Different style My love (Hunhan ft.exo chanbaek)

ตอนที่ 3 : chapter 2 ใจร้าย 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 144
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    4 ส.ค. 62

Chapter 2 ใจร้าย


                นักศึกษาคณะนิเทศดี๊ด๊ากันเป็นพิเศษเนื่องจากวันนี้อาจารย์ยกเลิกคลาสกะทันหัน   เพราะวันนี้มีเรียนแค่วิชาเดียวทุกคนเลยรวมใจกันออกจากห้องแล็คเซอร์แยกย้ายกันไปทำ กิจกรรมต่างๆ บ้างบึ่งกลับบ้านไปนอนต่อ บ้างชวนกันไปดูหนัง ฟังเพลง แอ่วสาว สุดแล้วแต่ที่ใจต้องการ ก็ไม่มีเรียนแล้วหนิ สามสหาย ลู่หาน ซูโฮ ไค ก็มานั่งรอพี่น้องพ้องเพื่อนที่นัดกันไว้ตั้งแต่เมื่อวานว่าให้มาเจอกันที่โต๊ะประจำ โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้ใหญ่ ข้างสนามฟุตบอล หลังเลิกคลาสตอนเช้า


           ร่างโปร่งบางเดินมาอย่างเร่งรีบกำลังจะเดินผ่านโต๊ะม้าหินอ่อนที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ข้างสนามฟุตบอล 

             “พี่แบคฮยอนนนนนน”หนึ่งในคนที่นั่งอยู่ม้าหินอ่อนตะโกนเรียกร่างโปร่ง พร้อมกับที่เจ้าตัวก็ลุกขึ้นวิ่งมาหา      คนถูกเรียกหยุดชะแล้วหันมาตามเสียง“สวัสดีครับ คุณปู่รหัส จะรีบไปไหน จะรีบไปไหน ”ลู่หานทักปู่รหัสตัวเองน้ำเสียงสงสัยกับความเร่งรีบที่สังเกตเห็น แขนเรียวยกขึ้นคล้องแขนอย่างสนิทสนม ปู่รหัสพยักหน้ารับคำทักทายของไคกับซูโฮ ก่อนจะตอบคำถาม


               “ต้องไปสังเกตการทำงานของรุ่นพี่ เป็นการฝึกหน่ะแล้วตอนนี้เขามารอพี่ที่หน้ามหาลัยแล้ว พี่ต้องรีบไปแล้วนะ เดี๋ยวเจอกัน เด่วพี่เลี้ยงข้าวนะ”มือที่คล้องแขนปู่รหัสอยู่คลายออกแต่ก่อนที่เจ้าของแขนจะเดินผละไปน้ำเสียงกวนประสาทของซูโฮก็แทรกขึ้น


               “ไม่ต้องถึงมือพี่แบคหรอกครับ ลู่หานหน่ะรูมเมทมันเลี้ยงดียุแล้ว”แบคฮยอนหัวเราะเบาๆกับประโยคที่ได้ยินจากซูโฮ และไม่คิดจะเถียงเพราะมันเป็นแบบนั้นจริงๆ แม้จะเจอกับเซฮุนไม่บ่อยและเห็นว่าเซฮุนดีกับทุกคนแต่มันชัดเจนจริงๆว่าเจ้าตัวให้ความเอ็นดูรุ่นน้องสมัย ม.ปลายเป็นพิเศษ โดยไม่ต้องใช้ความพยายามสังเกตเลยสักนิด แต่มันก็ยากเกินกว่าจะคาดเดาว่าความพิเศษทีว่าจะพิเศษไปในทิศทางไหน


               “จุนหย่อน นั่งยุเงียบๆมึงกลัวคนว่าเป็นใบ้เหรอวะคับ”คนถูดพาดพิงตวัดสายตาเชือดเฉือนมองเพื่อน แต่คนพูดกลัวที่ใหน


               “นั่นก็ส่วนของเซฮุน นี่ก็ส่วนของพี่ พี่อยากเลี้ยงขอบคุณที่สนับสนุนให้พี่ไปแคสงานวันนั้นด้วย รวมเราสองคนด้วยนะ ลากคอสายรหัสของพวกเรามาด้วย พวกมันเคยสนใจน้องนุ่งกันมั๊ย?”จากที่เร่งรีบกลายเป็นยืนคุยกับน้องๆอย่างลืมตัวจนลืมไปว่ามีคนมารออยู่


