Different style My love (Hunhan ft.exo chanbaek)

ตอนที่ 2 : chapter 1 รักแรกพบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 252
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    4 ส.ค. 62

Chapter 1 รักแรกพบ


          “ทำไมทำตัวได้ไม่เหมาะสมกับหน้าตาและฐานะได้ขนาดนี้ล่ะ”ลู่หานบ่นขึ้นมา เพราะทนสายตาชาวบ้านชาวเมืองในห้างสรรพสินค้าหรูใจกลางเมืองที่กำลังด้อมๆมองๆมายังพวกตนอยู่ไม่ไหว ขอโทษเถอะครับ นอกจากคนเดินข้างๆจะมีหน้าตาหล่อกระซากใจกระซวกตับสาวๆแล้วนั้น  โอ เซฮุนที่เป็นพี่รหัสตั้งแต่ตอนเรียน ม.ปลายของเขานั้นยังมีความสูงที่โดดเด่นเกินมารตฐานชายเกาหลี บวกกับที่เจ้าตัวแต่งตัวธรรมดาโคตรของธรรมดาแถมเสื้อยืดยังสีชี๊ดอีกต่างหาก แต่เดินคู่กับเขาที่แต่งตัวมาแบบจัดแบรนด์เนมคอลเลคชั่นใหม่ทั้งตัว ส่วนสูงก็น้อยกว่า ความแตกต่างราวฟ้ากับเหวขนาดนี้จะไม่เพิ่มความเป็นจุดเด่นได้ยังไงหล่ะ    และเพราะคนที่เดินมาด้วยแต่งตัวธรรมดาจนเกินไปนี่แหละที่ทำให้ร่างเล็กรู้สึกอายที่มีคนมอง ไม่ได้อายที่อีกคนแต่งตัวแบบนั้นนะ แต่อายที่รู้สึกว่าตัวเองแต่งตัวจัดเต็มเกินไปรึเปล่าต่างหาก


               “มันก็ใส่สบายดี” อีกคนพูดประโยคเดิมเหมือนตอนก่อนออกจากห้องมายังห้างแห่งนี้ หลังจากที่เสียงใสๆเหวขึ้นอย่างรับไม่ได้ตอนที่เห็นการแต่งตัวของเขาของวันนี้.. แต่งตัวอะไรของพี่เนี่ย!!!!

               “พูดแบบนี้จะชมว่าพี่หล่อเหรอครับ ไม่ต้องอ้อมค้อมหรอก บอกตรงๆเลยพี่รับได้ หึๆ”ถามเจือเสียงหัวเราะนิดๆกับคำถามตัวเอง ใบหน้าหล่อเหลาอมยิ้มน้อยๆ

               คำถามที่ลอยเข้าหูส่งผลให้ใบหน้าน่ารักเหมือนลูกแมวจอมหยิ่งเบ้หน้าเล็กน้อยด้วยความหมั่นไส้“หลงตัวเองเกินไปแล้วคับ ตรงไหนของประโยคที่ผมสื่อว่าหล่อ”ว่าพร้อมกับหันมาทำหน้ากวนๆใส่

               ร่างสูงหัวเราะเบาๆกับท่าทางกวนๆนั้น ซึ่งมองแล้วไม่ได้ดูน่าโมโห แต่มันดูตลกแบบน่ารักๆมากกว่า คิดถึงลูกแมวที่ทำหน้ากวนๆสิ มันจะน่าโมโหเหรอ?....มันต้องน่ารักสิ

               “ตอนนี้ในสายตาเราพี่แต่งตัวแย่ใช่มั๊ย”หันมาถามโดยที่ใบหน้าหล่อเหลายังคงอมยิ้มน้อยๆอันเป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว

