ANTI ฟิคแอนตี้จองกุก [BTS x YOU] -END- มีฉบับ E-Book

ตอนที่ 11 : Anti 11 | ครั้งสุดท้าย [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 17,854
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,782 ครั้ง
    6 มิ.ย. 63







Anti 11
ครั้งสุดท้าย [100%]









          “รวมถึงชนะไอ้มินยุนกิ”

          "ฮึก แต่ฉันไม่ได้ทำ!!"

          อารมณ์โกรธพุ่งทะยานมากขึ้นเมื่อเธอเอาแต่ปฏิเสธว่าไม่ได้เป็นคนทำ ซึ่งจองกุกคิดว่าคำพูดพวกนั้นช่างหลอกลวงสิ้นดี เขาเชื่อสนิทใจว่าอินฮาคือผู้ที่อยู่เบื้องหลังของเรื่องทั้งหมด เขาไม่ได้จ้างนักสืบค้นหาความจริงเหมือนครั้งก่อนเพราะมั่นใจล้านเปอร์เซ็นว่าคนร้ายตัวจริงคือคนที่อยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ ความผิดชอบชั่วดีหายไปทันทีและจองกุกจะทำทุกอย่างเพื่อให้ผู้หญิงคนนี้เจ็บปวดมากกว่าที่เขากำลังเป็นอยู่


          “อ่ะ! จ...จะทำอะไร!!


          ชายหนุ่มไม่สนใจเสียงร้องไห้เหมือนจะขาดใจของหญิงสาว เขาพลิกร่างกายของเธอให้หันหน้าเข้าหากำแพงห้องน้ำที่เปียกชื้น มือหนาจัดการถอดเสื้อผ้าทุกชิ้นออกจนร่างบอบบางเปลือยเปล่าในที่สุด จองกุกถลาลำตัวซ้อนด้านหลังเธอก่อนจะกระซิบข้างใบหูร้อน


          “อยากชนะยังไงรู้มั้ย?”


          “ฮึก ฮื่อ”


          “ยอมให้เอาดีๆดิ แล้วหลังจากนี้ถือว่าจบกัน”


          “...”


          “ว่าไง?”


          “ฮึก...เลว”


          “ตอบมา”


          จองกุกบีบเค้นสะโพกจนอินฮาหลับตาแน่น น้ำตาไหลอาบเต็มสองแก้มพลางส่ายใบหน้าช้าๆอย่างคนไร้ทางออก เธอสัมผัสได้ถึงร่างกำยำที่บดเบียดอยู่ด้านหลัง กัดริมฝีปากเจ็บแสบไปหมด


          “ลีลา”


          “ฮึก ไม่!!


          อินฮาได้ยินเสียงหัวเข็มขัดกระทบกับพื้นซึ่งแปลว่าเขาได้ปลดเสื้อผ้าของตัวเองหมดแล้วเช่นกัน ร่างของเธอถูกพลิกกับมาอีกครั้งก่อนที่ริมฝีปากจะถูกกระแทกกับอวัยวะเดียวกันของร่างสูง รสจูบแสนป่าเถื่อนทั้งรุนแรงและหยาบคาย เขาบดเบียดริมฝีปากและสอดแทรกลิ้นเข้าไปในโพรงปากของอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ อินฮาผลักหน้าอกแกร่งที่เปลือยเปล่าไม่ต่างกับเธออย่างรังเกียจแต่แรงอันน้อยนิดไม่ทำให้จองกุกสะทกสะท้านแต่อย่างใด


          “อื้อ”


          เสียงน่าอายดังลั่นห้องน้ำกว้าง เขาดูดดุนและขบกัดจนเธอเจ็บปากไปหมด จองกุกผละใบหน้าออกมาเพียงไม่กี่วินาทีก็กดจูบลงไปใหม่ เขาทำแบบนี้ซ้ำๆจนเวลาผ่านไปเนิ่นนาน แรงต่อต้านที่ผ่อนลงกลายเป็นว่าอินฮายอมเปิดรับสัมผัสจากคนใจร้ายง่ายๆ เขาขยับริมฝีปากอย่างชำนาญซึ่งแตกต่างจากเธอไม่ประสีประสากับเรื่องพวกนี้ คนตัวเล็กตามไม่ทันจนจองกุกรู้สึกได้ น่าแปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกรำคาญอย่างที่ควรจะเป็นแต่กลับกลายเป็นตรงกันข้าม...

 

          ทำไมหน้าอกข้างซ้ายที่เต็มไปด้วยไฟโกรธแค้นถึงอ่อนยวบลงเพียงเพราะรับสัมผัสจากกันและกันนานกว่าทุกที...

 

          วงแขนแข็งแรงกอดรัดลำตัวของเธอและดึงเข้ามาใกล้จนร่างกายแนบชิดเป็นหนึ่งเดียว จองกุกรู้สึกถึงอะไรต่อมิอะไรของเธอโดนตัวของเขาก็ทำให้ชายหนุ่มร้อนที่ผิวกาย เขาผละใบหน้าออกจากอีกฝ่ายก่อนจะจ้องหน้าเธอ...ใบหน้าหวานแดงซ่านกับริมฝีปากสีชมพูที่บวมเจ่อ จองกุกเห็นท่าทางแบบนี้ของผู้หญิงมามากมายแต่แปลกที่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งไหนๆ...


