( got7 ) revenge | bnior , bnyoung

ตอนที่ 9 : revenge 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,001
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    6 มี.ค. 60






REVENGE 9




           จินยองใช้เวลานอนอยู่ในห้อสักพักก่อนจะออกจากห้องไปเพราะเสียงท้องมันเริ่มร้องประท้วงความหิวโหยจนเจ้าตัวต้องออกไปหาอะไรกินทางด้านล่างของคลับแห่งนี้ ร่างบางย่างก้าวลงมาที่ชั้นล่างสุด ก่อนจะกวาดสายตามองไปทั่วคลับแต่ก็พบกับความเงียบสงบบวกกับความว่างเปล่าจนรู้สึกโหวงแปลกๆ ทั้งแม่บ้านหรือการ์ดก็หายไปเสียหมด จะว่าไปนี่ก็เวลาบ่ายโมงทุกคนจะออกไปทำธุระหรือออกไปพักผ่อนกันหมดแน่ๆ

            ร่างบางเดินมาที่ห้องครัวของคลับก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้ชาย 3 คนกำลังนั่งกินอะไรกันอยู่เงียบๆ จินยองมองอยู่สักพักก่อนจะส่ายหัวเล็กน้อยกับความมูมมามของชายหนุ่มสวมแว่นตาอย่างหน่ายๆ ก่อนจะเดินเข้าไปหาข้าวกินในครัวพร้อมกับสายตาอีก 3 คู่ที่หันมามองเขาเล็กน้อย




          "อ้าวจินยอง มากินพิซซ่าด้วยกันดิ" วอนพิลกวักมือเรียกจินยองก่อนจะยิ้มกว้างให้อย่างเป็นมิตร

           "ก่อนจะชวนหันไปดูเจย์ก่อนม้ะ.."


           ใบหน้าหวานพยักหน้าขึ้นก่อนจะหันไปมองชายหนุ่มที่สวมแว่นตาที่กำลังก้มหน้าก้มตากินพิซซ่าเต็มไม้เต็มมือโดยที่ไม่สนอกสนใจเพื่อนๆเลยแม้แต่น้อย วอนพิลและจอร์นนี่หันไปมองเจย์อย่างไวก่อนจะตบเข้าไปที่บ่าแกร่งของเพื่อนหน้าแว่นทันที จินยองหัวเราะเล็กน้อยเมื่อเห็นเจย์ทำหน้าทำตาเหรอหราไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไรทั้งสิ้น ก่อนที่เขาจะหันมายิ้มให้จินยองทันทีที่รู้สึกตัวว่ากำลังถูกเพื่อนๆจ้องมอง



           "มากินดิจินยอง ซื้อมาเยอะ ฮ่าๆ" เจย์พูดเชิญชวนร่างบางเล็กน้อย ก่อนจะขยับเก้าอี้อีกตัวให้คนตัวเล็กกว่ามานั่งข้างๆอย่างใส่ใจ

           "อืม ก็ดีนะ ตั้งแต่เช้ายังไม่ได้กินข้าวเลย" ร่างเล็กเดินมานั่งข้างๆเจย์ก่อนจะคว้าพิซซ่าตรงหน้าเข้าปากอย่างไม่สนใจสายตาที่กำลังมองเขาอย่างงุนงง

           "มัวทำอะไรอยู่ล่ะ ข้าวปลาไม่กินเนี่ย"

           "ยังจะถามอีกเหรอวอนพิล ก็คุณแจบอมนั่นแหละ"

           "อ่า เข้าใจล่ะ.." ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจของกินดังเดิม

           "แขนเป็นอะไรน่ะจินยอง?" ทว่า จอร์นนี่ที่กำลังนั่งสังเกตแขนของร่างบางที่มีแต่รอยช้ำแดงๆก่อนจะถามคำถามออกไป จินยองที่ได้ยินเช่นนั้นก็ไม่ได้ตกใจหรือมีพิรุธอะไรให้เพื่อนๆจับผิดแม้แต่นิดเดียว

           "อุบัติเหตุน่ะ" น้ำเสียงเรียบนิ่งปกติต่างก็ทำให้แต่ละคนพยักหน้าเข้าใจโดยไม่ซักไซร้อะไรให้มากความ

           "เจ็บมากไหมเนี่ย แดงขนาดนี้.." 