               “มากกกก….ก ไก่ล้านตัว แถมไม้ยมกอีกสักสิบตัว”คนถูกถามตอบกลับลากเสียงยาววเพื่อเป็นการเน้นย้ำว่าคนที่ถามแต่งตัวได้แย่ขนาดใหนในสายตาเจ้าตัว มันไม่ได้ทำให้คนสวมใส่ดูไม่ดีอย่างที่เคยบอกไว้แต่มันขัดใจ!! ยิ่งวันนี้มีนัดนัดบอร์ดกับสาวคณะอักษรที่ขึ้นชื่อเรื่องการแต่งตัวและมีหน้าตาระดับนางเอกซีรี่ย์ยิ่งกว่าสาวคณะนิเทศ แล้วดูการแต่งกายของพี่ฮุนตอนนี้สิ จะไม่ให้ขัดใจ ได้ยังไง?

               “ฮ่าๆๆๆ มันแย่ขนาดนั้นเลย”คำตอบแบบหนักแน่นเหลือเกินถึงกับทำให้อีกคนหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “เพราะเราบอกว่าพี่แต่งตัวแย่ไง แล้วบอกว่ามันไม่เหมาะสมกับฐานะและหน้าตา ถ้าการแต่งตัวพี่แย่ก็แสดงว่าฐานะกับหน้าตาพี่ดี นี่ไงประโยคที่เราแอบบอกว่าพี่หล่อ”

               “มันก็ไม่ได้แย่จนดูไม่ได้ มันแค่ขัดใจผม…..ฮ่าๆ ก็หล่อแหละครับแต่น้อยกว่าผมนิดนึง^^”ตอบนิ่งๆในตอนแรกแบบเอือมๆกับคนที่หาเหตุผลมาให้คนอื่นชมตัวเองทางอ้อมได้ ก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างขบขันกับใบหน้าหล่อที่มองจ้องแบบหาเรื่องเหมือนจะถามว่า ไม่หล่อเหรอ?

               “เอาความมั่นใจมากจากไหนว่าหล่อกว่าพี่ เวลาแต่งตัวอาบน้ำล้างหน้าเราไม่ส่องกระจกเหรอ”ข้องใจจริงๆกับความมั่นใจของอีกคน จริงๆแล้วลู่หานหน้าตาดีนะ แต่มันค่อนไปทางหน้ารักมากกว่าหล่ออ่ะ

               “เอามาจากหน้าผมเวลาส่องกระจกนี่แหละ หรือพี่จะบอกว่าผมหน้าตาไม่ดี”ใบหน้าน่ารักเริ่มตึงกับคำพูดอีกคนที่ขัดหู

               “ไม่เถียงครับว่าหน้าตาดี”คำตอบนี้สร้างรอยยิ้มให้คนถามได้ไม่ยาก เซฮุนอมยิ้มน้อยๆกับรอยยิ้มสดใสที่ยินดีกับคำตอบนั้น พร้อมกับคิดว่าดีแล้วที่ไม่พูดอีกประโยคออกไป  หน้าตาดีแบบน่ารักครับไม่ใช่หล่อ


               สี่หนุ่มหน้าตาดีสุมหัวคุยกันอยู่หน้าร้านกาแฟชื่อดังหลังจากส่งหญิงสาวชาวคณะอักษรกลับไป ว่าจะเอายังไงต่อดี จะแยกย้ายกลับหรือจะยังไง การนัดบอร์ดครั้งนี้ไม่เรียกว่ากร่อยสนิทก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไร ลู่หานที่เป็นตัวตั้งตัวตีการมานัดครั้งนี้กลับนั่งเงียบสนิทส่งสายตาไม่พอใจให้กับรุ่นพี่ สมัย ม.ปลาย ที่เจ้าตัวชวนมาด้วยเพราะสาวเจ้าที่หมายปองดันให้ความสนใจ เซฮุน จนออกนอกหน้าซึ่งคนที่ได้รับความสนใจก็ถามตอบไปตามมารยาทไม่มีท่าทีสนองตอบกลับเป็นพิเศษ แต่ด้วยใบหน้าหล่อเหลาที่เหมือนอมยิ้มอยู่ตลอดเวลานั้นก็ทำให้สาวๆปลื้มคิดเข้าข้างตัวเองได้