          “อึก”


          “...”


          “ครั้งสุดท้ายใช่มั้ย”


          น้ำเสียงหวานแหบพร่าตั้งคำถามขึ้นมา เธอสบตากับคนใจร้ายที่จ้องมองอยู่เช่นกัน จองกุกกอดเธอไม่ปล่อยและอินฮาก็ไม่ดิ้นหนีอีกต่อไปเพราะยังไงเธอก็หนีคนตรงหน้าไม่พ้น

 

          สู้ยอมรับความจริงและเรื่องทั้งหมดจะได้จบๆกันไป เธอจะขอรับผลกรรมที่ตัวเองไม่ได้ก่อครั้งนี้ไว้คนเดียว

 

          “ใช่”


          “...”


          “เอาให้เดินไม่ได้”


          “...”


          “และไปบอกไอ้ยุนกิว่าแฟนของมันยอมให้ฉันเอา มันจะได้ทิ้งเธอไปซะ”


          “อือ”


          “...”


          “เอาดิ”


          “...”


          “แค่นั้นใช่มั้ย?”


          “...”


          “ครั้งสุดท้ายแล้วใช่มั้ยที่นายจะใจร้ายกับฉัน”


          “...”


          จองกุกรู้สึกว่าตัวเองปากหนักเกินกว่าจะตอบว่าใช่ ทั้งๆที่เขาต้องการให้เรื่องทั้งหมดเป็นแบบนี้ตั้งแต่แรก ใบหน้าหวานหม่นหมองก่อนจะร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แต่ทว่าสายตาคู่นั้นช่างเด็ดขาดและเข้มแข็งจนจองกุกรู้สึกวูบโหวงที่หน้าอกข้างซ้าย ก่อนจะสลัดความคิดไร้สาระออกไปจากสมองเมื่อเหตุการณ์ที่บ้านไหลย้อนกลับมา ผู้หญิงคนนี้ทำให้ครอบครัวของเขาต้องบาดหมางกัน ผู้หญิงคนนี้ทำให้พ่อต้องทะเลาะกับแม่เพราะความจริงควรปิดตายเอาไว้มันแพร่พรายออกมาเพราะคิมอินฮา

 

          ต้นเหตุของเรื่องทั้งหมดคือเธอคนเดียว

 

          “ใช่ ครั้งสุดท้าย”


          “ฮึก”


          “ครางดังๆล่ะ อนุญาตให้ข่วนได้ถ้ามันเสียวจนทนไม่ไหว”






CUT
รหัสผ่าน : คำว่า จอนจองกุก ภาษาอังกฤษ พิมพ์เล็กทั้งหมด ไม่เว้นวรรค




          เช้ารุ่งขึ้น


          แช๊ะ!


          โทรศัพท์เครื่องหรูจับชัตเตอร์หญิงสาวที่นอนเปลือยกายอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา ลาดไหล่โผล่พ้นออกมาโชว์ผิวขาวเนียนที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยแดงจากการขบกัดและดูดดุน จองกุกตั้งใจถ่ายให้เห็นรอยพวกนั้นชัดๆก่อนจะพิจารณาอีกครั้งด้วยสีหน้าพึงพอใจ มุมปากหยักกระตุกยิ้มร้ายพลางกดเครื่องหมายส่งออกหาใครบางคน...

          J. : แฟนมึงเด็ดว่ะ 

          Read

          เพียงไม่ก็ปรากฏเครื่องหมายอ่านแล้ว ลิ้นดุนกระพุ้งแก้มพลางจ้องมองหน้าจอสลับกับร่างบางที่ยังหลับใหลไม่ได้สติอยู่ข้างกาย

          อีกฝ่ายเพียงแค่เปิดอ่านแต่ไม่ตอบอะไรกลับมา จองกุกยกยิ้มสะใจที่เขาได้ทำร้ายอินฮาและยุนกิไปพร้อมๆกัน 

          J. : มารับกลับไปด้วยก่อนที่กูจะโยนออกไปนอกห้อง

          J. : เชิญรักกันตามสบายแล้วก็ไม่ต้องห่วงว่ากูจะยุ่งกับยัยนี่อีก 

          J. : ครั้งนี้คือครั้งสุดท้ายเพราะกูชนะพวกมึงแล้ว

          Read

          MinYoongi : ก็ดี


          MinYoongi : และจำคำของมึงไว้นะจอนจองกุก

 

          จองกุกคิ้วกระตุกเพราะผิดคาดกับอีกฝ่าย เป็นไปได้ยังไงว่ามินยุนกิจะไม่โมโหแถมยังนิ่งมากเกินไป ถ้าเป็นแฟนกันจริงๆจะต้องหัวร้อนใส่อินฮาที่ยอมนอนกับผู้ชายคนอื่นหรือไม่ก็ผิดใจกันไปแล้ว


          J. : ใจกว้างดีว่ะ แฟนมึงยอมให้กูเอาเองนะ ง่ายชิบหาย


          Read


          MinYoongi : ใครบอกว่ากูใจกว้าง?

