[BTS x YOU] My son sweet

ตอนที่ 3 : My son 03 :: มี๊เก่งกุกให้รางวัลฮะ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,069
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 125 ครั้ง
    5 มิ.ย. 60




My son 03

มี๊เก่งกุกให้รางวัลฮะ [100%]





          “ไม่อร่อยหรอ”   ฉันนั่งเท้าคางมองคนตรงข้ามที่นั่งกอดอกแน่น มองถ้วยข้าวต้มกุ้งนิ่ง ไม่แม้แต่จะเตะมันสักคำ


          “กุกเบื่อข้าวต้ม อยู่โรงพยาบาลจินจ๋าก็ให้กินแต่ข้าวต้ม”


          “ยังไม่หายดีกินอาหารอ่อนๆไปก่อน”


          “ไม่! กุกไม่อยากกิน!


          อ้าว..


          อาการนี้คือหงุดหงิดถูกม่ะ? จองกุกทำแก้มป่อง สะบัดหน้าไปทางอื่นเมื่อถูกฉันขัดใจ ทำไมเป็นเด็กเอาแต่ใจแบบนี้นะให้ตายเถอะ


          “แล้วอยากกินอะไร”   ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ปกติเป็นคนไม่ยอมใครนะ ลูกก็ไม่มีน้องก็ไม่เคยเลี้ยง มาเจอเด็กเอาแต่ใจเกรงว่าจะเอาขี้เถ้ายัดปากก่อนที่พี่มันจะกลับมารับน่ะสิ


          “อยากกินพิซซ่าฮะ”   คนตรงข้ามทำตาโต ในหัวมันคงจินตนาการถึงพิซซ่าถาดใหญ่วางอยู่ตรงหน้าแล้วสินะ


          “นะฮะมี๊”


          “หยุดเรียกมี๊ซะทีเถอะ”   ฉันขมวดคิ้วแน่น เริ่มหงุดหงิดแล้วพับผ่า! เด็กยักษ์ตรงข้ามหน้าหงอยทันทีเมื่อเห็นฉันโมโหใส่ แล้วไงละ ให้มันรู้ซะบ้าง พูดให้มันรู้เรื่อง!


          “ไม่มีใครรักกุกแล้วจริงๆด้วย”   ดวงตากลมแป๋วเอ่อล้นด้วยน้ำใสๆอีกครั้ง ฉันตกใจไม่น้อยเมื่อเห็นปลายจมูกโด่งๆแดงเถือกเหมือนคนกลั้นน้ำตาเอาไว้ เป็นความจำเสื่อมหรือไบโพล่าถามจริง


          “นิๆ อย่าร้องนะ”   ฉันชี้เพื่อคาดโทษ ทำหน้าดุสุดฤทธิ์ จองกุกมองเหมือนหวาดกลัวก่อนจะปล่อยน้ำตาลงมาหนึ่งหยดโดยไร้เสียงร้องไห้หรือเสียงสะอื้น


          “กุกขอโทษ”


          “พี่ยังไม่ได้ตีเลยนะ จะร้องทำไมนักหนา! หรืออยากโดนตี?”


          “ไม่ฮะ กุกไม่อยากโดนตี อึก”   เด็กยักษ์ก้มหน้าลงมองถ้วยข้าวต้ม ยกมือหนาขึ้นมาปาดน้ำตาออกจากแก้ม เอาล่ะกูใจอ่อน ทำไมทำตัวน่าสงสารน่าขย้ำแบบนี้ว่ะ ใบหน้าหล่อๆตัวโตๆมีไว้ทำไมถามจริง


          “ไม่อยากโดนตีก็หยุดร้อง”


          “ฮึบ!”   จองกุกทำเสียงฮึบเหมือนกำลังสั่งตัวเองให้หยุดร้องไห้ ฉันมองคนตรงข้ามก็หลุดยิ้มออกมาไม่ได้ ทำไมน่ารักแบบนี้ ลบภาพจองกุกเด็กเลวที่เคยรู้จักไปได้เลย


          “เก่งมาก พี่จะสั่งพิซซ่าให้”


          “จริงหรอฮะ เย้!”   จองกุกดีใจพลางยิ้มกว้างโชว์ฟันกระต่ายสองซี่ จากนั้นก็ลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินมาหาฉันที่นั่งมองการกระทำของเด็กยักษ์อย่างงงๆ


          “อะไร..”


