[BTS x YOU] My son sweet

ตอนที่ 4 : My son 04 :: เด็กดื้อ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,316
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 127 ครั้ง
    5 มิ.ย. 60



My son 04
เด็กดื้อ [100%]






22.50 น.

ก๊อกๆๆ

          “จองกุก”

          “...”

          “หลับแล้วหรอ”

เงียบ.. 

          ตั้งแต่ตอนนั้นจองกุกก็ไม่ออกจากห้องอีกเลย อาจจะนอนหลับไปแล้ว

          “พรุ่งนี้พี่ต้องออกไปทำงานแต่เช้า”

          “...”

          “จะทำอาหารไว้ให้นะ”

          “...”

          ยังเงียบค่ะ ฉันผิดหรอ ฉันผิดอะไรที่ต้องมาโกรธ ไม่ใช่ฉันหรอที่ต้องโกรธอะ หึ่ย


















-Jungkook-


          มี๊จะไม่เข้ามาง้อกุกจริงๆใช่มั้ย..

          กุกนอนอยู่บนเตียงกว้างแค่คนเดียว เหงามากๆ กุกเป็นเด็กที่ไม่มีใครรักเลยฮะ จินจ๋าก็ทิ้งกุกไป ทิ้งให้อยู่กับผู้หญิงที่ไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ตื่นมากุกตกใจมาก ร้องไห้เป็นเด็กหกขวบเลยฮะ แต่ไปๆมาๆมี๊สวย ใจดี กุกเลยค่อยๆทำใจอยู่กับเธอไปเพราะคิดว่าจินจ๋าต้องมีเหตุผลที่ทำแบบนี้ กุกเชื่อว่าอีกไม่นานจินจ๋าก็ต้องกลับมารับ 

          “เง้อ”   กุกนอนมองเพดานสีครีม กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงใหญ่พลางคิดเรื่องราวเมื่อตอนหัวค่ำ มี๊ดุ เธอดูหงุดหงิดมากเมื่อกุกทำอะไรไม่ได้ดั่งใจ เอะอะก็ร้องไห้แยๆใส่ กุกรู้ตัวว่างี่เง่า แต่กุกจะทำยังไง..

          กุกจำอะไรไม่ได้ จำเรื่องราวที่ผ่านมาไม่ได้สักอย่าง พอพยายามจะคิดถึงมันก็ปวดหัวตุบๆทุกครั้ง มันทรมานมากฮะ 

          กุกรู้สึกโดดเดี่ยว เป็นคนไม่มีค่า ไม่มีใครรัก ไม่มีใครต้องการ 

          แค่ตัวเองกุกยังจำไม่ได้ แล้วใครที่ไหนจะมารักกุกล่ะ จริงมั้ย..






















วันรุ่งขึ้น..
09.30 น.

          เง้ออ แสงสว่างเริ่มสาดส่องเข้ามาทะลุผ่านม่านผืนสวย กุกค่อยๆลืมตาก็พบว่าตอนนี้สว่างแล้ว กุกหันไปมองนาฬิกาบนหัวเตียงก็พบว่าเป็นเวลาเก้าโมงกว่าๆ

          รู้แบบนั้นกุกรีบเด้งตัวขึ้นยืนและวิ่งออกจากห้องทันที สายตากวาดมองหาคนตัวเล็กรอบห้องแต่ก็ไม่พบ ทุกอย่างเงียบสงัดราวกับว่าตอนนี้กุกอยู่ที่นี้คนเดียว

          ‘พรุ่งนี้พี่ต้องออกไปทำงานแต่เช้า’

          จู่ๆเสียงใสๆก็แล่นเข้ามาในโสนประสาท มี๊พูดไว้เมื่อคืนนี่นา ป่านนี้คงออกไปทำงานแล้วจริงๆสินะ กุกคอตกทันทีเมื่อรู้ว่าต้องอยู่คนเดียว เดินกลับเข้าไปในห้องของตัวเองเงียบๆและล้มตัวลงนอนบนเตียงใหญ่อีกครั้ง อยากตามมี๊ไปด้วยจัง กุกเบื่อ กุกไม่อยากอยู่คนเดียวอีกแล้ว อยู่คนเดียวในโรงพยาบาลมาตั้งนานยังไม่พออีกเหรอ 

          ไม่มีใครรักกุกจริงๆใช่มั้ย อึก..























