Different style My love (Hunhan ft.exo chanbaek)

ตอนที่ 5 : Chapter4 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 89
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    25 ก.ค. 62

Chapter 4

                                          


                                  

                 การทำอาชีพนายแบบไม่ใช่เรื่องง่ายสำหรับน้องใหม่ที่อยากก้าวเข้ามาในวงการนี้ แต่เพราะได้ร่วมงานกับนายแบบทีกำลังเป็นที่นิยมอย่างมากตั้งแต่งานแรก ทำให้แบคฮยอนเป็นที่จับตามองได้ง่ายมากขึ้น มีเสื้อผาแบรนด์ดังติดต่อให้ไปถ่ายแบบคอลเลคชั่นใหม่ ทั้งที่พึ่งจะก้าวเข้ามาในสายอาชิพนี้ซึ่งเป็นไปได้ยากที่นายแบบหน้าใหม่จะได้รับเลือก


                 ครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแต่ถือเป็นงานเดี่ยวงานแรกของการเป็นนายแบบ ทำให้แบคฮยอนประหม่าและตื่นเต้นมากกว่าครั้งแรก ดังนั้นร่างบางจึงไปขอคำแนะนำจากผู้มีประสบการณ์มาอย่างโชกโซนแถมยังประสบความสำเร็จอย่างมากมาย เพื่อนำมาเป็นแนวทางในการทำงานให้ง่ายมากขึ้น คนนั้นจะเป็นใครไปได้อีกถ้าไม่ใช้ พัค ชานยอล

“ผมไม่มีอะไรจะแนะนำ”

นั่นเป็นคำพูดของคนที่เป็นรุ่นพี่ในสายงานแต่ในความเป็นจริงมีอายุน้อยกว่าแบคฮยอนตอบกลับมา ก่อนที่เจ้าของคำพูดจะลุกเดินหนีทันทีที่พูดจบ

               จริงๆแล้วร่างบางสัมผัสได้ถึงความรู้สึกบางอย่างที่อีกคนมีต่อตัวเองตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ แต่ก็ไม่อยากเก็บมาใส่ใจให้ตัวเองต้องอยู่อย่างอึดอัด เพราะใหนๆก็อยู่ในสังกัดเดียวกัน มีผู้จัดการคนเดียวกัน แล้วผู้จัดการยังบอกให้คนที่เหมือนจะไม่ชอบขี้หน้าเขาช่วยดูแลและให้คำปรึกษา แต่ดูที่อีกคนทำสิ ไม่รู้จริงๆว่าไม่เต็มจะรับปากผู้จัดการทำไม ปกติก็ไม่เคยรับปากจะดูแลให้คำปรึกษารุ่นน้องที่เข้าสังกัดใหม่ยุแล้ว(อันนี้ผู้จัดการบอก) ทำไมไม่ปฏิเสธอีกหล่ะ สถานะนายแบบแถวหน้าตัวท๊อปของประเทศจะมีใครกล้าว่า พัค ชานยอลเหรอ ที่ปฏิเสธ เหอะ!!  คราวก่อนที่ไปรับที่มหาลัยเหมือนกัน ไม่เต็มใจไปรับก็ปฏิเสธสิ จะไปรับทำไม แค่มาสายสิบกว่านาที บางทีคนเราก็เกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันเช่นปวดท้องเข้าห้องน้ำกะทันหันบ้างไม่ใชเหรอ? นี่ทำราวกับว่าเขาไปฆ่าหมาน้อยสุดน่ารักที่เจ้าตัวเลี้ยงให้ตายต่อหน้าต่อตา ถึงได้ส่งไอเย็นจางๆออกจากร่างพร้อมกับรังสีแรงกดอากาศต่ำที่ทำให้แบคฮยอนแทบหายใจไม่ออกจนถึงสตูดิโอ