ฟอดดด


          “..!!


          อึ้ง! ไม่ทันพูดจบจมูกโด่งๆก็ฝังลงมาที่แก้มของฉันอย่างไม่ทันตั้งแต่ จองกุกยืดตัวตรงและก้มลงมองฉันด้วยสีหน้าเปี่ยมไปด้วยความสุข ดูหน้ากูด้วย


          “ทำอะไรน่ะจองกุก!”   ฉันยืนขึ้นประจันหน้ากับเด็กผี มันยักคิ้วและยิ้มกว้างให้ฉัน พอยืนใกล้ๆกันแล้วรู้สึกตัวเองเหมือนหลักกิโล เด็กนี้มันสูงมากๆ นี้คิดว่าตัวเองเป็นนางแบบที่สู๊งสูงแล้วนะ เอาเข้าจริงต้องเงยหน้าสุดถึงจะคุยกันรู้เรื่อง


          “ก็ให้รางวัลมี๊ไงฮะ”


          “รางวัล?”


          “จินจ๋าบอกว่าใครเก่งควรมอบรางวัลให้ มี๊เก่งที่สั่งพิซซ่าให้กุก เอารางวัลไปเลยฮะ”

 


          มันพูดด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความไร้เดียงสา

 

          ไอจิน มึงสอนอะไรน้อง!!!

 


          “พี่ว่านายเข้าใจอะไรผิดนะ”


          “ทำไมต้องเรียกนาย”


          “อ้าว”


          “กุกไม่ชอบให้มี๊เรียกนายเลย เรียกชื่อกุกสิฮะ”   ทีมึงยังไม่เรียกชื่อกูเลยไอ้!!


          “ก็ได้ๆ จองกุก”


          “น่ารักจัง นี้แนะๆ”


          “อ้อยย เจ็บนะ”   ไอเด็กยักษ์จับแก้มของฉันแล้วยืดๆ แก้มนะไม่ใช่หนังสติ๊ก


          “นุ่มๆเหมือนมาชเมโล่เลยฮะ”   เออ มาชเมโล่ดูดีกว่า


          “ปล่อยได้แล้ว”


          “มี๊หน้าคุ้นๆนะฮะ”   จู่ๆมันก็ปล่อยแก้มฉันและโน้มตัวลงมาจ้องมองใบหน้าฉันด้วยสายตาคมๆ คิ้วหนาขมวดเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง


          หรือว่า..ความจำเด็กนี้จะกลับมา!


          “จำพี่ได้หรอ!?”   ฉันตื่นเต้นหนักมาก จองกุกไม่ตอบอะไรแต่ส่ายหน้าเบาๆ สักพักก็ทำตาโตและวิ่งเข้าห้องน้ำไป ฉันขมวดคิ้วแน่นงงกับการกระทำแปลกๆของจองกุก โรคนี้มันชื่อโรคอะไรกันแน่นะ


          “นี้ไงฮะ!!”   มันชูขวดแชมพูและวิ่งออกมาพลางทำสีหน้าตื่นเต้นสุด มองหน้าฉันสลับกับมองที่ขวดแชมพู อ๋อ..ตอนไล่ไปอาบน้ำมันเห็นรูปฉันที่ขวดแชมพูสินะ

 

          ยูซึงมีที่เป็นพรีเซนเตอร์ตั้งแต่ซากกะเบือยันเรือรบ

 

          “มี๊เป็นดาราหรอ”


          “ไม่ใช่ดารา เป็นนางแบบ”


           “สวยจัง”


          “ยังไงก็เถอะ ชมกันขนาดนี้ก็เขินเป็นนะ”


          “กุกหมายถึงในรูปที่ขวดฮะ เนี้ย ไม่เห็นเหมือนตัวจริงเลย”   ไม่พูดเปล่าชูขวดแชมพูขึ้นมาแนบหน้าของฉัน ไอ ไอไอเด็กเปรตตต


ติ้งต๊องงง


          เสียงออดดังเพื่อช่วยชีวิตเด็กผี ฝากไว้ก่อนเถอะ พิซซงพิซซ่าไม่ต้องแดกมันแล้ว! กินข้าวต้มเย็นชืดนั้นไปเลย!!


