Different style My love (Hunhan ft.exo chanbaek)

ตอนที่ 6 : chapter 5 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 61
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 ส.ค. 62

Chapter 5



                แสงแดดอ่อนๆที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาไม่สามรถบกวนไม่สามารถรบกวนการนอนของคนที่สลบคาโต๊ะเมื่อคืนนี้ได้ เซฮุนมองร่างบางที่กำลังนอนอย่างสบายอกสบายใจเหลือเกินบนเตียงของคนอื่น คิดมาแล้วก็นึกขำ เมาหนักจนน็อคไปขนาดนั้นแต่พอพาเข้าไปในห้อของเจ้าตัว อยู่ๆก็ตื่นขึ้นมางอแงไม่ยอมนอนห้องตัวเอง สาเหตุก็มาจากยังไม่ลืมเหตุการณ์เจอจิ้งจกเมื่อตอนนั้นนั่นแหละ ตั้งแต่วันนั้นลู่หานยังไม่ยอมกลับไปนอนห้องตัวเอง ขอเวลานอนห้องร่างสูงจนกว่าจะทำใจได้ ซึ่งแน่นอนเซฮุนไม่เคยว่าอะไรอยู่แล้วและไม่เคยคิดที่จะว่าด้วย ที่เมื่อคืนพากลับไปนอนห้องของเจ้าตัวนั้นเพราะกลัวว่าพอร่างบางตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าไม่ได้นอนห้องตัวเองแล้วจะโวยวาย ถ้าเอาเรื่องกลัวว่าจะยังกลัวจิ้งจกอยู่มาอ้าง อีกเดี๋ยวก็ตอบกลับมาว่า เมาหนักขนาดนั้นจะรู้สึกอะไร ที่จะเป็นแบบนี้ก็ไม่ใช่อะไร แค่กลัวตอนตัวเองเมาแล้วจะสร้างความเดือดร้อนให้กับอีกคนด้วยความไม่ตั้งใจ โดยไม่รู้เลยว่าอีกคนไม่เคยคิดว่าเป็นการรบกวนหรือสร้างความเดือดร้อนให้เลยสักนิด   อยากดูแลมากกว่านี้อีก


                ดวงตาคมมองพขนตายาวที่กำลังทำหน้าที่ปกปิดดวงตากลมโตสดใสเหมือนลูกกวาง ริมฝีปากบางอมยิ้มน้อยๆเหมือนกับว่าเจ้าตัวกำลังอยู่ในห้วงความฝันอันแสนหวาน ที่ร่างสูงไม่รู้เลยว่ามีตัวเองอยู่ในนั้นบ้างรึเปล่า  เซฮุนไม่เคยรู้และไม่เคยคิดหาคำตอบว่าความรู้สึกที่มีต่อร่างตรงหน้ามันเปลี่ยนไปตั้งแต่ตอนไหน รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้มันก้าวผ่านความรู้สึกฉันท์พี่น้องพ้องเพื่อนมาตั้งนานแล้ว


                มือหนาเกลี่ยผมสีบรอนเทาให้พ้นใบหน้าหวาน  ใบหน้าที่เซฮุนรู้สึกว่ากำลังยั่วยวนอยู่เหลือเกิน ริมฝีปากอิ่มสีชมพูธรรมชาติเหมือนกำลังเชิญชวนให้สัมผัสยังไงยังงั้น ใบหน้าคมค่อยๆเคลื่อนเข้าใกล้ใบหน้าหวานเรื่อยๆอีกแค่ลมหายใจกลั้นเท่านั้นก็จะได้สัมผัสในสิ่งที่ใจต้องการ


                ชายหนุ่มถอยหายใจออกมาน้อยๆหลังจากผละใบหน้าตัวเองออกมา  ลู่หานไม่เคยระวังตัวและไม่เคยระแวงอะไรในตัวเขาทั้งสิ้น ต่อให้ความรู้สึกจะชัดเจน เรียกร้องและโหยหามากแค่ใหน แต่เขาไม่อยากทำลายความไว้เนื้อเชื่อใจนั้น


“พี่ฮุน…..”เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกเบาๆ เซฮุนอมยิ้มน้อยๆกับสายตาเลื่อยลอยและใบหน้างุนงงของคนที่พึ่งตื่น