 

          “...”

 

          MinYoongi : ในเมื่อมึงเล่นสกปรกและคนที่เลวจนไม่น่าให้อภัยก็คือมึง


          Read


          MinYoongi : และกูก็มั่นใจด้วยว่าอินฮามีเหตุผลที่ยอมให้มึงทำแบบนั้น ขอแค่มึงเถอะจองกุก

 

          MinYoongi : ขอแค่มึงไม่กลืนน้ำลายตัวเองก็พอ


          Read


          J. : ทำไมกูต้องกลืน?


          MinYoongi : เพราะความจริงแล้วอินฮาไม่ได้ทำไงล่ะ

 

          ร่างกำยำสั่นเทา เขากำมือแน่นจนเกร็งไปทั้งตัว สายตาดุดันจ้องมองตัวหนังสือบนหน้าจอพลางคิดว่าประโยคพวกนั้นมันไร้สาระสิ้นดี


          J. : กูไม่เชื่อ


          MinYoongi : เรื่องของมึง


          Read


          MinYoongi : มึงทำแบบนี้ก็ดีแล้ว เพราะคนที่ยัยนั่นจะเกลียดที่สุดก็คือมึง ถึงแม้ว่ามึงจะคลานซมซานมาคุกเข่าขอโอกาสก็จะไม่มีคำว่าให้อภัยจำปากกูไว้


          J. : กูไม่มีวันทำแบบนั้นจำปากกูไว้เหมือนกัน


          MinYoongi : หึ ขอให้มั่นใจไปตลอด


          Read

 

          MinYoongi : อีกห้านาทีกูไปถึง ฝากบอกแฟนกูให้เตรียมตัวด้วย

 

          Read




 [50%]





    จองกุกกดออกจากแชททันทีเมื่อจบประโยคของอีกฝ่าย จากอารมณ์ดีกลับกลายเป็นขุ่นมัวเมื่อเจอคำตอกกลับของยุนกิ เขาจงใจยั่วโมโหแต่ดันโมโหซะเอง 

    “ตื่น!!”

    เพราะฉะนั้นที่ระบายอารมณ์ที่ดีที่สุดตอนนี้คือคนตัวเล็กที่ยังอยู่ในห้วงนิทรา มือหนาบีบต้นแขนของเธอก่อนจะเขย่าแรงๆจนอินฮานิ่วหน้าเพราะความเจ็บ หญิงสาวลืมตาขึ้นรับแสงสว่าง ความรู้สึกแรกไม่ค่อยดีนักเพราะร่างกายตอนนี้มันปวดร้าวไปหมด อีกทั้งคนใจร้ายยังออกแรงบีบแขนของเธอไม่ยอมปล่อย

    พรึ่บ!

    อินฮาไม่พูดอะไรนอกจากสะบัดแขนออกจากฝ่ามือหนาเป็นเหตุให้เจ้าของห้องอารมณ์เสียอีกครั้ง เธอกลืนน้ำลายฝืดๆลงคอก่อนจะพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นนั่ง ร่างกายยังเปลือยเปล่าเพราะเขาคงไม่ใจดีแต่งตัวให้เธอหลังมีอะไรกัน หางตาเหลือบเห็นจองกุกที่ใส่กางเกงเรียบร้อยยกเว้นท่อนบนที่ยังไม่มีอะไรปกปิดเช่นกัน อินฮากระชับผ้านวมผืนหนาให้สูงถึงลำคอก่อนจะตวัดสายตามองหน้าเขาที่จ้องมองอยู่ก่อนแล้ว ไร้คำพูดใดๆก่อนที่อินฮาจะหลบสายตาไปทางอื่น

    เพราะทุกอย่างมันจบแล้ว ไม่จำเป็นต้องพูดหรือมองหน้ากันให้เสียเวลา

    เธอร้อนเผ่าที่รอบดวงตาเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ที่ไม่ควรจดจำมากที่สุดในชีวิต แต่จำเป็นต้องนึกถึงมันเพื่อตอกย้ำคำพูดที่ว่าทั้งหมดนั่นจะเป็นครั้งสุดท้าย…

   อินฮาดีใจที่สามารถผ่านช่วงเวลาอันเลวร้ายไปได้ในที่สุด เธอกลั้นน้ำตาแห่งความเจ็บปวดไม่ให้ไหลลงมาก่อนจะเอาผ้านวมพันรอบร่างกายของตัวเองเงียบๆ ทุกการกระทำอยู่ในสายตาของจองกุกทั้งสิ้น คิ้วเข้มขมวดกับท่าทางแสนพยศของเธอ ไม่เคยมีคู่นอนคนไหนที่ตื่นเช้ามาแล้วเห็นเขาเป็นเพียงอากาศแบบนี้

    “จะไปไหน!”

