียวเท่านั้นก่อนจะพยศขึ้นมาอีกครั้ง สองมือดันตัวยุนกิให้ออกไปแต่มีหรอที่ความหน้าด้านของมาเฟียหนุ่มจะลดลง


เป็นบ้าหรือไงมาถอดเสื้อฉันหะ! เอาเสื้อกับกางเกงฉันคืนมานะ!!  


ข้าวร้องไห้โวยวาย ได้แต่เอาสองมือเล็กๆบดบังร่างกาย ยุนกิมองตามก็ได้แต่ร้องในใจว่าไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว


หยุดดิ้นแล้วยอมฉันซะดีๆ


ไม่!! คุณมันหน้าด้านที่สุด!!


ยอมฉันแล้วฉันจะปล่อยเธอไป


ว...ว่าไงนะ!?”   


ข้าวเบิกตากว้าง แทบไม่เชื่อหูตัวเอง สิ่งที่ได้ยินเธอหูฝาดหรือว่า...


ตามนั้น มีข้อแม้แค่ไม่กี่อย่าง แลกกับอิสระของเธอ


คุณพูดจริงเหรอ!”


แน่นอน


“...”


ข้อแรกคือยอมทุกอย่างที่ฉันต้องการ ส่วนข้อสอง


“...”


ครางดังๆ







CUT 

Password = คำว่า มินยุนกิ ภาษาอังกฤษตัวพิมพ์เล็กทั้งหมด ไม่เว้นวรรค






วันต่อมา


ถึงจะได้นอนไปแค่ไม่กี่ชั่วโมงก็เถอะ แต่เป็นเพราะนิสัยตื่นเช้าของมาเฟียหนุ่มจึงตื่นก่อนคนข้างๆที่หลับน้ำลายยืดไม่มีทีท่าว่าจะรู้สึกตัวสักทีแต่ยุนกิก็ไม่ได้ปลุกเธอแต่อย่างใด แค่ขยับตัวออกมาให้ข้าวได้นอนสบายๆหลังจากที่เขากอดรัดเธอไว้ทั้งคืน ยุนกิเท้าแขนลงกับหมอน เอียงใบหน้ามองหญิงสาวที่ยังหลับสนิท พลางคิดถึงเรื่องเมื่อคืน...น้ำเสียง ใบหน้า ทุกอิริยาบถยังจดจำอยู่ในหัวสมองของเขา ทั้งๆที่ผ่านมามีอะไรกับผู้หญิงมานับไม่ถ้วน เช้ารุ่งขึ้นก็แค่วางเงินให้และเดินออกไปเท่านั้น เขาจำไม่ได้แม้แต่หน้าตาของพวกเธอด้วยซ้ำ 


แต่ครั้งนี้กลับไม่ใช่


อื้อ”  


เสียงหวานดังขึ้นเมื่อเริ่มรู้สึกตัว ข้าวขยับตัวเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้น ปรับแสงสว่างให้ชินกับดวงตาและปรับร่างกายให้ชินกับความเจ็บที่ช่วงล่าง เพราะความเจ็บจึงทำให้เธอจำเรื่องราวต่างๆได้ทันที ก่อนจะหันขวับมองใบหน้าหล่อที่นอนเท้าแขน ตีสีหน้าเย็นชามองอยู่ก่อนแล้ว


พรึบ!


ร่างบางลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็วจึงทำให้เจ็บจี๊ดที่ช่วงล่างจนน้ำตาแทบเล็ดแต่เธอไม่แสดงอาการให้เขาเห็น ก่อนจะใช้สายตาเกลียดชังมองใบหน้าหล่อที่ยังนิ่งเฉยราวกับรูปปั้น ข้าวกลืนน้ำลายลงคอก่อนจะพูดในสิ่งที่ตัวเองไม่มีวันลืมแม้จะผ่านไปหลายชั่วโมงแล้วก็เถอะ


ข้อตกลงของเรา


“...”  


ยุนกิยังคงนอนเท้าแขนในท่าเดิมแต่เบนใบหน้ามองข้าวที่นั่งตัวตรง เอาผ้าห่มคลุมถึงหน้าอก สีหน้าดูจริงจังและมั่นใจที่กำลังจะทวงคำสัญญาที่ได้ตกลงกันไว้เมื่อคืน


คุณบอกว่าจะปล่อยฉันไป ถ้าฉันยอมคุณ


“...”