          แอ๊ดดด





          ฉันเดินมาเปิดประตูให้กับผู้ที่มาใหม่ก็ปรากฏร่างสูงอ้อนแอ้นของเจ๊โฮปบี้


          “อันยอง ตื่นเช้าแสดงว่าผิดปกติ”   เจ๊เดินเข้ามา จีบปากจีบคอกัดฉันแต่เช้า


ตุบ


          เจ๊โฮปนั่งลงที่โซฟาตัวใหญ่โซนห้องนั่งเล่น หยิบรีโมทขึ้นกดทีวีอย่างถือวิสาสะ เอาเถอะ ฉันกับเจ๊สนิทกันถึงขั้นแก้ผ้าวิ่งเล่นรอบห้องมาแล้ว ห้องฉันก็เหมือนห้องเจ๊แหละจริงมั้ย -_-


          “แล้วกินไรยัง เจ๊โทรสั่งพิซซ่ามา เดี๋ยวกินด้วยกันเจ๊เลี้ยงเอง ถูกหวย ฮิฮิ”


          “เหอะๆ ดีใจด้วย”   ฉันกรอกตาบนเมื่อได้ยินคำว่าพิซซ่า สรุปไอเด็กผีนั้นก็ได้กินสมใจจนได้สินะ


          “เจ๊ หนูมีไรจะบอก”   เรื่องจองกุก ฉันไม่ปิดเจ๊หรอก อาจจะโดนด่านิดๆหน่อยๆ เพราะฉันก็เป็นคนที่ประชาชนรู้จัก จู่ๆแอบซุกเด็กผู้ชายไว้ในคอนโดฯ ถ้านักข่าวรู้ละก็มึงเอ้ยย ไม่อยากจะคิด!


          “หืม ว่ามา”


          “เอ่อ..คือหนู..”


          “พูดสักที”


          “คือ..”


          “มี๊!


          เสียงทุ่มแหบที่เรียกฉันว่ามี๊มีคนเดียวในโลกใบนี้ มันเดินเข้ามาหยุดที่หน้าทีวี ในมือถือไอโฟนสีชมพูเครื่องสวยที่จำได้ว่าเป็นของฉันเอง แล้วไปอยู่ในมือเด็กผีได้ยังไง


          “กรี๊ดดด ผู้ชายอยู่ในห้องได้ยังไง!


          เอาแล้วไง เจ๊โฮปกระโดดโหยงชี้ไปที่จองกุกที่มองเจ๊เหมือนจะตกใจเช่นกัน ทั้งสองต่างตกใจกันเอง ก่อนที่จองกุกจะหันมองฉัน ชูไอโฟนที่ถือขึ้นมา


          “กุกโทรสั่งพิซซ่าแล้วฮะ”


          “ว่าไงนะ!?”   เวรเถอะ ฉันทำกรรมอะไรไว้กับพิซซ่า


          “แล้วลุงคนที่หน้าเหมือนม้านั้นเป็นใครฮะมี๊”


          ปากมัน.. โดนฟันม้าเฉาะหน้ากูจะไม่ช่วย!!




[45%]







          “หน้าตาก็หล่อนะ แต่ปากแบบนี้เจ๊อยากกระโดดเตะให้เลือดกลบ”   เจ๊โฮปบี้พูดพลางเงื้อมือขึ้นเล็กน้อย นางบ่นๆอะไรสักอย่างฉันไม่สนใจรีบตรงไปหาเด็กยักษ์ที่ยืนเกาท้ายทอยแกรกๆ


          “นั้นพี่เจโฮป ผู้จัดการส่วนตัวของพี่เอง”


          “ทำไมมี๊ต้องมีผู้จัดการส่วนตัวเป็นผู้ชายด้วยฮะ?”


          “เห้อ”   กูเพลีย    “ทำไมไม่ต้องสนใจหรอก”   ฉันพูดจบกรอกตาบนกับความชุนมุลที่กำลังเกิดขึ้นไปหนึ่งที ก่อนจะหันหลังเดินไปหาเจ๊โฮปบี้ที่มองหน้าฉันด้วยสีหน้าที่ต้องการคำอธิบาย


          “นี้แหละ เรื่องที่หนูจะบอก”













          “ตายๆ แกตายวันนี้แหละยัยซึงมี!”