16.00 น.

          ไม่รู้เป็นครั้งที่เท่าไหร่ที่กุกมองไปที่ประตู นี่ก็เย็นมากแล้วทำไมมี๊ยังไม่กลับอีกนะ ว่าแล้วก็ถอนหายใจหนักๆ เบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะหยิบรีโมทกดเปลี่ยนช่อง เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาก็ไม่มีอะไรดูเหมือนเดิม

          “เง้อออ”

ติ๊งต๊องงง

          เฮือกกก เสียงออดดังขึ้น รู้สึกได้ว่ากรามแทบค้างเพราะยิ้มกว้างแบบไม่เคยยิ้มมาก่อน กุกรีบเด้งตัวขึ้นและวิ่งไปที่ประตู ไม่ส่องตามงตาแมวอะไรทั้งนั้น ปลดล็อคห้องและเปิดประตูออกด้วยความเร็ว

          “กลับมาแล้วเหรอฮะมี๊.. พะ..พวกคุณเป็นใคร!!”   ไม่ใช่คนตัวเล็กอย่างที่คิดไว้แต่กลับเป็นผู้ชายหน้าตาดีสองคนยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าประตู

          “จองกุก พวกกูคิดถึงมึงแทบแย่!”

          กู? มึง? เหรอ..

          “กุกไม่รู้จักพวกคุณ”

          “ค่อยๆนึกนะเพื่อน กู..แทฮยอง แล้วนี่ จีมิน ลูกสมุนแก๊งอัธพาลประจำโรงเรียนโดยมีมึงเป็นหัวหน้าไงฮ่าๆ.. นึกออกยัง?”

          เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย ช่วยกุกด้วย อึก!




[30%]







          “อย่าเข้ามานะ!!”   กุกไม่ไว้ใจคนดำๆกับคนเตี้ยๆตรงหน้าประตูเลยสักนิด ถึงสรรพนามที่สองคนนั้นเรียกกุกจะดูสนิทสนมมาตั้งแต่ชาติปางก่อนก็เถอะ 

          “เห้ยๆ อย่าพึ่งปิดประตูไอจองกุก”   คนตัวเตี้ยแก้มย้วยๆดันประตูกลับมาเมื่อกุกทำท่าจะปิดมัน อะไรกันเนี้ยคนพวกนี้ คอยดูนะกุกจะฟ้องมี๊!

          “กุกไม่รู้จักพวกคุณนิ!”

          “พวกกูเป็นเพื่อนมึงไง แทฮยองกับจีมิน นึกดินึก”   คนที่ชื่อแทฮยองจิ้มที่หน้าอกตัวเองและจิ้มไปที่จีมินที่พยักหน้าหงึกๆตาม กุกหรี่ตามองทั้งสองคน แน่นอนว่าไม่คุ้นหน้าเพราะกุกจำอะไรไม่ได้เลย

          แต่จะบอกว่าเป็นเพื่อนกันก็จะดูใจร้ายเกินไปถ้ากุกไล่พวกเขากลับ

          “เข้ามาก่อนก็ได้”   แทฮยองกับจีมินรีบเข้ามาตามคำอนุญาติของกุก ทั้งสองคนมองซ้ายมองขวา มองไปรอบๆห้องอย่างสำรวจ

          “มึงอยู่กับใครอะ”

          “กับมี๊ของกุก”   จีมินกับแทฮยองเหวอเล็กน้อยเมื่อได้ยินสิ่งที่กุกพูดไป อะไร ทำไม? มันแปลกมากรึไงฮะ กุกไม่ชอบหน้าสองคนนี้เอาซะเล้ย

          “มึงเปลี่ยนไปมากๆอะจองกุก”   แทฮยองพูดขึ้น หันมองหน้าจีมินที่พยักหน้าหงึกๆตามอีกครั้ง เปลี่ยนไปยังไง กุกก็เป็นของกุกแบบนี้ อย่ามายัดเยียดเอาอย่างอื่นมาให้กุกทำเลยนะ กุกไม่ชอบ