และฉันก็ยอมคุณแล้วเพราะฉะนั้น—


เดี๋ยวนะ  


เสียงทุ้มขัดขึ้นก่อนจะกระตุกยิ้มร้าย มองใบหน้าหวานที่ซีดเผือกก่อนจะเอ่ยประโยคถัดไปช้าๆ


...?”


ฉันพูดตอนไหน?”







[50%]











 

ว่าไงนะ!!   


เสียงหวานตะโกนลั่นอย่างห้ามอารมณ์ไม่ได้ ทั้งคำพูดและหน้าตาไร้สามัญสำนึกของคนตรงหน้ายิ่งทำให้จุกจนเจ็บไปหมด


เขาจำไม่ได้จริงๆหรือว่าทั้งหมดเป็นเรื่องโกหก หลอกให้เชื่อใจจนถูกเหยียบย่ำร่างกายแทบจะไม่เหลือความเป็นคน


ฮึก


อย่ามาบีบน้ำตาแต่เช้า


คุณทำแบบนี้ทำไม!!”  


ยุนกิลุกขึ้นนั่งก่อนจะตวัดสายตาแข็งกร้าวจ้องมองใบหน้าสวยที่ซีดเผือก ดวงตากลมโตเอ่อล้นไปด้วยน้ำใสๆอีกครั้ง

 

ฮึก คุณทำทำไม!!


คงไม่คิดว่าฉันจะปล่อยเธอไปจริงๆหรอกนะ!


คิดสิ ฮึก ฉันเชื่อคุณ เชื่อจนยอมให้คุณทำอะไรก็ได้!!


หรอ!? งั้นแสดงว่าถ้าเธอไม่ยอมฉันคงเอาเธอไม่ได้สินะ?”


“...”


มั่นใจในตัวเองเกินไปหรือเปล่า อย่างเธอจะสู้อะไรฉันได้!”  


ข้าวนิ่งเงียบ ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาช้าๆ เธอมองใบหน้าหล่อที่ขมวดคิ้วยุ่งด้วยแววตาเย็นชา ความเสียใจมากมายจุกล้นอยู่ในหัวใจ รู้ว่าเขาใจร้ายแต่ก็ไม่คิดว่าจะใจร้ายได้มากขนาดนี้ เรื่องเมื่อคืนคงเป็นสิ่งไร้ค่าสำหรับยุนกิ ที่ไม่นานคงลืมเลือนจางหายไปจากสมอง แต่มันไม่ใช่สำหรับเธอทำไมต้องถูกผู้ชายคนนี้ทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า 


ร้องไห้เหมือนจะตาย! ทำไม? มีฉันเป็นผัวมันน่าเศร้าขนาดนั้นเลย?”  


ยิ่งเห็นเธอร้องไห้ยิ่งทำให้มาเฟียหนุ่มหัวเสียมากขึ้นกว่าเดิม ทั้งๆที่ตื่นมาพร้อมกับอารมณ์ดีแล้วแท้ๆ ในหัวของเขาหยุดคิดถึงเรื่องเมื่อคืนไม่ได้สักวินาทีเดียว จะพูดว่าติดใจก็ได้...เพราะยุนกิไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับผู้หญิงคนไหน เช้าขึ้นมาก็ลืมไปแต่กับเธอเขายิ่งจำ ไม่รู้ว่าคนตัวเล็กจะคิดยังไง


ยุนกิไม่มีวันพูดออกไปหรอกว่าเขาน่ะ อยากให้ข้าวอยู่ใกล้ๆตลอดเวลา ส่วนเหตุผลน่ะเหรอ...


ไม่มีเหมือนเดิม


จะไปไหน!!


ร่างบางลุกจากเตียงนอนทันทีโดยที่ไม่ลืมห่อผ้าห่มให้กับร่างกายตัวเองจนกลายเป็นตัวหนอน กลายเป็นว่ายุนกิถูกแย่งผ้าห่มไป แต่เขาได้จัดการใส่กางเกงไว้เรียบร้อยแล้ว ยกเว้นท่อนบนที่ยังเปลือยเปล่า


จะถามว่าไปไหน!!?”


