ANTI ฟิคแอนตี้จองกุก [BTS x YOU] -END- มีฉบับ E-Book

ตอนที่ 8 : Anti 08 | ปะทะ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,825
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,261 ครั้ง
    22 เม.ย. 62

          




Anti 08 

ปะทะ [100%]









          “...!!


          มือทั้งสองข้างของเธอถูกปัดออกอย่างไม่ใยดีก่อนจะรู้ตัวว่าคนใจร้ายเพิ่มความเร็วของรถให้มากขึ้น อินฮาไม่ชอบอะไรที่โลดโผนอยู่แล้วจึงทำให้เธอกลัวในการซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซต์ และยิ่งคันใหญ่แบบนี้แถมเครื่องยนต์ทั้งแรงและเร็วยิ่งทำให้เธอไม่ชอบมันเลยสักนิด หญิงสาวกัดริมฝีปากตัวเองแน่นด้วยความคับแค้นใจ กลัวก็กลัวแต่เธอเกลียดคนตรงหน้ามากกว่า


          พรึ่บ!!


          อินฮาตัดสินใจดันตัวเองให้ชิดกับแผ่นหลังกว้างของคนขับ กระตุกยิ้มร้ายพลางคิดว่าสิ่งไหนที่จองกุกห้ามเธอก็ยินดีที่จะทำมันและครั้งนี้ก็เช่นกัน ร่างบางแอ่นลำตัวไปข้างหน้าจนแนบชิดกับแผ่นหลังของเขา ก่อนจะยื่นแขนทั้งสองข้างเกี่ยวตวัดเอวสอบของจองกุกทันที

 

          “...!!


          ไม่ให้กอดก็จะกอด ให้มันรู้ไปซะบ้างว่าเธอก็ไม่ยอมตกเป็นเครื่องรองรับอารมณ์ของเขาฝ่ายเดียวเหมือนกัน


          ร่างกำยำชะงักจนอินฮารู้สึกได้ ความเร็วของเครื่องยนต์ผ่อนลงแต่ก็ไม่ได้จอดอย่างที่เธอคิดไว้ ใบหน้าภายใต้หมวกกันน็อคสีดำสนิทเป็นเช่นไรไม่มีใครรู้ แต่ที่รู้คือผู้หญิงคนนี้เป็นคนแรกที่ได้ซ้อนท้ายเอ็มวี ออกุสต้าของเขาและเป็นผู้หญิงคนเดียวที่กำลังกอดเอวในขณะที่เขากำลังขับลูกรักคันโปรด...คันที่จองกุกจะไม่เอาออกมาใช้เลยถ้าวันไหนเขาต้องร่วมเดินทางกับคนอื่น

 

          “ยัยบ้านี่อยากตาย”


          คนใจร้ายพึมพำกับตัวเองก่อนจะเร่งความเร็วจนวงแขนที่เกี่ยวรอบเอวกระชับแน่นขึ้น รู้สึกถึงอะไรต่อมิอะไรของอินฮาดันแผ่นหลังของเขาอยู่

 

          แต่ถึงยัยนี่จะแก้ผ้าต่อหน้าเขาอีกครั้งหนึ่ง...จอนจองกุกก็จะไม่มีวันกินผู้หญิงซ้ำหน้าเป็นครั้งที่สองแน่นอน

 

          นอกจากจะโฟกัสสิ่งนูนๆทั้งสองฝั่งที่ดันแผ่นหลังอยู่แล้ว...จองกุกยังรู้สึกถึงความถี่ของหัวใจอินฮาว่ามันเต้นเร็วมากกว่าปกติเพราะเธอกำลังกลัวอยู่นั่นเอง

 






 

          เอี๊ยด!!!


          ล้อหนังบดขยี้กับพื้นลานจอดรถของคอนโดมิเนี่ยมสูงเสียดฟ้า หญิงสาวที่แข้งขาสั่นยอมผละอ้อมกอดออกในขณะที่จองกุกจัดการจอดรถจนเสร็จสรรพ เขาถอดหมวกกันน็อคออกและยืนมองคนตัวเล็กที่ยังนั่งบนรถไม่ขยับไปไหน


          “ลงมา!!


          “...!!


          อินฮาได้สติก็รู้ตัวว่าตัวเองกำลังนั่งอยู่บนรถคันใหญ่นี่คนเดียว ส่วนคนที่เธอเกลียดมากที่สุดยืนกอดอกมองอยู่ไม่ไกล หญิงสาวเปลี่ยนสีหน้าจากความกลัวเป็นโอหังทันที เธอมองซ้ายมองขวาก่อนจะพยายามปีนลงจากบิ๊กไบค์คันใหญ่ ถึงแม้ว่าจองกุกจะจอดจนมันตั้งได้เองก็เถอะนะ แต่อยู่บนนี้มันทำให้รู้สึกเหมือนรถจะล้มตลอดเวลาแถมยังสูงอีกต่างหาก!


          “ช้า”


          “ยุ่ง!!


          “ปาก”


          “หันหลังไป จะมองเกงในหรือไง โรคจิต!!


          “หึ ถอดโชว์ตรงหน้าก็ไม่แข็งว่ะ”


          “ไอ้—”


          “เร็วๆ!!


          “หึ่ย!!