          “เรื่องของกุก ถ้าพวกคุณไม่มีธุระอะไรก็กลับไปได้เลย”

          “อ้าวไอนี้ จะไล่พวกกูลูกเดียวเลย”   จีมินขมวดคิ้วแน่น ถือวิสาสะเดินไปนั่งลงบนโซฟาในโซนห้องนั่งเล่น กุกจำเป็นต้องเดินตามพวกเขาไปและนั่งลงฝั่งตรงข้าม 

          “มึงก็แค่ความจำเสื่อมชั่วคราว”   จู่ๆแทฮยองก็พูดขึ้น สายตาคมฉายแววจริงจังขึ้นมา 

          “แล้วไงฮะ?”

          “พวกกูก็จะช่วยให้ความจำมึงกลับมาเร็วๆไง”

          “ใช่ มึงรู้มั้ยจองกุก ..ว่าคู่อริกำลังกระหน่ำเข้ามาเล่นงานแก๊งค์เราเมื่อรู้ว่ามึงไม่อยู่”   พวกนี้พูดเรื่องอะไรกันกุกไม่เข้าใจ คู่อริอะไร กุกมีคู่อริเยอะขนาดนั้นเลยเหรอ บ้าไปแล้ว สองคนนี้ต้องบ้าไปแล้วอ่ะ หึ่ย เมื่อไรมี๊จะกลับเนี่ย

          กุกนั่งกำมือแน่น ฟังเรื่องราวที่ไม่คุ้นหูออกมาจากปากคนตรงข้าม จู่ๆก็ปวดหัวตุบๆ งื้อ กุกปวดหัวอีกแล้วง่ะ กุกไม่อยากฟัง

          “เห้ยมึงเป็นไรอะ เหงื่อแตกเต็มเลย”

          “อย่ามายุ่งกับกุก!”

          “มันเป็นไรว่ะ”   จีมินกับแทฮยองมองหน้ากันลั้กลั้กเมื่อเห็นกุกเอามือกุกศรีษะ อึก ปวดหัวมากๆเลย ทำไมจู่ๆก็ปวดขึ้นมาทุกครั้งเมื่อมีใครพยายามจะเล่าเรื่องแปลกๆให้กุกฟัง

          “อึก!”   กุกลืมกินยานี่นา กุกลืมกินยาหลังอาหารตั้งสองมื้อ

แอ๊ดดดดด

          “ทำอะไรกันน่ะ”

          เสียงหวานๆของบางคนดังขึ้น กุกเงยหน้าขึ้นมองก็พบใบหน้าของคนตัวเล็กที่ขมวดคิ้วเป็นโบว์

          “มี๊”









-YOU-


          แล้วนั้นเด็กที่ไหนมานั่งอยู่ในห้องของฉัน

          “มี๊”   จองกุกลุกขึ้นจะโซฟา รีบวิ่งมาหาฉันและสวมกอดอย่างรวดเร็ว

พรึบ

          “งื้อมี๊..คิดถึงมี๊”

          “เดี๋ยวๆ”   ฉันค่อยๆดันไหล่หนาของจองกุกออก เงยหน้ามองเด็กตัวสูงที่เบะปากเหมือนจะร้องไห้ 

          “เป็นอะไรหึม?”

          “กุกปวด..เอ่อ ปะ..เปล่าฮะ”   เด็กนี่ทำหน้าเหมือนนึกอะไรขึ้นออกและหยุดพูดทันที ก่อนจะมองไปที่เด็กวัยรุ่นน่าจะรุ่นๆเดียวกับจองกุก

          สองคนนั้นลุกขึ้นยืนพรึบ ก่อนจะโค้งตัวให้ฉันเป็นการทักทาย

          “สวัสดีดีครับ พี่..เป็นดาราใช่มั้ย?”   เด็กแก้มกลมๆถามขึ้นก่อนจะยิ้มเขินๆออกมา ส่วนเด็กอีกคนนึงจ้องหน้าฉันและยิ้มกว้างจนปากเป็นรูปสี่เหลี่ยม

