( got7 ) revenge | bnior , bnyoung

ตอนที่ 8 : revenge 8

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,915
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 92 ครั้ง
    5 มี.ค. 60







REVENGE 8






          ปังๆๆๆๆ!!!



          เสียงเคาะประตูดังลั่นไปทั่วชั้น 3 ของคลับ หลังจากที่จินยองได้เข้ามายังห้องพักของพนักงานที่ดูเหมือนจะเป็นทาสเสียมากกว่า ร่างบางก็รีบอาบน้ำอาบท่าซะเรียบร้อย เสื้อผ้าของเขาที่ถูกยันใส่กระเป๋าอย่างไม่พิถีพิถันมากนักจนเสื้อผ้ายับยู่ยี่เสียรูปืรวไปเสียหมด การกระทำที่มันน่าหงุดหงิดแบบนี้กลับทำให้จินยองอยากจะหนีกลับอเมริกาแล้วไม่กลับมาที่โซลอีกเลย

          แต่ทว่า หลังจากที่ได้เอนหลังลงเตียงขนาดเล็กเพื่อที่จะได้พักผ่อนหย่อนใจบ้างก็กลับถูกรบกวนด้วยเสียงเคาะประตูโหวกเหวกโวยวายอยู่หน้าห้อง ตากลมทอดมองไปยังนาฬิกาปลุกข้างๆหัวเตียงก็พบว่าเวลานี้คือตี 1 เศษๆ ซึ่งถ้าเป็นคนอื่นๆป่านนี้คงหลับกันไปหมดแล้ว ร่างบางยันตัวขึ้นนั่งทันทีที่ได้ยินเสียงรบกวนนั่น ก่อนจะถอนหายใจดังเฮือกเพราะความน่ารำคาญที่เขาพอจะรู้ว่าเป็นใครมีมาทำกิริยามารยาทแบบนี้



          "ปาร์คจินยอง เปิดประตู!!" 



          เสียงทุ้มที่กระแทกเสียงใส่เล็กน้อยกลับทำให้จินยองสะดุ้งเล็กน้อย เขากลับหวนคิดไปเมื่อก่อนหน้านี้ที่เห็นปืนจ่อยิงขาของชายคนหนึ่งที่กำลังนั่งร้องโอดโอยขอชีวิต บวกกับคำพูดสุดวิตกของบรรดาเพื่อนร่วมงานอีก ความกังวลและหวั่นใจนิดๆก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้นจนเขากลับทำตัวไม่ถูก



          "ฉันบอกให้เปิดประตู!!!"

          "ผะ..ผมจะนอนแล้ว"

          "ฉันบอกว่าให้เปิด!"

          "ไม่!!.."


          ว่าจบร่างบางก็หยิบผ้าห่มมาคลุมโปรงทันที มือบางกำชายผ้าแน่นด้วยความกังวลใจ แม้เขาจะพูดไปแบบนั้นแต่ในใจแทบจะขาดหวิ้นเป็นเสี่ยงๆ เสียงเคาะและเสียงโหวกเหวกหน้าห้องกลับเงียบหายไปจนเขารู้สึกถึงความผิดปกติเล็กน้อย แต่ก็ไม่คิดที่จะออกจากโปรงนั่นมาดูแต่อย่างใด




          แกร๊ก!!


          ทว่า เสียงอะไรบางอย่างกลับทำให้จินยองต้องกลั้นหายใจทันที ดวงตาหลับปี๋พร้อมกับจิกชายผ้าห่มไว้แน่น เสียงลมหายใจเนื่องๆบวกกับฝีเท้าที่ค่อยๆคืบคานเข้ามาใกล้เข้าก็ยิ่งทำให้เขาหวั่นใจเป็นอย่างมาก สำหรับเขาตอนนี้อิมแจบอมน่ากลัวที่สุด เท่าที่เขาเคยเจอมา ภาพก่อนหน้ายังติดตาไม่หาย ไม่แน่เขาอาจจะกลายเป็นศพด้วยน้ำมือของแจบอมก็เป็นได้



          "คิดจะเล่นลิ้นกับฉันงั้นเหรอจินยอง?"



          น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นพร้อมกับชายผ้าที่ถูกสะบัดออกและถูกโยนออกไปจนลอยไปที่ใดสักแห่งในห้องสี่เหลี่ยมนี้ ดวงตากลมเบิกโตขึ้นเมื่ออยู่ๆข้อมือของเขาก็ถูกกระชากอย่างรุนแรงจนเกิดรอยแดงบริเวณข้อมือ จินยองลุกนั่งตามแรงกระชากของแจบอมก่อนจะบีบมือหนาที่กำลังกอบกุมข้อมือของเขาไว้เช่นกัน



          "ผมเจ็บนะ!!"

          "ใครใช้ให้นายเล่นลิ้นกับฉัน ฉันบอกให้เปิดแล้วทำไมไม่เปิด?" ตาเรียวจ้องมองใบหน้าหวานด้วยสายตาที่แข็งกร้าว เช่นเดียวกับร่างบางที่มองสายตานั่นอย่างไม่เกรงใจอะไรทั้งสิ้น

          "ผมต้องทำตามคุณทุกเรื่องเลยเหรอ? ทำไมครับ? โลกหมุนรอบตัวคุณหรือยังไง?"