          หลังจากเล่าเรื่องทั้งหมดให้เจ๊ฟัง นางก็เอาฝ่ามือตบหน้าผากตัวเองดังเปะและเอนตัวลงพิงพนักโซฟาอย่างหมดแรง อย่างที่บอกนั้นแหละ ฉันเป็นคนที่ประชาชนรู้จัก ถ้าเกิดเรื่องนี้เล็ดลอดออกไปไม่อยากต้องสงสัยเลย เป็นข่าวชัวร์!


          “ถ้าเป็นข่าวก็บอกว่าอยู่กับน้องชาย จะไปยากอะไรล่ะเจ๊”


          “แกเป็นลูกคนเดียว ใครๆเขาก็รู้”


          “...”


          “ไอเด็กนี้ก็โตเป็นหนุ่ม แถมยังแอนซั่มเหมาะกับตำแหน่งผัวซะขนาดนี้ เขาคงเชื่อเนอะว่าเป็นน้องชายอะ!”   เจ๊พูดพลางมองไปที่ร่างสูงใหญ่ของจองกุกที่กำลังนั่งแกะซอสพริกเพื่อที่จะเทราดบนพิซซ่าสองถาดเป็นของมันคนเดียว


          “แต่ฉันรับปากจินไว้แล้ว”


          “...”


          “นะเจ๊นะ”


          “ก็ได้ มาถึงขั้นนี้แล้วจะให้ทำไงล่ะ”   เจ๊หงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด แต่ก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่เพื่อสงบสติอารมณ์ ฉันก็เข้าใจเจ๊นะ นางเป็นผู้จัดการส่วนตัวให้ฉัน ลำพังตารางงานถ่ายแบบ ถ่ายโฆษณา อีเว้นท์ เจ๊ก็ปวดหัวแย่แล้ว นี้ยังมีเรื่องเข้ามาให้ปวดหัวเพิ่มอีก แต่จะทำยังไงได้ล่ะ ฉันก็ทิ้งเด็กยักษ์นี้ไม่ลงเหมือนกัน


          “หนูจะระวังตัว”


          “มันก็ต้องเป็นแบบนั้นอยู่แล้วแหละย่ะยัยชะนี”   เจ๊โฮปบี้มองจิกฉันเล็กน้อยและปรายตามองร่างสูงที่นั่งข้างๆฉัน


          “อายุ 19 จริงดิ?”   


          ฉันหันมองตามเจ๊ ก็พบจองกุกกำลังอ้าปากกว้างเตรียมกัดพิซซ่าชิ้นโต ข้างแก้มกลมๆเปื้อนซอสทั้งสองข้าง 


          “จริง แต่ที่เด็กน้อยแบบนี้เพราะผลพวงมาจากอาการความจำเสื่อม”


          “...”


          “ก่อนหน้านี้ยิ่งกว่าเด็กนรกอีก”   ฉันพูดพลางภาพความทรงจำเก่าๆก็ผุดขึ้น ถึงฉันจะไม่ค่อยได้เจอจองกุกบ่อยเท่าจินก็เถอะ แต่ก็รู้กิตติศัพท์ความเกรียนของมันไม่น้อย เพราะไม่มีวันไหนที่พี่ชายมันจะไม่ปวดหัว


          “งั้นหรอ แต่ก็หล่อไม่เบาเนอะ”   เจ๊โฮปบี้ยิ้มกรุ่มกริ่มจ้องมองแขนล่ำๆของจองกุก ยอมรับว่าเด็กนี้มันล่ำและตัวโตมากๆ แก่แดดอย่างแท้ทรู


          “เด็กค่ะเจ๊ ไว้ชีวิตมันสักคนเถอะ”


          “แหม่ๆ ไม่ทันไรก็หวงเชียวนะ”


          “น้องชายเพื่อนหนูนะ ไม่ให้หวงได้ไง?”


          “ขอให้เป็นน้องชายตลอดไปเถอะย่ะ”


          “มี๊กินด้วยกันสิฮะ กุกป้อน”   เสียงทุ่มใหญ่ดังขึ้นขัดจังหวะ จากนั้นก็มีพิซซ่าชิ้นที่มีรอยกัดแล้วจ่อปากฉันอย่างไม่ทันตั้งตัว จองกุกขยับตัวมาติดฉันและยื่นพิซซ่ามาใกล้ปากฉันมากกว่าเดิม


          “ไม่กิน จองกุกกินเถอะ”


          “มี๊ดื้ออีกแล้วนะ”


          อ้าว..