          เอ่อ ไม่ได้เป็นดารา..กูเป็นนางแบบ

          “จริงด้วย!”   สองคนนั้นใช้ข้อศอกกระทุ้งกันไปมาเหมือนจะตกลงอะไรกันสักอย่าง เอ่อ..เด็กพวกนี้มันเป็นอะไรกันคะ

          “พะ..พวกผมเป็นเพื่อนสนิทจองกุกครับ”

          “ผมแทฮยอง ส่วนหมอนี้จีมิน”

          “อ๋อ จ่ะ ^^”   ฉันยิ้มหวานโปรยเสน่ห์ เด็กอ้าปากค้างอย่างตกตะลึงก่อนจะมีสีแดงฝาดปรากฏที่แก้มของทั้งสองคน

          เด็กมันเขินฉันเหรอ -_-

          “พี่ซึงมีสวยจังเลยครับ ><”

          “ฮ่าๆๆ ไม่หรอกจ่ะ”

พรึบ!

          จู่ๆร่างสูงของลูกชายก้าวออกมายืนตรงหน้าฉันทันที ก่อนจะยกมือหนาสองข้างประคองใบหน้าของฉัน

          “อะ..อะไรจองกุก”

          “หยุดยิ้มเดี๋ยวนี้นะมี๊!”   เขาพูดด้วยน้ำเสียงหงุดหงิด ก่อนจะใช้นิ้วโป้งทั้งสองข้างกดที่ริมฝีปากของฉันแรงๆหวังจะลงโทษ 

          อะไรของเขาเนี้ย

          “อื้อ เอ็บอ๊ะ”

          “ก็มี๊ยิ้มทำไมเล่า!”   

          ฉันดันมือของจองกุกออกอย่างอารมณ์เสีย อะไรของเขานะ ไม่ให้ยิ้มอีก จะให้ร้องไห้รึไงไอเด็กบ้า!

          “เอ่อ..พวกผมของเซลฟี่กับพี่ซึงมีสักเจ็ดแปดรูปได้มั้ยครับ ><”   จีมินพูดขึ้นและบิดตัวไปมาด้วยความเคอะเขิน เอาล่ะไอเด็กพวกนี้ ไม่เคยเจอคนดังกันรึไงยะ

          “ได้สิจ๊ะ ^^”

พรึบ!

          แต่จู่ๆร่างบางๆของฉันก็เซออกไปจากตรงนี้เล็กน้อยเพราะไอเด็กผีมันผลักออกมา ก่อนจะย่างกรายไปหาเพื่อนที่ตัวเองถือโทรศัพท์เตรียมตัวจะเซลฟี่

          “ถ้าพวกคุณบอกว่ากุกเป็นหัวหน้าแก๊งอันธพาลและมีพวกคุณเป็นลูกน้อง..”   จองกุกเว้นช่องว่างคำพูด น้ำเสียงและสีหน้า แววตาทุกอย่างล้วนไม่ใช่จองกุกกี้ แต่เป็นจอนจองกุกจริงๆ 

          สายตาแข็งกร้าวบวกกับน้ำเสียงเย็นยะเยือกนั้น

หงึกๆๆ

          จีมินและแทฮยองมือสั่นระริกคล้ายเจ้าเข้า พร้อมใจกันพยักหน้าให้ร่างสูงอย่างไม่รีรอ

          “กุกของสั่งให้พวกคุณกลับบ้านไปซ่ะ”   ก่อนที่นิ้วเรียวใหญ่จะชี้ไปยังประตูทางออก ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทั้งสองจะทำยังไง

          “งั้น..เดี๋ยวพวกกูมาหาใหม่นะ ปะ..ไปเว้ย!”

ฟิ้ววววววว

          อ้าว ไม่เซลฟี่แล้วเหรอ

ปัง!

          เสียงปิดประตูดังสนั่น ภายในห้องกว้างสุดหรูเหลือเพียงฉันกับลูกชาย 

พรึบ!

          จองกุกหันขวับมาทางฉัน เขาจ้องหน้าฉันนิ่งด้วยแววตาดุดัน เดี๋ยวนะ ฉันทำอะไรผิด

          “ปะ..เป็นอะไรน่ะจองกุก”

          ทะ..ทำไมต้องติดอ่างฟะ

เบะ..