          คนตัวเล็กชกลมเพราะความโมโหแต่ทำอะไรไม่ได้จนชายหนุ่มยกยิ้มกับความอวดเก่งของเธอ กอดอกมองคนแสนพยศที่เป็นห่วงความปลอดภัยของช่วงล่างตัวเอง


          “ใส่ให้มันสั้นอีกดิ”


          “พูดมาก”


          อินฮาสบถเสียงเบาก่อนจะตั้งท่าให้มั่นคงและวาดขาลงจากรถคันใหญ่ได้อย่างปลอดภัย จองกุกขมวดคิ้วเพราะกระโปรงสั้นสีน้ำตาลอ่อนเปิดขึ้นจนเห็นกางเกงทับในตัวเล็กสีดำที่ตัดกับผิวขาว...ชายหนุ่มกรอกสายตาไปมาพลางกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

 

          ให้ตายเถอะ...วันนั้นขาวขนาดนี้เหรอวะลืมสังเกต?

 

          เพราะสติไม่อยู่กับตัวทำให้อินฮาเดินหนีเขาไปได้ค่อนข้างไกล จองกุกรีบวิ่งไปล็อคคอเธอไว้จากด้านหลังก่อนจะลากเข้าไปในตัวคอนโดฯและกดลิฟต์ทันทีท่ามกลางเสียงโวยวายของเธอ แต่เขาก็ไม่แคร์สายตาที่มองมาจากคนรอบข้างแต่อย่างใด







 

          ปัง!


          ประตูห้องถูกปิดลงอย่างแรงและร่างบางถูกโยนเข้าไปในห้องนอนของจองกุก อินฮากวาดสายตามองรอบๆที่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ครบครันด้วยสีหน้ารังเกียจ เพราะเธอรังเกียจที่ต้องมาอยู่ในที่ของคนตรงหน้ายังไงล่ะ


          “พามาที่นี่ทำไม?”


          “เกลียด?”


          “เออ!!


          “เพราะเกลียดไงถึงพามา”


          “บ้า นายแม่งโรคจิต!


          “ปากดี”


          “ฉันจะกลับ”


          พรึบ!


          มือหนาคว้าข้อมือของเธอได้ทันก่อนจะดึงอีกฝ่ายจนเซเข้ามาชิดลำตัวของเขา คนอวดเก่งเงยหน้าจ้องตาจองกุกอย่างไม่ยอมแพ้ ใบหน้าหล่อร้ายกระตุกยิ้มยั่วโมโหพลางบีบข้อมือของเธอให้แน่นขึ้นจนรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวด


          “ปล่อย อึก!


          “หักหน้าฉันหลายครั้งแล้วนะรู้ตัวมั้ย?”


          “ทำมากกว่านี้อีกถ้านายยังไม่เลิกยุ่งกับฉัน”


          “เหรอ?”


          “แค่นี้มันยังไม่พอหรือไงจอนจองกุก?”


          “...”


          “นายจะเอาอะไรอีก”


          คนถูกถามเงียบ...ไร้ซึ่งคำตอบที่เธออยากได้ยิน ก็จริงที่จองกุกได้ทุกอย่างไปหมดแล้ว เขาแก้แค้นที่เธอทำแสบเรื่องเว็บไซต์แอนตี้และเอาคืนยิ่งกว่าสาสม

 

          เขาขืนใจและประจานให้คนทั้งหมดได้รับรู้

 

          แล้วยังต้องการอะไรจากเธออีก?

 

          “ไม่ไล่ออกก็บุญแล้ว!


          “ก็ไล่สิ! ไล่เลยหรือจะให้ลาออกเอง”


          คนตรงหน้าเถียงฉอดๆจนจองกุกอยากบดขยี้ริมฝีปากร้ายให้กลบเลือด เห็นดวงตากลมที่คลอด้วยหยาดน้ำยิ่งตอกย้ำให้เขารู้ว่าเธอเจ็บปวดกับเรื่องทั้งหมดมากแค่ไหน


          “อย่าท้า”


          “ฉันแม่งโคตรเกลียดนายเลย”


          อินฮาสะบัดข้อมือออกจากฝ่ามือใหญ่จนสำเร็จ หมุนตัวหันหลังเพราะไม่อยากเหยียบที่นี่นานๆแต่เท้าทั้งสองต้องหยุดชะงักเมื่อคนที่จองเวรจองกรรมไม่เลิกพ่นประโยคที่ฟังแล้วเจ็บปวดมากที่สุด


          “ฉันไล่เธอออก เพื่อนของเธอที่ชื่อยูรีรวมถึงแฟนของมันที่ชื่อยองแจ


          “...!!


          “แล้วใครอีกนะ...มินยุนกิ?”


          จองกุกกระตุกยิ้มสะใจเมื่อเห็นว่าอินฮาหยุดชะงักกับสิ่งที่เขาพูด ค่อนข้างสนุกเมื่อเห็นปฏิกิริยาแบบนี้ตอบกลับมาซึ่งแปลว่าเขายั่วโมโหได้สำเร็จ

 

          แต่ทว่า...

 

          เพี๊ยะ!!


          มันเร็วจนจองกุกตั้งตัวไม่ทัน รู้ตัวอีกทีฝ่ามือหนักๆกระแทกเข้าแก้มจนร้าวสะเทือนทั้งใบหน้า 


          รอยแดงรูปนิ้วมือทั้งห้าประทับอยู่บนแก้มด้านซ้ายของจองกุก มือของอินฮาเล็กแค่นี้แต่สามารถฝากรอยแผลและทำให้เขาเจ็บปวดได้หลายต่อหลายครั้ง ใบหน้าหวานของเธอบิดเบี้ยวเพราะอารมณ์โกรธเพราะดวงตากลมทั้งสองข้างเคล้าคลอไปด้วยน้ำตามาเนิ่นนาน มันแดงก่ำแต่น่าแปลกที่น้ำตาพวกนั้นไม่ไหลลงมาสักที


          พลั่ก!!