               “พี่ฮุน จะไล่มึงออกจากห้องเหรอวะ หน้าบูดเป็นตูดห่าน”ซูโฮ เพื่อนร่วมก๊วนร่วมคณะหนึ่งในตัวเลือกที่ลู่หานชวนมด้วยเพื่อให้คนครบกับจำนวณคู่นัดบอร์ดถาม เมื่อยังเห็นหน้าบึ้งๆของเพื่อนร่างเล็กทั้งที่ส่งสาวๆขึ้นรถไปแล้ว สงสัยจะเคืองต่อที่ก่อนกลับสาวที่หมายปองชวนรุ่นพี่เซฮุนรุ่นพี่คณะบริหารที่รู้จักกันผ่านเพื่อนร่างเล็กในฐานะรูมเมทและก็รุ่นพี่สมัยมอปลายเจอกันอีกครั้งแต่คนถูกชวนก็แค่ยิ้มกลับตามมารยาทเท่านั้นและไม่ต้องเดาให้ยากที่รุ่นพี่ต่างคณะตกลงมาร่วมนัดครั้งนี้ ไม่ใช่ว่าอยากมาหรอก แต่คงไม่อยากขัดใจ คนชวนมากกว่า…….โอ เซฮุนตามใจลู่หานจะตาย


               “นั่นสิ ชวนคนอื่นมาแต่ตัวเองนั่งเงียบอย่างกับเป็นใบ้ ทำอย่างกับโดนบังคับให้มา สาวๆคงอยากจะคุยด้วยหรอก แล้วไหงคนที่ซวยคือพวกกูกับพี่ฮุนที่ต้องคอยปั้นหน้ารักษามารยาท”ไค อีกหนึงที่เป็นผู้ร่วมชะตากรรมที่ต้องมานัดในครั้งนี้พูดต่อ ไม่ใช่ว่าชวนแล้วเจ้าตัวจะยอมมาดีๆอย่างเซฮุนกับซูโฮนะ ตอนแรกๆก็ปฏิเสธเสียงแข็งว่าไม่มาไร้สาระ ให้ตายยังไงก็ไม่มาด้วย แต่พอเจอเสียงใสๆของคนที่ชวนพูดว่า แค่นี้ช่วยเพื่อนไม่ได้ ไม่ได้บอกให้คบกับคนที่เจอสักหน่อยแค่ไปเป็นเพื่อนให้คนมันครบ อ๋อ กลัวคู่หมั้นว่า ทำ ม แค่นี้แหละแค่มีคำว่าคู่หมั้นหลุดออกมายังไม่ทันพูดจบด้วยซ้ำเจ้าตัวก็ตอบตกลงทันที แต่ก็ตกลงมาแบบไปงั้นๆให้มันเสร็จไป มาแบบไม่สนใจใคร เอาแต่นั่งเล่นโทรศัพท์ ซูโฮแอบเห็นตอนลุกออกไปห้องน้ำด้วยว่า กำลังนั่งแชทกับคู่หมั้น คู่หมั้นที่เจ้าตัวบอกนักบอกหนาว่าที่หมั้นเพราะครอบครัวบังคับแต่การกระทำเนี่ยยิ่งกว่าหัวใจบังคับ ท่าทางอาการเนี่ยไม่ใช่แค่อยากจะเป็นคู่หมั้นน่าจอยากเป็นสามีมากว่า แต่ก็ฟอร์มจัดปากแข็งไปงั้นแหละ