          คือผิดคาด ใบหน้าหล่อๆเบะปากเหมือนเด็กน้อยอีกครั้งหลังจากอยู่กันสองคน สรุปเป็นไบโพล่าเหรอ..

          “มี๊ง่ะ!”

          “อะไร?”

          “ถ้ามี้ยังยิ้มแบบนั้นให้ผู้ชายไหนอีก กุกจะไม่เบะใส่แล้วนะ แต่กุกจะ..”   เด็กน้อยปรี่ตรงมาประชิดตัวฉัน ก่อนจะรอบเอวบางไว้ในอ้อมกอด เขาค่อยๆโน้มใบหน้าลงมาจนรู้สึกถึงลมหายใจของกันและกัน

          “กุกจะบี้มี๊ให้แหลกคาเตียงไปเลย”

          ดะ..เดี๋ยว

          “พูดอะไรน่ะ!”   ฉันดุจองกุกทันที พูดอะไรเป็นเด็กเป็นเล็ก ตงเตียงอะไร

          “พูดจริงๆนะฮะ”

          “หัดทะลึ่งเหรอ?”









-Jungkook-

          
          กุกบีบเอวคอดเบาๆจนคนตัวเล็กในอ้อมกอดสะดุ้งเล็กน้อย ใบหน้าหวานขึ้นริ้วสีแดงอย่างเห็นได้ชัด มี๊ทำเป็นดุกลบเกลื่อนความเขินกุกรู้น่า

          น่ารักจังเลยคนตัวเล็กเนี้ย

          “ไม่เห็นต้องหัดเลยนิฮะ”

          “ปล่อยเลยนะ!”

          “มี๊อย่าขัดใจกุกได้มะ!”

          เอาเถอะ กุกรู้ตัวว่าตัวเองเอาแต่ใจคล้ายๆคนเป็นไบโพล่า แต่บางทีกุกไม่รู้ตัวเองด้วยซ้ำ เหมือนกับว่าความรู้สึก สันดานลึกๆของตัวเองต้องการแบบนี้ แต่กุกคนใหม่แค่ยังไม่คุ้นชินกับมันก็เท่านั้นเอง

          บางทีกุกยังรู้สึกอยากขย้ำคนตัวเล็กนี้ให้เละตุ้มเปะไปซะจริงๆ

          “จองกุกนั้นแหละอย่าเอาแต่ใจ”   มี๊ดุกุกอีกครั้ง ทำไมอะ ก็คนมันหงุดหงิด มี๊ใครใครก็หวง กุกผิดเหรอฮะ มี๊ไปยิ้มให้สองคนนั้นซะจนพวกมันหน้าแดง ให้ตายเหอะ 

          รู้ว่าสวย.. คิดว่าสวยแล้วจะทำอะไรก็ได้เหรอ?



[70%]







          “ห้ามยิ้มแบบนี้ให้ใครอีกนะฮะ”   กุกก้มใบหน้าลงให้ระดับเดียวกับใบหน้าสวย มี๊เงยหน้าขึ้นพอดีทำให้สายตาของเราผสานกัน 

          ตาสวยจัง 

          คนอะไรสวยเป็นบ้า กุกจะทนได้ไง?

          “ปล่อยก่อนนน”   มือเล็กดันไหล่กุกเบาๆ กุกยอมปล่อยคนตัวเล็กออกแต่โดยดีก่อนจะฉีกยิ้มกว้างๆให้ 

          “เหนื่อยมั้ยฮะ? กุกไปหยิบน้ำให้นะ”   ไม่รอคำตอบ เท้าทั้งสองข้างกึ่งเดินกึ่งวิ่งไปในห้องครัว ตรงไปที่ตู้เย็นและหยิบเหยือกน้ำเปล่าเย็นเฉียบรินใส่แก้วใบใส ไม่รู้ทำไมปากน้อยๆของกุกถึงอมยิ้มอยู่ตลอดเวลา แงง กุกเป็นอะไรฮะ 

          “น้ำเย็นๆมาแล้วฮะ”   กุกเดินไปนั่งข้างๆมี๊ที่กำลังหยิบรีโมทขึ้นกดเปิดทีวี เธอหันมายิ้มหวานให้กุกและรับแก้วน้ำไปดื่ม