           "แค่นี้จิ๊บจ๊อยน่า อย่าห่วงเลย"



           จินยองยิ้มกว้างให้เล็กน้อยก่อนจะหยิบพิซซ่าเข้าปากเป็นชิ้นที่สอง ตอนนี้เขาไม่สนใจรอยอะไรนอกจากของกินตรงหน้า ผิดกับวอนพิลที่สังเกตใบหน้าหวานที่ไม่ได้สะทกสะท้านอะไรกับคำถามของจอร์นนี่เลยแม้แต่นิดเดียว วอนพิลกำลังคิดว่านี่ไม่น่าจะใช่อุบัติเหตุธรรมดาๆอย่างที่จินยองว่าแน่ๆ เพราะที่แขนกลับเป็นรอยริ้วแดงๆและเป็นจ้ำๆเหมือนกลับถูกกระทำซะมากกว่า







revenge 








          ร่างสูงที่เผยใบหน้าเคร่งเครียดอยู่ที่ห้องของบริษัทบีเวย์เอนเตอร์ไพร์ส หลังจากที่แจบอมเข้าร่วมประชุมกับหุ้นส่วนใหญ่ที่มาจากอเมริกาเกี่ยวกับรายได้และยอดบัญชีรายรับทั้งหมดเขาก็ต้องมานั่งหมกหมุ่นอยู่กับเอกสารกองโตที่ฝ่ายงบประมาณนำขึ้นมาให้เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อน

          ในมือหนาถือแผ่นกระดาษสีขาวทั้งสองใบที่เขามองมันสลับไปมาอย่างพิจารณาถี่ถ้วน คิ้วหนาขมวดกันเป็นปมจนแทบจะผูกกันอยู่แล้ว แจบอมสังเกตตัวเลขในบัญชีที่ฝ่ายงบประมาณนำมาให้เขาเทียบก่อนที่เขาจะเกินอารมณ์สับสนอย่างเห็นได้ชัด



          "สำหรับตัวเลขในบัญชีนั่นมีจำนวนเงินที่ริดรอดออกไปอย่างไม่มีสาเหตุ บัญชีถูกถอนออกไปถึง 10 ล้านเมื่อสองเดือนก่อนครับ จากลายเซ็นต์ที่เห็นนั้น เป็นลายเซ็นต์อนุมัติเดียวกันกับลายเซ็นต์เมื่อ 10 ปีก่อน" 



            ชายหนุ่มคนหนึ่งที่อยู่ฝ่ายงบประมาณอธิบายเอกสารนั่นอย่างถี่ถ้วน จนทำให้คนที่ได้ฟังถึงกับพูดไม่ถูก เหมือนเหตุการณ์นี้กำลังจะกลับไปเป็นเหมือนเหตุการณ์เมื่อ 10 ปีก่อน ในบริษัทของเขากลับมีงูพิษที่คอยจะตลบหลังเขาอยู่ตลอดเวลา มือหนาวางเอกสารนั่นลงก่อนจะกำมือแน่นความความคับแค้นใจกับคนที่คิดจะทรยศหันหลังเขา




           "นั่นก็แสดงว่า.. คนที่คิดจะยักยอกเงินของบริษัทก็ยังอยู่น่ะสิ ลายเซ็นต์นั่นก็เหมือนกับลายเซ็นต์เมื่อ 10 ปีก่อน หรือว่า..คุณปาร์คซูฮยอกจะไม่ใช่คนที่คิดคดทรยศคุณแจบอม.."

           "ผมว่าก็มีเคล้านะครับ ตอนนี้คุณปาร์คซูฮยอกอยู่ที่แอลเอ คงจะมายักยอกเงินไม่ได้หรอก ผมว่าเรากำลังจะโทษแพะ.."





           คำพูดของแดเนียลและยองเคกลับเพิ่มความสับสนให้แจบอมมากขึ้นไปใหญ่ หลังจากได้ฟังเหตุผลแต่ละคนแล้วนั้นกลับมีเคล้าความน่าจะเป็นไปได้มากเสียเหลือเกิน แล้วถ้าหากว่าปาร์คซูฮยอกผู้เป็นพ่อของปาร์คจินยองนั้นเป็นแพะจริงๆ แล้วความสัมพันธ์ของเขากับจินยองจะเป็นเช่นไร ความผิดพลาดของเขานั้นจะเป็นอะไรที่น่าอายจริงๆ หลังจากนี้เขาก็ควรที่จะหาคนที่กระทำความผิดกับบริษัทให้เจอจนได้


