          ชายหนุ่มใช้จังหวะที่เธอทำท่าจะวิ่งออกจากห้องนอนของเขาคว้าร่างบางมาไว้ในอ้อมกอด ใบหน้าหล่อร้ายโน้มลงไปประชิดข้างใบหูของเธอจากด้านหลัง สัมผัสแนบเนื้อทำให้จองกุกรู้ว่าอินฮากำลังตัวสั่นมากแค่ไหน

 

          ไม่รู้ว่าเพราะโกรธหรือกลัวกันแน่

 

          “ถ้าตบหน้าอีกทีจะต่อยคืน


          “ก็เอาดิ!


          ตุบ!


          อินฮากระทืบเท้าใส่เท้าของอีกฝ่ายอย่างแรงจนจองกุกผละอ้อมกอดออก แต่เปลี่ยนเป็นเหวี่ยงร่างของเธออัดเข้ากับกำแพงทันที ร่างสูงกำยำปรี่เข้าไปประชิดตัวเธอที่ยืนกุมไหล่ของตัวเองเพราะความเจ็บปวด แต่เมื่อถึงตัวของอินฮาฝ่ามือเล็กของเธอสะบัดเข้าที่แก้มข้างซ้ายของเขาที่เดิมเป็นครั้งที่สอง


          เพี๊ยะ!!!


          "..."


          “ยัยบ้า


          น้ำเสียงทุ้มพูดออกมาอย่างเลือดเย็น ความโมโหเกาะกินจนหน้ามืดไปหมด อินฮาหลับตาปี๋เพราะคิดว่าจองกุกจะต่อยหน้าเธอคืนอย่างที่พูดจริงๆแต่กลับไม่ใช่...มือหนาของเขาตรงเข้าไปบีบที่สันกรามของเธอแทน


          “อย่าคิดว่าฉันไม่กล้า


          “ฮึก!


          จองกุกไม่รู้จะทำยังไงเพราะเขาโมโหคนตรงหน้าและอยากจะฆ่าให้ตายคามือ ได้แต่เหวี่ยงร่างบอบบางและดึงแขนหรือไม่ก็บีบแก้มให้คนปากดีเลิกพยศ แต่อินฮาได้ทั้งตบทั้งตี ทั้งจิกเส้นผม แถมยังปารีโมทแอร์จนเขาเลือดอาบ

 

          หรืออยากให้ลงโทษบนเตียงอีกก็บอกดีๆ

 

          “อโทษฉันซะ ไม่งั้นคลิปนี้หลุด


          จองกุกใช้มืออีกข้างชูโทรศัพท์มือถือขึ้นพลางแกว่งไปมาด้วยสีหน้าสะใจเพราะไม่รู้จะเอาชนะเธอด้วยวิธีไหนแล้ว และยิ่งเห็นคนตัวเล็กกัดริมฝีปากตัวเองแน่นก็ยิ่งทำให้เขาสนุกกับเรื่องนี้มากขึ้น


          “...


          จองกุกผละตัวออกจากอินฮาก่อนจะเดินถอยหลังสามก้าว นัยน์ตาดุดันจ้องมองคนตรงหน้าก่อนจะยกยิ้ม


          “ขอโทษสิ


          “...


          “คุกเข่าด้วยนะ


          “ฝันไปเหอะ”


          อินฮาหน้ามืดตามัวเพราะแรงอารมณ์ที่ปะทุอยู่ตอนนี้ เธอกระโดดแย่งโทรศัพท์ในมือของจองกุกแต่เขาหลบได้ทัน แต่ต้องร้องซี้ดเมื่อมือบางทั้งสองข้างขยำกลุ่มผมสีแดงจนหนังศีรษะแทบหลุดติดมือ


          “ฮึก!!


          “ปล่อยนะยัยบ้า!!


          จองกุกรีบเก็บมือถือใส่กระเป๋ากางเกงทันทีและใช้มือทั้งสองข้างจับข้อมือของอินฮาเอาไว้ แต่เธอก็ไม่ยอมปล่อยมือออกจากเส้นผมของเขาเหมือนกัน ชายหนุ่มควบคุมสติตัวเองไม่ได้เพราะความเจ็บปวดที่ศีรษะทำให้เขาออกแรงกระชากแขนของเธอด้วยแรงทั้งหมดที่มี แต่มันคงจะแรงเกินไปจนทำให้ร่างบางปลิวไปกระแทกกับเหลี่ยมของตู้หนังสือ


          พลั่ก!!


          น้ำตาหยดแรกไหลออกมาจากดวงตาหม่นหมอง เธอหลับตาแน่นเพราะความเจ็บที่ไหล่จากการกระแทกตู้หนังสืออย่างหนัก แต่ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อศีรษะของเธอที่ความจริงแล้วต้องชนกับเหลี่ยมตู้เช่นเดียวกับไหล่...มันไม่เป็นเช่นนั้นเมื่อฝ่ามือของจองกุกตามมารองศีรษะของเธอได้ทันทำให้หลังมือของเขาแตกและมีเลือดสีแดงข้นไหลออกมา


          “ฮึก”


          อินฮาลืมตาช้อนมองคนใจร้ายตรงหน้า เห็นสายตาดุดันที่เต็มไปด้วยความแข็งกร้าวมองลงมา เขาน่ากลัวจนเธอต้องหลบสายตาที่อาบไปด้วยหยาดน้ำสีใส เอาตัวออกมาจากวงแขนที่คล้ายอ้อมกอดและเอาศีรษะออกจากฝ่ามือของเขาจนเห็นแนวกระดูกบนหลังมือของจองกุกชุ่มไปด้วยเลือดสีแดง


          “...”


