ANTI ฟิคแอนตี้จองกุก [BTS x YOU] -END- มีฉบับ E-Book

ตอนที่ 10 : Anti 10 | ข้อเสนอ [100%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,468 ครั้ง
    22 เม.ย. 62





Anti 10

ข้อเสนอ [100%] 









 

          ก่อนจะไม่มีอะไรให้เอามาอ้างอีก


          “ไอ้เหี้ย!


          เพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้จองกุกขาดสติ คำพูดกวนประสาทกับท่าทางของยุนกิทำให้โกรธจนเลือดขึ้นหน้า คนตัวเล็กที่เมาอยู่ในอ้อมกอดของมันทำให้จองกุกอยากจะซัดอีกฝ่ายด้วยกำปั้นหนักๆ เขาปรี่เข้าไปเงื้อหมัดใส่ยุนกิแต่ซอกจินและโฮซอกรีบเข้ามาดักไว้เพราะยุนกิกำลังประคองร่างของอินฮาอยู่ ถ้าปล่อยให้จองกุกทำตามใจชอบหญิงสาวที่เมาไม่ได้สติอาจจะโดนลูกหลงไปด้วย


          พลั่ก!!


          ซอกจินผลักไหล่ของจองกุกด้วยแรงทั้งหมดที่มีทำให้จองกุกที่ค่อนข้างเมาอยู่แล้วเสียหลักได้ง่าย แต่สายตาแข็งกร้าวของเขาจ้องมองแต่อินฮาไม่ละไปไหน เสียงฮือฮาจากผู้คนรอบข้างดังขึ้นเพราะเหตุการณ์ชุลมุนตรงหน้า จีมินและแทฮยองทำท่าจะเข้าไปแก้เผ็ดให้เพื่อนขี้เมาของตัวเองแต่ก็ต้องหยุดชะงักเพราะเสียงทรงพลังของใครบางคน


          “หยุด!! ใครมีเรื่องออกจากร้านกูไปซะ!!


          แบคโฮ เจ้าของผับแห่งนี้เข้ามาหยุดอยู่กลางวงพร้อมกับการ์ดอีกหลายคนก่อนจะตวัดสายตาดุดันมองจองกุก คนมาใหม่ไล่อีกฝ่ายทางสายตาทำให้จองกุกกัดฟันกรอดเพราะเขารู้ว่าแบคโฮสนิทกับยุนกิ ถึงขนาดออกปากไล่ลูกค้าประจำแบบเขาแปลว่าอีกฝ่ายก็ไม่คิดจะไว้หน้ากันอยู่แล้ว


          “จองกุก”


          จีมินเอ่ยเรียกเพื่อนตัวเองอีกครั้งเพราะพวกเขาทั้งสามคนไม่ควรอยู่ที่นี่อีกต่อไป แต่ทว่าคนถูกเรียกยังคงนิ่งงัน...มีเพียงสายตาที่เอาแต่จ้องมองผู้หญิงตัวเล็กในอ้อมกอดของคนที่เขาเกลียดขี้หน้าพลางคิดในใจว่าคนที่ได้จับต้องเธอได้ควรจะมีแต่เขาไม่ใช่เหรอ...

 

          ผู้หญิงคนนั้นทำให้ชีวิตของเขาต้องวุ่นวาย เป็นเขาเพียงคนเดียวไม่ใช่เหรอที่จะทำอะไรกับเธอก็ได้

 

          แรงดึงจากเพื่อนทั้งสองทำให้คนเมายอมเดินออกไปจากตรงนี้ ในขณะที่ถูกดึงออกไปแต่สายตาของเขายังคงจ้องมองเธออยู่แบบนั้น ก่อนจะตวัดสายตามองใบหน้าของคนที่ชอบแส่หาเรื่อง ยกมือชี้หน้ามินยุนกิและตะโกนออกมา


          “กูไม่ปล่อยผู้หญิงคนนี้ไว้แน่ กูจะคอยดูว่ามึงจะปกป้องมันได้นานแค่ไหน!


          สิ้นเสียงของเขาก่อนที่ทั้งสามคนจะหายออกไปนอกร้านในที่สุด สถานการณ์ทุกอย่างกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง


          “ขอบใจพี่”


          “เออ ว่าแต่มีเรื่องไรกันวะ?”


          แบคโฮถามออกไปในขณะที่สายตาก็จ้องมองคนในอ้อมกอดของยุนกิไปด้วย คนถูกถามตีสีหน้านิ่งแต่แบคโฮสังเกตเห็นว่าเขากระชับอ้อมแขนกอดรัดคนตัวบางในขณะที่เธอทำท่าจะยืนทรงตัวไม่ไหว


          พรึบ


          ก่อนจะช้อนร่างของเธอในท่าเจ้าสาว เขามองพี่ชายคนสนิทอีกครั้งและหมุนตัวเดินออกจากที่นี่ทันที ส่งผลให้เจ้าของร้านขมวดคิ้วยุ่งกับความตีมึนของอีกฝ่าย


          “เมียมันเหรอ?”


          “เปล่าพี่”


          โฮซอกตอบออกไปพลางยกยิ้ม


          “แต่อีกไม่นานก็คงใช่”
















 

 




          23.00 น.


          ร่างบอบบางถูกวางลงบนเตียงนุ่มอย่างเบามือ เธอเข้าสู่ห้วงนิทราตลอดทางจนกระทั่งแผ่นหลังสัมผัสกับเตียงนอนก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาพลางจ้องมองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียง


          “พี่ยุนกิ...”


          “...”


          น้ำเสียงใสเอื้อนยานเล็กน้อยเพราะเธอยังไม่ค่อยมีสติดีนัก อินฮาไม่ค่อยดื่มเหล้าทำให้เธอเมาง่ายดายเมื่อจู่ๆต้องมาดื่มในปริมาณที่เยอะแบบนี้ คนตัวเล็กลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเลพลางกวาดสายตามองไปรอบๆห้อง


          “บ้านเหรอ?”


          “อืม”


          “...”


          “นอนซะ”


          “ปวดฉี่”


          “...”