    เขากระชากผ้านวมจนร่างของหญิงสาวถลาลงไปกับเตียงอีกครั้ง เธอเผลอสบตากับเขาและเม้มริมฝีปากแน่น ใบหน้าหล่อเหลาที่แสนเกลียดชังอยู่ตรงหน้าจนอยากให้เหตุการณ์บ้าๆนี่เป็นเพียงแค่ความฝัน

    เกลียด… มีแต่คำนี้วนเวียนเต็มไปหมด

    “…”

    เธอดึงผ้าออกจากฝ่ามือของเขาด้วยท่าทางรังเกียจ อินฮาไม่แม้แต่จะมองหน้าจองกุกอีกเลย เธอเอาแต่ก้มหน้าหรือไม่ก็มองอย่างอื่นจนคนที่พยายามเรียกร้องความสนใจหงุดหงิดมากขึ้น จองกุกคิดว่าจะถูกตบหน้าหรือไม่ก็กระชากเส้นผมอย่างที่ผ่านมาแต่ไม่ใช่แบบนั้น…เธอไม่เปิดปากคุยกับเขา…แม้แต่ประโยคเดียว

    พรึบ

    ร่างบางลุกขึ้นจากเตียงนอนก่อนจะรีบเดินตรงไปยังห้องน้ำทันที ถึงแม้ว่าภาพเก่าๆที่เลวร้ายจะย้อนกลับมาแต่เธอจะต้องเข้าไปเพราะเสื้อผ้าชุดเมื่อวานถูกถอดออกและตอนนี้ของพวกนั้นยังอยู่บนพื้นห้องน้ำที่เดิมไม่หายไปไหน

    ปัง

    ประตูห้องน้ำปิดลงพร้อมกับสายตาคมที่วูบไหว เขายังนั่งที่เดิม สายตายังจ้องมองที่ประตูน้ำเหมือนเดิม แต่มีบางสิ่งบางอย่างที่จองกุกรู้สึกไม่เหมือนเดิมแต่เขาไม่สามารถหาคำตอบได้ คำว่าครั้งสุดท้ายที่บอกออกไปเขาจำได้ดี เขาจำได้แม้กระทั่งคำตอบตกลงจากอินฮาที่ยอมให้เขารังแกร่างกายของเธอง่ายๆเพียงเพราะข้อเสนอที่ทั้งคู่จะเลิกแล้วต่อกัน ทั้งหมดคือการแก้แค้นกับเรื่องที่เธอก่อไว้ จองกุกทำไปเพราะความสะใจ…เขาก็สะใจที่สามารถเอาชนะอินฮาได้และตอนนี้ชัยชนะนั่นก็ตกเป็นของจองกุกเรียบร้อยแล้ว




    เพียงไม่นานประตูห้องน้ำก็เปิดออก ปรากฏร่างบางที่อยู่ในชุดเดิมที่เขาจับตัวเธอมา จองกุกลุกขึ้นจากเตียงทันทีและตรงไปยังอีกฝ่ายที่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ทั้งคู่หยุดอยู่ตรงหน้ากันท่ามกลางความเงียบ ระยะที่ค่อนข้างห่างแต่เขากลับมองเห็นดวงตาตากลมแดงก่ำได้ชัดเจน 

    “ฉัน—”

    ยังไม่ทันได้เอ่ยประโยคหาเรื่องจบก็ต้องชะงักเพราะอินฮาเดินหนีไปทันที เธอไม่แม้แต่จะมองหน้ากันเพราะคิดว่าไม่จำเป็นอีกต่อไปแล้ว แค่เห็นหน้า แค่ได้ยินเสียง มันก็รังเกียจและขยะแขยงจนอยากจะอาเจียนออกมาให้รู้แล้วรู้รอด

    หมับ!

    จองกุกคว้าข้อมือของเธอแต่อีกฝ่ายสะบัดออกทันทีคล้ายปฏิกิริยาตอบโต้อัตโนมัติ อินฮาก้มหน้ามองพื้นในขณะที่จองกุกมองมือของตัวเองที่ถูกสะบัดทิ้งอย่างไร้เยื่อใย เล็บของเธอข่วนที่เนื้อของเขาพอดีจนเห็นเลือดซิบออกมา มันเจ็บที่บาดแผลแต่ไม่เท่าหน้าอกข้างซ้าย

    ทำไม? เธอเกลียดเขาขนาดนี้เลยเหรอ…

    ปัง!

    รู้สึกตัวอีกทีเธอก็หายไปแล้ว…อินฮาเดินออกจากห้องไปทั้งๆที่ยังไม่คุยอะไรกับจองกุกสักคำ นัยน์ตาคมวูบไหวไร้สาเหตุ ผู้ชนะอย่างเขาควรจะดีใจหรือไม่ก็ปาร์ตี้ฉลองความสำเร็จไม่ใช่เหรอ? จองกุกชนะอินฮาและยุนกิอย่างที่ตั้งใจเอาไว้แล้ว 

     แล้วทำไมล่ะ? ทำไมเขาถึงไม่ดีใจเลยสักนิด…









    ขาเรียวทอดน่องไปเรื่อยๆเมื่อออกมาจากคอนโดฯสูงเสียดฟ้าได้สำเร็จ ตั้งแต่พ้นประตูห้องของจองกุกน้ำตาที่กลั้นเอาไว้ก็พากันไหลออกมา เธอไม่คิดจะห้ามมันและปล่อยให้น้ำตาแห่งความเสียใจไหลออกมาให้หมด พอสักทีกับเรื่องราวบ้าๆที่เป็นอยู่ตอนนี้ มันจะจบแล้วจริงๆ มันจบแล้วจริงๆใช่มั้ย…