          “มะ..มองอะไรนักหนา”   มี๊ย่นคิ้วถามก่อนจะวางแก้วน้ำลงบนโต๊ะตรงหน้า กุกรู้สึกตัวจึงหุบยิ้มและหันหน้าไปมองทีวีแทน คันท้ายทอยจังเลยฮะเลยยกมือขึ้นเกา

          มี๊เงียบไปกุกจึงค่อยๆหันหน้าไปมองคนข้างๆ คนตัวเล็กเงยหน้าพิงกับพนักโซฟา ค่อยๆหลับตาลงอย่างผ่อนคลาย

          “เหนื่อยมากเลยเหรอฮะ?”

          “หึม?”   มี๊ลืมตาขึ้นและหันมองกุก   “นิดหน่อยอะ วันนี้ถ่ายหลายเซต วิ่งวุ่นเลย”

          “กุกนวดให้เอามั้ย”   คนตัวเล็กทำสีหน้าตกใจเล็กน้อย กุกยังมองหน้าเธอไม่ละไปไหน 

          ทำไมน่ารักจังนะ อยากมองทุกวัน ทุกเวลาเลย

          “ไม่ต้องหรอก เอ้อ วันนี้ทำอะไรบ้าง?”   มี๊เปลี่ยนท่านั่ง เธอเอียงตัวหันหน้าหากุกและจ้องหน้ากุกด้วยสีหน้าอยากรู้ กุกกระพริบตาสองสามทีและตอบออกไป

          “ไม่ได้ทำอะไร ก็..คิดถึงมี๊ทั้งวัน”   กุกตอบออกไปตามความจริงนิ ทุกคนก็เป็นพยานได้ กุกนั่งรอมี๊ทั้งวันจนลืมกินยาเลย เอ่อ..ลืมกินยานี่หว่า

          “กินข้าวกินยาตรงเวลาใช่มั้ย?”   กุกสะดุ้งเล็กน้อยกับคำถามเหมือนอ่านใจคนออกของมี๊ ทำไงดีอ่า กุกลืมกินยาตั้งสองมื้อ จะโกหกมี้ไงดี ถ้าโกหกแล้วมี๊จับได้ อึก มี๊จะโกรธกุกอีกมั้ย 

          “ว่าไง?”

          “กะ..กิน ฮะ”   คนข้างๆหรี่ตามองหน้ากุกที่มองไปรอบๆห้อง กุกไม่มีพิรุธใช่มั้ยฮะ กะ..กุก

          “โกหกพี่?”

          “เปล่านะฮะ!!”

          “ทำไมต้องขึ้นเสียง?”

          “คะ..คือ”   กุกเบะปากล่างอย่างขัดใจ ทำไมมี๊ต้องต้อนจนกุกจนมุมด้วย!

          “เบะทำไม”

          “กุกลืมกินยาฮะ”   กุกสารภาพออกไปพร้อมกับทำแก้มป่อง งื้อ ดีกว่าโกหกใช่มั้ยละฮะ กุกค่อยๆเงยหน้ามองมี๊ที่เงียบไป คนตัวเล็กมองหน้ากุกนิ่ง โกรธอีกแน่ๆ

          “มี๊อย่าโกรธกุกนะ”   เหมือนดวงตาร้อนเผ่าเมื่อคนตัวเล็กข้างๆนิ่งเงียบไป อึก เมื่อคืนมี๊ก็โกรธ คืนนี้มี๊จะโกรธอีกเหรอ กุกมันเด็กดื้อมากๆเลยสินะ

          “นะ..นี่! อย่าร้องนะ พี่ยังไม่ได้ว่าอะไรเลย”




-YOU-


          ฉันตกใจเล็กน้อยเมื่อดวงตากลมๆกำลังเอ่อล้นด้วยน้ำใสๆ เด็กน้อยกำลังสารภาพว่าลืมกินยา ยอมรับว่าจะดุสักหน่อย แต่เห็นแก้มกลมๆ ปลายจมูกแดงระเรื่อก็ทำเอาดุไม่ลง 

          กระต่ายน้อยเอ้ย..