หึ่ย!! ปล่อยนะ!


มือหนากระชากต้นแขนเล็กจนเธอกระแทกกับแผงอกแกร่ง ร่างกายสูงกำยำตรงหน้ายังคงวอแวกับเธอไม่เลิก


อย่าเดินหนี


จะไปอาบน้ำ!


ยังไม่ได้อนุญาต


ทำไมต้องขออนุญาต คุณไม่ใช่เจ้าชีวิตฉัน!


ให้โอกาสพูดใหม่


ปล่อยสักทีเถอะ!  


แรงน้อยนิดพยายามแกะมือหนาให้ออกจากแขนตัวเอง ทั้งๆที่น้ำตายังไม่หยุดไหลแต่ยังคงแสร้งอวดเก่งไม่ยอมแพ้ ยุนกิมองหน้าเธอที่ก้มต่ำพร้อมกับเสียงสะอื้นหนักขึ้นเรื่อยๆ เขามั่นใจว่าเธอเสียใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนมาก แต่ไม่คิดว่าจะมากขนาดนี้


ร้องทำไมหนักหนาวะ


ฮึก


จะทำให้โมโหจนได้?”


พรึบ!!


เป็นจังหวะเดียวกับที่ข้าวสะบัดแขนออกจากการจับกุมของยุนกิ เธอรีบถอยหลังหนีเมื่อเขาเอื้อมมือมาคว้าไว้อีกครั้ง แต่คว้าไว้ไม่สำเร็จ เมื่อขาเรียวก้าวหนีไปเรื่อยๆทั้งๆที่เขายืนอยู่กับที่ ยุนกิยืนมองร่างบางตัวสั่นระริกที่เงยหน้ามองเขาด้วยแววตาเกลียดชัง 


มันจุกเมื่อถูกมองแบบนั้น จุกจนเดินไปคว้าคนตรงหน้าไม่ไหว ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มค่อยๆเอ่ยประโยคตัดพ้อ


จำไว้ว่าสักวันฉันจะไปจากคุณ


“...”


ไม่ว่าจะช้าหรือจะเร็ว เราจะเป็นแค่คนไม่รู้จักกัน


“...”


ฮึก ฉันจะเกลียดคุณ อึก ฉันจะไม่มีวันให้อภัยคุณเลย!!  


เขาได้แต่ยืนมองสายตาเย็นชาไร้ความรู้สึก น้ำเสียงแข็งกร้าวที่มั่นอกมั่นใจ ก่อนเธอจะหันหลังวิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ 


ปัง!


จะไปไหนก็ไป เพราะต่อให้เธอลงไปอยู่ในนรกขุมที่เท่าไร ฉันก็จะลงไปตามหา

 

 












หลายชั่วโมงผ่านไป


หลังจากที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักในห้องน้ำกว้าง เพราะเสียงประท้วงในท้องเล็กๆทำให้ร่างบางเปิดประตูออกจากห้องน้ำเพราะความหิว เธอออกมาแต่งตัวโดยการค้นหาเสื้อผ้าในตู้ ในนั้นมีชุดมากมายสำหรับผู้หญิงและที่สำคัญเป็นไซส์ที่เธอใส่ได้ทั้งนั้น ตอนนี้ข้าวอยู่ในชุดกระโปรงสั้นสีครีมอ่อน ออกจะแนวคุณหนูไปสักหน่อยก็เถอะ แต่ทั้งหมดในตู้เธอถูกชะตากับชุดนี้ที่สุดแล้ว และที่เห็นว่ายอมออกมาแต่งตัวเพราะเธอมั่นใจแล้วว่าคนใจร้ายไม่ได้อยู่ในห้อง