    “อินฮา”

    เธอเงยหน้ามองเจ้าของเสียงเรียกที่ยืนอยู่ตรงหน้า ใบหน้าที่คุ้นเคยถึงม่านน้ำตาจะบดบังมองเห็นแค่เลือนรางแต่เธอก็จำเขาได้แม่น 

    “ฮึก พี่ยุนกิ”

    “ฉันมารับ”

    “…”

    มินยุนกิรู้เรื่องทุกอย่าง เขารู้แล้วว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นกับคนตัวเล็กบ้าง จองกุกอาจจะคิดว่ายุนกินิ่งไม่มีความรู้สึกแต่กลับตรงกันข้าม เขาร้อนรนแทบบ้าตายตั้งแต่เธอหายไป ก่อนจะรับรู้ว่าอินฮาอยู่กับจองกุกและไม่นานอีกฝ่ายก็ส่งข้อความมาเยาะเย้ยแต่เขาก็ต้องแกล้งทำเป็นไม่รู้สึกอะไรตอบกลับไป ยุนกิไม่ตามเกมส์ของจองกุกเพราะเขามั่นใจว่ามันคือสิ่งที่ดีที่สุด 

    ยุนกิจะทำให้จองกุกรู้ว่าไม่ว่าอินฮาจะเป็นยังไง…เขาก็จะไม่ทิ้งเธอ
















    16.45 น.

    สายตาเย็นชาจ้องมองร่างบางบนเตียงมาเนิ่นนาน ยุนกิพาอินฮากลับบ้านก่อนที่เธอจะหลับสนิทเมื่อร่างกายสัมผัสกับเตียงนอน เขาคิดแล้วว่าต้องเป็นแบบนั้นจึงยืนรออยู่หน้าห้องจนกว่าเธอจะหลับและถือวิสาสะเข้าไปจัดการเช็ดตัวอินฮาให้เธอได้นอนสบายมากขึ้น ก็ต้องพบว่าอีกฝ่ายตัวร้อนและตอนนี้เธอก็จับไข้ในที่สุด แผ่นลดไข้แปะบนหน้าผากมนด้วยฝีมือของเขา ร่างกายซีดเซียวอยู่เสื้อไหมพรมแขนยาวสีฟ้าอ่อนและกางเกงขายาวสีเหลืองพาสเทล ยุนกิไม่รู้หรอกว่าเสื้อสีน่ารักแบบนี้ต้องใส่คู่กับกางเกงยังไง เขาหยิบจากตู้เสื้อผ้าของเธอได้ตัวไหนก็จัดการใส่ตัวนั้นให้อินฮาทันที ครั้งแรกที่ยุนกิต้องมาทำอะไรแบบนี้ให้ผู้หญิงซึ่งมันยากกว่าที่คิด ชายหนุ่มหน้าร้อนตลอดระยะเวลาที่เช็ดตัวและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้อินฮา

    หลายชั่วโมงแล้วที่อีกฝ่ายหลับไป ลมหายใจสม่ำเสมอและยุนกิไม่คิดจะลุกไปไหน เขาอยากนั่งตรงนี้จนกว่าคนตัวเล็กจะตื่นเพราะยุนกิกลัวว่าอินฮาจะตื่นขึ้นมาแล้วไม่เจอใคร

    ทั้งที่เธอพึ่งเจอเรื่องเลวร้ายมา กลัวว่าจะฝันร้ายหรือสะดุ้งตื่นจนปวดหัว…

    ยุนกิจำได้ว่าอินฮาไม่ชอบฝันร้าย ถ้าตื่นมาแล้วไม่เจอใครเด็กหญิงคิมอินฮาจะร้องไห้และนอนไม่หลับอีกเลยจนถึงเช้า ถึงแม้เวลานี้จะไม่ใช่กลางคืนแต่ยุนกิก็ไม่อยากทิ้งให้เธออยู่คนเดียว

    แม้แต่วินาทีเดียวก็ไม่อยาก…

    “…”

    แรงขยับบนเตียงกว้างก่อนที่เปลือกตาสีอ่อนจะเปิดขึ้นช้าๆ ปวดร้าวไปทั่วร่างกายจนไม่อยากขยับไปไหน บวกกับพิษไข้ยิ่งทำให้ร่างกายอ่อนแรงหนักขึ้นกว่าเดิม แต่อินฮาก็สลัดสิ่งเหล่านั้นทิ้งไปเพราะสายตาปะทะเข้ากับร่างสูงที่นั่งไขว่ห้างบนเก้าอี้ข้างเตียงนอน ยุนกิยังนั่งกอดอกนิ่งๆ ไม่แสดงสีหน้าใดๆทั้งที่คนบนเตียงรู้สึกตัวแล้ว

    “ไง”

    นี่คือคำทักทายของเขา อินฮาไม่รู้จะทำหน้ายังไงเลยตัดสินใจหลบสายตาคนเย็นชา เธอคิดว่ายุนกิรู้เรื่องทั้งหมดแล้ว และอินฮาก็อายเกินกว่าจะเผชิญหน้ากับเขาในตอนนี้

    “ตื่นแล้วก็ดื้อใส่”

    “…”

    หญิงสาวหันขวับไปมองทันที ก่อนจะพบคนหน้านิ่งที่คงความเย็นชาเอาไว้เช่นเดิม 

    “เงียบ?”