               “อย่ามาสนใจพวกผมเลยครับ เอาตัวเองให้รอดก่อนเถอะ”ไคพูดถึงรุ่นพี่สายรหัสตัวเองแบบเอือมๆรวมถึงของซูโฮด้วย ก็สนิทกันนะ แต่เจอกันทีไรชอบมาบ่นพร่ำเพ้อให้ฟัง เอาคุยกันดีเป็นการเป็นงานไม่มีหรอก มีแต่เจอทีหรือติดต่อมาทีนัดกันที่ผับบาร์ร้านเหล้านั่งชิวตลอด ไม่ก็ขอร้องกึ่งข่มขู่ให้ไปแข่งบาสช่วย “พี่แบคไม่ต้องเลี๊ยงหรอกครับ ให้จุนหย่อนมันเลี้ยงดีกว่า แบล็คการ์ดมันไม่ค่อยได้ใช้ เดี๋ยวจะกรอบหมด เพราะไม่เคยมีสาวให้เลี้ยง ถือว่าเป็นการฉลองให้กับพี่”


                 ลู่หานหัวเราะอย่างบ้าคลั่งกับประโยคแอบจิกกัดของคนที่มีคู่หมั้นให้เลี้ยงหรือคู่หมั้นเรียกง่ายๆคือคนมีคู่แล้ว


                    “หน้าตาระดับจุนมยอนไม่ใช่ไม่มีสาวมองแต่ที่ยังโสดเนี่ยคือยังไม่เจอคนที่กระแทกใจครับ ไม่เหมือนคนที่หัวเราะอยู่นะครับ เจอสาวที่สะกิดใจบ่อยครับแต่สาวเจ้าก็มองคนข้างๆตัวเองตลอดอ่ะครับ”เสียงหัวเราะของคนที่กำลังสะใจอยู่หยุดชะงักกึก ตากลมโตเหมือนกวางตวัดมองคนที่แขวะตัวเองกลับ มันเป็นเรื่อจริงที่ว่าลู่หานมักจะเจอสาวที่ตัวเองสนใจอาจจะไม่ได้สนใจมากมายอะไร แต่ทุกคนมักจะมาชอบคนที่อยู่รอบตัวลู่หาน เช่น ตอนมอปลายรุ่นน้องดาวโรงเรียนที่มาชอบไค  สามเดือนก่อนสาวรุ่นพี่ปีสองคณะเดียวกันนี่แหละที่มาชอบซูโฮ และก็ล่าสุดนี่ นัดบอร์ดที่สาวเจ้ามาสนใจพี่เซฮุน  แต่มันต้องเอามาพูดด้วยเหรอวะ


                    “ให้พวกผมเลี้ยงนั่นแหละ เวลากระดกเหล้าจะได้ไม่ต้องเกรงใจ ฉลองทั้งทีมันต้องจัดหนัก ยิ่งงานนี้พี่ได้ถ่ายแบบคู่กับ พัค ชานยอล นายแบบที่โคตรฮอตฮิตในตอนนี้นะ มันยิ่งฉลองธรรมดาไม่ได้นะ”ซูโฮว่าต่อหลังจากที่หันไปยักคิ้วกวนๆให้เพื่อนที่ส่งสายตาอาฆาตพยาบาทมาให้


                    “พัค ชานยอล!!!!”สองเสียงตะโกนขึ้นพร้อมกันที่ได้ยินชื่อของนายแบบที่กำลังโด่งดังเป็นพลุแตกอยู่ตอนนี้ ลู่หานตื่นเต้นระคนตกใจเพราะไม่รู้ว่างานที่ตัวเองสนับสนุนให้ปู่รหัสตัวเองไปแคสจะได้ร่วมงานกันนายแบบระดับแถวหน้า ส่วนแบคฮยอนตกใจเพราะนึกขึ้นได้ว่าคนที่ตัวเองต้องรีบไปหาและคนที่กำลังรอตัวเองอยู่หน้ามหาลัยตอนนี้คือ พัค ชานยอล!!!!!!