           ร่างสูงใช้เวลาอยู่บริษัทมาพักใหญ่ก่อนจะปลีกตัวขอกลับบ้านเพื่อมาเคลียร์งานให้เสร็จ แจบอมก้าวเท้าเข้าบ้านหลังใหญ่ของตัวเองก่อนจะชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญมานั่งยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่ที่ห้องโถงใหญ่อยู่ก่อนแล้ว ชายมีอายุคนหนึ่งที่มีศักดิ์เป็นลุงขอเขาที่คอยจะมาวุ่นวายเรื่องการงานและชีวิตของเขาจนรู้สึกว่ามันน่ารำคาญ บวกกับวันนี้ลุงของเขากลับพาลูกสาวคนสวยที่เป็นเสาหลักของครอบครัวมาด้วยนั้น เขาก็พอจะรู้ว่าเรื่องอะไร..



           "มาแล้วเหรอแจบอม" ชายมีอายุเอ่ยทักทายหลายชายคนเดียวที่ตอนนี้กำลังเบ้ใบหน้าเล็กน้อยด้วยความหงุดหงิด

           "มีอะไรอีกละครับลุงซู"

           "เมื่อไหร่แกจะพาฮยอนอาไปทำงานด้วยล่ะ ฮยอนอาก็เพิ่งกลับจากฝรั่งเศสมา ได้ข่าวว่าแกยังไม่มีเลขาประจำนี่" แจบอมหันใบหน้าไปมองสาวสวยที่นั่งข้างชายผู้เป็นลุงของเขาเล็กน้อย ก่อนจะได้รับรอยยิ้มหวานๆซึ่งเขาไม่ชอบมันเท่าไหร่นักกลับมา

           "ฮยอนอาเรียนดีไซเนอร์ไม่ใช่เหรอครับ? บริษัทผมไม่ได้เปิดห้องเสื้อ"

           "น่า แจบอม ฉันเองก็อยากฝากฝั่งลูกฉันให้อยู่กับคนเก่งๆอย่างแกนะ ไหนๆครอบครัวเราก็เป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ดองๆกันไว้ก็ไม่น่าจะเสียหาย"

           "จะขายลูกกินเหรอครับลุง? ถ้าจะมาเพราะหวังหุ้นของบริษัทก็เชิญเถอะครับ ผมไม่โอนหรือไม่ขายอะไรทั้งนัน ถ้ายังพูดไม่เข้าใจผมก็คงต้องเชิญลุงออกจากบริษัทของผมแล้วล่ะครับ"

           "อิมแจบอม!!"

           "แล้วก็เชิญกลับไปได้แล้วครับ ผมจะทำงาน" 




           แจบอมเดินผ่านหน้าของสองพ่อลูกนั้นไปทันทีก่อนจะดิ่งขึ้นห้องทำงานไป โดยทิ้งให้ผู้เป็นลุงนั่งกัดฟันกรอดด้วยความโมโห เช่นเดียวกันกับหญิงสาวใบหน้าสวยที่กำลังนั่งนิ่งด้วยคำพูดแทงใจดำของแจบอม ที่จริงเธอก็พอรุ่นราวคราวเดียวกับแจบอมนั่นแหละแต่เธอไปเรียนออกแบบที่ฝรั่งเศส ฮยอนอาชอบพอแจบอมเป็นส่วนตัวอยู่แล้วแต่เพราะแจบอมเอาแต่ทำงานโดยไม่เคยสนใจเธอเลยแม้แต่น้อย แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอเลิกชอบแจบอมได้เลย ในทางกลับกันยิ่งเธอเห็นแจบอมในมาดเย็นชาแบบนี้ก็ยิ่งอยากลองท้าทายความรู้สึกมากขี้นเท่านั้น และที่สำคัญหากเธอได้แจบอมมาครอบครองนั่นก็เหมือนกับได้ขึ้นสวรรค์เลยทีเดียว ทั้งหล่อ รวย เก่ง และมีอำนาจ ก็อาจทำให้เธอสบายไปทั้งชาติเลยก็ว่าได้












revenge













           จินยองที่กำลังเช็คออเดอร์และเสิร์ฟอาหารและเครื่องดื่มตามโต๊ะและมุมวีไอพีก็ทำงานจนขาเป็นละวิง เช่นเดียวกับชายหนุ่มอีกสามคนที่กำลังเร่งรีบกับการทำในส่วนของตัวเอง เวลาสามทุ่มของวันนี้กลับมีคนหลั่งไหลเข้ามาในคลับอย่างไม่ขาดสาย บางคนก็สั่งหลายรอบจนจินยองก็ต้องเดินไปมาซ้ำๆจนรู้สึกอึดอัดและอยากจะอาเจียนออกมาเพราะกลิ่นควันบุหรี่และกลิ่นแอลกอฮอล์ที่คละคลุ้งไปหมด