          “อ้าปากเลยฮะ อ้า”


          ฉันจำใจอ้าปากตามที่มันบอก เดี๋ยวนะ โดนดุเฉย


          “เก่งมากฮะ พี่เจโฮปกลับไปกุกจะให้รางวัล”   จองกุกพูดพลางยื่นใบหน้าหล่อๆเข้ามาใกล้


          “แฮ่มๆ ทำไมต้องรอให้ฉันกลับห่ะ ทำไม? พวกแกจะยิ้มกันหรอ”   เจ๊ชี้มาที่ฉันกับจองกุก ยิ้มบ้าอะไรของเจ๊ม้า ดูๆหน้าเด็กมันเอ๋อแดก


          “ทำไมต้องยิ้มหรอฮะ”


          กูว่าละ


          “มา เจ๊จะสอน!..”


          “พอๆเลย เจ๊”   ฉันรีบตัดบทเมื่อเจ๊ตั้งท่าจะอธิบายอย่างเป็นเรื่องเป็นราว จองกุกก็เบิกตาโตตั้งใจฟังสุดๆ จะบ้าตาย ไม่ได้ล่ะ ปล่อยให้อยู่กับกะเทยป่าอย่างอีเจ๊ เด็กฉันต้องใจแตกแน่ๆ














หลายชั่วโมงผ่านไป..


          “บายค่ะเจ๊ กลับดีๆน้า”


          “ย่ะ พรุ่งนี้ห้ามสายนะ”


          “ค่า”


แกร๊ก


          ฉันปิดประตูลงหลังจากเดินไปส่งเจ๊โฮปบี้ออกจากห้อง ฉันกับเจ๊ก็นั่งคุยงานกันไปเรื่อยเปื่อย เม้าท์นู้นเม้าท์นี้ ได้ใจความว่าอาทิตย์นี้อีเว้นท์ทั้งอาทิตย์! เงินจงมาๆ ฉันเดินกลับเข้าไปในโซนห้องนั่งเล่น สายตาเหลือบมองนาฬิกาติดผนัง


          “สี่โมงเย็นแล้วหรอเนี้ย”   จากนั้นใบหน้าบางคนก็ผุดขึ้นมาในหัวสมอง ไม่เห็นจองกุกนานแค่ไหนกันนะ


          ฉันเดินรอบห้องมองหาเด็กยักษ์ ในครัวก็ไม่มี ห้องนั่งเล่นก็ไม่มี ก็เหลือแต่ห้องนอน


แอ๊ดดด


          ฉันผลักประตูห้องนอนห้องเล็กที่เป็นห้องของจองกุกออก สายตากวาดมองไปรอบๆโดยเฉพาะบนเตียงใหญ่


          ไม่มี..


          “เวรละ หายไปไหนเนี้ย!”   แทบทึ้งหัวตัวเองเมื่อรู้ว่าเด็กมันหายไป หายไปไหนฟะ จะออกไปไหนได้ เมื่อรู้แบบนั้นก็รีบวิ่งออกไปหาในห้องห้องน้ำอีกครั้งก็ยังพบความว่างเปล่า จะทำไงดี หรือว่าจองกุกจะคิดถึงจินขึ้นมาและแอบหนีออกไป โอ้ยยย ตายๆๆซึงมี มึงตายวันนี้แหละ


          ฉันตัดสินใจจะออกไปตามหาจองกุกข้างนอก เท้าเล็กรีบก้าวไปยังห้องนอนตัวเองเพื่อจะหยิบกระเป๋าตังกับกุญแจรถ


แอ๊ดดดดด


          “จองกุก!”


          WTF! มันนอนหงายอยู่บนเตียงเจ้าหญิงของฉัน!!!


          “งึ! มี๊เสียงดังอ่ะ”   ใบหน้าหงิกงอเมื่อถูกรบกวนการนอน ร่างสูงค่อยๆลุกขึ้นยกหลังมือขยี้ตาตัวเองแรงๆ ดวงตากลมโตมองมาที่ฉันและเอียงใบหน้าเล็กน้อย


          “มี๊จะไปไหนฮะ”


          “ฮึ่ย! พี่ตกใจหมดเลยนะ!”   ฉันพูดอย่างหัวเสียกระทืบเท้าตรงไปยังเตียงใหญ่


          “กุกทำไรผิด”


          “ก็หายไปเฉย พี่เดินหาตั้งนาน นึกว่าจะหนีไปซะแล้ว”   เออกูโมโหจริงๆนะ แล้วอีกอย่าง ใครใช้ให้มานอนในห้องนี้ เว้ยให้ตายเถอะ!