          อินฮากระเถิบตัวลงจากเตียงและยืนเต็มสองขาในที่สุด ยุนกิยังคงไม่ไปไหน เขามองอีกฝ่ายที่โงนเงนเหมือนจะล้มแต่ก็ยังรั้นที่จะเดินไปทางห้องน้ำ


          พรึบ


          “ดื้อ”


          “พี่ยุน...กิ”


          หญิงสาวเอี่ยวลำตัวเพื่อมองคนด้านหลังเพราะร่างสูงเข้ามาประชิดและกอดเอวของเธอเอาไว้ ลมหายใจอุ่นๆจ่อรดต้นคอจนคนเมารู้สึกจั๊กจี๊ หลุดขำอย่างไม่มีสาเหตุเพราะในหัวสมองตอนนี้มันว่างเปล่าไร้ซึ่งความเสียใจจากเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ไปเสียสนิท


          “คิก”


          “ขำอะไร”


          “พี่กอดเรา”


          เธอแทนตัวเองเหมือนเมื่อก่อนอย่างลืมตัว...


          คนกอดจ้องมองแก้มใสที่ขึ้นสีแดงระเรื่อ เธอไม่ผลักไสเขายิ่งทำให้ชายหนุ่มควบคุมสติตัวเองไม่ค่อยไหว...ความเอาแต่ใจบวกกับความรู้สึกบางอย่างทำให้เขากระชับอ้อมกอดให้แน่นมากขึ้น เอาคางเกยไหล่เล็กเอาไว้...มันใกล้จนได้กลิ่นหอมของอีกฝ่าย


          “พี่—”


          “ขนาดเมายังดื้อ”


          “เปล่าดื้อ อึก สักหน่อยน้า”


          คนเมาลากเสียงยาว เธอไม่เข้าใจนักว่าทำไมคนข้างหลังถึงกอดเธอเอาไว้แน่น แถมยังจมูกมาซุกๆที่ลำคออยู่หลายครั้ง


          “อ๊ะ...ปล่อย—”


          อินฮาเบิกตากว้างเมื่อแรงขบเม้มที่ซอกคอทำให้เธอสะดุ้งอย่างแรงก่อนจะพยายามหันไปมองคนด้านหลังแต่ดูเหมือนคนเย็นชาจะแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง เอาคางมาเกยไว้ที่ไหล่ของเธออีกครั้ง


          “อึก เรา...อยากนอน อยากเข้าห้องน้ำ”


          “อยากอะไรกัน?”


          น้ำเสียงแหบพร่าจ่อที่บริเวณใบหูร้อน อินฮากลืนน้ำลายเหนียวๆลงคอเพราะตาของเธอจะปิดอยู่แล้ว ถ้าคนตัวสูงไม่กอดเอาไว้ก็คงล้มลงไปนอนกลิ้งอยู่ที่พื้นแน่นอน


          “อื้อ พ...พี่ยุนกิ”


          อินฮาเมาเกินกว่าจะประเมินสถานการณ์ไหว ร่างของเธอโยกไปตามแรงของคนด้านหลังเพราะเขากดปลายจมูกลงที่กลุ่มผมนุ่ม ก่อนจะเลื่อนปลายจมูกไปกดลงที่แก้มใสแสนนุ่มนิ่ม

 

          หอมชิบ...

 

          ชายหนุ่มคิดในใจเพราะเขาไม่อาจบังคับตัวเองได้อีกต่อไป อินฮาตอนเมาน่ากระทำชะมัด...ไม่ว่าจะจับไปทางไหนเธอก็ว่าง่ายไปซะหมด ขนาดทั้งกอดทั้งหอมแก้มก็แล้วแต่เธอก็ห่วงแต่จะหลับตา


          “อย่าไปเมาที่ไหนนะ”


          ยุนกิคิดว่าเธอคงไม่อยากเข้าห้องน้ำแล้วจึงจัดการอุ้มคนตัวเล็กไปวางไว้ที่เตียงอีกครั้งแต่ครั้งนี้คนขี้เมาไม่ยอมนอนลงไป เธอนั่งทับส้นเท้าตัวเองและเอามือดันหน้าอกหนาของยุนกิเอาไว้เพราะเขาทำท่าจะตามขึ้นมานอนด้วย


          “ออกปายเลยนะ!


          “ง่วงก็นอน”


          “ไม่!


          อินฮาส่ายหน้าแรงๆ แก้มใสๆของเธอทำให้เขาเกิดมันเขี้ยวจนโน้มใบหน้าไปกัดเข้าที่แก้มแดงๆอีกครั้งก่อนจะผละใบหน้าออกมา


          “นอนด้วยดิ”


          “ไม่!


          “เมายัง?”


          “ไม่!


          ชายหนุ่มยกยิ้มกับความน่ารักของเธอ ตาจะปิดอยู่แล้วก็ยังหวงตัว


          “ดื้อ”


          “พี่ต่างหาก อึก”


          “นอนซะ”


          “ไม่เอา”


          “...”


          “พี่จาหอมเรา”


          “เมื่อก่อนยังหอมได้”


          “แต่ตอนนี้ไม่ด้าย!


          “...”


          “เมื่อก่อน อึก พี่ชอบเรา”


          “...”


          “แต่ตอนนี้พี่ไม่ชอบเราแล้ว”


          “...”


          “หอมไม่ด้าย”


          “ได้”


          “อึก”


          “เพราะต่อจากนี้ฉันจะหอม”


          “...”


          “หอมแฟน”


          “เอิ้ก พูดอาไร!!


          “หลังจากวันนี้เป็นต้นไปคิมอินฮาเป็นแฟนของมินยุนกิ ห้ามใครหน้าไหนมายุ่ง”


          “พ...พี่บ้าเหรอ!!


          “แฟนปลอมๆ”


          “...”


          “แฟนปลอมๆที่หอมได้ จูบได้”


          “...”