           "จินยอง" 



           ทว่า ขณะที่ร่างบางกำลังเดินถือถาดสีเงินเพื่อจะเดินกลับไปที่โซนบาร์เทนเดอร์นั้นกลับมีเสียงทุ้มเรียกชื่อเข้าอย่างกะทันหันจนเขาต้องหยุดชะงักเพื่อหันไปมองทางต้นเสียง รอยยิ้มที่ปากบางสีพีชชมพูอ่อนๆคลี่ยิ้มออกมาอย่างสดใสเมื่อเห็นบุคคลที่เรียกชื่อเขาเมื่อสักครู่ทันที ชายหนุ่มที่ใบหน้าหล่อเหลาไม่แพ้ใครกำลังนั่งอยู่ที่เก้าอี้บาร์อีกฝั่งก่อนจะยิ้มมาให้เขาเช่นกัน ร่างสูงที่สวมแจ๊คเก็ตสีดำพร้อมกับกางเกงยีนต์สีดำที่ควั่นขาเล็กน้อย ไม่ว่าจะมองตรงไหนมุมไหนชายคนนั้นก็ยังดูดีไปเสียหมด




           "มาได้ไงเนี่ยยูคยอม"

           "ก็ว่าจะมาหาแหละ ทำงานเป็นไงบ้าง?"

           "ก็อย่างที่เห็น น่าเบื่อชะมัด"

           "คุณหนูจินยองต้องทำเป็นเด็กเสิร์ฟในคลับ นี่มันไม่ใช่เลยนะ ฮ่าๆ"

           "หัวเราะอะไรเล่า คิดถึงอ่ะ" ร่างบางยู่ปากก่อนจะเอาหัวซบกับไหล่ของร่างสูงอย่างขี้อ้อนตามภาษาเพื่อนที่สนิทกันอย่างเคยชิน

           "อะไรกันมาบอกคิดถงคิดถึง เขินนะเว้ย!!"


           "อะไรว่ะ เขินบ้าอะไร ฮ่าๆๆๆ"

           "เออ แล้วคุณแจบอมไม่ได้ดุหรือทำอะไรนายใช่ไหมเนี่ย มีอะไรเสียหายหรือเปล่าไหนดูดิ" ยูคยอมจับร่างบางก่อนจะหมุนร่างนั้นรอบเพื่อสำรวจร่างกาย ก่อนจะถูกมือบางฟาดไปที่แขนเล็กน้อย

           "นี่ๆๆ ไม่ได้ทำอะไรหรอกน่า ต่างคนต่างอยู่น่ะ"

           "ก็ดีแล้ว ไม่ใช่ว่ากลับไปซบอกกันแบบเดิมนะ" ร่างสูงยักคิ้วเล็กน้อยอย่างกวนประสาท สายตาเจ้าเล่ห์ของยูคยอมกลับทำให้จินยองเบะปากด้วยความไม่พอใจ

           "ทะลึ่งล่ะ"

           "ฮ่าๆๆ ฉันล้อเล่นน่า ทำเป็นงอนไปได้"

           "อืมม นี่เดี๋ยวฉันไปทำงานก่อนนะ ถ้าการ์ดมาเห็นจะแย่"

           "โอเค เดี๋ยวเจอกันนะ"




            จินยองยิ้มให้ยูคยอมก่อนจะโบกไม้โบกมือเพื่อกลับไปทำงานต่อ ร่างบางรู้สึกดีใจทุกครั้งที่ได้อยู่คุยกับเพื่อนแบบนี้เพราะมันทำให้เขาสบายใจ แต่ครั้งนี้มันกลับเป็นอะไรที่แสนจะสั้นซะเหลือเกิน จินยองยังต้องมีภาระที่ต้องผิดชอบอยู่นั่นคือทำงานเพื่อหาเงินไถ่บ้านของตัวเองให้ได้ นั่นคือเป้าหมายที่เขาต้องมาอยู่ที่นี่กับอิมแจบอมด้วยเช่นกัน














            ร่างบางเดินมาที่บาร์โซนเดียวกับวอนพิลที่ตอนนี้กำลังเขย่าเครื่องดื่มอย่างเมามันส์ จินยองมองการกระทำของชายหนุ่มก่อนจะอมยิ้มไปมองไปอย่างเพลินตา ทว่า กลับถูกคนตรงหน้าจับได้ซะก่อนว่าเขากำลังมองเจ้าตัวอย่างไม่กระพริบ ก่อนที่วอนพิลจะหยุดการกระทำทุกอย่างลงทันที