แอ๊ด


มือเล็กหมุนลูกบิดออกไปก็พบทางเดินไม่กว้างมากนัก แต่รอบข้างเต็มไปด้วยห้องต่างๆมากมาย ข้าวตัดสินใจเดินออกไปยังด้านนอกของเรือที่มีแสงสว่างและแดดอ่อนๆส่องเข้ามา เมื่อไปถึงชั้นบนของเรือยอร์ชก็พบว่ามันไม่ต่างจากในละครที่เคยดูเลยสักนิด ภาพตรงหน้าคือทะเลกว้างสุดลูกหูลูกตา ไม่ว่าจะหันมองไปทางไหนก็เจอแต่น้ำทะเลล้อมรอบไปหมด เรือแล่นด้วยความเร็วไม่มากนัก กลางมหาสมุทรแบบนี้น้ำทะเลใสกว่าที่คิด ร่างบางเดินไปเกาะขอบเรือและกวาดสายตามองไปรอบพื้นน้ำสีเขียวมรกต คลื่นอ่อนๆซัดไปในทิศทางเดียวกันอย่างเป็นจังหวะ สายลมแรงๆกระทบร่างกายจนรู้สึกว่าหนาวเย็นผิดปกติ แถมอาการเจ็บคอ เจ็บในโพรงจมูกถาโถมเข้ามา ข้าวรู้สึกอาการไม่ค่อยดีจึงตัดสินหมุนตัวจะกลับเข้าไปด้านในของเรือแต่ก็ต้องสะดุ้งแรงเมื่อร่างสูงของบางคนยืนซ้อนอยู่ด้านหลัง ย้ำว่ายืนซ้อนเพราะอีกนิดเดียวใบหน้าจะกระแทกกับหน้าอกของเขาอยู่แล้ว


“...”


เธอเงยหน้ามองยุนกิที่มองกลับมาเช่นกัน ไม่มีใครพูดอะไรจนเธอขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ


หลีกไป


อะไรของคุณ ฉันต้องพูดคำนั้นมากกว่านะ


นี่เรือของฉัน ฉันจะยืนตรงไหนก็ได้


ก็ไปยืนตรงอื่นสิ ไม่เห็นหรอว่าตรงนี้มีคนยืนอยู่


เห็น แล้วจะทำไม?”


นี่คุณ!!


นายท่านครับ อาหารพร้อมแล้วครับ   


เสียงลูกน้องของยุนกิดังขึ้นเป็นการห้ามสงครามโดยปริยาย เขาพยักหน้ารับและตวัดสายกลับมาจ้องคนปากดีต่อ


วันนี้ไม่ต้องกินข้าว”  


พูดจบ...ร่างสูงหมุนตัวเดินออกไปจากตรงนี้ทันที ทิ้งเพียงคนตัวเล็กที่ยืนกำมือแน่น เพราะคำว่าไม่ต้องกินข้าวมันช่างทำร้ายจิตใจซะเหลือเกิน เธอจำได้ว่าตัวเองไม่ได้กินอะไรมาตั้งแต่เมื่อวานจนเที่ยงของวันนี้ ยิ่งคิดยิ่งหิวจนน่าโมโห 


เออ ไม่กินก็ไม่กิน!

 

 










เท้าบางกระทืบปึงปังเข้าไปภายในเรือกว้าง สายตากวาดมองหาสักห้องที่น่าจะเป็นห้องครัว และเหมือนโชคจะเข้าข้างเมื่อเธอเจอห้องครัวในเรือแห่งนี้จนได้ ไม่รอช้า ข้าวกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความหวัง เอาเถอะ ห้องครัวต้องคู่กับของกินแน่นอน


กึก!


แต่ดันมีลูกน้องของยุนกิยืนล้างจานอยู่น่ะสิ


คุณผู้หญิงมีอะไรหรือเปล่าครับ?”  


ชายผู้นั้นหยุดสิ่งที่กำลังทำอยู่และหันมาถามเธอที่ยืนหมุนตัวไปมาๆด้วยท่าทางมีพิรุธ


มาหาอะไรกินน่ะ


อ๋อ ในนี้ไม่มีอะไรเหลือแล้วล่ะครับ


หะ!?”   


ข้าวอ้าปากกว้าง กวาดสายตามองไปรอบๆก็พบแต่เคาเตอร์ครัวซึ่งว่างเปล่าเหมือนที่คนตรงหน้าบอกจริงๆ


แต่ยังไม่อยู่อีกอย่างที่พอจะกินได้


ข...ขนมห่อนั้นน่ะ ฉันขอได้ไหม”  


พลางชี้ไปยังขนมปังสอดไส้ครีมที่ตั้งอยู่บนโต๊ะไม่ไกล


ไม่ได้หรอกครับ


ทำไมล่ะ!?”