                    “พี่แบค คนที่พ..พี่…….”ลู่หานยังไม่ทันจะเอ่ยถามจบ เสียงร้อนรนของคนที่ถูกถามก็แทรกขึ้น แล้วก็เดินออกทันที


                     “พี่ไปก่อนนะ แล้วเจอกัน”


                     หลังจากที่รุ่นพี่เดินจากไปแล้วสามเกลอก็กลับมาทำกิจกรรมของตัวเองต่อระหว่างรอเพื่อนๆลู่หานค้นหาข่าวนิตยสารล่าสุดที่พัคชานยอลขึ้นปกร่วมกับนายแบบหน้าใหม่ ใหม่แบบชิงๆ ใสกิ๊ก ไม่เคยถ่ายแบบที่ไหนมาก่อน แล้วก็เห็นว่าบุคคลที่อยู่หน้าจออินเตอร์เน็ตนั้นคือรุ่นพี่ที่พึ่งจะเดินผละจากกันไปสดๆร้อนๆเมื่อกี๊นี้เอง


                     “ผลสอบวิชาภาษาอังกฤษออกแล้วว่ะ”ไคบอกขึ้นมาในขณะที่นิ้วก็เลื่อนหน้าจอโทรศัพท์ปัดขึ้นปัดลง  ลูหานกับซูโฮก็ล็อคอินเข้าดูผลสอบตัวเองทางอินเตอร์ทันทีที่ได้รับข้อมูลมากจากเพื่อน


                    “มึงเป็นไงบ้างวะ ไค”ซูโฮส่งเสียงถามคนที่แจ้งข่าว


                    “มึงคิดว่าอย่างกูเนี่ยผลจะออกมาแบบไหลวะ จุนหย่อน    ถามลูกกวางสมองทึบเถอะ ว่าไงวะลู่หาน”เงยหน้าแล้วพยักหน่อยๆแบบมั่นใจในความฉลาดของตัวเองสุดให้คนถาม ก่อนจะหันไปถามคนที่อ่อนวิชาภาษาอังกฤษมาแต่ใหนแต่ไร


                    “มึงดูให้กูหน่อยดิ กูตื่นเต้น”มือเรียวขาวยื่นโทรศัพท์ให้คนที่ถาม แต่คนที่ฉวยไปดูคือคนที่ไม่ได้มีดีแค่หน้าตากับฐานะ เห็นทำตัวเอื่อยๆเฉื่อยๆ เรื่อยเปื่อย ไม่มีอนาคตแบบนี้ แต่ความจริงแล้ว ซูโฮ ฉลาดและเป็นคนที่มีความตั้งใจเรียน เป็นมนุษย์ perfect  ที่ไม่มีแฟน


                        พอเห็นหน้าตาลุ้นสุดตับกับประกายความหวังแห่งการอยู่รอดในดวงตากลมโตของเพื่อนแล้ว ซูโฮไม่อยากจะบอกผลที่ปรากฎตัวแดงแจ๋อยู่หน้าจอโทรศัพท์ตอนนี้เลยจริงๆ


                         “มึงไม่รอดว่ะ ลู่”น้ำตาแทบร่วงกับประโยคที่ได้ยิน ตอนพี่ฮุนจะติวให้ก่อนสอบก็ไม่ยอม ก็มันเป็นอังกฤษสื่อสารพื้นฐานที่เรียนมาตังแต่ประถม ม.ต้น ม.ปลาย ทำไมถึงตายได้วะกู และการไม่ยอมติวดีๆนี่แหละ ผลลัพธ์ที่ได้เลยดูสยองสองเด้ง นอกจากจะต้องถูกลากกลับลงหลุมติวสุดโหดแสนหรรษาแล้ว ลู่หานยังแพ้พนัน รูมเมทตัวเองอีกกกกกกก


                            ยังไม่ทันจะได้ปลอบใจหรือซ้ำเติมใบหน้าช็อคสุดติ่งดิ่งลงเหวของเพื่อน สายตาสองคู่ก็เห็นรุ่นพี่ต่างคณะเดินตรงมายังกลุ่มของตนทางด้านหลังลู่หาน ร่างสูงทิ้งตัวลงนั่งข้างๆคนที่ไม่รอดชีวิตจากสนามสอบ พร้อมกับพยักหน้าทักทายอีกสองคนที่นั่งอยู่ตรงข้าม มือหนายกขึ้นขยี้ผมคนที่นั่งช็อคกับผลสอบอยู่