          "ปาร์ค จินยอง!!" 

          "แล้วก็ช่วยเอามือของจากแขนผมด้วยครับ มันเจ็บ" จินยองบิดข้อมือตัวเองเล็กน้อยหวังที่จะให้มือหนานั่นปล่อยพันธนาการจากข้อมือตัวเอง

          "ปากดีนักนะเดี๋ยวนี้" ร่างสูงแสยะยิ้มเล็กน้อยด้วยความเกลียดชังภายในใจ ตอนนี้หัวใจเขาก็เหมือนกับไฟที่สุมอยู่นานนม จนไม่สามารถใช้น้ำดับไฟลงไปได้เลย

          "มีอะไรก็รีบพูดเถอะครับ" ร่างบางเบนหน้าหนีเล็กน้อย ยิ่งเขาเข้าใกล้แจบอมมากเท่าไหร่ ความเจ็บปวดภายในใจก็มากขึ้นเท่านั้น

          "ใครใช้ให้นายไปด้านหลังคลับ?"

          "ผมไปเอง ไม่มีใครใช้หรอก ที่จริงผมจะไปถามคุณเรื่องที่ขนเสื้อผ้าผมมาที่นี่ แต่ดันไปเห็นภาพนั้นเข้า.."

          "แล้วจะหนีทำไม?" แจบอมเลิกคิ้วใส่ทันทีที่ได่ยินคำตอบแต่กลับไม่เข้าใจว่าจินยองจะวิ่งออกมาทำไม หากจินยองแข็งกร้าวและท้าทายเขาขนาดนี้ก็ไม่น่าวิ่งหนีออกมาให้เหนื่อยเปล่า

          "..คือผม.."

          "ทำไม? รับไม่ได้เหรอ? หึ ทีหลังก็ถามพ่อนายดูนะ ว่าเห็นคนตายต่อหน้าต่อตามันเป็นยังไง"

          "อย่าลามปามถึงพ่อผมนะครับ!!" คนตัวเล็กตะหวาดเสียงใส่คนตรงหน้าทันทีที่รู้สึกถึงความก้าวร้าวของแจบอม จินยองไม่ชอบให้ใครมาเปรยหรือเท้าความพ่อเขาเสียๆหายๆ จินยองรู้ดีว่าพ่อของเขาจะไม่มีวันทำเรื่องเลวๆแบบนั้นได้

          "ทำไม? สิ่งนี่นายเจอในตอนนี้มันยังไม่เท่ากับที่ฉันเจอเลยจินยอง" แต่เหมือนยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ รอยยิ้มมุมปากของแจบอมกลับทำให้จินยองรู้สึกโกรธมากขึ้นกว่าเดิม

          "ผมไม่คิดว่าคุณจะเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้.."

          "สังคมสมัยนี้มันเป็นยังไงนายก็เห็น ฉันเรียนรู้อะไรจากอดีตมาเยอะ แค่นี้มันก็แค่เสี้ยวนึงของชีวิตฉันเท่านั้นแหละ"

          "หึ พวกคิดว่าตัวเองเป็นจุดศูนย์กลางของโลกไงล่ะ แต่น่าสงสารเขานะครับ ที่กลับโกรธหลงงมงายจนไม่ลืมหูลืมตาว่าอะไรคือความจริงหรือเท็จ คิดว่าตัวเองถูกอยู่ฝ่ายเดียวจนกลายเป็นคนโง่"

          "มันจะมากไปแล้วนะ!!"

          "ทำไมครับ รับไม่ได้เหรอ? ทนฟังไม่ได้เหรอครับ?"

          "จินยอง!!" แจบอมบีบไหล่บางนั่นทันทีก่อนจะกระชากมันเข้าหาตัวอย่างรุนแรง ร่างบางที่โดนกระทำเช่นกันก็รู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมาจนเอ่ยเสียงออกมาเล็กน้อย

          "อ๊ะ...."




          ใบหน้าเหย่เกของจินยองที่แสดงถึงความเจ็บแปลบของหัวไหล่ ความเจ็บที่เริ่มรุมเร้าร่างกายเขาอย่างกระทันหันกลับทำให้จินยองไม่สามารถสู้แรงกระชากของแจบอมได้เลย ไหล่ขาวและข้อมือของร่างบางเกิดรอยริ้วแดงอย่างเห็นได้ชัด สายตาเรียวที่มองเห็นใบหน้าที่แสดงความเจ็บปวดแบบนั้นก็ค่อยๆผ่อนมือออกไหล่นั่นอย่างช้าๆ ก่อนจะหันหลังกลับไปอย่างไม่สบอารมณ์



          "โธ่เว๊ย!!