    “…”

    “หิวมั้ย?”

    “พี่เปลี่ยนชุดให้ฉันเหรอ?”

    “อืม”

    อินฮาสบถในใจแต่ก็ทำอะไรไม่ได้เพราะเขาทำมันไปแล้ว แล้วรอยน่าเกลียดพวกนั้น…เขาก็คงเห็นหมดแล้วเหมือนกัน

    “ร้องไห้ทำไม?”

    “พี่ยุนกิออกไปก่อน ฮึก ฉันอยากอยู่คนเดีย—”

    คำพูดหายไปเมื่อร่างสูงลุกขึ้นจากเก้าอี้และโน้มลำตัวคร่อมทับอินฮาเอาไว้โดยการเอามือยันกับเตียงนอน เธอเบิกตากว้างเมื่อใบหน้าห่างกันเพียงนิดเดียวเท่านั้น นัยน์สีดำจ้องมองเข้าไปลึกในดวงตากลมโต 

    “ลืมมันไปซะ”

    “…”

    “เรื่องของมัน ลืมได้มั้ย”

    น้ำใสๆไหลออกมาจากหางตาเมื่อความอบอุ่นจากเขาที่พยายามส่งมาให้และเธอก็รับรู้เป็นอย่างดี ยุนกิกวาดมองใบหน้าจืดชืดในสายตาของเขาอย่างมีความหมาย เขาไม่รังเกียจที่อีกฝ่ายเคยตกเป็นของใคร ยุนกิโฟกัสแค่อนาคต…วันข้างหน้าที่มันจะดีกว่านี้

    “ฉันไม่รู้ว่าเธอเจอเรื่องเลวร้ายมากแค่ไหน แต่มันจบแล้ว”

    “…”

    “ก็แค่เริ่มใหม่”

    ริมฝีปากซีดสั่นระริกก่อนจะขบกันแน่น เธอพยักหน้าเบาๆแทนคำตอบและมั่นใจว่ายุนกิไม่ได้มองเธอน่ารังเกียจอย่างที่พยายามจะบอกจริงๆ เพราะสายตาคู่นั้นมันฟ้อง…สายตาของพี่ยุนกิ 

    พี่ยุนกิคนเดิม















    เสียงเพลงช้าๆความหมายแทงใจยิ่งทำให้ชายหนุ่มกระดกแก้วรวดเดียวจนหมดอีกครั้ง เขาทำแบบนี้ซ้ำๆจนเพื่อนทั้งสองส่ายหน้าด้วยความเอือมระอา นั่งมองจองกุกที่ดื่มเหล้าสลับกับป้อนจูบหญิงสาวคู่ควงของเขาอย่างบ้าคลั่ง

   “อย่างกับคนอกหัก”

   “ชู่วไอ้แท เดี๋ยวมันก็ด่ามึงอีกหรอก”

   “อกหักเหี้ยไรกูไม่ได้รู้สึกอะไรโว๊ยยย แบบนี้ปะ?”

    แทฮยองกรอกสายตาเพราะได้ยินประโยคที่ว่าตั้งแต่เจอหน้ากัน เพื่อนของเขามีท่าทีเปลี่ยนไปจนผิดสังเกต จากเสือร้ายที่คอยใช้สายตาเจ้าเล่ห์ตกผู้หญิงสวยๆในร้านแต่คืนนี้ไม่เป็นแบบนั้น ถึงตอนนี้จะมีผู้หญิงเขามาหาอย่างเช่นทุกครั้งแต่ดูก็รู้ว่าจองกุกไม่ได้พิศวาสเธอคนนั้นเลยสักนิด

     “มันหยิบมือถือขึ้นมาอีกแล้วว่ะ”

    “เออ ครั้งที่ร้อยแล้วมั้ง หยิบมาเปิดแชทของใครก็ไม่รู้แล้วก็ปิด มึงชะโงกหน้าดูดิ๊จีมิน”

    “เออแป๊บ”

    “ใครๆ”

    “สัสเอ้ย”

    “…”

    “กูคิดว่าเพื่อนเราชิบหายแล้วว่ะ”

    “แชทใคร?”

    “คิมอินฮา”
















    19.30 น.