            "แอบมองเหรอ?" วอนพิลเลิกคิ้วเหล่ตาเล็กน้อยก่อนจะส่งมันไปให้จินยองที่อมยิ้มอยู่ตรงหน้า

            "ก็เพลินดี คนอะไรเขย่าทีหน้าตลกชะมัด ฮ่าๆๆ"

            "เน่ๆ หยุดเลย คนกำลังจริงจังโว้ยย เออนี่ ฉันวานอะไรหน่อยสิ"

            "อะไรอ่ะ ว่ามาดิ" จินยองจ้องตาแป๋ว ก่อนจะถามมันออกไป

            "เอากาแฟไปให้คุณแจบอมหน่อยสิ หน้าตาดูเครียดมากเลย สงสัยจะงานเยอะ"

            "อ่า คุณแจบอมกลับมาแล้วเหรอ?"

            "อืม เพิ่งมาเมื่อตะกี้นี้เองมั้ง เมื่อบ่ายก็เข้าประชุมที่บริษัท ตกเย็นก็กลับบ้านไปเช็คงาน พอดึกๆก็เข้ามาคลับ คนอะไรขยันจริงๆ งานเยอะขนาดนี้ทำไมไม่หาคนทำแทนก็ไม่รู้"

            "อ่อ.."


            "อ่ะ ฝากหน่อยนะ ฉันทำงานก่อน"




            จินยองพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะยกแก้วกาแฟที่วอนพิลส่งมาให้เขาเมื่อสักครู่ แม้ว่าเขาจะสองจิตสองใจว่าจะไปดีไหมหรือไม่ไปดีนั้น แต่ก็เพราะว่าวอนพิลเองก็งานล้นมือจนทำไม่ทันก็อดที่จะเกรงใจเพื่อนไปไม่ได้เลย แถมคำพูดของวอนพิลนั้นยังทำให้เขาอยากเห็นสภาพแจบอมกับตาตัวเอง แม้ว่าตอนนี้อะไรๆมันก็เปลี่ยนไปแล้วแต่ก็ต้อยอมรับเลยว่าจินยองก็แอบเป็นห่วงแจบอมไม่ใช่น้อย


            ร่างบางเดินประคองแก้วกาแฟมาจนถึงหน้าห้องทำงานของอิมแจบอม ก่อนจะเคาะมันเป็นสัญญาณเล็กน้อยตามที่แจบอมได้สั่งไว้ ก่อนจะดันประตูเข้าไปแต่ก็ยังสะดุ้งกับภาพตรงหน้าที่เห็นชายตรงหน้ากำลังนั่งกุมขมับตัวเองอยู่ แจบอมตอนนี้ดูเครียดกับงานมาก มากซะจนสภาพของแจบอมตอนนี้ดูไม่ค่อยดีเท่าไหร่ จินยองถึงกลับลำบากใจที่จะเดินเข้าไปในตอนนี้เลยจริงๆ



           "กาแฟครับ" ร่างบางวางกาแฟลงข้างๆแจบอมเล็กน้อยก่อนจะถอยตัวออกมาเพื่อจะเดินกลับออกไปข้างนอก

           "ทำงานเหนื่อยไหม?" ทว่า จู่ๆเสียงทุ้มก็เอ่ยขึ้นจนจินยองตกใจ คำถามที่จินยองไม่คิดว่าจะออกจากปากจากแจบอมเลยสักนิด

           "ค..ครับ?"

           "หูตึงเหรอ?" ใบหน้าเรียบนิ่งของแจบอมกลับทำให้จินยองหน้าจ๋อยไปเล็กน้อย

           "ก..ก็นิดหน่อยครับ แต่ทนได้"

           "งั้นเหรอ.. วันนี้ฉันให้เลิกเร็วนะ ไม่ต้องรอถึงเที่ยงคืน"

             "ครับ?" ร่างบางเลิกคิ้วเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจการกระทำของแจบอมในตอนนี้เลยสักนิด

            "ไปหาหมอเช็คหูซะบ้างนะ"

            "แล้วคุณแจบอมไม่พักบ้างเหรอครับ"

            "งานเยอะขนาดนี้จะให้ฉันพักงั้นเหรอ?"
 