          “ทำได้ทุกอย่าง”


          “ไม่—”


          “เป็นแฟนปลอมๆที่ห้ามรู้สึกอะไร เพราะฉะนั้นใครที่รู้สึกก่อนคนนั้นแพ้”


          “ใจร้าย”


          คราบน้ำตายังติดอยู่ที่ใบหน้าหวานจนเขากระตุกวูบที่หน้าอกข้างซ้าย ยุนกิไม่อยากเห็นผู้หญิงคนนี้ร้องไห้และถูกรังแกแต่บางทีเขาก็ไปช่วยเธอไม่ได้ทุกครั้ง...


          การที่เป็นแฟนกันอาจจะทำให้จองกุกเลิกสนใจอินฮาก็ได้เพราะเรื่องราวแบบนี้เคยเกิดขึ้นกับตัวเขา...

 

          ไม่นานมานี้จองกุกมีอะไรกับคนที่ขึ้นชื่อว่าแฟนของเขาจนผู้หญิงคนนั้นเป็นฝ่ายบอกเลิกและทิ้งเขาไปเพื่อที่จะไปหาจองกุกแต่ทว่าจองกุกกลับมารู้ทีหลังว่าเธอเคยเป็นแฟนของใครสักคนมาก่อนก็จะเขี่ยเธอคนนั้นออกจากชีวิตทันทีเพราะจองกุกไม่ชอบกินของซ้ำกับใครบ่อยๆ...เพราะฉะนั้นมันอาจจะเป็นวิธีที่ดีที่สุดที่เขาจะสามารถกันจอนจองกุกออกจากเธอ

 

          “ก็ได้ แต่จำเอาไว้...”


          “...”


          “ว่าพี่แพ้แน่”


          และแน่นอน

 

          ...เขาต้องแพ้แน่ๆ





       

[50%]





          วันต่อมา


          ร่างเล็กเดินลงบันไดลงมาด้วยอาการที่ไม่ค่อยดีนัก ยกมือลูบแก้มตัวเองก่อนจะเร่งฝีเท้าให้เร็วขึ้นเมื่อรู้ตัวว่าตนเองตื่นสายกว่าคนอื่นมากแล้ว


          “มาแล้วๆ นั่งเลยลูก”


          น้ำเสียงคุณป้าเอ่ยพร้อมกับรอยยิ้มใจดี อินฮาโค้งลำตัวทักทายทุกคนบนโต๊ะอาหาร มื้อเช้าที่ถูกจัดเตรียมมากมายอยู่ตรงหน้า เธอเดินไปนั่งลงข้างคุณป้าและฝั่งตรงข้ามคือหลานชายเจ้าของใบหน้าเย็นชา...


          “กินเยอะๆนะอินฮา”


          “ค่ะ”


          เธอตอบคุณลุงและตักอาหารตรงหน้า พลันสายตาสะดุดเข้ากับใครบางคนที่นั่งจ้องเธออยู่นิ่ง


          “อินฮา ลุงกับป้าจะไม่อยู่สองสามอาทิตย์นะ”


          “ไปไหนกันเหรอคะ?”


          หญิงสาวทำตาโตเป็นคำถาม เหลือบมองหน้ายุนกิก็พบว่าเขายังจ้องหน้าเธออยู่เหมือนเดิม


          “ท่องเที่ยวประจำปีจ้ะ ปีนี้ตรงกับยุนกิและอินฮาสอบพอดี ไม่งั้นป้าจะชวนหลานๆไปด้วย”


          คุณป้าตอบพลางทำสีหน้าเสียดาย ส่งผลให้หลานสาวพยักหน้าเพราะเข้าใจทุกอย่างแล้ว


          “น่าเสียดายจัง ขอให้เที่ยวให้สนุกนะคะ”


          เธอยิ้มหวานให้ผู้ใหญ่ทั้งสองก่อนจะหันกลับมาสนใจอาหารตรงหน้าต่อ...ก็ต้องเงยหน้าขึ้นเมื่อรู้ตัวว่ายังมีสายตาคู่หนึ่งมองอยู่ไม่ละไปไหน

 

          จะมองอะไรกันนักหนานะ...

 

          “ยุนกิอยู่กับน้องดีๆนะ ระหว่างนี้ป้าไม่อนุญาตให้ยุนกิไปค้างที่อื่นนะลูก ยังไงก็ต้องกลับบ้าน เข้าใจมั้ย?”


          “ครับ”


          คุณป้าหันไปส่งยิ้มให้คุณลุงเมื่อเธอสามารถกำชับหลานชายสุดแสนจะดื้อได้สำเร็จ น่าแปลกอยู่ไม่น้อยที่ยุนกิไม่คัดค้านอะไรแถมสายตายังมั่นคงกับการตอบรับอยู่ไม่น้อย ซึ่งต่างจากเมื่อเสียสนิท

 

 






 

          หลังจากรับประทานมื้อเช้ากันเสร็จแล้วทุกคนต่างแยกย้ายเหลือเพียงอินฮาที่ยังอยู่ในครัวกว้างเพียงคนเดียว คนตัวเล็กยืนอยู่หน้าตู้เย็นพลางค้นหาอะไรเย็นๆดื่มให้ชื่นใจเพราะเธอยังรู้สึกไม่ดีเท่าไร คิดย้อนกลับไปเมื่อคืนก็เผลอเบ้ใบหน้าออกมา คนใจร้ายบังคับให้เธอดื่มเหล้าตั้งมากมายแบบนั้นได้ยังไงกัน ผู้ชายคนนั้นทั้งเลวทั้งไม่มีหัวใจ อินฮาปิดตู้เย็นและถือแก้วน้ำผลไม้ไว้ในมือ หมุนตัวเอาแผ่นหลังพิงตู้เย็นก่อนจะสะดุ้งเพราะคนตรงหน้า จู่ๆหลานชายเจ้าของบ้านก็มายืนซ้อนอยู่ด้านหลัง มือหนาล้วงกระเป๋ากางเกงพลางตีสีหน้าเรียบเฉย


          “อ...เอ่อ”


          “...”