“น้องแบค เห็นรูปที่ถ่ายรึยัง เท่ห์บาดใจไปเลยค่ะ”พี่สตาฟคนนึงในสติโอถามเมื่อเดินมาเห็นนายแบบคนล่าสุดในสังกัดนั่งอยู่บนโซฟาในห้องมิตติ้งรวมของสตูดิโอ

“ยังเลยครับ นิตยสารออกแล้วเหรอครับ”ถามเสียงตื่นเต้น พร้อมกับส่งยิ้มกว้างไปให้คที่ถาม ซึ่งพี่สตาฟที่มีนิตยสารแนะนำเสื้อผ้าที่รวบรวมคอลเลคชั่นใหม่ๆจากหลายหลายแบรนด์มาน้ำเสนอในมือ ก็ใจดียื่นนิยสารฉบับล่าสุดที่พึ่งออกจำหน่ายวันนี้สดๆร้อนๆให้

“เห็นคนขายบอกว่า เล่มนี้ขายดีมาก น่าดีใจจัง มีนายแบบในสังกัดเราตั้งสองคน แต่ละคนก็เทห์บาดใจพี่มาก ฮ่าๆ”

“ขอบคุณครับ”มือเรียวยื่นไปรับนิตยสารที่ว่า เพราะเป็นนิตยสารแนะนำเสื้อผ้า ในเล่มจึงเสื้อผ้าหลายสไตล์จากหลายๆแบรนด์ดัง ทำให้นิตยสารเล่มนี้นอกจากจะอัดแน่นแฟชันเสื้อผ้าแล้ว ยังอัดแน่นไปด้วย นายแบบ ดารา นักร้อง ชื่อดังที่มาถายแบบให้กับแบรนด์ต่างๆ

                                แบคฮยอนมองหน้าปกนิตยสารนิ่ง เหมือนความรู้สึกตื่นเต้นดีใจที่ได้เห็นผลงานของตัวเองว่าทำออกมาได้ดีมากแค่ใหนมันหาย เพราะเจ้าของใบหน้าคมที่มีดวงตาเป็นเอกลักษณ์ที่กำลังจ้องมองกล้องด้วยความรู้สึกเฉยชาราวกับโลกมันน่าเบื่อ แต่กลับเข้ากันเป็นอย่างดีกับเสื้อผ้าโทนสีดำที่ถูกดีไซน์มาอย่างเก๋ไก๋ บนร่างกายสมส่วนที่มีส่วนสูงสมบูรณ์แบบเหมาะสมกับอาชีพบนปกนิตยสารนั้น ปฏิเสธไม่ได้เลยว่า ดูเท่ห์และมีเสน่ห์มากจริงๆ ไม่แปลกใจเลยทำไมว่าทำไมคนขายถึงบอกว่าเล่มนี้ขายดี และไม่แปลกใจเลยว่า ทำไม พัค ชานยอลถึงประสบความสำเร็จมากขนาดนั้น

 

                                                รูปภาพ ที่สะกดคนดูได้……….

 

 

ชายหนุ่มรับนิตยสารที่ตัวเองขึ้นปกจากผู้จัดการ มือเปิดดูแต่ละหน้าไปอย่างเอื่อยเฉื่อย ดวงตาคมจ้องมองนายแบบในนิตยสารหน้าหนึ่งด้วยสายตาที่คาดเดาคามคิดไม่ได้  ผมสีเทาหม่นขอคนในภาพทำให้ใบหน้าเรียวดูสวยหวานขึ้น  การใช้สายตาเย็นชามองกล้องนั้นก็ส่งผลให้เจ้าตัวดูมีเสน่ห์แรงดึงดูดยิ่งขึ้น

“ทำได้ดีนะ”ผู้จัดการพูดขึ้น เมื่อเห็นนายแบบในสังกัดคนล่าสุดในหน้านิตยสารที่ชานยอล เปิดอยู่ “นายไม่ชอบใจอะไร แบคฮยอนอยู่รึเปล่า?”