               “มึงนี่พูดไม่อายปากนะ ไอ้ไค กูเห็นแต่มึง แชทยิกๆคุยกับคู่หมั้น ไม่เห็นจะเงยหน้าขึ้นมาเสวนากับใครซักคน ปากบอกถูกบังคับๆ แต่รายงานคู่หมั้นทุกย่างก้าว ทำไมกลัวถูกงอนเหรอ?” คนถูกว่าหน้าเป็นตูดหันมายักคิ้วกวนๆส่งให้

               ยังไม่ทันที่สงครามน้ำลายระหว่างเพื่อนสองคนหนึ่งผิวคล้ำปากแข็งปากหมากับอีกหนึ่งผิวขาวตัวเล็กใจนักเลงจะเริ่มขึ้น ให้อีกสองคนหนักใจ เสียงโทรศัพท์ของซูโฮก็ดังขึ้นพร้อมกันนั้นก็มีเสียงของใครอีกคเรียกลูหานขัดขึ้นซะก่อน

               “ลู่หาน!!!

               ซูโฮ เดินแยกออกไปรับโทรศัพท์ไม่ไกลมากนัก ซึ่งอีกสามคนก็หันไปตามเสียงเรียกที่เกิดขึ้น ร่างเล็กๆที่อยู่ในโฟกัสสายตาของคนทั้งสามเดินยิ้มเข้ามาอย่างสดใสก่อนจะกระโจนใส่คนที่ตัวเองเรียกเมื่อเดินมาถึงระยะที่พอเหมาะ

               “เฮ้ย!!!”คนที่ถูกจู่โจมตะโกนเบาๆด้วยความตกใจซึ่งอีกสองคนที่อยู่ด้วยก็มีอาการเช่นกัน ลู่หานมองหน้าคนที่ส่งยิ้มกว้างมาให้หลังจากที่คลายอ้อมกอดออก “ซิ่วหมิน”


                “ก็ฉันหน่ะสิ วันนี้ฉันกับชิงชังนัดกันมาดูหนังแต่โดนเทไปละ หน้าโมโหมั๊ยหล่ะ เป็นคนชวนนะแต่ตัวเองกลับเบี๊ยว อย่าให้เจอนะ”รอยยิ้มกว้างขวางหุบลงทันทีที่พูดถึงบุคคลที่สามในบทสนทนาแต่ก็เพียงครู่เดียวเท่านั้น “แต่โชคดีจริงๆที่เจอลู่หาน มีเพื่อนดูหนังแล้ว ไปดูหนังกันนะ”


               “อืม เอางั้นก็ได้ วันนี้ก็ไม่มีแพลนอะไรกันแล้ว จะไปด้วยกันมั๊ย?”ลู่หานตอบก่อนจะหันไปถามคนอื่นๆซึ่งซูโฮที่กลับมาจากรับโทรศัพท์ทันได้ยินว่ากำลังคุยอะไรกัน  ก็ตอบปฏิเสธด้วยเหตุผลอยากกลับไปนอนพร้อมกับบอกว่าแจ็คสันโทรมาชวนไปเล่นบาสพรุ่งนี้  ไคก็ตอบปฏิเสธด้วยเหตุผลเดียวกันแต่ก็โดนลู่หานแซวว่าที่จริงอยากรีบกลับไปหาคู่หมั้น แต่อีกคนที่กำลังถูกงอนโดยที่ตนเองไม่ได้ก่อความผิดใดๆตอบตกลงที่จะไปดูตัวหนังด้วย