          “พี่ไม่ดุก็ได้ แต่อย่าทำแบบนี้อีกนะ”

          “ฮะ..”   จองกุกก้มใบหน้ามองมือตัวเองนิ่งคล้ายสำนึกผิด 

          “ลืมกินยาบ่อยๆเมื่อไรจะหายล่ะ ไม่อยากจำได้แล้วเหรอ?”   ฉันเอียงคอมองลูกชายตัวน้อย (?) หนูลูกค่อยๆเงยหน้า เอาหลังมือปาดน้ำตาออกและจ้องเข้ามาในดวงตาของฉัน

          “ถ้ากุกจำได้แล้วอะไรจะเกิดขึ้นเหรอฮะ”

          “ก็คง..รีบออกจากห้องนี้ รีบไปไกลๆจากพี่ กลับบ้านไปใช้ชีวิตแบบเก่าของจองกุกละมั้ง”

          “...”

          “จองกุกอะ..ไม่ชอบอยู่กับใครสักหน่อย ปกติก็ไม่ค่อยจะกลับบ้านด้วยซ้ำ ดื้อ แสบมาก”   ฉันพูดพลางอมยิ้มน้อยๆ เมื่อนึกถึงเด็กแสบเมื่อก่อน 

          “งั้นเหรอฮะ”

          “...”

          “ถ้าหายแล้วเป็นแบบนั้น กุกไม่อยากหายแล้ว”

          “...”

          “ถ้าหายแล้วไม่อยากอยู่กับมี๊ ไม่อยากหายแล้ว”

          จองกุกพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สายตาคู่คมกำลังสั่นระริกเหมือนเด็กที่กำลังต้องการความรัก น้องคงโดดเดี่ยวมากเลยสินะ ตื่นมาจำอะไรไม่ได้ แถมยังถูกทิ้งให้อยู่กับใครก็ไม่รู้อีก ถ้าเรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับฉัน ก็คงรู้สึกแย่มากๆ

          “ไม่เอาไม่พูดเรื่องนี้แล้ว หิวยัง?”   ฉันยกมือขึ้นกุมใบหน้าหล่อที่เบะปากสีชมพูน้อยๆ ลูกชายพยักหน้าเบาๆและบรรจงพูดบางอย่างออกมา

          “อยากกินไข่ยัดใส้ฮะ”

          “จ้า มี๊จะทำให้กินนะ”

          “มี๊เหรอ? มี๊แทนตัวเองว่ามี๊แล้ว เย้!!”   จองกุกเอามือทาบมือของฉันอีกทีแล้วยิ้มกว้างโชว์ฟันกระต่าย เด็กบ้าไรเนี้ยน่ารักชิบ..

          “หรือไม่อยากให้แทนตัวเองว่ามี๊?”

          “ไม่เอาฮะ ต้องมี๊เท่านั้น!”   ฉันอมยิ้มกับความไบโพล่าของไอเด็กนี้ เดี๋ยวร่าเริง เดี๋ยวขึ้นเสียง

          “ไปฮะ ไปทำไข่ยัดใส้กันเถอะ กุกจะเป็นลูกมือมี๊เอง!”

          “ว้ายย”   ฉันแหกปากร้องลั่นเพราะจู่ๆตัวเองก็ลอยขึ้น เด็กนี่อุ้มฉันในท่าเจ้าสาว อารมณ์ไหนของมันฟะ!

          “ตัวเบาจัง วันนี้กินข้าวรึยังฮะ?”

          “ปะ..ปล่อยเลยนะเดินเองได้!”

          “ฮรี่ๆๆ”

          ดื้อชะมัด มันน่าสงสารตรงไหนขอถอนคำพูดดดดด!!!




[100%]






หนูไม่ได้เป็นไบโพล่านะ งึ!



............................................................


.ฮาริโบ.