                              “เป็นอะไรหน่ะเรา หน้าชี๊ดเชียว ไม่สบายรึเปล่า เมื่อคืนแอบเล่นเกมไม่ยอมนอนรึเปล่า”แม้จะอยู่ห้องด้วยกันแต่เพราะคอนโดมีสองห้องนอน จึงนอนกันคนละห้องเพื่อให้ความเป็นส่วนตัวซึ่งกันและกัน แต่ก็แยกห้องนอนกันไปงั้นๆนั่นแหละ ก็เห็นเข้าออกห้องอีกฝ่ายราวกับเป็นห้องของตัวเอง


                              “ไม่ได้เป็นรัย….มันตายในสนามรบหน่ะพี่”สองเสียงตอบขึ้นพร้อมกันประโยคแรกเป็นของลู่หาน แต่ประโยคถัดมาไม่ใช่ 


                              “จุนหย่อน พี่ฮุนถามมึงเหรอคับ”ตากลมโตตวัดมองเพื่อนที่ชอบเจ๋อเรื่องของคนอื่นนัก ทีเป็นเรื่องตัวเองเก็บเงียบเหยียบไว้ใต้พื้นรองเท้า แต่ซูโฮก็ไม่ได้สนใจท่าทางเอาเรื่องนั่น


                              “ตายในสนามรบ?”เซฮุนทวนคำพูดซูโฮงงๆ ไคเลยต้องไขข้อข้องใจกับระโยคแอบแฝงโดยการคว้าเอาโทรศัพท์ของลู่หานจากมือซูโฮมายื่นให้ดู


                                  ตาคมหันมองใบหน้าขาวใสของเจ้าของโทรศัพท์ ใบหน้าคมอมยิ้มน้อยๆกับสีหน้าหงุดหงิดใจ ไม่รู้ว่าหงุดหงิดเพราะซูโฮคอยกวนปะสารทอยู่ หรือหงุดหงิดที่แพ้พนันเขากันแน่


                              “พี่จะติวให้ก็ไม่ยอม”


                              “คนฉลาดจะให้คนอื่นติวให้ได้ไงพี่”ซูโฮแอบเหน็บเบาๆ


                              “ฉลาดแบบสอบตกหน่ะหรอ นี่งงจริงๆว่ามึงผ่าน ม.ปลายมาได้ยังไงวะ”ไคเสริม


                              “คร๊าบๆต่อไปจะไม่เถียงไม่ดื้อยอมติวอย่างว่าง่ายเลยครับเลิกมองแบบนี้ซะทีได้มั๊ยครับ”เสียงใสๆบอก ไม่ชอบใจกับสายตายิ้มๆที่ส่งแววล้อเลียนมามองจริงๆแถมยังแฝงประกายอะไรบางอย่างที่ลู่หานไม่เข้าใจ “พวกมึงด้วยจะเลิกพูดถึงผลสอบกันได้ยัง กูหิวข้าวแล้ว จะเที่ยงแล้วเนี่ย”


                               เพื่อนอีกสองสามคนที่นัดกันไว้ตามมาสมทบที่โรงอาหารหลังจากที่โทรถามเพราะไม่เจอใครที่ม้าหินอ่อนที่ประจำ ซึ่งพอกินข้าวเสร็จทั้งหมดก็มายังโรงยิมบาสเกตบอล โดยมีซิ่วหมินกับอี้ชิงเพื่อสมัยมอต้นพ่วงตำแหน่งเพื่อนข้างบ้านของลู่หานที่เจอกันตอนกินข้าวขอตามมาด้วย 


                              เพราะวันนี้มีนัดแข่งกระซับมิตรกับมหาลัยอื่นแต่ตัวจริงที่ต้องลงแข่งกลับบาดเจ็บไปถึงสามคนแจ็คสันถึงต้องโทรบอกซูโฮให้บอกเพื่อนๆพี่ๆน้องๆที่รู้จักกันและรู้กันดีว่ามีฝีมือการเล่นบาสไม่หยอกแต่ไม่ยอมเข้าชมรมบาสมาเล่นช่วย 


ซวบ!!! เฮ!!!!!!