“เป็นไงเราหืม”เอ่ยถามเสียงนุ่ม ใบหน้าคมยังคงอมยิ้มเล็กน้อยอย่างที่ชายหนุ่มชอบทำ

“ปวดหัว มากกก”ตอบเสียงงัวเงีย เหมือนคนครึ่งหลับครึ่งตื่น

“ไม่ปวดสิแปลก ดื่มหนักขนาดนั้น”

“ไอ้พี่คริส มันท้า”

"ใครจะท้าก็ปล่อยเขาท้าไปสิ เราไม่เห็นต้องรับคำท้าเลย”เสียงทุ้มว่า มือช่วยพยุงร่างที่กำลังพยายามพยุงตัวเองขึ้นนั่งพิงหัวเตียง

“ไม่ได้สิ มันไม่เท่ห่ะ”เสียงดูสดใสขึ้น ตอนนี้เหมือนสติจะเริ่มมาครบสมบูรณ์ไม่มีอาการสะลึมสะลือแล้ว

“ทำไมต้องอยากเท่ห์ขนาดนั้น เราอยากมีแฟนแล้วจริงๆเหรอ?”

“ป่าว

“จริงเหรอ?”

“จริง”

“งั้นทำไมลู่อยากนัดบอร์ด หาสาวๆนักหล่ะ”มันอดสงสัยไม่ได้จริงๆ เห็นเป็นตัวตั้งตัวตีนัดบอร์ดสาวมาสองสามครั้งแล้ว

“ก็บางทีได้เค้าพูดว่า ผมกับพี่เป็นแฟนกัน ไม่อยากให้เข้าใจผิด การที่พวกเราไปนัดบอร์ด ก็หมายถึงพวกเรากำลังหาแฟน แล้วจะเป็นแฟนกันได้ไงหล่ะ”

“ไม่ชอบที่คนอื่นพูดว่าเราเป็นแฟนกันเหรอครับ”

“ก็ไม่อยากให้เข้าใจผิด พี่ไม่ได้ชอบผมแล้วผมก็ไม่ได้ชอบพี่แบบนั้นซะหน่อย”เซฮุนอยากเถียงเหลือเกินใครบอกว่าเขาไม่ชอบ แต่คำว่าผมก็ไม่ได้ชอบพี่แบบนั้นเหมือนเป็นเครื่องช่วยย้ำเตือนให้ชายหนุ่มระวังความรูสึกตัวเองมากขึ้น

                ตอนนี้ถือว่าอกหักแล้วรึเปล่าวะ อกหักแบบที่อีกคนไม่รู้เรื่องห่าเหวอะไรเลย รักเอง อกหักเอง จะมีใครเท่ห์ไปมากกว่านี้มั๊ย

“เพราะแบบนี้เหรอ?เลยเป็นแม่สื่อให้เพื่อนกับพี่ ฮึ!!อยากให้พี่มีแฟนแล้วเหรอ”มือยกขึ้นโยกหัวคนตรงหน้าอย่างเอ็นดู รอยยิ้มกว้างขึ้นอีกนิดเมื่อเห็นสีหน้างงๆที่ส่งมาให้ “เป็นแม่สื่อให้พี่กับซิ่วหมิ่นไง จำไม่ได้เหรอ”ยิ้มล้อเลียนอีกคนเป็นเชิงบอกทางอ้อมว่าคิดว่า พี่รู้ไม่ทันเหรอ

                คนที่งุนงงอยู่เบิกตากว้างเมื่อได้ยินสิ่งที่อีกฝ่ายเฉลย “พี่ฮุนรู้ รู้ได้ไง”

“วันนั้นซิ่วหมิ่นบอกพี่ตรงๆว่าชอบพี่หน่ะ ถึงบอกว่าเป็นคนตรงดีไง”รอยยิ้มน้อยๆยังคงประดับบนใบหน้าคม ชายหนุ่มไม่รู้จะชมตัวเองยังไงดีจริงๆให้สมกับที่ทำเป็นไม่รู้สึกรู้สาอะไรเลยในขณะนี้ ทั้งที่พึ่งอกหักทางอ้อมมาหยกๆ

                 เก่งจริงๆโอเซฮุนที่ยังยิ้มออกมาได้

พอได้ยินประโยคที่หลุดออกจากปากคนตรงหน้า ความรู้สึกหวิวๆหน่วงที่ใจแปลกๆกลับมาเล่นงานลู่หานอีกครั้ง  ร่างบางโทษว่าคงเป็นเพราะเมื่อวานดื่มเยอะเกินไปและตอนนี้ก็พึ่งจะเก้าโมงกว่าๆ ยังถือว่าเช้ามากกับคนที่เมาแล้วก็นอนดึก เลยทำให้ป่วยแบบนี้