          มือเล็กกำแก้วน้ำผลไม้แน่น เธอค่อยๆเบี่ยงลำตัวออกจากตรงนี้เพราะร่างสูงยืนชิดตัวเธอเกินไป การกระทำแปลกๆของเขาต่อเนื่องมาตั้งแต่บนโต๊ะอาหาร อินฮารู้สึกว่ายุนกิจ้องหน้าเธอซึ่งมันค่อนข้างผิดปกติเพราะเมื่อก่อนเขาไม่แม้แต่จะมองหน้าหรือให้ความสนใจในตัวเธอเลย

 

          หญิงสาวตั้งแก้วน้ำผลไม้บนเคาเตอร์ครัวก่อนจะเอามือทั้งสองข้างลูบกางเกงตัวเองด้วยท่าทางประหม่า อินฮาจำได้ว่าเมื่อคืนยุนกิพาเธอกลับบ้าน...

 

          และจำสิ่งที่คุยกันได้ทุกประโยค...รวมถึงที่อีกฝ่ายโน้มใบหน้าลงมากัดแก้มของเธอด้วย

 

          “เมื่อคืนฉันเมามากเลย ขอบคุณนะพี่ยุนกิ”


          “...”


          “ที่มาส่ง”


          อินฮากรอกสายตาไปซ้ายทีขวาทีเพราะทำตัวไม่ถูกอีกต่อไป คนตรงหน้าเอาแต่ยืนเงียบและจ้องหน้าเธอ...เดาสายตาคู่นั้นไม่ได้เลยจริงๆ


          “อืม”


          “เมื่อคืน เอ่อ...”


          “...”


          “ฉันเมาแล้วพี่ยุนกิก็เมา”


          “ไม่ได้เมา”


          คนตัวเล็กกำมือแน่น อยากจะร้องไห้ออกมาเมื่อยุนกิปฏิเสธหนักแน่นว่าตัวเขาเองไม่ได้เมา แล้วแบบนี้เธอจะแถยังไงต่อล่ะ!


          “ต...แต่ฉันเมา”


          “อืม”


          “ที่พูดไปอาจจะเพ้อเจ้อ พี่ไม่ต้องถือสานะ”


          “อืม”


          “...”


          “คำพูดของเธอฉันไม่ถือหรอกเพราะเมา”


          “...”


          “แต่ฉันไม่ได้เมา”


          เธอกรีดร้องในใจเมื่อยุนกิจงใจย้ำว่าทั้งหมดที่เขาพูดไปเมื่อคืนคือเรื่องจริงจัง


          “ฉ...ฉัน”


          “เป็นแฟนกันอย่าหลบตา”


          “...!


          “...”


          “แฟนปลอมๆต่างหาก”


          อินฮาพูดเสียงเบาพลางก้มหน้ามองพื้นตลอดเวลา


          “ตกลงกันแล้วว่าแฟนปลอมเท่ากับแฟนจริง”


          “...!


          “ทำได้ทุกอย่าง”


          “ขี้โกง!


          อินฮาเผลอจ้องตากับอีกฝ่ายก็ต้องหลบสายตาทันที เธอไม่เข้าใจว่าคนตรงหน้าสามารถพูดประโยคพวกนั้นออกมาได้หน้าตาเฉยแบบนี้ได้ยังไงกัน!


          “อีกหนึ่งชั่วโมงไปมหาลัย”


          “ฉันไปเองได้—”


          “อีกหนึ่งชั่วโมง”


          สิ้นเสียงประโยคคำสั่งก่อนจะหมุนตัวเดินออกจากห้องครัวไป เขาได้ยินคำว่าหึ่ยดังไล่หลังออกมาทำให้คนเย็นชาเผลอหลุดยิ้ม ตั้งใจจะเข้ามาทักทายตามประสาคนที่ตกลงเป็นแฟนกันแล้วสักหน่อยก็ต้องเปลี่ยนใจ ยอมรับว่าเห็นแก้มใสๆก็อดไม่ค่อยได้เมื่อภาพเหตุการณ์เมื่อคืนไหลย้อนกลับมา เขาได้ฉวยโอกาสกับอีกฝ่ายจนหนำใจแต่ก็ทำได้แค่ตอนที่เธอเมาเท่านั้น ตอนที่อินฮามีสติครบถ้วนเขากลับไม่กล้าทำอะไร หงุดหงิดกับความปอดแหกของตัวเองแต่จะทำยังไงได้ในเมื่อเขาก็มีความรู้สึกเช่นกัน...น่าแปลกที่คนอย่างมินยุนกิเขินอายให้กับใครสักคน หลังจากที่เขาไม่ได้สัมผัสความรู้สึกแบบนั้นมาเนิ่นนานมากแล้ว...

 

 









          09.00 น.


          Hoseok : กูจัดการให้มึงแล้วนะ


          Read


          Yoongi : อืม ขอบใจ

 









 

          09.30 น.



          แอดมินอยากจะกรี๊ด!!!! วันนี้เปิดตัวคู่รัก 1 คู่ค่า หนุ่มหล่อแห่งสถาปัตฯและสาวน้อยนิเทศฯคนเดิมของเรา หลังจากที่สาวน้อยคนนี้มีข่าวคราวไม่ค่อยดีนักกับหนุ่มคนดังวิศวฯแต่เรื่องก็เงียบซาไป (เรื่องจบยังไงแอดมินก็ไม่รู้แหะ) แต่วันนี้เธอได้เปิดตัวแฟนใหม่แล้วในที่สุดและแอดมินก็ขอให้ทั้งคู่รักกันนานๆนะคะ ><

 

          : แนบ 5 รูปภาพ

 

 

          “...”