เสียงลูกบาสลงห่วงตามมาด้วยเสียงเฮของกองเชยร์ดังกระหึ่มกันอย่าครื้นเครง


                    “พี่เซฮุน เท่ห์สุดยอดไปเลย”ซิ่วหมิ่นชมรุ่นพี่หนึ่งในบุคคลที่ถูกขอร้องให้ลงสนามช่วยไม่ขาดปาก  

 

                    “ซูโฮ ก็อย่าเทพอ่ะ แจ็คสันก็ไม่เสียชื่อหัวหน้าชมรมบาส ”อี้ชิงก็เป็นอีกหนึ่งกองเชียร์ที่ดูจะมีอารมณ์ร่วมสุดๆ ผิดกับไคที่เอาแต่นั่งแชทไม่ต้องบอกก็รู้ว่าแชทกับใครอยู่ จะใครซะอีกถ้าไม่ใช่คู่หมั้น ลู่หานปรายตามองเพื่อนที่จะเงยหน้าขึ้นมองเกมในสนามทีก็ตอนที่มีเสียงเฮเกิดขึ้นแล้วก้มมองโทรศัพท์ต่อ ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมมันไม่ไปหาคู่หมั้นเลยวะ ใหนๆวันนี้ก็ไม่มีเรียนแล้ว


                    “ใช่ๆ”น้ำเสียงเห็นด้วยสุดๆของซิ่วหมินดังขึ้นรัวๆ


สองทีมไล่ล่ากันทำแต้มกันอย่างดุเดือดแผดมันผลัดกันลุกผลัดกันแย่งแต้มขึ้นนำกัน ท่ามกลางเสียงของกองเชียร์ที่หัวใจแทบวายกับศึกที่สูสีกันสุดๆในครั้งนี้ สกอสุดท้ายคือมหาลัยเจ้าถิ่นเป็นฝ่ายชนะด้วยคะแนนเกินกันแค่ฉิวเฉียด


             ทันทีที่เหล่านักกีฬาเดินออกนอกสนามมายังจุดพักของแต่ละทีมร่างเล็กๆของซิ่วหมินก็ถลาไปเกาะแขนซูโฮอย่างสนิทสนม ราวกับเป็นเพื่อนกันมาได้แล้วสิบชาติ


                    “ซูโฮ นายอย่างเทพอ่ะ ลูกสุดท้ายที่นายชู้ดสุดยอดมาก”กล่าวด้วยน้ำเสียงชื่นชมไม่หยุดปาก ลู่หานมองท่าทางของเพื่อนข้างบ้านงงๆ ก่อนจะเบนสายตาไปหารุ่นพี่รูมเมทที่กำลังเดินเหงื่อท่วมใบหน้ามายังตน ใหนบอกชอบพี่ฮุนแล้วไหงมันไปเกาะจุนหย่อนซะหนึบแน่นหนับขนาดนั้น เข้าใจว่าซิ่วหมินชอบกีฬาบาสมากแต่เพราะเป็นคนตัวเล็กมันเลยเป็นอุปสรรคในการเล่น พอเห็นคนที่เล่นได้ดีเพอร์เฟคมันเลยเกิดอาการอย่างที่เห็น ไม่ใช่ว่าพี่ฮุนเล่นไม่ดีนะ รายนี้ก็ระดับท๊อปฟอร์มแต่เกมนี้ต้องยกให้จุนหย่อน เพราะมันทำแต้มได้เยอะจริง


                    “ทำไม ไม่ทำแต้มเองบ้าง เลื้อยลูกแล้วก็เอาแต่ส่งให้คนอื่นทำแต้ม”เสียงใสว่าให้คนที่เดินมาหาตน พร้อมกันที่มือก้อยื่นน้ำเปล่าเย็นฉ่ำกับผ้าเย็นให้


                    “ก็คนอื่นอยู่ในตำแหน่งที่ทำแต้มได้ดีกว่า พี่ทำหน้าที่เซ็นเตอร์ไม่ดีเหรอ?” ถามยิ้มๆมือก็คลี่ผ้าเย็นเช็ดหน้าไปด้วย


                    “ทำได้ดีครับ แต่ไม่ใช่คนทำแต้มไง สาวๆเลยไปกรี๊ดจุนหย่อนกันหมด คะแนนนิยมพี่เลยด๊อปเลย”