                “วันนั้น พี่บอกว่าพี่ชอบ หมายถึงพี่ก็ชอบซิ่วหมิ่นเหรอ?”ถามเสียงเบาเหมือนกับกำลังกลัวคำตอบอะไรสักอย่างที่ไม่รู้ว่ามันคืออะไร  ถ้าพี่ฮุนชอบซิ่วหมิ่นเหมือนกัน ทำไมไอ้หมิ่นประมาทไม่มาพร่ำเพ้ออะไรให้ฟังเลย  หรือพวกเขาอยากเก็บเป็นความลับกันสองคน แม้แต่เค้าเองก็รู้ไม่ได้เหรอ อ่า ไม่ชอบความรู้สึกที่กำลังรู้สึกอยู่ตอนนี้เลย


                “พี่ชอบซิ่วหมิ่นนะ แต่ไม่ได้ชอบแบบนั้น พี่ชอบความซื่อตรงต่อความรู้สึกของตัวเองที่ซิ่วหมิ่นมีต่างหาก” เพราะพี่ไม่กล้าซื่อตรงกับความรู้สึกตัวเองแบบนั้น ไม่กล้าไขว่คว้าในสิ่งที่ตัวเองต้องการ เพราะพี่กลัวกลัวจะสูญเสียในสิ่งที่กำลังมีอยู่ในตอนนี้ไป ร่างสูงมองใบหน้าน่ารักด้วยสายตาที่ทำให้คนถูกมองรู้สึกกระสับกระส่าย“พี่ตอบรับความรู้สึกซิ่วหมิ่นไม่ได้หรอก พี่มีคนที่ชอบอยู่แล้ว ชอบมาตั้งนานแล้วด้วย”บอกเสียงแผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยินแต่ห้องนอนมันก็กว้างได้แค่นี้ นั่งกันอยู่ใกล้กันแค่นี้ อยู่กันเงียบๆสองคนแค่นี้ ลู่หานก็ได้ยินอยู่ดี


+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


                ไม่รู้เป็นเพราะโกรธหรือเพราะความรู้สึกอะไรกันแน่ที่ใจของลู่หานไม่สงบเอาซะเลย การที่ได้รู้ว่ารูมเมทของตัวเองมีคนที่ชอบแล้ว แล้วก็ชอบมาตั้งนานแล้วด้วย โดยที่ตัวเองไม่รู้เรื่องหรือระแคะระคายมาก่อน ทั้งที่คิดว่าเราสองคนสนิทและรู้เรื่องของกันและกันทุกเรื่อง แต่ทำไมเป็นแบบนี้หล่ะ ทำไมเรื่องนี้ถึงไม่เคยรู้หล่ะ


                บนโต๊ะกินข้าวเงียบสนิทเพราะคนสองคนที่นั่งอยู่ด้วยกันต่างฝ่ายต่างจมอยู่ในห่วงความคิดตัวเอง เซฮุนเหลือบมองคนที่นั่งตรงข้ามแล้วแอบถอนหายใจเบาๆ รู้ว่าตอนนี้ตัวเองถูกงอนเข้าให้แล้ว เพราะไม่ยอมตอบว่าคนที่แอบรักนั้นคือใคร “อาทิตย์หน้าจะสอบซ่อมอังกฤษแล้ว จำคำศัพท์ที่ให้ท่องได้หมดรึยังครับ”

                …….”ไร้เสียงตอบรับจากอีกคน  แอบถอนหายใจเบาๆอีกครั้งกับสถานการณ์ที่กำลังเผชิญอยู่ ไม่ใช่ว่าไม่อยากตอบ ไม่ใช่ว่าอยากให้อีกฝ่ายโกรธ แต่จะให้ทำยังไงหล่ะ ในเมื่อคนๆนั้น คือคนที่ถามเอง ไม่น่าพลั้งปากพูดออกไปเลยจริงๆ