                    หลังจากที่ดูหนังกินข้าวเสร็จซิ่วหมินก็แยกกลับลู่หานกับเซฮุนก็กลับหอ แน่นอนว่าเซฮุนอาสาออกค่าใช้จ่ายทั้งหมดเพราะอยากเอาใจคนที่กำลังงอนอยู่และตัวเองดันไปแย่งความสนใจจากสาวๆโดยไม่ได้ตั้งใจ ซิ่วหมินทำตาโตตอนที่เห็นลู่หานหยิบแบล็คการ์ดบัตรเครดิตที่ไม่ใช่ว่าแค่รวยแล้วจะสามารถมีไว้ครอบครองได้แต่ต้องถูกเชิญโดยเจ้าของที่ออกให้เท่านั้น ซึ่งคุณสมบัติผู้ที่จะถูกเชิญนั้น ครอบครัวต้องไม่ธรรมดา ออกมาจ่ายค่าตั๋วหนัง ดวงตาโตเฉี่ยวเหมือนกระต่ายป่าเสมองไปหาเซฮุนอย่างอึ้งๆเมื่อได้รับข้อมูลจากปากเพื่อนว่าบัตรนี้เป็นของรุ่นพี่หน้าหล่อที่ตกลงมาดูหนังด้วย ซึ่งก็ได้รับรอยยิ้มน้อยๆตอบกลับมา แบล็คการ์ดไม่ได้ถูกนำมาใช้แค่จ่ายค่าตั๋วหนังแต่มันถูกใช้จ่ายทั้ง ป๊อปคอน แป็ปซี่ มื้ออาหารหลังดูหนังเสร็จ รวมไปถึงหนังสือการ์ตูนของสองเพื่อนชี้ที่บังเอิญเจอกัน ทั้งที่บ้านติดกันแต่ก็ไม่ค่อยได้เจอเพราะตอนมอปลายเรียนกันคนละที่แล้วกลับไม่ตรงกัน และไม่ใช่แค่บังเอิญเจอกันเท่านั้นหลังจากที่เจอกันแล้วได้คุยกันปรากฎว่าเพื่อนชี้ข้างบ้านกัน เรียนมหาลัยเดียวกันแต่คนละคณะ


                    “ยังไม่หาย โกรธพี่อีกเหรอ เราเป็นคนชวนพี่ไปเองนะ พี่ไม่ผิดสักหน่อย”เซฮุนถามขึ้นหลังจากที่อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วเดินออกมายังส่วนของห้องนั่งเล่นที่มีร่างเล็กๆของคนร่วมอาศัยอีกคนนั่งอยู่โซฟาหน้าทีวี ตั้งแต่ขึ้นรถมาร่างเล็กก็ไม่คุยด้วยทั้งที่ตอนดูหนังกับตอนกินข้าวชื้อหนังสือยังคุยกันปกติ


                    คนถูกถามปลายตามองตาขวางดวงตากลมโตสดใสเหมือนกวางตวัดขึ้นมองใบหน้าหล่อเหลาของคนที่เดินมาหยุดใกล้โซฟาริมฝีปากหยักอมยิ้มน้อยๆ “ไม่ได้งอน” เสียงใสๆว่านิ่ง


                         ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่ได้งอนจริง เรื่องของสาวที่เล็งไว้ไปให้ความสนใจรุ่นพี่ที่เป็นรูมเมทก็ไม่ได้โกรธอะไรจริงจังอยู่แล้วแค่หมั่นไส้เฉยๆ แต่ตัวเชยขนาดนี้ยังมีคนชอบ เลยเคือง แต่ที่นั่งเงียบมาตลอดทางจนถึงตอนนี้กำลังนั่งคิดถึงคำพูดของเพื่อนชี้ข้างบ้านที่บังเอิญเจอกันต่างหาก มันเป็นคำพูดที่ให้ความรู้แปลกๆแต่ก็ไม่รู้ว่าแปลกยังไง มันเหมือนกับไม่ชอบใจแต่ก็ไม่รู้ว่าไม่ชอบใจเพราะอะไร



                         “ฉันคิดว่าฉันชอบ พี่เซฮุน นายต้องช่วยฉันนะ ลู่หาน รักแรกพบของฉัน”

 

 




 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

11 ความคิดเห็น

  1. #5 zonya1220 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2562 / 16:45
    อ้าวซิ่วหมินชอบฮุนซะแล้ง
    #5
    0
  2. #2 Aaamoo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มิถุนายน 2562 / 23:19

    รออออๆๆ
    #2
    0