          คนตัวเล็กกัดริมฝีปากแน่น ผมยุ่งๆและเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดบนมือของอีกฝ่ายทำให้เธอแสบขอบตาไปหมด ร่างสูงจ้องใบหน้าของเธอด้วยสายตาน่ากลัวแต่เขาไม่พูดอะไรออกมาสักคำ อินฮาสะอื้นหนักขึ้นเพราะเธอช็อคกับเรื่องเมื่อครู่เป็นอย่างมาก แต่ในขณะนั้นเสียงเรียกเข้าของมือถือในกระเป๋าของอินฮาดังขึ้น เธอใช้มือสั่นๆล้วงมันขึ้นมาก่อนจะกดรับสายทั้งที่ไม่ได้มองหน้าจอว่าเป็นชื่อของใคร


          (อินฮา)


          “...”


          (อยู่ไหน?)


          เธอจำเสียงของปลายสายได้แม่น ดวงตากลมที่มีน้ำตาไหลออกมาตลอดเวลาเลื่อนไปมองแผลที่มือของคนตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นมองหน้าของเขา...


          (อินฮา ได้ยินมั้ย?)


          “...”


          (อยู่ไหน จะไปรับ)


          “พ...พี่ยุนกิ”


          เป็นจังหวะเดียวกับที่อินฮาเลือกหันหลังให้จองกุกและตอบปลายสายออกไป...เธอเลือกที่จะวิ่งออกจากห้องนี้ไปและไม่หันกลับไปมองจอนจองกุกอีกเลย






[50%]





          ตึกๆๆๆ


          เท้าทั้งสองข้างสลับกันวิ่งไปข้างหน้าและจุดมุ่งหมายของเธอคือออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด มือที่จับมือถืออยู่สั่นระริกเพราะความรู้สึกมากมายตีรวนกันอยู่ในหัวสมอง


          โกรธ โมโห กลัว


          หรือไม่เข้าใจ...


          อินฮาไม่เข้าใจการกระทำของจอนจองกุกเท่าไรนัก ไม่เข้าใจว่าเขายอมเจ็บตัวแทนเธอทำไมทั้งๆเขาไม่สมควรทำมันเลยสักนิด

 

          เขาจะปล่อยให้เธอศีรษะกระแทกกับขอบตู้หนังสือก็ได้เพราะสิ่งนี้มันดูน้อยนิดไปเลยเมื่อเทียบกับความเจ็บปวดมากมายที่ผ่านมา

 

          (ฟังอยู่หรือเปล่า?)


          “ฟ...ฟัง”


          เป็นจังหวะเดียวกับที่ประตูลิฟต์เปิดออก อินฮาก้าวเท้าออกมายังชั้นหนึ่งก่อนจะวิ่งออกไปจากคอนโดฯหรูหราแห่งนี้ทันที น้ำตาแห้งหายไปหลงเหลือเพียงแค่ความรู้สึกมากมายที่สลัดออกยังไงก็ไม่หมด


          (หยุดอยู่ตรงนั้น ฉันจะไปรับ)


          “ไม่ต้อง ฉันกลับเองได้”


          (บอกให้หยุดวิ่ง!)


          กึก...


          “...”


          (แชร์โลเคชันมาแล้วไม่ต้องวางสาย)


          “...”


          (ถ้าฉันได้ยินเสียงเธอวิ่งอีกเมื่อไร เจ็บตัวแน่)

 

 










          20.30 น.


          ก๊อกๆๆๆ


          เสียงเคาะประตูค่อยๆดังขึ้นเมื่อเจ้าของห้องไม่ยอมเปิดออกมาสักที ร่างสูงหลานชายเจ้าของบ้านกระหน่ำเคาะอีกหลายสิบครั้งและถ้าคนข้างในไม่ยอมเปิดประตูให้เขาก็จะยืนเคาะมันอยู่แบบนี้


          ก๊อกๆๆ!!!


          ที่มินยุนกิมายืนทำอะไรขัดแย้งกับคำพูดตัวเองอยู่ตอนนี้เพราะเรื่องเมื่อตอนเย็นยังไม่เคลียร์ยังไงล่ะ คิมอินฮายอมให้เขาไปรับถึงที่ก็จริงแต่เธอก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาสักคำ ร่างกายของเธอดูอ่อนล้าแถมใบหน้าที่ยุนกิคิดว่าจืดชืดยังซีดเซียวอย่างเห็นได้ชัด เนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยช้ำคล้ายกับถูกกระทำแรงๆซ้ำๆ เธอไม่เล่าอะไรและยุนกิก็ไม่ได้คาดคั้นเอาคำตอบอะไร เขาแค่ทำตามหน้าที่คือคอยไปรับไปส่งอินฮาตามคำสั่งคุณลุงคุณป้าและคำพูดฝากฝังของพี่นัมจุนก็เท่านั้น

 

          ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้ยุนกิจะปฏิเสธเรื่องนี้ไปแล้วก็เถอะ

 

          ก๊อกๆๆๆ!!!