          กรามทั้งสองข้างขบกันแน่นพลางกำโทรศัพท์ในมือด้วยอารมณ์มากมาย จอนจองกุกสูดลมหายใจและนัยน์ตาคู่คมจ้องมองภาพที่ฉายอยู่บนหน้าจอ รูปภาพแอบถ่ายผู้หญิงที่เขาเกลียดที่สุดและผู้ชายที่เขาเกลียดไม่แพ้กันเดินเคียงคู่ในมหาวิทยาลัย อีกทั้งอาหารมื้อเที่ยงที่ทั้งสองก็นั่งรับประทานด้วยกันและภาพสุดท้ายที่ทั้งคู่ลงมาจากรถยนต์คันเดียวกัน...ตัวติดกันขนาดนี้คล้ายอยากจะสื่อให้คนทั้งโลกรับรู้ว่าคบกันแล้วหรือยังไง? จองกุกแทบไม่เชื่อในสิ่งที่เห็นเพราะจำได้ขึ้นใจว่ายุนกิปฏิเสธอินฮาไปต่อหน้าต่อตาเธอครั้งนึงแล้ว ถึงแม้ว่าพักหลังมานี้ยุนกิจะดูเป็นห่วงเป็นใยและชอบมาแส่เรื่องของเขาอยู่บ่อยๆแต่จองกุกก็ไม่คิดว่าทั้งสองคนจะคบกันได้...

 

          เขาลงทุนปล่อยภาพบนเตียงกับอินฮาเพื่อจะให้เธออับอายและเจ็บปวด มั่นใจว่าคงไม่มีผู้ชายคนไหนอยากจะลองดียุ่งย่ามกับเธอแต่กลับผิดคาด

 

          ทั้งที่รู้ว่าอินฮาและเขามีปัญหาที่คาราคาซังแต่มินยุนกิก็กล้าเอาตัวเองเข้ามาพัวพันและประกาศว่าเป็นเจ้าของเธอคล้ายกับไม่เห็นหัวเขา

 

          ใช่ที่จองกุกไม่ชอบยุ่งกับผู้หญิงที่มีเจ้าของแล้วเพราะผลที่ตามมาคือความวุ่นวายน่ารำคาญ แต่ยกเว้นกับเรื่องเท่านั้น

 

          ชายหนุ่มขบริมฝีปากตัวเองแน่น นัยน์ตาคู่คมวูบไหวและสั่นระริก พลางนึกถึงเหตุการณ์เมื่อเช้าภายในบ้านของตัวเอง...

 



          เรื่องมันนานมาแล้วแกไม่ต้องมาสนใจหรอกจอนจองกุก แล้วก็เลิกถามเรื่องนี้ซะ!!’


          แปลว่ามันคือเรื่องจริงงั้นเหรอครับ? พ่อเคยมีเมียน้อยจริงๆใช่มั้ย!!!’


          เพี๊ยะ!!


          แกอย่ามาขึ้นเสียงใส่ฉันนะ ฉันเป็นพ่อของแก และที่ฉันทำไปทั้งหมดก็เพราะรักแกกับแม่ของแก!!’


          รักเหรอ? รักกันแล้วทำไมต้องปิดบัง พ่อมีลูกอีกคนแล้วทำไมไม่เคยบอกผมกับแม่!!!’


          ฮึก จองกุกพอแล้วลูก แม่ไม่เป็นอะไร


          พรึบ!


          ผมแม่งโคตรผิดหวังในตัวพ่อเลยว่ะ...

 



          ความรักไม่มีจริง...

 

          จองกุกเคยเชื่อมั่นในคำนี้และวันนี้ก็คือสิ่งตอกย้ำว่าทั้งหมดที่เขาเชื่อมาตลอดมันคือความจริง ไม่มีใครสามารถรักใครด้วยหัวใจที่บริสุทธิ์...คำว่ารักเป็นเพียงคำพูดที่ออกมาจากลมปากแต่จะมีใครสักกี่คนที่รู้ว่าไม่ควรไปเชื่อใจหรือให้ความสำคัญกับประโยคพรรณนั้น จองกุกไม่เคยเสียดายหรือรู้สึกผิดกับทุกอย่างที่ผ่านมาที่เขาเอาแต่ทำร้ายความรู้สึกของผู้หญิงมากมายเพราะเขามั่นใจว่าไม่มีใครรักเขาจริงเช่นกัน


           ...แล้วทำไมเขาต้องรัก ต้องทำดีตอบกลับไปในเมื่อสุดท้ายแล้วคำว่ารักมันไม่มีจริงตั้งแต่แรกแม้กระทั่งคำว่ารักที่ออกมาจากปากของคนในครอบครัว จอนจองกุกก็เริ่มไม่มั่นใจว่ามันคืออะไรกันแน่?

 

           

          J. : กูไม่เข้าเรียน

 

 

 










 

          10.30 น.


          “ฮัลโหลยองแจ นายติดต่อยูรีบ้างหรือเปล่า?”


          อินฮาใช้ไหล่หนีบมือถือพลางล้างมือในอ่างล้างหน้า น้ำเสียงนิ่งๆของยองแจต่างไปจากเดิมเพราะปกติหมอนี่เอาแต่ร่าเริงผิดกับช่วงหลังๆที่ดูก็รู้ว่าเพื่อนชายของเธอเปลี่ยนไป


          (ไม่น่ะ)


          “อ่า...นายเป็นอะไรหรือเปล่ายองแจ?”


          (ฉันห่างๆกับยูรีแล้วนะ)


          “อ้าว ทำไมเป็นงี้อ่ะ”


          (หลายอย่างน่ะ ช่วงนี้ฉันไม่ได้ติดต่อกับยูรีแล้วคงตอบอะไรเธอไม่ได้ โทษทีนะ)


          “ม...ไม่เป็นไร”


          (...)


          “สู้ๆนะเว้ย มีอะไรปรึกษาฉันได้โอเคมั้ย?”


          (อืม ขอบใจมาก)


          ติ๊ด


          ปลายสายวางไปแล้วทำให้อินฮาหยิบมือถือจากไหล่ขึ้นมาดูหน้าจอ เธอกดเข้าแชทเพื่อนสนิทที่ยังติดต่อไม่ได้ อินฮาส่งข้อความหายูรีตั้งแต่เช้าแต่อีกฝ่ายก็ไม่อ่านและไม่ตอบ โทรไปหาก็ไม่รับสายทำให้เธอเป็นห่วงอีกคนไม่น้อย ถ้ายูรีหรืออินฮาไม่มาเรียนก็จะบอกกันตลอดแต่วันนี้กลับไม่เป็นแบบนั้น


          “หายไปไหนนะ...”