            "ก็พักได้นี่ครับ อย่าตึงมากเลย หาเวลาพักผ่อนก็ดีนะครับ บางทีอาจจะทำให้คุณทำงานได้ดีกว่าเดิมก็ได้"

           "สอนฉันเหรอ?"

            "ก็แค่บอกเฉยๆ.." ร่างบางยู่ปากเล็กน้อยก่อนจะส่งไปให้ร่างสูงที่นั่งมองหน้าเขาอยากไม่ลดละ

           "หึ อยู่แอลเอน่ะ..สบายดีไหม?"



           จินยองชะงักไปชั่วครู่ เขาไม่คิดว่าแจบอมจะถามคำถามอะไรแบบนี้ คนที่เกลียดเขาเข้าไส้แต่กลับมาถามความเป็นไปตลอดที่อยู่แอลเอ แจบอมคงทำงานจนเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ ตอนแรกๆยังกลับจะฆ่าเขาอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนไปเหมือนว่าเป็นไบโพล่าร์ซะอย่างงั้น



            "ฉันถาม.." หลังจากที่ร่างสูงเห็นจินยองยืนนิ่งไปสักพักก็เรียกสติกลับมาเล็กน้อย


            "ก..ก็ดีบ้างไม่ดีบ้าง ผมน่ะทั้งเรียนแล้วก็ทำงาน ปิดเทอมยังต้องทำงานเลย เหนื่อยจะแย่ ส่วนพ่อกับแม่ผมก็ทำงานอยู่ที่บริษัทลุงเรย์มอนด์ ไม่มีใครว่างกันหรอกครับ แต่ก็สนุกดีนะผมได้เจอเพื่อนๆหลายคนด้วย ทุกคนใจดีมากเลยล่ะ.........."



           แจบอมปล่อยให้จินยองพูดเรื่องราวของตัวเองไปเรื่อยๆโดยที่เขาก็ตั้งใจฟังมันเป็นอย่างดี แจบอมพลางอมยิ้มแล้วก็หัวเราะมันออกมาเล็กน้อยเมื่อใบหน้าหวานกำลังเหม่อมองจินตนาการภาพในสิ่งที่ตัวเองได้เจอมาตลอด 10 ปีที่แอลเอ ในสายตาของแจบอมตอนนี้จินยองกลับเหมือนเด็กน้อยที่กำลังโม้อะไรให้ผู้ปกครองฟังซะอย่างนั้น มือไม้ที่พลอยขยับไปมากลับเป็นอะไรที่น่ารักสำหรับแจบอมเสียจริงๆ


           เขาไม่ได้พบเจอจินยองมานานมาก มากจริงๆ แต่ความรู้สึกดีๆในสมัยนั้นมันยังคงอยู่ตลอดเวลา ภาพที่เขาเดินกลับมาจากโรงเรียนพร้อมกับจินยองที่จะคอยเล่าเรื่องนู่นนี่นั่นให้เขาฟังตลอดเวลาเหมือนกับในตอนนี้ที่จินยองนั่งยิ้มและหัวเราะกับเรื่องที่ตัวเองเล่าเหมือนเด็กๆ จะว่าไปตอนนี้แจบอมก็เริ่มระแคะระคายเกี่ยวกับปมต่างๆในอดีต สำหรับเขาในตอนนี้ก็กำลังจะเปิดใจฟังเรื่องราวทั้งหมดอยู่แล้ว เพียงแค่รอหลักฐานและบุคคลที่คิดคดทรยศตัวจริงเพียงเท่านั้น เรื่องการยกยอกเงินในบริษัทเขาก็เริ่มที่จะปักใจเชื่อจินยองมาเล็กน้อยแล้วว่าปาร์คซูฮยอกอาจจะไม่ได้เป็นคนทำ แต่ก็ยังไม่มีหลักฐานมายืนบันได้เพียงแค่สันนิษฐาน และการตายของพ่อของเขาก็กำลังอยู่ในเรื่องการพิจารณาอย่างถี่ถ้วนและรอคอยการฟังความจริงจากปากของคนร้ายเท่านั้น




            "อ่า ขอโทษครับ เผลอเล่าเยอะไปหน่อย"

            "เยอะพอที่จะเขียนหนังสือได้เลยล่ะ.."

            "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ผมขอตัวนะครับ"

            "เดี๋ยว..."