นายท่านสั่งไว้ว่าห้ามให้อะไรคุณผู้หญิง ถ้าคุณผู้หญิงอยากทานให้ออกไปหาท่านข้างนอกครับ  


ออกไปหางั้นเหรอ จ้างให้ก็ไม่ไปเด็ดขาด เหอะ!






[100%]


#ฟิคมาเฟียยุนกิ



TBC.

ไม่แน่ใจว่าคือฉากสวีทเป็นยังไง555555 เพราะคาแร็คเตอร์ยุนกิดิบเถื่อนมาตั้งแต่ต้น คนเถื่อนยังไม่หวานง่ายๆขอให้ทุกคนตั้งใจรอ แต่จะมีหวานแบบแบดๆ หวานแบบเจ้าตัวเองก็ยังไม่รู้ตัวออกมาเรื่อยๆแน่นอนค่ะ อย่างเช่นฉากที่ไปยืนซ้อนหลังนางเอก นั้นคือนางตั้งใจไปยืนใกล้ๆนะ พอเขาหันมาเจอก็แถจนสีข้างถลอก ประเภทอยากเข้าใกล้แต่ไม่รู้จะทำยังไงอะ เนียนนนน -..-

100% ตอนนี้น้อยไปหน่อย ขอแก้ตัวตอนหน้าจ้า ยังไงก็คอมเม้นท์เล่าสู้กันฟังด้วยเด้ออ รออ่านอยู่จ้า ม๊วฟ -..-

สกรีมแท็ก #ฟิคมาเฟียยุนกิ 
ทวงฟิคและอ่าน NC  @Pimtae_95





B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 189 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,067 ความคิดเห็น

  1. #2067 creammy2000 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 10:50
    ทำไมใส่รหัสncไม่ได้ง้ะะะะะ
    #2,067
    0
  2. #1955 Loveunupang (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 เมษายน 2561 / 20:48
    คาร์แลคเตอร์พระเอกนี่โดนใจ จิมๆ
    #1,955
    0
  3. #1638 Bunny JK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 ธันวาคม 2560 / 00:17
    หลอกแบบนี้ไม่ดีนะคะ... ถ้าน้องหนี ระวังคุณพี่ร้อนรนกับการหาน้องนะคะ
    #1,638
    0
  4. #456 SXRXCHXYX (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2560 / 19:22
    ยุนกิใจร้ายยยย
    #456
    0
  5. #316 ll-Preiw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2560 / 19:56
    เห้ยยย จริงๆแอบน้อยใจว่าทำไมไรเตอร์หายไปนาน เอ้า ไม่แจ้งเตือนนิ งงเลย หายงอนละ 5555

    ยุนกิคนซึนค่ะ (เฬวด้วย) กลัวอ่ะ ไรเตอร์แต่งดีจนกลัวยุนกิ ><' แต่อึ้งล่ะซี้~ ข้าวหนักแน่นนะ เหอะ ขอให้ต้องตามง้อ ข้าวอย่าใจอ่อน ห้ามยอม !

    ทีมแทฮยองนะตอนนี้ ยุนกิหลบไป ทั้งหลอก ทั้งโหด ใครจะทีมแก๊ (แต่ตอนหน้าๆอาจเปลี่ยนใจ /อ้าว)

    เดี๋ยวจะเม้นตอนต่อไปด้วยนะคะ อ่านแปปนึง
    #316
    0
  6. #312 Mlittle (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 19:27
    ได้แล้วๆๆ รอตอนถัดไปปปป
    #312
    0
  7. #310 SparklingSweet (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 01:23
    ข้าวไม่ได้ร้องไห้เสียใจที่ได้ยุนกิเป็นสามีค่ะ ข้าวร้องเพราะยุนกิโกหก นิสัยไม่ดีเลย ขอให้ข้าวหนีได้เร็วๆนะ หมั่นไส้พระเอกเหลือเกิ้นนนนนนน55555555555555555
    #310
    0
  8. #309 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 22:39
    เอาอีกแล้วนะคะ อยากให้ข้าวอยู่ใกล้ๆ แต่ไม่มีเหตุผล ได้หรองงเว่ออ่ะ