          แอ๊ด...


          “...”


          “ทำบ้าอะไรอยู่หูหนวกหรือไง?”


          สายตาดุดันหรี่มองคนตัวเล็กที่โผล่ออกมาจากบานประตูเล็กน้อย คนตรงหน้าอยู่ในชุดนอนกระโปรงสั้นสีครีมอ่อน ใบหน้าหน้าจืดๆยิ่งจืดขึ้นไปอีกเมื่อไร้การแต่งแต้มจากเครื่องสำอาง ผิวหน้าขาวใสตัดกับเรือนผมยาวสีดำสนิท อินฮายกมือขยี้ตาเล็กน้อยก่อนจะเบิกตากว้างเมื่อเห็นว่าคนที่มาหาเป็นใคร


          “นอนตั้งแต่สองทุ่ม?”


          “พี่ยุนกิมีอะไร”


          “ทำไมไม่ลงไปกินข้าว”


          “ฉันไม่หิว”


          “แต่ป้าฉันทำกับข้าวเผื่อ”


          “...”


          “คิดว่าอยู่ที่นี่จะทำอะไรตามใจชอบเหมือนอยู่บ้านตัวเองได้หรือไง?”


          “ขอโทษ”


          อินฮาพูดออกไปเบาๆพลางก้มหน้าลง เธอแค่เหนื่อยเกินไปจึงอาบน้ำและเข้านอนเร็วกว่าปกติก็เท่านั้น ไม่คิดว่าการไม่ลงไปทานอาหารเย็นครั้งนี้จะทำให้ยุนกิพูดกับเธอถึงขนาดนี้

 

          รู้แล้วว่าไม่ชอบกัน แต่เธอก็พาตัวเองออกมาจากสายตาของเขาได้มากพอสมควรแล้วไม่ใช่เหรอ...

 

          “ลงไปกินข้าว”


          “ต...แต่ฉันไม่หิวจริงๆนี่นา”


          “...”


          “ง่วงนอน”


          เสียงหวานพูดเบาลงเมื่อคนตัวสูงทำหน้าไม่พอใจใส่ อินฮาเป็นลูกสาวคนเล็กที่ถูกพ่อและพี่ชายตามใจมาตลอด

 

          คนดื้อก็ยังดื้ออยู่วันยันค่ำนั่นแหละ

 

          “ดื้อชิบหาย”


          “...”


          “ดื้อไม่เคยเปลี่ยน”


          อินฮาเผลอขมวดคิ้วกับคำพูดแปลกๆของอีกฝ่าย คำว่าดื้อไม่เคยเปลี่ยนแปลว่าเขาจำได้ว่าเมื่อก่อนอินฮาเป็นเด็กดื้อมาตลอดงั้นสิ

 

          พี่ยุนกิจะยังจำเรื่องราวของเราได้อยู่ใช่มั้ย...

 

          “อ๊ะ! พี่ยุนกิเข้ามาทำอะไร!


          เผลอเสียงดังกับการกระทำของร่างสูง เมื่อยุนกิแทรกตัวเข้าไปในห้องนอนของอินฮาก่อนจะถือวิสาสะปิดประตูลงทันที


          “พี่เข้ามาไม่ได้นะ!


          “ทำไม? บ้านหลังนี้ก็ของป้าฉันเหมือนกัน”


          “...!!”   คนตัวเล็กคว่ำปากทันทีกับคำพูดของเขา


          “แต่ฉันไม่เคยเข้าห้องพี่”


          “ก็เข้าดิ”


          “...”


          “ใครห้าม”


          อินฮาหลบสายตาเลิกลั่กไปทางอื่น ตัดสินใจว่าจะเลิกชอบแต่ก็ไม่ได้แปลว่ามันจะทำกันได้ทันทีซะเมื่อไรกัน! เธอพยายามตีตัวออกห่างแต่ทำไมมินยุนกิถึงทำตรงข้ามไปซะทุกอย่าง

 

          ถ้าเธอไม่ต้องเจอหน้าอีกฝ่ายหรือพูดคุยกันบ่อยขนาดนี้อาจจะทำให้อะไรๆมันง่ายขึ้นกว่าเดิมไม่ใช่เหรอ?

 

          แต่ดูเหมือนมินยุนกิจะไม่ให้ความร่วมมือเอาซะเลย


          “หลังจากวันนี้ให้ไปกลับมหาลัยกับฉัน”


          “ทำไม?”


          “ไม่ต้องถามมาก”


          “ทำไมพี่ถึงทำแบบนี้”


          “...”


          “ฉันยอมแล้วไง ฉันบอกคุณป้าแล้วซึ่งท่านก็อนุญาตให้ต่างคนต่างไปได้ ฉันก็บอกพี่ไปแล้ว”


          “...”


          ชายหนุ่มกลืนน้ำเหนียวๆลงคออย่างยากลำบาก คำพูดทุกคำที่พ่นออกมาจากริมฝีปากของเธอมันขัดแย้งกับความต้องการของยุนกิไปซะหมด

 

          ใช่...เขาต้องการให้มันเป็นแบบที่อินฮาพูดจริงๆแต่ไม่ใช่ตอนนี้

 

          ตอนนี้เขาไม่ต้องการให้มันเป็นแบบนั้นแต่ก็ไม่มีเหตุผลมารองรับก็เท่านั้นเอง

 

          “ทำไม?”