“ทำไมถามแบบนี้หล่ะครับ” ชานยอลเงยหน้ามองคนถามที่กำลังยืนค้ำหัวตัวเองอยู่ คิ้วเข้มเลิกขึ้นข้างนึงอย่างสงสัยกับคำถามที่ได้ยิน

“ก็เจ้าตัวเค้าบอกอย่างนั้น  ตอนฉันถามว่านายให้คำแนะนำอะไรบ้าง นายตอบว่ามีอะไรจะแนะนำหนิ ตอนที่แบคฮยอนถาม”พูดพร้อมกับเดินไปนั่งโซฟาอีกตัวที่ตั้งอยู่ใกล้ๆกันไม่ได้มีท่าทีเดือดร้อนที่มีท่าทีว่านายแบบในความรับผิดชอบจะเขม่นกัน

“หึ  ก็ทำได้ดีอยู่แล้ว ผมต้องแนะนำอะไรอีกหล่ะ พี่ก็บอกเองหนิเมื่อกี๊”

“แล้วนายไม่ชอบแบคฮยอนจริงๆเหรอ”

“หึ หึ ความรู้สึกผมมันห่างไกลจากคำว่าไม่ชอบนะ พี่มองไม่ออกจริงเหรอ?”ถามกลับยิ้มๆ

 

“ก็ไม่ได้สะกิดใจอะไรมากหรอก ที่มนุษย์ที่ไม่ชอบวุ่นวายกับใคร ตกลงจะช่วยดูนายแบบน้องใหม่ให้ ทั้งที่แต่ก่อนขอร้องยังไง ก็ปฏิเสธ”คนเป็นผู้จัดการประชดประชันนิดๆหน่อยแบบหมั่นไส้นิดๆกับนายแบบดาวรุ่งในสังกัดที่กำลังยิ้มยวนกวนอวัยวะเบื้องล่าง  ตัวตนที่แท้จริงที่ขัดกับภาพลักษณ์มันเหลือเกิน

“แล้วยังต้องถามอะไรอีกครับ”

“แค่แปลกใจว่า ไปทำอีท่าใหน แบคฮยอนถึงคิดว่าถูกนายไมชอบขี้หน้าหน่ะสิ”

 

 

แกร๊งงง  แกร๊งงงง เสียงแก้วกระทบกันพร้อมกับเสียงโฮเฮฮาดังขึ้นอย่างครื้นเครงสนุกสนาน

“ไม่เมาไม่กลับนะวันนี้”แบคฮยอนบอกก่อนจะยกแก้วขึ้นกระดกรวดเดียว ท่ามกลางความแปลกใจของเพื่อนพ้องน้องพี่ที่ร่วมใจกันมาร่วมฉลองแสดงความยินดีให้กับเจ้าตัวที่สามารถก้าวขึ้นบันไดความฝันของตัวเองได้หนึ่งขั้นแล้ว หลังจากที่พยายามวิ่งทางขึ้นบันไดนั้นมาอย่างยากเย็น ขั้นต่อไปก็ค่อยๆก้าวขึ้นไปสู่จุดที่ตัวเองไฝ่ฝัน

“พี่แบคแปลกๆวะ ปกติชอบดื่มที่ใหน วันนี้กระดกกระดกเอา”ลู่หานชะโงหน้ามากระซิบกรซาบกับสองเพื่อนชี้ร่วมคณะ จนร่างเล็กๆแทบจะเกยขึ้นไปนั่งบนตักของ เซฮุนที่นังคั่นอยู่ ยังไม่ทันที่ซูโฮกับไค จะได้ร่วมวงสนทนาวิเคราะห์อาการแปลกๆของรุ่นพี่ร่วมคณะ ร่างของคนที่เกยคนอื่นอยู่ก็ทำท่าจะร่วงลจากโซฟาที่นั่งอยู่

“เฮ้ย!!” สองหนุ่มร้องขึ้นมาพร้อมกันอย่างตกใจ

พรึ่บ!! วงแขนของคนที่ถูกเกยตวัดรวบร่างเอวบางไว้ ก่อนที่ร่างนั้นจะร่วงลงกระแทกพื้นให้ได้เจ็บตัว