                         “พี่ไม่ได้อยากได้คะแนนนิยมจากใครซักหน่อย ไม่อยากได้เสียงกรี๊ดด้วย หนวกหู”หืม? คำตอบนี้ทำเอาลู่หานเบ้หน้าอย่างหมั่นไส้  นี่แหละครับโอ เซฮุน รูปหล่อ พ่อรวยแต่ไม่ชอบอวด ไม่ชอบเด่น ทำตัวติดดินแบบสุดๆ แต่อย่างว่าถึงจะทำตัวยาจกใส่ชุดเดิมซ้ำซาก  ชอบชวนกินข้าวข้าทางเหมือนกับที่บ้านบอกให้ประหยัดซึ่งความจริงมันไม่ใช่ ก็ยังมีคนมาชอบอย่างคับคั่ง มั่นคง บางคน ซื้อขนมนุ่นนี่นั่นมาฝากมาให้  เพราะคิดถึงฐานะอันเป็นนิเสธความจริงของโอเซฮุน  ขอโทษเถอะครับ คุณคิดว่าเปย์ใครอยู่  ซึ่งมันแตกต่างกับลู่หานถึงทางบ้านจะไม่ได้ยากจนข้นแค้น แต่ก็ชอบกินชอบใช้เกินฐานะตัวเองเอาการอยู่  การแต่งตัวต้องดูดีทันสมัย เครื่องประดับแบรนด์เนมบางอันที่ใช้ไม่ใช่ของตัวเองหรอก ยืมคนอื่นมาใช้และคนอื่นที่ว่าก็ไม่ใช่ใครที่ไหนไกล ของโอเซฮุนนั่นเอง


                         “อยากให้สาวกพี่มาได้ยินจริงๆ”


                        “วันนี้ ไม่เห็นใส่นาฬิกา”เซฮุนถามเมื่อสายตาเห็นข้อมือบางไม่มีนาฬิกา ที่เจ้าตัวมักสวมใส่เป็นเป็นประจำ


                         “นาฬิกาผมพังอ่ะ เงินทำงานพิเศษยังไม่ออก เลยยังไม่ได้ซื้อใหม่”ถึงจะชอบทำตัวเกินฐานะยังไงแต่ลู่หานก็ไม่ได้เบียดเบียนหรือเอาแต่ใจกับครอบครัว ทุกอย่างที่อยากได้และราคาค่อนข้างสูงเจ้าตัวก็ทำงานพิเศษหาซื้อเอง


                         “ของพี่ไง”รุ่นพี่ร่วมห้องเสนออย่างมีน้ำใจ  รู้ดีว่าอีกคนติดนาฬิกาข้อมือขนาดใหน


                         “ไม่เอาอ่ะ ของพี่รุ่นลิมิเดตมีสามเรือนในเกาหลีมันเกินไปป่าว”เสียงใสว่าอย่างแง่งอน เห็นชอบใช้ของแบรนด์เนมแต่ก็รู้ขอบเขตราคาที่ตัวเองจะเอื้อมถึงดี ไม่ใช่ว่าจะเอาๆจนให้ตัวเองเดือดร้อนอดข้าวอดน้ำซื้อหรอก และไม่ชอบใส่ของที่มีราคาเกินตัวจนเกินไปด้วย


                         “เอ้า!! ครั้งก่อนที่ใส่บอกว่าสวย ยังบอกจะเก็บเงินซื้อเลย พอพี่บอกเอาให้ก็ไม่ยอมเอาอีก เอาใจยากนะเรา”ใบหน้าคมอมยิ้มน้อย สายตาคมมองท่าทีง๊องแง๊งของร่างเล็กอย่างเอ็นดู


                         “ราคาขนาดนั้นผมคงกล้าเอาหรอก ทีอย่างงี๊ทำเป็นใจปล้ำจะเอาให้น้อง ทีเสื้อผ้าตัวเองจะใส่ ทำไมงกจัง”น้ำเสียงประชดเล็กๆทำให้รอยยิ้มน้อยๆนั้นกว้างขึ้น ดูท่าว่าการแต่งตัวของเขาจะเป็นอะไรที่ขัดใจร่างเล็กมากจริงๆ