    มินยุนกินั่งบนเตียงและทาบฝ่ามือไว้บนเส้นผมนุ่มจนอินฮาหลับไปอีกครั้ง เธอร้องไห้ต่อหน้าเขาเงียบๆจนผล็อยหลับไป ซึ่งยุนกิก็ไม่ได้ห้ามหรือดุใดๆ เขาปล่อยให้คนตัวเล็กทำตามใจเพราะคิดว่าเดี๋ยวอีกฝ่ายก็หมดแรงและมันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ

    ครืด

    โทรศัพท์มือถือที่ชาร์ตแบตเตอร์รี่อยู่บนโต๊ะข้างเตียงนอนคือของอินฮา มันสั่นหนึ่งครั้งก่อนจะมีครั้งที่สอง สาม และสี่ตามมา

    ครืด

    ยุนกิตวัดสายตาคมจ้องมองมันก่อนจะถอนหายใจอย่างนึกรำคาญ เขาเลิกสนใจมันและหันกลับมามองใบหน้ามอมแมมอีกครั้ง หยาดน้ำตายังแห้งติดอยู่ข้างแก้ม เขาทำท่าจะเอื้อมมือเช็ดแต่ก็ต้องให้ความสนใจกับมือถือเครื่องเดิมที่ยังสั่นเรียกไม่เลิก

    ครืด

    J. : รัยโทสับหน่แย

    “…”

    ยุนกิขบกรามแน่นเมื่อเปิดพบข้อความของจองกุกคนที่เขาเกลียดขี้หน้ามาที่สุดตอนนี้ เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะกล้าส่งข้อความหรือติดต่อมาหาอินฮาอีกเพราะจองกุกลั่นวาจาไว้เองว่าเรื่องทั้งหมดจะจบลง

    แต่ยังไม่ทันข้ามคืนด้วยซ้ำอีกฝ่ายก็กลืนน้ำลายตัวเองเสียแล้ว

    J. : อ่ารแล้ฝก็ตอยดิวะ

    ยุนกิรำคาญกับข้อความที่ผิดๆถูกๆของจองกุก เขาไม่รู้หรอกว่าอีกฝ่ายจะมาไม้ไหนอีกแต่เรื่องที่มันจบลงแล้วก็ไม่ควรให้ความสำคัญกับมัน เรื่องนี้ก็เช่นกัน

    Rrrr

    แต่ทว่าอีกฝ่ายต่อสายกลับมา นัยน์ตาดุดันจ้องมองหน้าจอที่ถูกบันทึกชื่อว่า ‘คนเลว’ เขายกยิ้มร้ายก่อนจะตัดสินใจกดรับสายทันที

    (อยู่ไหน!!!)

    ทั้งเสียงตะโกนและเสียงเพลงดังสนั่นไม่บอกก็รู้ว่าปลายสายอยู่ในสถานที่แบบไหนและมีอารมณ์แบบยังไง…ดูท่าจองกุกจะเมาไม่น้อยถึงได้ควบคุมสติตัวเองไม่ได้ขนาดนี้

    (อินฮาอยู่ไหน อึก!)

    “น่าสมเพชชิบหาย”

    (มึงใครไอ้เหี้ย!!!)

    “โทรมาหาพ่อมึงหรือไง”

    (ไอ้ยุนกิ มึง อึก!)

    “…”

    (มึงรับโทรศัพท์มันได้ไง!)

    “…”

    (รับโทรศัพท์เมียกูได้ไง!!)

    “หึ เมีย?”

    (เมียกู เมื่อคืนกูยังเอา--)

    “คนได้เอาครั้งสุดท้ายไม่มีสิทธิพูดว่ะ”

    (…!!!)

    “มึงก็คืออดีตจอนจองกุก ส่วนกูคือปัจจุบัน”

    (มึง!…)

    “อย่าภูมิใจนักเลยว่ะ กูจะอ้วก”

    (ไอ้เหี้ย มึงไม่ตายดีแน่ไอ้ยุนกิ)

    ติ๊ด

    ยุนกิกดวางสายเพราะคนบนเตียงเริ่มขยับตัวอีกครั้ง เขากลัวว่าเธอจะตื่นขึ้นมาเลยยุติสงครามกับคนเมาทันที ก่อนจะมั่นใจว่าอินฮาหลับสนิทจึงจัดการบล็อกเบอร์โทรและแชทของจองกุกทั้งหมด 

    นัยน์ตาคมสับสนเพราะทุกอย่างมันไม่ได้เป็นไปตามที่คิดเอาไว้ จองกุกไม่ยอมปล่อยอินฮาไปง่ายๆและยุนกิก็จะไม่ปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปง่ายๆเหมือนกัน ชายหนุ่มคิดหาวิธีมากมายกับเรื่องราวบ้าๆครั้งนี้ 

    เขาจะทำยังไงดี

    อีกสองสัปดาห์ยุนกิและอินฮาจะสอบไฟนอลเสร็จ จากนั้นทั้งคู่ก็จะปิดเทอมใหญ่ซึ่งเป็นจังหวะที่ดีเขาจะพาอินฮาไปอยู่ที่ไหนสักแห่งเพื่อกันให้เธอห่างกับจองกุกเพราะยุนกิคิดว่าจองกุกคงจะเห่อของเล่นชิ้นใหม่ถึงไม่ยอมปล่อยไปง่ายๆแบบนี้ ถ้าจองกุกไม่เจออินฮาสักพักหนึ่งเรื่องก็อาจจะจบ หรือไม่ก็ขอให้อีกฝ่ายเจอของเล่นชิ้นใหม่ที่ถูกใจมากกว่านี้และปล่อยยอมเธอไปสักที