          ลูกหนูกุกมาแย้วววววว //ไรท์หายไปนานขอโทษคนที่รอด้วยนะคะ TT ไรท์ต้องเข้าออกคลีนิคทำฟันแทบทุกวันเพราะจะจัดฟันง่า แถมยังเจ็บไม่น้อยเลยไม่ค่อยได้แต่งเลยค่ะ 

          แต่ไม่ทิ้งทุกเรื่องของไรท์แน่นอน มาช้าหน่อยแต่มาแน่นอนน้าา

          สัญญาจะมาบ่อยกว่าเดิมค่ะ ใครรอลูกกุกยกมือหน่อย// 

          ขอคอมเม้นท์หน่อยจิ อยากได้กำลังใจจริงๆน้า TOT


---


ฝากนิยายของไรท์ที่กำลังอัพด้วยน้า
*จิ้มที่รูปได้เล้ย*



พี่ก้าโหดม๊ากกกกกก
ใครต้องการพี่ก้าสายโหดรับรองไม่ผิดหวังจ้า

          
         




B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 127 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #118 075_noott (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 11:50
    น่าร้ากกกกกก555555555 ลูกเอ๊ยย งอแงเก่งงง
    #118
    0
  2. #106 Bunny JK (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 21:04
    อายุแค่นี้ตัดพ้อเก่งจังลูก...🐰
    #106
    0
  3. #72 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 11:36
    กุกลูกกกก ในที่สุดมิ๊ก็ยอมรับเป็นลูกแล้วนะคะ ดีใจด้วย55555555555 น่ารักมากๆ อ่ะ อ่านแต่แนวดาร์คๆ มาตลอด พอมาเจอแบบนี้ก็แปลกดีเหมือนกันนะ ชอบๆๆๆ
    #72
    0
  4. #47 Jitsopin2003 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 23:11
    งืออออน่ารักอ่าาา
    #47
    0
  5. #46 MzJang (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 19:38
    บางทีก็สงสัยนะ ทำไมไรท์แต่งได้ดีขนาดนี้ นี่ไรท์ทำบุญด้วยอะไรเนี่ย แต่งดีจริ๊ง แต่ค้างมากเวอร์!!!! มาต่อเร็วๆน้าาาาาา
    #46
    0
  6. #45 DaraKim (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 18:20
    วี้ดดดดดด
    #45
    0
  7. #44 ParkJeonMin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 18:01
    น้องน่ะะะ
    #44
    0
  8. #43 Ia_aa (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 17:56
    น้องงงงงงงงงง น่ารักมากลูกฮืออออออออออ อยากด้ายยยยยยยยยยยยยยย ไม่ไหวเเล้ววว
    #43
    0
  9. #42 bymisueaye (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2560 / 17:47
    อยากได้เดบบนี้บ้างงงง กุกกกกกน่ารักจังลูกกกกกก
    #42
    0
  10. #41 primaimson01 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2560 / 15:46
    รอนะคะะะ หนูกุกมีความรุก
    #41
    0
  11. #39 ParkJeonMin (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 11:16
    มาต่อ ต้องการกุกใสๆ อิๆ
    #39
    1
  12. #38 by-momay (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 06:57
    กุกจ่ะหนูช่างเนียน
    #38
    0
  13. #37 Sakura Team (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 03:17
    รอแรงค่ะ ฮืออออออ
    #37
    0
  14. #36 vvvie (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2560 / 00:30
    ตะไมกุกกี้ น่ารักขนาดนี้
    #36
    0
  15. #35 bymisueaye (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 22:27
    อ่านเเล้วอยากได้เเบบกุกมาไว้ที่บ้านเลย ฮือออน่ารักกกก
    #35
    0
  16. #34 Army_Carat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 4 พฤษภาคม 2560 / 21:54
    ฮื่อออทำไมน้องน่ารักเยี่ยงนี้ แง่งงงง มาอัพอีกนะฮับบบ สู้ๆ ฮะะะ ><
    #34
    0
  17. #31 หมีน้อย♥ (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 21:49
    เย้ ไรท์กลับมาแย้วว
    #31
    0
  18. #30 25nichakorn (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 23:09
    ลูกสมุนมาแล้ววว
    #30
    0
  19. #29 Jitsopin2003 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:46
    จองกุกเด็กน้อย~~~
    #29
    0
  20. #28 Army_Carat (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 21:19
    ทำไมน้องน่ารักอย่างงี้ ฮื่อออออ น่ารักๆๆๆๆๆๆๆๆ มาต่อนะคะรอน้าา
    #28
    0