                “ยังไม่หายโกรธพี่อีกเหรอ ?”ยังคงมีแต่ความเงียบจากอีกคน “อาทิตย์หน้าจะสอบแล้ว วันนี้พี่ว่าจะทบทวนกฏไวยากรณ์พื้นฐานให้ ถ้าไม่ยอมคุยกับพี่ตอนไม่เข้าใจก็จะไม่ถามเหรอครับ แล้วแบบนี้จะไม่สอบตกอีกเหรอ”

                “ผมจะไปให้ไอ้ไคติวให้”บอกโดยที่ไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมาสบตา ทั้งที่ก็ไม่เห็นจะตักอาหารเข้าปากซักคำ

                “ลู่หาน  อย่างอแงในเรื่องที่ไม่เป็นเรื่องได้มั๊ย?”เซฮุนบอกเสียงเข้มขึ้นอีกนิด เป็นเชิงดุที่อีกคนคิดจะหนีการเผชิญ งอนแล้วหนีเนี่ยะ เรื่องถนัดจริงๆ

                ใบหน้าจิ้มลิ้มเงยหน้ามองอีกคนอย่าเอาเรื่องทันทีที่ฟังประโยคที่หลุดออกจากปากร่างสูงจบ ดวงตากลมโตแดงกล่ำ จู่ๆก็รู้สึกอยากร้องไห้ขึ้นมาเฉยๆ ที่ถูกดุ

                “พี่รู้ไหม ผมโคตรจะน้อยใจเลย ผมคิดมาตลอดว่า ระหว่างไม่เคยมีอะไรต้องปิดบังกัน ผมคิดไปเองคนเดียวเหรอ”ดวงตาทีเอ่อคลอด้วยน้ำใสมองอีกคนอย่างตัดพ้อ “ทำไมแค่คนที่พี่แอบชอบ พี่บอกผมไม่ได้หล่ะ”

                “รู้ไปมันก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยังไงเรื่องพี่กับเขามันก็เป็นไปไม่ไอยู่แล้ว”

                “ถึงจะเป็นแบบนั้น ผมก็อยากรู้ ผมอาจจะช่วยได้ก็ได้”

                “ลู่หาน “เอ่ยเรียกอย่างจนใจ ไม่รู้จะทำยังไง ไม่อยากให้อีกคนรู้สึกว่าตัวเองไม่สำคัญมากพอจนเขาไม่สามารบอกได้ทุกเรื่อง ทั้งที่ความจริงมันไม่ใช่ แต่จะให้บอกก็บอกไม่ได้อีก

                “เขาสำคัญกับพี่มากเลยใช่มั๊ย มากจนพี่ไม่สามารถบอกใครได้ว่าว่าเขาเป็นใคร ไม่สามารถบอกได้แม้กระทั่งผม ที่พี่เคยบอกว่าไม่เคยมีความลับอะไรด้วย”น้ำใสๆที่คลออยู่ในดวงตากลมร่วงลงกระทบแก้มอย่างกลั้นไม่อยู่ ไม่รู้จะอธิบายความรู้สึกตัวเองตอนนี้ยังไงดี จะว่าน้อยใจมันก็ต้องโคตรน้อยใจอยู่แล้ว มันรู้สึกเสียใจ เสียใจแบบไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจจนตอนนี้ไม่อยากมองหน้า พี่ฮุนแล้ว “ผมจะไปหาจงอิน”

                “ลู่หาน!!”ร่างสูงได้แต่เรียกตามอีกคนที่ลุกขึ้นจากโต๊ะกินข้าวแล้วเดินออกไปทันทีที่พูดจบ  ชายหนุ่มตัดสินใจไม่ตามไปเพราะรู้ดีว่าด้วยอารมณ์และนิสัยของคนตัวเล็ก ตามไปตอนนี้ก็ดีแต่จะยิ่งทะเลาะกันมากขึ้น

                คิดก่อนดีกว่าว่าจะไปง้อร่างบางยังไงถึงจะหายโกรธ แต่งตัวเหมือนหลดออกมาจากนิตยสารแฟชั่นที่เจ้าตัวอยากให้แต่งนักแต่งหนาดีมั๊ยนะ


+++++++++++++++++++++++++++++++


ปิ๊งป่องๆๆๆๆ ปิ๊งป่องๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ปิ๊งปิ๊งป่องป่อง