          “...”


          “จะเลิกชอบฉันอย่างที่บอกแล้วไงอะ”


          “...”


          “ในเมื่ออยู่บ้านหลังเดียวกันก็แค่ไปกลับพร้อมกันมันจะเป็นอะไร?”


          “...”


          “ให้ไปด้วยไม่ได้แปลว่าเธอต้องกลับมาชอบฉันไม่ใช่เหรอ”


          “...”


          “ถ้าเลิกชอบได้จริงๆก็ต้องทำได้ดิ”


          “...”


          “ถ้าทำไม่ได้ก็แปลว่ายังไม่เลิกชอบ”


          อินฮากัดริมฝีปากตัวเองแน่น ท่าทางของยุนกิไม่สะทกสะท้านอะไรสักนิดกับคำพูดที่พูดออกมา แต่เป็นเธอฝ่ายเดียวที่ร้อนเผ่าในดวงตาทั้งสองข้างไปหมด

 

          ก็คนที่ตกอยู่ในความรู้สึกบ้าๆแบบนี้มันเป็นเธอไม่ใช่เขา...พูดง่ายนิ

 

          “อืม”


          “...”


          “ฉันง่วงนอนแล้ว”


          “ไล่?”


          “พี่จะเอายังไงอีก”


          “ไม่ได้เอาไง”


          “...”


          “ทำตามอย่างที่พูดให้ได้ก็แล้วกัน”


          “รู้แล้ว”


          “...”


          “ฉันจะเลิกชอบพี่ยุนกิ ถึงจะไม่ใช่เดี๋ยวนี้แต่สักวันก็คงทำได้”


          นัยน์ตาเรียวจ้องมองคนตัวเล็กที่ก้มหน้านิ่ง ปลายจมูกแดงก่ำมันทำให้คนเย็นชาแบบเขารู้สึกกระตูกวูบไม่น้อย...


          “เธอทำไม่ได้หรอก”


          “...”


          น้ำเสียงทุ้มต่ำพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นก่อนจะหมุนตัวเดินออกไปจากห้องนอนของอินฮาทันที เหตุผลที่เขาพูดออกมาแบบนี้เพราะสายตาเหลือบไปเห็นตุ๊กตาผู้ชายตัวเล็กตั้งอยู่บนหัวเตียงในห้องนอน...ตุ๊กตาตัวนั้นเคยอยู่ในกล่องดนตรีซึ่งมีแก้วสีใสห้อมล้อมเอาไว้แต่เขาจงใจทำมันแตกละเอียดแต่มีสิ่งเดียวที่ยังปลอดภัยคือตุ๊กตาข้างใน ยุนกิพึ่งรู้ว่าอินฮายังเก็บสิ่งนี้ไว้อยู่ตลอดจึงเป็นเครื่องยืนยันว่าไม่ว่ายังไงอินฮาก็จะไม่มีวันเลิกชอบเขาได้

 

          มินยุนกิมั่นใจแบบนั้น

 









 

          วันต่อมา


          มหาวิทยาลัย


          ภายในห้องรองรับที่เพียบพร้อมไปด้วยเครื่องอำนวยความสะดวกมากมายแก่ลูกชายเจ้าของมหาวิทยาลัย รวมถึงเพื่อนหนุ่มอีกสองคนที่ได้พึ่งใบบุญนี้อย่างคิมแทฮยองและปาร์คจีมิน


           “ไอ้เหี้ย เล่นกันจนได้เลือดอีกแล้วเหรอวะ!


          แทฮยองช็อคกับแผลที่หลังมือของเพื่อนสนิทไม่น้อย จอนจองกุกตวัดสายตาดุดันมองหน้าเพื่อนที่พูดมากของตัวเองก่อนจะหันกลับไปมองหน้าจอมือถือต่อ


          “กูไม่อยากจะเชื่อ ยัยนั่นทำมึงเจ็บตัวไม่เว้นวันเลย”


          จีมินเห็นด้วยกับแทฮยองเพราะพวกเขารู้จักจองกุกดี น้อยนักที่จะมีผู้หญิงมาทำให้เพื่อนของพวกเขาเสียเซลฟ์ได้ขนาดนี้


          “ครั้งนี้ตีกันอีท่าไหนวะ?”


          “เสือก”


          “อ้าวไอ้เหี้ยนี่”


          จองกุกวางมือถือลงบนโต๊ะด้านหน้าก่อนจะหยิบกระป๋องน้ำอัดลมขึ้นมาดื่ม ใบหน้าหล่อเหลาหงิกงอเมื่อพูดถึงต้นเหตุที่ทำให้มือข้างขวาของเขาเต็มไปด้วยผ้าก๊อซ พลางนึกถึงใบหน้าอวดดีของผู้หญิงคนนั้น...เหตุการณ์ที่ทำให้เขาได้แผลอีกครั้งคือความโง่เง่าของตัวเอง

 

          จองกุกนอนคิดคำตอบทั้งคืนว่าทำไมต้องเอามือไปรองศีรษะของเธอจนตัวเองเจ็บตัว ทั้งๆที่เขาจะปล่อยให้อินฮาเจ็บไปก็สิ้นเรื่อง แต่วินาทีนั้นเขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน ทุกอย่างมันรวดเร็วจนไม่ทันได้คิดคำนวณอะไร...