            จินยองหยุดการกระทำไว้ก่อนจะมองใบหน้าหล่ออย่างสงสัย สีหน้าและแววตาของแจบอมดูซอท์ฟลงมาก จนเขาเองก็เริ่มจะสับสนกับความรู้สึกในตอนนี้ แววตาของแจบอมตอนนี้เหมือนกับแววตาของแจบอมสมัย 10 ปีก่อนเป็นอย่างมาก สายตาที่มองเขาอย่างอ่อนโยนแบบนี้มันเป็นอะไรที่จินยองรู้สึกชอบมันซะเหลือเกิน


           "เคยคิดถึงฉันบ้างไหม?" 


           ทว่า คำถามของแจบอมกลับทำให้จินยองรู้สึกช็อกไปชั่วครู่เลยทีเดียว น้ำเสียงและแววตามันยิ่งตอกย้ำความรู้สึกภายในใจเป็นอย่างมาก ร่างสูงลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจะเดินมาตรงหน้าคนตัวเล็กที่กำลังไม่เข้าใจอะไรหลายๆอย่างในตอนนี้เสียจริงๆ


           "เอ่อ คือ..ผมงงไปหมดแล้ว คุณเป็นอะไรของคุณเนี่ย?"

           "ฉันถามว่าเคยคิดถึงฉันบ้างไหม? จะพูดอะไรเยอะแยะเนี่ย?"

           "แล้วถ้าผมบอกว่าคิดถึงคุณจะทะ.."



           ยังไม่ทันทีจะพูดจบร่างบางก็ถูกดึงไปกอดโดยไร้คำพูดใดใด เช่นเดียวกับจินยองที่ยืนนิ่งและสับสนจนไม่ได้ยกมือขึ้นมากอดแจบอมกลับแต่อย่างใด วันนี้แจบอมอารมณ์แปรปรวนจริงๆ เมื่อเช้ายังใช้งานเขาอย่างกลับทาสพอตกดึกมากลับอ่อนโยนใส่จนเขาตั้งตัวไม่ทัน ไม่นานร่างสูงก็ผละออกจากร่างของจินยอง ก่อนจะเดินกลับไปยังโต๊ะทำงานดังเดิมโดยไม่พูดไม่จาอะไรทั้งสิ้น ร่างบางยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นโดยที่ปล่อยให้หัวใจทำงานหนักด้วยการเต้นผิดจังหวะจนไม่สามารถควบคุมอะไรได้



          "ไปนอนเถอะ"

          "ค..ครับ.."



           แจบอมพูดน้ำเสียงเรียบนิ่งก่อนที่จินยองจะพยักหน้าและรีบปรี่ออกไปนอกห้องทันที ร่างสูงที่พอจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของจินยองที่กำชังส่งมาถึงเขานั้นว่ากำลังคิดถึงเขาอยู่จริงๆ จังหวะการเต้นของหัวใจของคนในอ้อมกอดมันก็พอจะรับรู้ได้ว่าจินยองยังรู้สึกดีกับเขาอยู่ไม่ใช่น้อย รวมทั้งจินยองไม่ได้ปฏิเสธอ้อมกอดนั้นแม้จะไม่ได้กอดเข้ากลับก็ตาม รอยยิ้มมุมปากเผยขึ้นเล็กน้อยอย่างชอบใจ รอยยิ้มที่ติดนิสัยจนเป็นความเคยชิน แต่ต้องนอมรับเลยว่าตอนนี้เขารู้สึกมีความสุขและสนุกกับการลองใจจินยองซะแล้วสิ...








(อ่านทอล์คสักนิดจิตแจ่มใส)


__อิพี่สนุกอะไรจ้ะะะะ สนุกอะไรไหนพูดด
จะทำอะไรน้องคะ ฉันเดาใจพี่ไม่ถูเลยค่ะคุณกิตติ

พรุ่งนี้งดน้าาา ขออ่านหนังสือหน่อย 5555
สอบเสร็จปุ๊บ อัพปั๊บสัญญานะเบบี้ 

__มาเม้ามอยคอมเม้นต์กันเถอะ 
บางคนติดแท็กให้ โครตน่ารัก น่าจีบ โอ้โห 
เดี๋ยวนะอิไรท์ 555555555 

ปล.สปอยล์ ...

(เขาจะไปได้กันที่ฮ่องกงไหมนะ...)




โฉมหน้าฮยอนอา อิอิ

- Moon Hyunah -

นางสวยนะ นางมีความเหวี่ยงบนใบหน้า
ตามคาแรกเตอร์เลยค่ะคุณ
ที่สำคัญคือเปลี่ยนสีผมบ่อยมาก..