                         “ตอนเย็นอยากดูหนังจัง พี่ฮุนเลี้ยงหนังอีกนะ ครั้งก่อนยังไม่หายโกรธนะ ที่พี่แย่งสาวผมไปอ่ะ”


                         “พี่ไม่ได้ทำอะไรเลยเราก็เห็น”


                         “จะไม่เลี้ยงเหรอครับ”คิ้วเรียวเลิกขึนสูงเป็นเชิงถาม ดวงตากลมมองมาเหมือนจะบอกว่าถ้าไม่เลี้ยงมีงอนจริงๆ


                         “เคยไม่เลี้ยงด้วยเหรอ?”ถามยิ้มๆ


                         “ไม่เคยครับ….. ซิ่วหมินไปด้วยนะ”รอยยิ้มสดใสยิ้มทั้งตาทั้งปากถูกมอบให้คนถาม



                         ร่างสูงสมส่วนเปิดประตูห้องนอนของอีกคนเข้ามาอย่างแผ่วเบา ช่วงายาวเดินเข้าหาเตียงที่มีร่างบอบบางกำลังนอนหลับสนิทอยู่บนเตียงหลังนุ่น ชายหนุ่มค่อยๆทรุดตัวลงนั่งเบาๆ มือหนายกขึ้นเกลี่ยผมสีบลอนด์คาราเมลให้พ้นใบหน้าอ่อนใสที่บางครั้งก็แลดูเหมือนลูกแมวดื้อบางทีก็เหมือนลูกกวางตาใสไร้เดียงสา แต่ไม่ว่าจะแบบไหนก็ดูน่ารักทั้งนั้น  หลังจากทีซื้อตัวหนังกันเรียบร้อยพร้อมกับป๊อปคอนอีกถังใหญ่ คนที่กำลังนอนหลับสบายฝันดีอยู่ตอนนี้ก็ขอตัวเข้าห้องน้ำ หายไปนานจวนจถึงเวลาหนังฉายเจ้าตัวจึงส่งข้อความมาบอกว่ารู้สึกไม่สบายตัว ขอกลับมาพักผ่อนก่อน วินาทีนั้นเซฮุนเข้าใจสถานการณ์ที่กำลังเกิดขึ้นทันที และมันชัดเจนมากเมื่อซิ่วหมินตัดสินใจสารภาพกับเขาตรงๆว่าแอบชอบ มันแน่นอนอยู่แล้วว่าคำตอบของเขาจะเป็นแบบใหน? และเพื่อเป็นการไถ่โทษที่ทำให้คนน่ารักเสียใจ ซิ่วหมินขอให้เขาช่วยดูหนังเป็นเพื่อนจนจบคนตัวเล็กบอกแบบนั้น แต่ประเด็นหลักไม่ใช่ว่าเขาทำให้เจ้าตัวเสียใจอะไรนักหนาหรอก น่าจะคิดเสียดาค่าตัวหนังมากกว่า เพราะตลอดเวลาที่ดูหนังเอาแต่สบถหัวฟัดหัวเหวี่ยงบนงึมงำพรึมพำกับตัวละครในเรื่อง ตอนออกจากโรงหนังก่อนจะแยกกันก็เอาแต่พูดถึงการเล่นบาสของซูโฮ อาจจะมีชมเขาบ้างแต่หลักๆมันก็วนเวียนอยู่ที่ซูโฮนั่นแหละ ไม่ได้มีอาการคนพึ่งอกหักซักนิด


                         ใบหน้าคมกดจมูกลงหน้าผากมนของคนที่อยู่ในนิทราแสนหวานเนิ่นนาน เสียงทุ่มนุ่มเอื้อยเอ่ยแผ่วเบาข้างหูของคนที่หลับไหล


                         “วางแผนให้พี่ไปเดตกับคนอื่น ใจร้ายกับพี่จังนะ หืมม พี่มีคนที่ชอบแล้ว ทำแบบนี้ไม่น่ารักเลยนะครับแมวดื้อ”




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #6 zonya1220 (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 17:15
    พี่มีน้องลู่อยู่ในใจแล้ว
    #6
    0
  2. #3 Aaamoo (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2562 / 15:01
    ชอบน้องลู่ใช่ป่ะละ
    #3
    0