    สงสารข้าว ทำใจดีๆ นะลูก หนูยังต้องอยู่กับนายท่านอีกนาน ยอมๆ เขาไปเถอะ เพราะเราจะได้อ่าน nc กัน อุ๊บส์!555555555555

    คุณยุนกิก็โหดไป๊ ใจดีกันหน่อยไม่ได้รึไงนะ ขอโหมดละมุนๆ บ้างได้มั้ยยย ปูเสื่อรอเรยยยย
    #309
    0
  9. #307 Pakkadum. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 20:18
    โหดร้าย นางเอกอ้วนหรอถึงกับต้องสั่งห้ามกินนะ ชิส์!!!
    #307
    0
  10. #305 chuleeporn5508 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 18:26
    สนุกมากกกกกกก มาต่อน้าาาา
    #305
    0
  11. #304 DaraKim (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 18:19
    กรี้ดดดดดดด รอออ
    #304
    0
  12. #303 ケーキ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 18:13
    กิเอ้ย ซึนสุดๆ 5555 ปากกับใจให้ตรงกันหน่อยซี่ ไรท์อัพน้อยตอนหน้าก็มาอัพไวๆน้า ชดเชยเลยยย><
    #303
    0
  13. #301 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 20:05
    แบบนี้ก็ได้หรอ? ซึนสุด ทำไงดีล่ะข้าว ลืมๆ สัญญานั่นไปเถอะ55555555555555 ไรท์มาต่อได้แย้ววว คิดถึงงงง
    #301
    0
  14. #298 Mlittle (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 22 กรกฎาคม 2560 / 15:32
    มาต่อเหอะ
    #298
    0
  15. #297 ll-Preiw (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 22:39
    รออยู๊~~~~~~~
    #297
    0
  16. #289 Prawga (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 17:07
    ว่าล่ะ...ติดขนาดนี้ใครจะยอมปล่อกันค่ะ ข้าวววววว
    #289
    0
  17. #288 Chemie9397 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 07:42
    นั่นนนนนน นิสัยเสียนัก
    #288
    0
  18. #287 ammarin2480 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 06:17
    เห็นม้ะว่าแล้วพี่แกไม่ทำตามที่พูดหรอก แหม่เจ้าเล่ห์ยะเราอ่ะ5555
    #287
    0
  19. #286 voraporn868 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 01:45
    น่านไงชั้นว่าแร้ว พี่แกไม่ทำตามหรอก เขาติดใจด้วยอีก -,,- นี่อ่านnc ลุ้นให้พี่ก้าจูบปากมากอะ จะหวงไปไหนง่ะ แหม่แอบหวั่นไหวก้อบอก อย่ามาทำเก๊กค่ะคุนมาเฟีย
    #286
    0
  20. #285 Markjaega (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 23:38
    ยุนกิ!!!ร้ายเกินไปแล้ววว
    #285
    0
  21. #284 by-momay (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 22:30
    ฉันพูดตอนไหน!!!!? มินยุนกินายมันร้าย ได้เขาแล้วไม่ปล่อยเขาอีกแล้วจะพูดทำไม...นางเอกจะไม่เชื่อใจเอานะ
    #284
    0
  22. #283 kasinee151142 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:53
    อิพี่หิร้ายเหลือเกิน พ่อคุณเอ้ยยย นางเอกยอมเเล้วยังไม่ทำตามสัญญาอีก นิสัยไม่ดีเลยนะเราอะ
    #283
    0
  23. #282 SparklingSweet (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:08
    ว่าแล้วว่าคุณยุนกิต้องหลอกข้าว ละก็หลอกจริงๆด้วย ร้ายมากเลยค่ะ55555555 ยังไม่ได้โดดไปอ่านฉากนั้นเลย แค่นี้เค้าก็เขินแทนข้าวแล้ว ><
    #282
    0
  24. #281 Mlittle (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 21:04
    จูบกันสักเททททททททท ต่อเลยๆ
    #281
    0
  25. #280 Smile Kato (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2560 / 20:57
    อ๊ากกกสงสารนางโดนต้มนับครั้งไม่ถ้วน หลอกทั้งพี่ทั้งน้องจริงๆ
    #280
    0