          มือเล็กยัดโทรศัพท์ใส่กระเป๋าก่อนเช็ดมือให้แห้งและหมุนตัวเดินออกจากห้องน้ำแต่สองเท้ากลับหยุดชะงักเพราะแรงสั่นของมือถือในกระเป๋า เผลอดีใจเพราะคิดว่ายูรีจะตอบข้อความกลับมาแต่ผิดคาด

 

          คนที่อินฮาไม่คิดว่าจะเป็นเธอ...

 

          Sarang : อินฮา ฉันซารังนะ

 

          “...!!


          เพื่อนสนิทอีกคนที่หายไปจากวงโคจรชีวิตติดต่อกลับมาทำให้หญิงสาวทำอะไรไม่ถูก มือไม้สั่นเพราะเธอไม่คิดว่าซารังจากติดต่อมาหาทั้งที่อีกฝ่ายเปลี่ยนเบอร์เปลี่ยนไลน์และก็เปลี่ยนที่อยู่ไปนานแล้ว อินฮาคิดว่าซารังจะเลิกคบเธอกับยูรีไปแล้วซะอีก


          Sarang : อินฮา ฉันมีอะไรจะถามแกหน่อย


          Sarang : เรื่องแกกับพี่จองกุก เรื่องจริงเหรอ?

 

          “...”


          อินฮากดเปิดแชทแต่กลับนิ่งงัน...มือทั้งสองข้างหยุดชะงักในขณะที่สายตาไล่อ่านประโยคบนหน้าจออีกครั้ง อินฮารู้ว่าซารังรักจอนจองกุกมากและเรื่องที่อีกฝ่ายถามคงจะเป็นเรื่องอะไรไปไม่ได้ถ้าไม่ใช่เรื่องนั้น... อินฮารู้สึกผิดที่เอาตัวเข้าไปยุ่งกับผู้ชายคนนั้นจนเรื่องราวมันบานปลาย และวันนี้ซารังก็รู้แล้ว...เธอคงเห็นภาพหลุดที่จองกุกปล่อยออกมาแล้วแน่ๆ


          “ไง”


          “...!!


          อินฮากำลังจะพิมพ์ตอบกลับไปแต่ทว่าเสียงทุ้มที่คุ้นเคยดังอยู่ตรงหน้า เธอเบิกตากว้างพลางกดล็อคหน้าจอมือถือทันที มองซ้ายขวาเพื่อหาทางเอาตัวรอดก่อนจะกัดริมฝีปากตัวเองแน่นเพราะหันไปทางไหนก็พบเจอแต่ทางตัน เธอไม่คิดว่าจองกุกจะกล้าเข้ามาหาเรื่องถึงห้องน้ำหญิงในตึกคณะของเธอ


          พรึบ!!


          “โอ๊ย ฮึก”


          อินฮาจำได้แม่นว่าเขายังเข้าใจเธอผิดอยู่ เมื่อคืนถ้ามินยุนกิไม่มาช่วยเธอคงไม่รอดและวันนี้ล่ะ...วันนี้เธอจะเอาตัวรอดจากปีศาจตรงหน้าได้อย่างไรกัน!!

 











          ปัง!!


          ฝ่ามือหนาจงใจผลักร่างของเธอเข้าไปในห้องของตัวเอง จองกุกพาอินฮามาที่คอนโดฯของเขา ทั้งฉุดทั้งกระชากอย่างเอาแต่ใจ ดูเหมือนว่าเธอจะแผลงฤทธิ์ต่อต้านมาตลอดทางแต่สุดท้ายก็สู้แรงผู้ชายของเขาไม่ได้


          “นายต้องฟังฉันนะจองกุก ฉันไม่ได้ทำ!!


          “แล้วใครทำ? ห้ะ!!!


          น้ำตาใสๆไหลเอ่อล้นรอบดวงตาทั้งสองข้าง อินฮากลัวคนตรงหน้าเหลือเกิน เธอไม่อยากให้เรื่องทั้งหมดเป็นแบบนี้...สายตาแข็งกร้าวดุจปีศาจร้ายจ้องเขม็งจนขนลุกชันไปทั้งร่างกาย


          “ถ้านายไม่เชื่อก็เรื่องของนาย แต่นายไม่มีสิทธิทำแบบนี้กับฉัน!!


          “เหรอ? ขอเหตุผลหน่อยดิ”


          ร่างสูงกำยำเดินเข้ามาใกล้ ฝ่ามือหนาคว้าหลังคอของเธอก่อนจะกระชากเข้าหาตัวแรงๆ จองกุกเห็นน้ำสีใสไหลออกมาจากดวงตากลมโต มันหม่นหมองและน่าสงสาร...แต่ทว่าเขากลับสะใจที่ได้เห็นสายตาคู่นี้สั่นไหวและเอาแต่ร้องไห้ในสิ่งที่เขากระทำ


          “ฮึก เจ็บนะ”


          “สมน้ำหน้า”


          “โอ๊ย ฮึก!!


          เขาลากคนตัวเล็กไปทางห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกล ก่อนจะเอื้อมมือไปหมุนฝักบัวและผลักให้แผ่นหลังของเธอแนบชิดริมกำแพง

 

           ซ่า!

 

          น้ำเย็นจากฝักบัวไหลกระทบร่างกายที่สั่นเทาเพราะเธอกำลังโมโหและหวาดกลัวคนตรงหน้าในเวลาเดียวกัน รอยแผลปริแตกที่มุมปากหยักและสายตาแข็งกร้าวแต่แฝงไปด้วยความโศกเศร้ากำลังจดจ้องใบหน้าหวาน ก่อนที่จองกุกจะคว้าฝักบัวออกมาและจ่อสายน้ำไปที่ศีรษะของเธอจนร่างบางเปียกปอนไปทั้งร่างกาย

 

          “ไอ้บ้า!! ฮึก นายมันบ้าไปแล้ว!!