“ระวังหน่อยสิ”เสียงทุ้มดุเบาๆให้ได้ยินกันสองคน สีหน้าห่วงใยที่มองคนในอ้อมแขน ทุกคนที่หันมามองตั้งแต่ได้ยินเสียงร้องของไคกับซูโฮเห็นได้อย่างชัดเจน ใบหน้าน่ารัก เงยขึ้นอย่างรวดเร็วเพราะตกใจเหมือนกัน จมูกเล็กเฉียดแก้มของคนที่ช่วยคว้าเอวไว้เบาๆ

“อะไร?ลู่หาน เมาแล้วเหรอ อ่อน”คริส พี่รหัสของลู่หานที่ไม่เคยมาสนใจใยดีดูแลน้องรหัสตัวเองเลย ส่งเสียงมาเย้ยจากอีกฝั่งของโต๊ะ คนถูกเยาะเย้ยหันขวับไปยังต้นตอของเสียงทันควัน ส่วนคนที่ช่วยประคองอยู่ก็ช่วยจัดแจงจัดท่าให้ร่างเล็กนั่งดีๆ

“ไอ้พี่คริส หัดเป็นพี่รหัสที่ดีบ้างนะครับ ดูแลน้องรหัสตัวเองบ้าง เขาไม่ได้จัดสายน้องรหัสคณะนิเทศเป็นเด็กบริหารนะครับ”ส่งเสียงยียวนกลับ สายตาเหลือบมองจื่อเทาที่นั่งอยู่ข้างๆพี่รหัสตัวเอง คริสกับจื่อเทาอยู่ชมรมดนตรีด้วยกัน และตั้งวงดนตรีร่วมกันที่มีชื่อว่า วง Ex ซึ่งสถานที่หลักที่ลง Ex แสดงก็คือ ผับที่ลู่หานทำงานพิเศษอยู่และเป็นสถานที่ที่พวกเขากำลังฉลองกันอยู่ตอนนี้นี่แหละ

“ไอ้ฮุน น้องรหัสมึงชื่อจื่อเทานะเว๊ย ไม่ได้ชื่อลู่หาน เขาไม่ได้จัดสายน้องรหัสคณะบริหารเป็นเด็กนิเทศนะคราบบบ”คนเป็นพี่รหัสไม่ได้น้อยหน้าก็อปคำพูดของคนเป็นน้องรหัสสวนกลับทันทีแต่ไม่ได้พูดกับน้องรหัสตัวเองนะ หันไปพูดกับคนที่นั่งข้างน้องรหัสตัวเองแทน

“มึงอยากให้ดูแลเป็นพิเศษมั๊ยหล่ะ คนนอกสายอาจะเข้าหายากหน่อยนะถ้ากูขัดขวาง กฎคณะกูเข้มงวดเรื่องสายรหัสด้วยสิ ไปซ้อมดนตรีเนี่ย อาจจะต้องสั่งให้งด เพราะงานคณะก็เยอะอยู่”คนถูกพาดพิงตอบกลับใบหน้าอมยิ้ม แต่เป็นคำพูดกลับทำให้คนที่พาดพิงกลอกตาขึ้นฟ้าทำหน้าเซ็ง จนทุกคนนั่งฟังอยู่หลุดขำออกมากับท่าทางของคนดังกล่าว จะมีเพิ่มเติมหน่อยก็แค่ลู่ที่ยักคิ้วหลิ่วตาส่งยิ้มเยาะเย้ยมาให้ด้วย

“ไม่ต้องครับเพื่อน น้องมึงกูดูแลให้เองครับ ส่วนน้องกูฝากมึงดูแลให้ด้วยแล้วกัน อย่าปล่อยให้คลาดสายตานะเว๊ย!! ยิ่งชอบยั่วอวัยวะเบื้องล่างคนอื่น ตัวก็ยิ่งเล็กๆเด่วโดนเขายำเอา”

“ไอ้พี่คริส!!!