          “ก็มี๊คุยงานกับพี่ม้า กุกนั่งข้างๆมี๊ก็ไม่สนใจ จะให้กุกอยู่ตรงนั้นทำไมละ”


          “แล้วทำไมไม่นอนในห้องตัวเอง”


          “กุกแค่เข้ามาเดินเล่น เผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้”   จองกุกยู่ปากแดงๆอย่างน่ารัก เอาละท่องนะโมไว้ บ่อยครั้งที่เด็กยักษ์มันกวนตีนแต่กลับน่ารักน่าฟัดอย่างบอกไม่ถูก ดูแก้มกลมๆใสๆนั้นสิ กัดสักคำเด็กมันจะต่อยหน้ามั้ยว่ะ?


          “เอาเถอะๆ ทีหลังง่วงก็ไปนอนในห้องตัวเองนะ”


          “มี๊รังเกียจกุกหรอฮะ”   ตากลมใสๆทั้งสองข้างมองฉันอย่างรอคำตอบ จองกุกหน้าซีดลงเล็กน้อยเมื่อถูกฉันดุ จะบอกว่าไงดี เปล่ารังเกียจเลยสักนิด แต่หนูเป็นผู้ชายนะหนูลูก


          “ไม่ได้รังเกียจ แต่..”


          “หมอนมี๊หอม ผ้าห่มมี๊ก็หอม เตียงมี๊ก็หอม หอมกลิ่นมี๊ทั้งห้องเลย กุกชอบ”   


          พูดไม่พอยกหมอนฉันมาดม กดจมูกฝังลงไปและสูดหายใจเข้าเต็มปอด 



          ไอเด็กโรคจิต



          “เอาล่ะๆ พี่ไม่ว่าอะไรแล้ว ลุกขึ้นแล้วจัดผ้าห่มให้เรียบร้อยด้วยนะ”   ฉันพูดพลางปรายตามองบนเตียงที่ยับยู่ยี้ สาบานว่านอนนึกว่าขุด


          “จัดยังไงกุกทำไม่เป็น”   ตากลมแป๋วเงยหน้ามองฉันอย่างไร้เดียงสา ฉันถอนหายใจเบาๆและยกเข่าขึ้นบนเตียง  จองกุกนั่งอยู่ใกล้ๆก็มองการกระทำของฉันที่กำลังจัดหมอนหนุน หมอนข้างให้เข้าที่


          “ตื่นนอนต้องทำแบบนี้ทุกครั้งรู้มั้ย”


พรึบ!


          “ว้าย”   จู่ๆมือหนาตวัดเอวฉันอย่างแรงจนร่างฉันเซไปทับเจ้าของแขนแกร่ง กลายเป็นว่าฉันกำลังคร่อมจองกุกที่กำลังนั่งอยู่  เด็กยักษ์เงยหน้ามองฉัน 


          “ทำอะไรน่ะ!”


          “กุกอยากทำเอง มี๊หยุดได้แล้ว”


          “ปะ..ปล่อยสิ”


          “มี๊ตัวเล็กนิดเดียว กินข้าวบ้างมั้ยเนี้ย”   จองกุกบีบสะโพกฉันหลายทีและเลื่อนมือมาที่เอวคอด ใบหน้าหล่อก้มมองหน้าท้องของฉันที่อยู่ระดับสายตาเขา 


          “ผอมเหมือนคนไม่มีอะไรกิน”


          ปากมัน!


          “ปล่อยเลยนะ”   ฉันเอามือดันไหล่จองกุกแต่เด็กบ้ายังไม่ยอมปล่อย จู่ๆใบหน้าหล่อก็ฝังเข้ามาที่หน้าท้องฉันอย่างรวดเร็ว แถมยังเอามือดันหลังไม่ให้ฉันหนีไปไหนได้


          “ทะ..ทำอะไรของนาย!”


          “ขอกอดไม่ได้หรอ”   มึงจะกอดท่านี้ไม่ได้


          “พี่จั๊กจี๊นะ อ่ะ! กุก”   จองกุกเลิกเสื้อฉันขึ้นเล็กน้อยและฝังจมูกลงบนเนื้อนุ่ม กอบโกยเอาความหอมเข้าปอดเหมือนคนกระหาย 


          “หอมจริงๆด้วย”


          “ทะลึ่ง พี่ไม่ชอบนะ!”