 

          อินฮายกแขนขึ้นป้องกันตัวเองในขณะที่จองกุกบดเบียดลำตัวลงมาจนเขาก็เปียกไม่ต่างไปจากเธอ

 

          “ทำครอบครัวฉันพังแต่ยังดูมีความสุขดีนิ”

 

          อินฮาเงยหน้าจ้องมองคนใจร้ายผ่านม่านน้ำตา เธอไม่แน่ใจว่ารอยแผลที่มุมปากของเขาเป็นฝีมือของใครแต่เว็บไซต์แอนตี้ที่แฉเรื่องราวนั้นทำให้เธอรู้ว่าคนตรงหน้าได้รับผลกระทบไปมากพอสมควร

 

          “ฉันไม่ได้ทำ”

 

          “โกหก!!

 

          “ฮึก”

 

          ฝักบัวถูกปล่อยลงสู่พื้นและเป้าหมายต่อไปคือเสื้อผ้าของคนตัวเล็ก มือหนาพยายามถอดเสื้อผ้าของอินฮาแต่เธอก็ยื้อแรงทั้งหมดไว้เท่าที่จะทำได้ จองกุกจิ๊ปากเพราะความดื้อรั้นของอีกฝ่ายพลางยกมือเสยเส้นผมที่เปียกชื้นขึ้นเผยให้เห็นโครงหน้าหล่อที่ชัดเจน หญิงสาวกลั้นก้อนสะอื้นและจ้องมองใบหน้าของจองกุกที่โน้มลง เขาทิ้งระยะห่างไว้เพียงน้อยนิดก่อนจะกระตุกยิ้มอย่างมัจจุราชตัวร้าย

 

          “รู้มั้ยว่าคนที่คิดร้ายกับฉันมันต้องเจออะไร?”

 

          น้ำเสียงทุ้มเอ่ยจนอินฮาเผลอทำน้ำตาร่วงลงมาอีกครั้ง เธอเอามือดันหน้าอกแกร่งอย่างไม่ไว้ใจ

 

          “...”

 

          “อย่าคิดว่าคบกับมันแล้วฉันจะทำอะไรไม่ได้”

 

          “...!!

 

          “คิดผิดแล้วคิมอินฮา”

 

          “ฮึก”


          “ยิ่งรู้ว่าเป็นแฟนมัน ยิ่งอยากได้ว่ะ”

 

          “ไอ้เลว!

 

          พลั่ก!

 

          “มีผัวพร้อมกันสองคนเลยเป็นไง? เรียกมันมาดิไอ้มินยุนกิน่ะ...เรียกให้มันมาเอาพร้อมกัน”

 

          ผลัวะ!!!


          กำปั้นเล็กๆกระหน่ำตีไปที่ไหล่แกร่งแต่คนตัวใหญ่กว่าไม่รู้สึกสะทกสะท้านแต่อย่างใด เขาเห็นอินฮาร้องไห้และทุบตีเขาคล้ายกับคนเสียสติ เธอสะอื้นและสำลักน้ำตาตัวเองพลางใช้สายตาที่แดงก่ำจ้องหน้าเขาอย่างเหลืออด


          “นายจะเอายังไง...ฮึก กันแน่!!


          “...”


          “ฉันไม่ไหวแล้วนะจองกุก”


          “...”


          “ฮึก ฉันต้องเจอแบบนี้อีกนานแค่ไหนอ่ะ!! ฮึก เมื่อไรจะพอ”


          “จนกว่าฉันจะชนะ”


          “...”


          “...”


          “เอาสิ อยากชนะยังไงก็เอาเลย ฮึก...ฉันไม่ไหวแล้ว”


          มือทั้งสองข้างกำเสื้อของจองกุกแน่น เธอส่ายหน้าอย่างเหนื่อยล้าและได้แต่หวังว่าเรื่องนี้มันจะจบลงสักที


          “เธอเริ่มก่อนคิมอินฮา”


          เขาที่เงียบอยู่นานก็พูดขึ้น สายตาไร้ความรู้สึกไม่ละไปจากใบหน้าหวานแม้แต่วินาทีเดียว เขารับรู้ความเจ็บปวดของอีกฝ่ายแต่เลือกที่จะมองข้ามมันไปเพราะจองกุกคิดว่ามันสมควรแล้ว


          “ฮึก”


          “เธอเป็นคนสร้างเรื่องนี้เองจะเรียกร้องขอให้หยุดยังไง?”


          “แต่นายก็เอาคืนแล้ว นายเอาไปหมดแล้ว”


          “...”

          “นายเอาไปหมดแล้วจองกุก”


          ริมฝีปากบางขบกัดจนรับรู้ถึงรสชาติฝาดของเลือด เธอมองคนใจร้ายผ่านม่านน้ำตา...จ้องตาเพื่อยืนยันในสิ่งที่พูดออกไปว่ามันคือความจริงที่แสนเจ็บปวด


          “แต่เรื่องนี้ให้อภัยไม่ได้ว่ะ”


          “ฉันไม่ได้ทำ”


          “อยากรู้มั้ยว่าเรื่องทั้งหมดมันจะจบยังไง”


          “ฮึก”


          จองกุกกดลำตัวบดเบียดกับร่างบางจนทุกอย่างแนบชิดจนไม่เหลือช่องว่าง อินฮาหลับตาแน่นด้วยความหวาดกลัว

 

          ฟัง...อยากให้เขาฟังเธอบ้าง

 

          “ฉันไม่ได้ทำ”


          “เรื่องทั้งหมดมันจะจบลงก็ต่อเมื่อฉันเป็นฝ่ายชนะ”


          “ฮึก อ๊ะ!


          “ชนะทั้งเธอ...”


          “อื้อ!


          “รวมถึงชนะไอ้มินยุนกิ”





#ฟิคแอนตี้จองกุก







#ฟิคแอนตี้จองกุก วางขายในฉบับ E-Book แล้วค่า สนใจซื้อได้ใน Mebmarket หรือโหลดแอปพลิเคชั่น Meb ลงสมาร์ทโฟน เนื้อหาทั้งหมดในฉบับ E-Book เหมือนในเล่มทุกอย่างรวมถึงตอนพิเศษ


..จิ้มด้านล่าง..