เพราะเป็นปาร์ตี้ฉลองแสดงความยินดีให้กับแบคฮยอน พี่น้องสายหัสจึงยังคงดื่มกันอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้ว่าเวลาจะล่วงเยมาค่อนข้างดึกแล้ว เพื่อนพ้องบางส่วนที่มีเรียนพรุ่งนี้ตอนเช้าบ้าง มีธุระทำต่อบ้างก็ทยอยกันกลับไปบ้างแล้ว

เฉิน สายรหัสปีสามที่มีศักดิ์เป็นพ่อรหัสลู่หาน ตอนนี้น็อคเอาส์หลับคาโต๊ะไปเป็นที่เรียบร้อยแล้ว คนที่เหลืออย่าง เซฮุน ซูโฮ ไค และจื่อเทา นั่งจิ๊บเครื่องดื่มกันไปเอื่อยๆรอเก็บซากรหัสที่ฉลองกันอย่างจัดหนัก จนตอนนี้ game over ไปแล้วหนึ่ง เหลืออีกสาม สายรหัสสูงสุดมาในอาการแปลกๆ ดื่มเอาดื่มเอา เหลือเชื่อจริงๆที่ยังครองสติไว้ได้ ทั้งที่เป็นคนไม่ชอบดื่ม ส่วนสายรหัสคนเล็กสุดกับพี่รหัสอาการสาหัสล่อแล่ไม่ต่างกันมากนัก ที่ยังดื่มกันไม่ยอมหยุดเพราะกลัวแพ้อีกฝ่าย

“พี่คริส ยังไหวป่าวพี่”เสียงอ้อแอ้ขอคนเป็นน้องยียวนพี่รหัสตัวเอง เซฮุนอมยิ้มน้อยๆกับความไม่ยอมแพ้ของร่างเล็กทั้งที่ตัวเองแทบจะฟุ๊บไปกับโต๊ะอยู่รอมล่อ ในขณะที่ซูโฮและไคส่ายหัวอย่างเอือมระอากับลมปากของคนที่ไม่ดูสภาพตัวเอง

“ดูสภาพตัวเองก่อนมั๊ยวะ ไอ้ลู่”ซูโฮอดไม่ได้ที่จะค่อนคอดเข้าให้ แต่ก็ต้องแปลกใจที่ไม่ได้ยินเสียงแว๊ดๆหาเรื่องกลับมา

“มันน็อคไปแล้ว”  ไคบอกเมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของเพื่อน

“ลู่หานก็หลับไปแล้ว กลับกันเถอะ ดึกมากแล้ว”พี่ใหญ่เจ้าของปาร์ตี้พูดขึ้นหลังจากที่เห็นหลานรหัสตัวเองที่เป็นตัวตั้งตัวตีจัดงานฉลองชวนเพื่อนพ้องมาร่วมแสดงความยินดีกับเขามากมายขนาดนี้น็อคคาโต๊ะไปแล้ว มันรู้สึกดีจริงๆที่มีคนร่วมยินดีไปกับความฝันของเขาถึงมันจะเริ่มต้นได้เพียงแค่ก้าวเล็กๆก็ตาม “ขอบใจพวกนายนะ ที่ยินดีกับพี่”

“มันเป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆนี่ครับ ไม่เห็นต้อขบใจเลย หลานรหัสพี่ตื่นเต้นเหมือนมันเป็นคนได้ถ่ายแบบเองซะอีก” ไคบอก ซึ่งทุกคนที่อยู่ที่นี่ตอนนี้ก็พยักหน้าเห็นด้วยกับคำพูดนั้น

“เดี๋ยวผมเรียกพนักงานเคลียร์บิลเลยนะครับ”ซูโฮ ถาม

“อืม เด่วพี่มาเคลียร์เองนะ ห้ามจ่ายก่อนไปเข้าห้องน้ำ แป๊ปนึง”