 

          ถ้าเขาสะบัดให้ร่างบางหลุดออกด้วยแรงทั้งหมดของตัวเอง แน่นอนว่าคนที่เจ็บตัวคืออินฮา

 

          เจ็บ...และเจ็บหนักด้วยเพราะมุมเหลี่ยมของตู้หนังสือตรงกับตำแหน่งศีรษะของเธอ

 

          อินฮาอาจจะหัวแตก...มากกว่าเขาที่แค่มือแตก

 

          “เหม่อไรวะ?”


          แทฮยองพูดออกมาพลางทำหน้าตาสงสัยเพราะจู่ๆจองกุกก็เงียบไปแถมยังทำสีหน้าคิดไม่ตกอีกต่างหาก


          “ว่าแต่ยัยผู้หญิงที่เป็นโจทก์มึงอยู่ตอนนี้จะเอายังไง ตีกันไปตีกันมากูว่าตายกันสักวันแน่”


          “ตายก็ตาย”


          “...”


          “ถ้าไม่ตายกันไปข้างนึงกูจะไม่หยุด”


          “มึงจะทำไรเขาอีก”


          จองกุกกระตุกยิ้มร้ายเพราะตัดสินใจมาแล้ว เขาจะไม่ให้อภัยอินฮากับเรื่องทั้งหมดที่ผ่านมาแน่นอน ไม่ว่าจะเป็นเรื่องแอนตี้หรือเรื่องที่ทำให้เขาเจ็บตัว


          “มึงจำไอ้มินยุนกิได้มั้ย”  จองกุกหันไปถามเพื่อนของเขาทั้งสอง


          “ไอ้ยุนกิถาปัตอะเหรอ?”


          “ไอ้ยุนกิที่มึงเคยไปแย่งเมียมันตอนปีหนึ่งอะ?”


          “เออ”


          “ตอนนั้นดูท่ามันเฮิร์ทไม่น้อยว่ะ”


          “ไม่เฮิร์ทก็เหี้ย แฟนนะโว้ย”


          “ผู้หญิงง่ายเอง กูก็ช่วยไม่ได้”


          จองกุกไหวไหล่อย่างไม่ใส่ใจนัก ก่อนจะยกขาขึ้นไขว่ห้างด้วยท่าทางผ่อนคลาย


          “แล้วทำไมวะ มันหาเรื่องมึงอีก?”


          “เปล่า”


          “...”


          “...”


          “กูนี่แหละจะหาเรื่องมัน”


          มุมปากหยักแสยะยิ้มเพราะแผนชั่วในใจ จองกุกจำวันที่อินฮาสารภาพรักต่อหน้ายุนกิได้ และเขาก็จำได้แม่นว่ายุนกิปฏิเสธอินฮาอย่างไร้เยื่อใยและทำลายสิ่งของที่เธอตั้งใจเอามาให้อย่างเลือดเย็น แต่สองสามวันมานี้ทุกอย่างตรงกันข้ามทั้งหมด...เพราะมินยุนกิที่เคยบอกว่าไม่สนใจคำสารภาพรักกลับตามต้อยๆทั้งในห้องเรียนที่เดินมาหยุดแล้วพูดว่ามารับอินฮาอย่างหน้าตาเฉยทั้งๆที่จองกุกก็คุยกับเธออยู่ตรงนั้น และที่คอนโดฯอีกครั้ง...เขาจำไม่ผิดว่าอินฮากดรับสายและเรียกปลายสายว่าพี่ยุนกิ

 

          ปากก็ปฏิเสธแต่การกระทำตรงข้ามอย่างเห็นได้ชัด ไหนจะสายตาคู่ที่จองกุกมั่นใจว่ามันต่างกับวันแรก...วันที่ยุนกิปล่อยกล่องดนตรีแสนน่ารักจนมันแตกละเอียด

 

          ผู้ชายด้วยกันทำไมจะดูไม่ออกว่าวันนี้สายตาคู่นั้นได้เปลี่ยนไปแล้ว

 

          ยิ่งคิดยิ่งสนุก...จอนจองกุกเคยทำลายหัวใจของมินยุนกิไปครั้งหนึ่งแล้วก็พบว่าอีกฝ่ายหัวร้อนเหมือนหมาไม่มีผิด และครั้งนี้เขาก็มั่นใจว่ายุนกิจะกลายเป็นหมาบ้าอีกครั้งเพราะผู้หญิงที่ชื่อคิมอินฮา

 

          J. : ให้เวลา 5 นาที ถ้าไม่เห็นเธอที่นี่คลิปหลุด


          ครืด


          Inin : ไปตายซะ


          J. : เหลืออีก 4 นาที


          Inin : ต้องการอะไรอีกไอ้โรคจิต!!


          J. : ต้องการทาส


          Read


          J. : เป็นทาสจนกว่าแผลฉันจะหาย


          Inin : ฝันไปเถอะนะ


          J. : ได้


          J. : ส่งคลิปวิดีโอ


          Read


          J. : รีบมานะครับ




[100%]


#ฟิคแอนตี้จองกุก








#ฟิคแอนตี้จองกุก วางขายในฉบับ E-Book แล้วค่า สนใจซื้อได้ใน Mebmarket หรือโหลดแอปพลิเคชั่น Meb ลงสมาร์ทโฟน เนื้อหาทั้งหมดในฉบับ E-Book เหมือนในเล่มทุกอย่างรวมถึงตอนพิเศษ


..จิ้มด้านล่าง..