          “ทะลึ่งตรงไหนฮะ ก็แค่ให้รางวัล”


          “รางวัล?”   ฉันก้มหน้ามองเด็กเปรตที่เงยหน้ามองฉันอยู่เหมือนกัน แววตาใสๆไม่อยากจะเชื่อเลยว่าแก่แดดแก่ลม


          “รางวัลที่มี๊เก่งหลายครั้งไงฮะ”


          “วันหลังไม่ต้องก็ได้นะ”


          “ไม่ได้หรอก กุกอยากให้”   มันยิ้มโชว์ฟันกระต่ายอย่างน่ารัก ไอเด็กแสบเอ้ย ทำฉันขนลุกขนพองไปหมด รางวัลแรกหอมที่แก้ม รางวัลที่สองหอมหน้าท้อง รางวัลต่อไปไม่อยากจะคิดเลยว่ามันจะหอมตรงไหน


          ท่องไว้ มันเด็กกว่าเรา 10 ปี เด็กกว่าเรา 10 ปี















20.30 น.


          “อิ่มมั้ย”   ฉันหันไปถามจองกุกที่ยกแก้วน้ำเปล่าขึ้นดื่มจนหยดสุดท้ายและวางแก้วลงบนโต๊ะ มือใหญ่ลูบพุงน้อยๆของตัวเองและเงยหน้ายิ้มหวานส่งมาให้ฉัน


          “อิ่มฮะ ข้าวไข่เจียวฝีมือมี๊อร่อยสุดๆไปเลย”   


          ฉันยกจานไปเก็บและเตรียมตัวจะล้าง หันไปหยิบผ้ากันเปื้อนมาผูกเอวแต่จองกุกดึงห้ามไว้


          “กุกล้างให้”


          “ไม่ต้องหรอก ไปอาบน้ำเถอะ จะได้เตรียมตัวนอน”


          “ไม่เอา กุกอยากช่วย”   พูดพลางดึงผ้ากันเปื้อนอย่างแรง แต่ฉันไม่ยอม ดึงกลับมาอีกครั้ง


          “บอกว่าไม่ต้องไงล่ะ ไปอาบน้ำ”


          “แต่กุกอยากช่วยนี้”   มันดึงกลับไปด้วยแรงมหาศาลจน..


          แควกกกกก


          เข้ ขาด!!


          “ดึงทำไม บอกแล้วไงว่าให้ไปอาบน้ำ เป็นไงล่ะ!!”   ฉันชูผ้ากันเปื้อนที่ขาดสองซีกอย่างดูไม่ได้ พัง ใช้ไม่ได้แล้ว!


          “...”   จองกุกเงียบกริบ มองผ้ากันเปื้อนในมือฉันเหมือนสำนึกผิด จู่ๆน้ำใสๆก็เอ่อล้นรอบดวงตา เด็กดื้อหันหน้าไปอีกทางและยกหลังมือขึ้นปาด ดุไม่ได้! ดุแค่นี้ก็ร้องไห้หรอ


          “ร้องทำไม?!


          “อึก”


          “หันหน้ามา!”   จองกุกหันหน้ามาตามคำสั่ง มองหน้าฉันแวบเดียวก็ก้มหน้าลงมองปลายเท้าตัวเอง


          “ดึงจนมันขาดแล้วเห็นมั้ย!”


          “อึก..กุกขอโทษ”


          “ดื้อเสร็จก็ขอโทษตลอด ไม่น่ารัก”


          เมื่อฉันพูดจบ จองกุกเงยหน้ามองฉันด้วยแววตาตัดพ้อ เป็นแวบเดียวที่ทำเอาใจฉันสั่น แววตาที่เอ่อล้นด้วยน้ำใสๆเหมือนเจ็บปวดแต่ไม่พูดออกมา

 


          แต่ไม่โอ๋หรอกนะ

 


          “กุกไม่น่ารักใช่มั้ย อึก”


          “ใช่! อ้าว..เดี๋ยว จะวิ่งหนีไปไหน!”   เด็กดื้อวิ่งหนีฉันเข้าห้องตัวเองไปและปิดประตูเสียงดัง


ปัง!