รวบน
(รีเวนจ์บีเนียร์)
hashtag : รวบน

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

365 ความคิดเห็น

  1. #347 souphavana (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 4 เมษายน 2561 / 19:36
    เจบีเป็นลูกพี่ลูกน้องกับฮยอนอาไม่ใช่เหรอชอบกันไม่ได้อยู่ดี
    #347
    0
  2. #314 Jammyjamjamm (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 11:54
    น่าร้ากกกก มีความคิดถึงไรงี้
    #314
    0
  3. #298 Harukim (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:37
    จริงๆก็แค่คิดถึงน้องมากอยากกอดน้องอยากมีน้องในสายตาอยากอยู่กับน้องเลยหาข้ออ้างป่ะ
    #298
    0
  4. #217 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:09
    โอ้ะะใจอ่อนแล้วเหรอคะะ
    #217
    0
  5. #172 Saniya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 01:47
    จะลองไรอิพี่ ทำตามหัวใจตัวเองไปเถอะ ปากแข็งเหลือเกินพ่อคุณ
    #172
    0
  6. #103 Lollypop Candy (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มีนาคม 2560 / 10:58
    ชอบมากกก มาต่อไวๆน้าา สนุกมากเลย
    #103
    0
  7. #101 chompookimi (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 17:32
    โอ้ยชอบบบไรท์มาต่อไวไวน้าา
    #101
    0
  8. #99 Kat_ty_k (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 16:15
    โหยยยยทำเป็นมาอ่อนโยนนนน
    #99
    0
  9. #90 Phittcha (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 12:57
    คุณอิมตกลงเป็นคนยังไงคะเนี่ย วันก่อนล่ะเย็นชาโหดเ-้ยม ตอนนี้มากอดเค้าซะละ ไรต์เกริ่นถึงเรื่องฮ่องกงนี่ต้องมีอะไรใช่มั้ยคะ!!!
    //แต่คิมยูคยอมแวบมาแบบหล่อมาก หมีหล่อของแม่~
    #90
    0
  10. #89 ibezem (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 12:52
    เป็นอะไรที่ไบโพล่าร์มาก ตามอารมณ์ไม่ทันเเล้วไม่คิดว่าจะทัน 555555
    #89
    0
  11. #88 Emmaline_Jae (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 12:33
    ส่งคุณอิมไปหาหมอนะคะ 55555555555
    #88
    0
  12. #87 Seefahhh (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 11:24
    คุณอิมมีความไบโพล่านะคะ 55555555 ง่อออ งานลองใจก็มาแสดงว่าพี่เริ่มตาสว่างแล้ว ความแค้นแบบผิดๆเริ่มหายแล้วดีๆๆ สปอยน่าติดตามมากฮ้ะ ฮ่องกงงงงง > <
    #87
    0
  13. #86 ningtitaya (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 09:04
    อะไรของคุณอิมแจบอมเนี่ย อ่านแล้วยังสับสนแทนจินยองเลย 55
    #86
    0
  14. #85 NENE1 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 07:42
    ตามอารมณ์คนพี่ไม่ทันกันเลยทีเดียว 55555555
    #85
    0
  15. #84 PSTO (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 07:39
    สงสัยพี่เค้าจะทำงานหนักไปนะคะตามอารมณ์ไม่ทันเลยแกแต่ทำดีให้อภัยในความไบโพลาร์ได้5555
    #84
    0
  16. #83 apple2542541 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 07:01
    โง้ยยยเขิลลอ่าาา
    อิพี่ทำดีกับน้องงเเเล้ววว
    เเค่กอดเองอ่ะ นะว่าจะจู๊บบบ5555
    #83
    0
  17. #82 Khanoomfoo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 06:45
    โอ้ยยยยยย พี่เเจบอมคะ แบบนี้ก็ได้หรอ 555555 ยิ่งกว่าไบโพล่าร์อีกนะคะ กำลังจะใจอ่อนใช่ไหมคะ
    #82
    0
  18. #81 Yunau (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 06:32
    โอโห้ตามอารมณ์กันไม่ทันเลยทีเดียว
    #81
    0
  19. #80 Jannie18 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 06:25
    พี่แจบอมอ่อนลงบ้างแล้ว
    #80
    0
  20. #79 jynme (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 02:55
    เคยคิดถึงฉันบ้างไหม นี่แบบใจสั่นแรงมากกกกกกกกกกกก
    #79
    0
  21. #77 LaDiesGem (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 01:34
    ก็รู้นิว่าน้องยังมีใจให้ตัวเอง ละตัวเองหล่ะว่าไง
    #77
    0