* E-Book คือ หนังสืออิเล็กทรอนิกส์ ซื้อและโหลดอ่านในมือถือ คอมพิวเตอร์ ไอแพดและแทปเล็ต




TBC.


เอาจริงๆจองกุกไม่น่าสงสารหรอกเด้อทุกคน 55555555555555 


ยุนกิยังคงมั่นใจต่อไปว่าน้องจะไม่มีวันเลิกชอบตัวเอง คือจะพูดไรก็ไม่เคยรักษาน้ำใจหยิ่งตลอด!! ส่วนจองกุกก็นิสัยร้ายค่ะ ยังมีร้ายมากกว่านี้เยอะ พระเอกกับพระรองเคยมีอดีตด้วยกัน! เก็บแรงไว้สงสารพระรองของเราดีกว่า TT ตอนหน้าพบกับชื่อตอนว่าทาสรักอสูรค่ะ //กุมเจย


อย่าลืมกดไลค์ คอมเมนต์หรือเล่นแท็ก #ฟิคแอนตี้จองกุก กันด้วยน้าา ขอกำลังใจ ><








ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.261K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,110 ความคิดเห็น

  1. #5109 ซาลาเปา_04 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 15:13

    -เ-้ย-เลวเอ้ยยยย

    ห้วยอินเกิน

    #5,109
    0
  2. #3642 tpnxz (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 17:22
    ยุนกินี่มั่นใจมากว่าน้องจะไม่เลิกชอบ ระวังไว้มินยุนกิ!!!!!
    #3,642
    0
  3. #2848 ห้วงมิติสีดำ (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 00:54
    ถ้ายุนกิลดความหยิ่งลงจะน่าคบมาก5555555555555555
    #2,848
    0
  4. #2242 Kanokwan114 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 11:52
    ไปตายซะ ชอบคำนี้จังวะ55555
    #2,242
    0
  5. #1235 Llily (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 17:26
    จะตายแล้ว!!!ต่อเถอะ
    #1,235
    1
    • #1235-1 Allinbts(จากตอนที่ 8)
      15 ตุลาคม 2561 / 20:37
      เม้นให้มันดีๆหน่อยค่ะคุณ
      #1235-1
  6. #1234 jjk97 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 13:53

    ต่อๆๆๆๆๆ
    #1,234
    0
  7. #1233 chomjangjang (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 12:18
    เลวง่ะ
    #1,233
    0
  8. #1232 fffffffffff (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 12:06
    เราทีมยุนกิว้อยยย จะพายเรือต่อไปไม่มีหยุด ไรท์โปรดอย่าใจร้าย ทำลายเรือเน้!!
    #1,232
    0
  9. #1231 phinyada2550 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 12:03

    สู้ๆค่ะไรท์~~ รีบมาต่อนะค่ะไรท์><
    #1,231
    0
  10. #1230 Benja_army (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2561 / 10:34
    จองกุกว้อยย!!! เหน่ยจัย
    #1,230
    0
  11. #1228 Jnnsuk (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 22:46

    จกุกคนรว้ายยยยยย

    #1,228
    0
  12. #1227 DizMiw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 21:22
    สงสารอินฮาเด้ออ ทั้งจกุกกับพี่กิ อย่าลุนแลงกับนว้องง
    #1,227
    0
  13. #1226 DizMiw (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 21:22
    สงสารอินฮาเด้ออ ทั้งจกุกกับพี่กิ อย่าลุนแลงกับนว้องงง
    #1,226
    0
  14. #1225 KunlayaFantar (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:59

    อีกคนก็เรื่องคลิป..อีกคนก็หมั่นใจ จ่ะๆแต่ละคนเอาเข้าไปจะรอดูนะหึๆๆๆ..รอเด้อ
    #1,225
    0
  15. #1223 Mymint0608 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:03
    จองกุ๊กกกกก
    #1,223
    0
  16. #1222 258011 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 18:16
    ถ้าจองกุกไม่มีคลิป นางเอกก็ไม่มาหรอก!!!
    #1,222
    0
  17. #1221 180344 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 16:45
    อยากจะรู้ ไม่มีคลิปอันนั้น จะตามนางเอกให้มาหายังไง อะไรๆก็อ้างคลิปตลอด
    คนใจร้าย พี่ยุนกิน้องก็ไม่อยากเลิกชอบหรอก เพราะงั้นมารักกันเถอะ 555
    #1,221
    0
  18. #1220 plaifonsriklai (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 12:38

    อีกุกมันร้ายยยย!!!/////

    #1,220
    0
  19. #1219 ทาสคุณจอน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 12:05
    อีจอบ!!!!!
    #1,219
    0
  20. #1218 Chattip_beam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 10:49
    ต่ออออออ
    #1,218
    0
  21. #1217 chommoyii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 10:48
    อ๊ากกกกก จองกุก!นายมันร้ายยย
    #1,217
    0
  22. #1216 DG27 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 09:57
    แค้นแทนอินฮาเลยยยยยยยย//ปากคว่ำ
    #1,216
    0
  23. #1215 t-black3 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 09:38
    โห่!!อิรัก รอให้ถึงตานางเอกก่อนเถอะ
    #1,215
    0
  24. #1214 Ppkp22 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 09:15
    อยากตบกุกอีกสักรอบได้ไหมไรท์55555
    #1,214
    0
  25. #1213 Dearmyruby (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 08:23
    รอตอนต่อไปล้าววว
    #1,213
    0