    Minyoongi : พี่นัมจุนครับ ผมมีเรื่องจะปรึกษา

    แต่หารู้ไม่ว่าอินฮาอาจจะเป็นของชิ้นสุดท้ายที่จองกุกต้องการ ซึ่งไม่ใช่ในฐานะของเล่นอีกต่อไป






[100%]


#ฟิคแอนตี้จองกุก





#ฟิคแอนตี้จองกุก วางขายในฉบับ E-Book แล้วค่า สนใจซื้อได้ใน Mebmarket หรือโหลดแอปพลิเคชั่น Meb ลงสมาร์ทโฟน เนื้อหาทั้งหมดในฉบับ E-Book เหมือนในเล่มทุกอย่างรวมถึงตอนพิเศษ


..จิ้มด้านล่าง..


* E-Book คือ หนังสืออิเล็กทรอนิกส์ ซื้อและโหลดอ่านในมือถือ คอมพิวเตอร์ ไอแพดและแทปเล็ต






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.782K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,110 ความคิดเห็น

  1. #5101 •MY_IDEA (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2563 / 01:07
    ฮือออ..พี่กิอบอุ่นมากอยากให้สองคนนี้คู่กันมากกว่า JK ด้วยซํ้าตอนนี้
    #5,101
    0
  2. #5073 0632459742 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 01:38
    ชอบนิยายเรื่องนี้มากอะ. แม่งงโคตรเรียวอะครับบ555
    #5,073
    0
  3. #3984 kimsoekjin0430 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 23:29
    ™แฟนชื่อพี่ยุนกิคะ
    #3,984
    0
  4. #3547 Beerzziii (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2561 / 20:26
    พี่กิพาอินของเราหนีไปปปปป เอาให้กุกเจ็บไปเลยย
    #3,547
    0
  5. #2718 Mumu (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 21:40

    ชอบประโยคสุดท้ายย

    #2,718
    0
  6. #2606 Venus-Snow (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 16:30
    สนุกทุกๆตอนเลยยย>,<
    #2,606
    0
  7. #2528 leo_1999_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2561 / 22:00
    ชอบตอน95ไลน์ออกอ่ะ บันเทิง5555
    #2,528
    0
  8. #2324 7777777_ (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2561 / 03:59
    เด็ดดดดดด!!!!
    #2,324
    0
  9. #2260 สุดจัดปลัดบอก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 19:15

    สู้น้าาาา
    #2,260
    0
  10. #2259 zingerjj (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 17:11
    วันนี้จามามายจาา
    #2,259
    0
  11. #2256 Dearmyruby (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 22:39
    คิดถึงอินฮาแร้ววววว
    #2,256
    0
  12. #2255 BamBoo2545 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 22:29
    ไรท์จ้าา มาต่อเถอะ
    #2,255
    0
  13. #2253 PPat9685 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 16:58
    หนีปัยยยย
    #2,253
    0
  14. #2252 pangpanamutita (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 09:14

    ชอบบบบ
    #2,252
    0
  15. #2251 AnnAnny_7 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 08:46
    ต่อเลยได้มั้ย~
    #2,251
    0
  16. #2250 yy_pkp (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 06:00
    เพิ่งอ่านตั้งแต่ตอนแรก ชอบบค่ะสนุกดี รอมาต่อนะคะ
    #2,250
    0
  17. #2248 KIM윤지-TH (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 23:24

    แหม๋ พี่กิทีแรกๆปฏิเสธน้องจังพองี้ล้ะจะมาปกป้องง อิกุกก็ใจร้ายได้อีกกก สนุกกกรอติดตามนะคะ
    #2,248
    0
  18. #2247 Kanokwan114 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 19:03
    จองกุกรีบๆรู้ความจริงซักที แล้วรีบไปง้อน้องเลย ให้ไวๆ อย่าช้าเดี๋ยวยุนกิก้ได้เเต้มเยอะกว่าหรอก
    #2,247
    0
  19. #2245 parmyyyy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:36
    ฮืออออ จองกุกคนใจร้ายยย
    #2,245
    0
  20. #2240 ninoeeyy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 03:18
    สุดท้ายก็ต้องกลืนน้ำลายตัวเองนะจ้ะจองกุก เราเกลียดนายยย
    #2,240
    0
  21. #2239 Meisiriwan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 01:23
    ไรท์สู้ๆนะคะ พักผ่อนเยอะๆ รอได้เสมอเลย สนุกมากกกกกกหหห
    #2,239
    0
  22. #2238 Jeerami. (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 01:12
    โดนแล้วไงจองกุก ไม่มีใครอยู่ข้างนายหรอก ทีมยุนกิจ้าาาาาา
    #2,238
    0
  23. #2237 Yusungyeol Han (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 23:37
    สงสารพิยุนกิอ่ะ พระเอกใจร้าย
    #2,237
    0
  24. #2236 annythai8989 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 23:07
    เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค้า
    #2,236
    0
  25. #2235 JacobYoonga24 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 22:58
    กลืนน้ำลายตัวเองแล้วครับน้องกุก
    #2,235
    0