“พี่แบค ไหวมั๊ย ผมไปเป็นเพื่อนมั๊ยพี่”ไคถามเมื่อเห็นท่าทางป้อแป้ของรุ่นพี่ เดินเซขนาดนี้จะเดินถึงห้องน้ำมั๊ยนั่น

“ไม่เป็นรัย พี่ไหว จัดการที่นี่เถอะ พี่ไปเองได้”

“พี่กลับก่อนนะ”เซฮุนที่ในอ้อมแขนมีร่างเล็กๆของลู่หานเดินมาบอก ซูโฮกับไคก็พยักหน้ารับรู้ “ฝากพี่เฉินด้วยนะ”บอกก่อนที่จะอุ้มลู่หานออกไป

“ฝากพี่ราหาสสพี่ด้วยย นนะ”คริสที่จื่อเทาพยุงมาฝากฝังพี่เฉิน เมาจนแทบจะยกหัวไม่ขึ้นก็ยังไม่วายจะห่วยพี่รหัสตัวเอง

“ฉันไปก่อนนะ”จื่อเทาบอก นี่เป็นคู่ที่ซูโฮไม่อยากปล่อยให้กลับกันเองจริงๆ จื่อเทาก็ตัวเล็กขนาดนั้น พี่คริสก็ตัวโตอย่างกับอะไร แถมจะน็อคแหล่มิน็อคแหล่ มันจะพากันกลับได้อย่างรอดปลอดภัยจนถึงที่พักมั๊ยวะ

 

พลั๊ค!!!

ร่างเพรียวของคนที่แทบจะครองสติตัวเองไม่อยู่ เซถอยหลังเกือบจะล้มเอาหัวฟาดพื้นแล้ว ถ้าไม่ได้มือของคนที่ตัวเองชนดึงไว้ซะก่อน

“อ่ะ”แบคฮยอนอุทานเบาๆจากการที่ถูกดึงไว้อย่างกะทันหัน ส่งผลให้ร่างเพรียวบางถลาเข้าไปปะทะกับอกของอีกฝ่าย “ขอโทษครับ” เสียงเนื่อยจากฤทธิ์แอลกอฮอเอ่ย มือเล็กพยายามพลักตัวเองออกจากอ้อมแขนที่โอบรัดตัวเองไว้

“ปละ ปล่อยด้วยครับ”น้ำเสียงแข็งขึ้นอีกนิด เพราะไม่สามารถพาตัวเองออกจากอ้อมแขนอีกฝ่ายได้ ดูเหมือนอีกคนตั้งใจที่จะโอบไม่ใช่แค่ความบังเอิญจากการช่วยเหลือ ใบหน้าหวานค่อยๆเงยขึ้น พยายามประคองสติที่เหลืออันน้อยนิดเพ่งมองคนที่ตั้งใจจะหาเรื่องกัน และใบหน้าคมที่ลอยเด่นอยู่ในม่านตาตอนนี้คือ พัค ชาน ยอล

“ถ้าผมปล่อย คุณคงได้ลงไปกองกับพื้นแน่ สภาพแบบนี้”




################################################################

ก่อนอื่นขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านนะคะ

ไรท์อยากถามนิดหน่อยค่ะ ว่าทุกคนเข้าใจเนื้อเรื่องที่ไรท์จะสื่อมั๊ย

หมายถึงการดำเนินเรื่อง ภาษาที่ใช้ โอเคใช่มั๊ยคะ ไม่แย่ไปใช่มั๊ย

เรื่องพิมพ์ตกเด่วไรท์จะกลับมาแก้ เห็นมีเยอะเลย ฮ่าๆ 


 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #9 zonya1220 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 กรกฎาคม 2562 / 13:20
    อ่านเข้าใจดีนะคะไรท์ไม่ต้องห่วงสนุกดีคะรอตอนต่อไปค่ะ
    #9
    0
  2. #8 zonya1220 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 17:36
    ชานหล่อมาก
    #8
    0