* E-Book คือ หนังสืออิเล็กทรอนิกส์ ซื้อและโหลดอ่านในมือถือ คอมพิวเตอร์ ไอแพดและแทปเล็ต











ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.468K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,110 ความคิดเห็น

  1. #5091 woralakpamuta (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2562 / 19:17
    ไม่ฟังเ-้ยไรเล๊ยยยย ทำไมกระตุ่ยถึงเลวเเบบนี้!ห้วย!!!!!
    อินจัด5555
    #5,091
    0
  2. #2246 Kanokwan114 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2561 / 18:46
    จองกุกเริ่มที่จะรู้สึกกับอินฮาแล้วแหล่ะ แต่แค่ยังไม่เปิดใจ แถมยังทำร้ายน้องด้วย ทำไมวะ ทำไมต้องรุนแรงตลอดเลยจองกุก ใจจริงสงสารจองกุกเหมือนกันนะ แต่ความสงสารมันไม่มากเท่าของอินฮาอ่ะ น้องเจ็บ ปล่อยน้องไปเถอะนะ... //อินเกินเบอร์//
    #2,246
    0
  3. #2019 scintilla (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2561 / 17:51
    คือรักแล้วแหละ แต่จองกุกใจร้ายเกินไปอ่ะ ไม่ไหวนะ พี่กิคนซึนดิ พระเอกตัวจริง คนดีๆก็ไม่ควรได้รับความเจ็บปวดปะ
    #2,019
    0
  4. #1893 parmyyyy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 22:47
    มาต่อเร็วววววววววว
    #1,893
    0
  5. #1892 Kan_Ca_kikikiki (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 03:00
    สงสารใครก่อนดีนะ? นางเอง! หรือจองกุกดี? งือออออทำไม จองกุกฟังน้องหน่อยน้องบอกเปล่าไง แลเวพี่ยุนกิอ่ะดีอ่ะซึนใส่น้องอีกน่ารักกกกก ชอบเราจะรอนะคะ^^ สู้ๆค่ะไรท์^^
    #1,892
    0
  6. #1891 JackJanya1 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2561 / 02:07

    จองกุกใจร้าย
    #1,891
    0
  7. #1890 watermelon smoothie (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 23:17
    คลบ้า! คนผีทัลเล! ใจร้ายใจดำอำมหิตที่สุด! แงงงง ถ้าชนะแล้วก็อย่ามาเรียกร้องทีหลังนะนายจอน! สู้ ๆ ค่ะไรท์ เป็นกำลังใจให้นะ
    #1,890
    0
  8. #1889 Ppkp22 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 22:30

    พี่กิมาหาน้อง
    #1,889
    0
  9. #1886 molobee_kk (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 18:03
    ให้กุกชนะไปเลยแล้วอึนฮาจะไม่ยุ่งกับกุก แล้วจะรู้สึก
    #1,886
    1
    • #1886-1 Llily(จากตอนที่ 10)
      30 ตุลาคม 2561 / 18:11
      ใช่ๆเห็นด้วย
      #1886-1
  10. #1885 Bunny JK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 17:13
    จองกุกไม่ฟังน้องเลย!!! /โมโห...😤 พระเอกของไรท์มีแต่คนโหดๆ ดิบเถื่อนทั้งนั้นเลย...สงสารนางเอกของเขานะครับ;_;
    #1,885
    0
  11. #1884 258011 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 15:57

    พี่กิมาช่วยน้องเร็วว สงสารอ่ะ ไม่ฟังกันเลยยยย
    #1,884
    0
  12. #1883 SomsomChillChill (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 15:00
    พี่ยุนกิมาช่วยน้องเร็วววววว
    #1,883
    0
  13. #1882 ninoeeyy (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 14:47
    ใจร้ายยยยไม่ฟังกันบ้างเลยฮรื้อออออ
    #1,882
    0
  14. #1881 friend48 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 10:15
    อยากเข้าไปกระชากจองกุกเหลือเกิง55555555
    #1,881
    0
  15. #1880 yoyo23727 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 08:33
    ค้างคาา
    #1,880
    0
  16. #1875 HEART BLOSSOM (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 07:36
    มันค้าง.....มาต่อเร็วๆน้าาาาาา กุกทำเกินไปแล้วววว
    #1,875
    0
  17. #1874 Jm1013 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 07:28
    คนใจร้ายยยยยยย
    #1,874
    0
  18. #1873 moji_VK (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 06:16
    ทำไมจองกุกเกรี้ยวกราดขนาดนี้
    #1,873
    0
  19. #1872 JanePanatda (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 05:34

    ต่อเด้อไรท์
    #1,872
    0
  20. #1871 iceza2523 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 02:45
    ไรท์หนูเดาเนื้อได้ละ

    ประมาณว่า กุกกับกิ เป็นพี่น้องกัน แทนที่ยุนกิจะเป็นลูกเมียน้อยพ่อ แต่กลับกลายเป็นกุกซะเองที่เป็ยลูกเมียน้อย ใช่ม้ะๆ
    #1,871
    0
  21. #1870 iceza2523 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 02:42
    ค้างค่ะค้าง
    #1,870
    0
  22. #1869 Jeerami. (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 01:54
    จองกุกอย่าทำร้ายน้องสิ ฟังน้องบ้าง เอะอะๆก็ใช้กำลังกับน้องตลอดเลยอ่ะ พี่กิมาช่วยน้องเร็วววววว!!!
    #1,869
    0
  23. #1868 risa_saa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 01:48

    จองกุกกก

    แงงงงใจร้ายจัง ;((
    #1,868
    0
  24. #1867 7777777_ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 00:54
    จองกุกอย่าทำแบบนี้ฮือออออออ
    #1,867
    0
  25. #1866 EvIl6530 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2561 / 00:45

    ธีมยุนกิตั้งแต่อี5แล้วแต่ยังไงพระรองก็เป็นรองอยุ่ดี????????

    #1,866
    0