                คนที่มาด้วยอารมณ์ไม่คงที่ ใหนจะอาการเมาค้างจากเมื่อคืน ถ้าวัดเป็นอุณหภูมิคงจะสูงจนปรอทวัดแตก ขนาดที่ว่าชื่อจริงของไค  ที่ไม่ค่อยเรียกนานทีปีหนจะหลุดออกจากปาก  ได้หลุดออกมาแสดงว่าอารมณ์ไม่ธรรมดา

                นิ้วเรียวกดกริ่งประตูหน้าห้องเพื่อนรัวๆพร้อมกันเสียงใสๆก็ตะโกนโหวกเหวกโวยวายหน้าห้อง แบบไม่มความเกรงอกเกรงใจใครทั้งนั้น

                “ไอ้ไค โว๊ยยย ไอ้ไค เปิดประตูดิ ไอ้คายยย ไอ้จงอิน เปิดประตู”

กริ๊ก!! ประตูถูกเปิดออกอย่างช้าๆลู่หานตั้งใจจะใส่เพื่อนเต็มที่ระบายความหงุดหงิดตัวเองที่มีมาจากห้องแล้วเพื่อนยังมาเปิดประตูช้าอีก แต่ก็ไม่ได้ทำอย่างที่ตั้งใจไว้ เพราะคนที่เปิดประตูให้แล้วยืนยู่ตรงหน้าตอนนี้เป็นคนที่ลู่หานไม่รู้จัก เป็นคนผู้ชายตัวเล็ก มีดวงตากลมโต ริมฝีปากอิ่มน่าจูบ ใบหน้าใสซื่อ โดยรวมแล้วน่ารักเลยทีเดียว

                แหม่ ไอ้ไค มึงแอบซ่อนเด็กเหรอมึง ไม่ต้องห่วงคับเพื่อน เด่วจะจัดการแทนคู่หมั้นมึงเอง

“คุณเป็นใครครับ ทำไมถึงมาอยู่ห้องเพื่อนผม “เอ่ยถามเสียงคุกคาม และไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายได้ตอบ “ผมจะบอกให้นะว่า เพื่อนผมมคู่หมั้นแล้ว แล้วมันก็รักคู่หมั้นของมันมากด้วย วันๆมันเอาแต่แชทคุยกับคู่หมั้น นั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่จนผมนึกว่าบ้า ถ้าไม่อยากเสียใจคุณอย่ามายุ่งกับมันเลย”

                ไคแทบจะมุดแผ่นดินหนีเมื่อเดินมาเจอกับเหตุการณ์ตรงหน้าที่เพื่อนร่างเล็กว่าอีกคนฉอดๆ มันพูดราวกับรู้จักมักจี่กับคู่หมั้นของเขา ทั้งที่มันไม่เคยเห็นเลยด้วยช้ำ ฆ่ากวางทิ้งเนี่ยมันผิดกฎหมายคุ้มครองสัตว์ป่าววะ

                “ไอ้ลู่ ไอ้กวางโง่”เสียงทุ้มตะโกนด่าอย่างเหลืออด

                “มึงว่าใครโง่วะ”ตวัดตามองเพื่อนอย่างขุ่นเคือง “กูจะบอกคู่หมั้นมึง ว่ามึงแอบซุกกิ๊ก คนนี้”นิ้วเรียวชี้มายังบุคคลที่สาม

                “เอ่อ คือ ว่า ผม โด คยองซู เป็นคู่หมั้นจงอิน เองครับ”คนที่ยังไม่มีโฮกาศพูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว เพราะพูดไม่ทันพูดขึ้นบ้าง แล้วก็เป็นคำพูดที่ลู่หานเข้าใจได้ว่า คำว่าโง่ที่เพื่อนด่า หมายถึงอะไร…..

 

#################################################

ยังมีใครรอยุม๊ายยยย

มีใครเป็นเหมือนไรท์บ้างฟังเพลง UN Village ตอนปล่อยครั้งแรก คือแบบเพลงอะไรเนี่ย ทำไมไม่เพราะเลย

แต่ตอนนี้ง๊งงง มันไปอยู่ในลิสเพลงโปรดแล้ว หยุดฟังไม่ได้ พี่แบคนี่ร้ายจริงๆ


               

               


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #11 zonya1220 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 14:05
    น้องลู่ทำไมเป็นเด็กแบบนี้น่าตีจริงๆ
    #11
    0
  2. #10 Aaamoo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 08:43

    -กวางโง่ ไม่รู้อะไรเลย
    #10
    0