          “เห้อ”   ฉันถอนหายใจไม่ใช่เบื่อหน่ายแต่กำลังสงบสติอารมณ์โมโหร้อนของตัวเองลง ฉันรู้ตัวว่าตัวเองขี้หงุดหงิด ไม่ได้ใจเย็นใจดีเหมือนคนอื่นๆ อาจจะพูดจาทำร้ายจิตใจใครโดยไม่ได้ตั้งใจฉันรู้ตัว

 

          และก็รู้ตัวด้วยว่าเด็กนั้นกำลังโกรธ..หนักเลยล่ะ

 

          นี้แค่วันแรกนะ



[100%]




............................................................



.ฮาริโบ.


          -- เย้ๆ 100 % ยาวไปๆ ไรท์หายไปนานเลยเพราะสอบไฟนอล และตอนนี้ไรท์สอบเสร็จแล้วววว จะมาอัพบ่อยขึ้นทุกเรื่องเลย อย่าพึ่งทิ้งกันไปไหนนะคะ 


          งื้อ ลูกชายงอนแล้ว ปิดประตูขังตัวเองอีกด้วย เด็กดื้อที่ดุไม่ได้เอ็ดไม่ได้มันน่าตีนักนะ อิอิ 


          ใครหลงรักลูกชายเอ็นดูลูกชายจองกุกคนนี้คอมเม้นท์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยน้า รออ่านทุกครั้งเลยเนี้ย อ้อนๆ

B
E
R
L
I
N
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 125 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

164 ความคิดเห็น

  1. #129 PBGB_2006 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 19:37
    ทำไมมมมมกุกพูดแบบนี้ เดี๋ยวก้โดนพี่ทำโทษหรอก อิกาตุ่ยยักษ์
    #129
    0
  2. #105 Bunny JK (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 20:49
    '...ลุงคนที่หน้าเหมือนม้า...' ทำไมกุกพูดแบบนี้ล่ะลูก ไม่น่ารักเลยนะ55555555555555555555555;_;
    #105
    0
  3. #71 คุมะมงแซะมงแซะ (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2560 / 11:21
    ขำเป็นบ้าเป็นหลังอ่ะค่ะ55555555555555 เรื่องนี้เป็นคอมเมดี้ถูกมะ? ตะไมจกุกน่ารักอย่างนี้คะลูกกกกก อยากจับมายืดแก้ม แต่ก็น่าตบในเวลาเดียวกันนะ เอะอะก็ร้องอย่างเดียวเลย
    เป็นการให้รางวัลที่ขนลุกที่สุดเลยอ่ะ มี๊จะไหวไหมเนี่ยย
    #71
    0
  4. #26 bymisueaye (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 25 เมษายน 2560 / 01:15
    มาต่อเร็วๆ น้าาาา อ่านเเล้วอยากเลี้ยงลูกเเบบจองกุกจัง555555
    #26
    0
  5. #25 nussarimah (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:23
    ชอบบบ มาต่ออีกน้าาา
    #25
    0
  6. #24 Grace-za (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 เมษายน 2560 / 00:14
    โอ้ยตายๆๆๆ ถ้ามีูกแบบนี้จะไม่ให้ออกจากบ้าน5555555 ฮือออ นางน่ารักเกินไป แต่แบบถ้าไม่บอกว่า19นี่นึกว่าเด็ก5ขวบอะ55555 รอๆๆๆๆๆ
    #24
    0
  7. #22 FirstJarupan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 20:51
    ต่อเถอะะะะ
    #22
    0
  8. #21 Taetae.26282 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 8 เมษายน 2560 / 19:21
    แงงง ลูกหนูงอนหนักมากทำไงละมี๊ ไปง้อด่วนๆเลยน่าร๊ากกก
    #21
    0
  9. #19 BaBy Jn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 17:35
    โฮยยย กุกน่ารักมาก ทำอะไรไม่ถูกใจก็ร้อง นี่มันนิสัยเด็กสิบเก้าที่ความจำเสื่อมแล้วต้องงอแงน่ารักแบบนี้เลยหรอออออ ต่อเร็วๆน้า
    #19
    1
  10. #18 bymisueaye (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 16:12
    จินจ๋าสนใจมาฝากน้องกับเรามะ ฮือออ น่ารักจังจองกุกกก มาต่อเร็วๆ น้าาาา
    #18
    0
  11. #16 FirstJarupan (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 18:49
    รอจ้สส
    #16
    0