          แจบอมสบถเสียงออกมาก่อนจะปึงปังออกจากห้องไป เสียงปิดประตูห้องที่ดังพอสมควรกลับไม่ได้ทำให้จินยองที่นั่งอยู่ในห้องตกใจแต่อย่างใด สำหรับเขาตอนนี้มีแต่ความเจ็บใจที่มันเริ่มก่อควันไฟมากขึ้นทุกวัน ปากบางเม้มเข้าหากันเพื่อกัดกลั้นอารมณ์ของเขาไว้ในตอนนี้ก็เท่านั้น

 

          ตั้งแต่รู้จักกันมาแจบอมไม่เคยทำอะไรให้เขารู้สึกเจ็บหรือคับแค้นใจแบบนี้เลยสักครั้ง แต่ทางกลับกันแจบอมจะเป็นฝ่ายปกป้องเขาเสมอ แต่ปัจจุบันนี้มันไม่ใช่อีกต่อไป ผู้ชายที่คอยปกป้องเขาในวันนั้นกลับกลายเป็นคนที่ทำร้ายเขาในวันนี้ จินยองไม่มีคำอธิบายอะไรมาพูดได้นอกจากความอัดอั้นภายในใจที่มันมีมากพอที่จะระเบิดออกมาเป็นอารมณ์ที่เหมือนกับไฟที่กำลังมอดไหม้อยู่เพียงเท่านั้น ความสัมพันธ์ของเขากับอิมแจบอมหลังจากนี้ก็คงต้องแตกหักจนไม่สามารถกลับมาเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไป

 

 

 

 


 

 revenge

 

 

 



          ในตอนกลางวันจินยองไม่มีงานอะไรนอกจากความว่างเปล่าที่ทำให้เขารู้สึกเบื่อหน่ายเพียงเท่านั้น หลังจากตื่นนอนมาก็อาบน้ำทำกิจส่วนตัวของตัวเองไปแล้วก็ลงมายังชั้นล่างของคลับ บรรยากาศของที่นี่กลับเงียบสงบมันชั่งแตกต่างจากตอนกลางคืนเสียจริงๆ ร่างบางลงมานั่งที่โต๊ะบาร์ที่เดิมที่เคยนั่งอยู่กับเพื่อนร่วมงานเมื่อคืนนี้ ก่อนจะหยิบมือถือขึ้นมาเช็คความเคลื่อนไหวโดยรอบเพียงเท่านั้นก่อนจะวางมันลงไว้ที่โต๊ะตามเดิมอย่างไม่สนใจอะไรมากนัก

                     

 

          อ้าวจินยอง อยู่ก็ดีล่ะ

 

          มีอะไรเหรอวอนพิล?”

 

          คุณแจบอมให้ฉันมาตามนายน่ะ เห็นบอกว่าให้ขึ้นไปที่ห้องทำงาน

 

          แต่ฉันเพิ่งลงมาจากชั้น 3 เองนะ..

 

          ก็..ไม่รู้สิ รีบไปเถอะถ้าให้คุณแจบอมรอนาน มันไม่ดี

 

 

          จินยองพยักหน้าเล็กน้อยก่อนจะมองตามแผ่นหลังไวๆของวอนพิลที่เดินออกไปด้านนอกของคลับ ร่างบางฟุบหน้าลงกับโต๊ะก่อนจะถอนหายใจด้วยความเบื่อหน่าย แจบอมคอยวุ่นวายวอแวเขาตลอดจนน่ารำคาญหากแจบอมจะตั้งตัวเป็นศัตรูกับเขาตั้งแต่แรกแล้วทำไมยังต้องคอยมาวุ่นวายกับชีวิตของเขาอยู่ตลอดเวลาด้วย ยิ่งทำแบบนี้มันก็ยิ่งน่ารำคาญเข้าไปใหญ่

 

          ร่างบางเดินเอื่อยๆขึ้นบันไดเพื่อมุ่งไปยังห้องทำงานของแจบอม ใบหน้าที่ไม่สบอารมณ์เผยขึ้นตลอดทาง จินยองก้าวเท้าอย่างช้าๆเนิบๆเหมือนกับหุ่นยนต์อย่างไงอย่างงั้น ใช้เวลาเกือบสิบนาทีได้กว่าเขาจะมาถึงห้องทำงานของอิมแจบอม มือบางเคาะประตูเป็นสัญญาณเล็กน้อยก่อนจะดันประตูเข้าไปด้านใน ดวงตากลมโตจับจ้องร่างสูงที่นั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานโดยที่ยังมีกองเอกสารจำนวนหนึ่งวางอยู่บนโต๊ะเช่นกัน

 

          แจบอมเงยหน้ามองจินยองเล็กน้อยอย่างไม่ได้สนใจอะไรมากนัก แต่ทว่า แขนเสื้อเชิ้ตของจินยองที่ถลกขึ้นมาจนถึงข้อศอกนั้นกลับทำให้แจบอมได้สังเกตเห็นอะไรบางอย่างบริเวณแขนและข้อมือ รอยแดงเป็นจ้ำๆจนช้ำอยู่บริเวณข้อมือเล็ก จินยองเป็นคนผิวขาวหากมีอะไรกระทบนิดๆหน่อยๆก็จะเป็นรอยริ้วแดงๆแล้วแต่นี่แจบอมทั้งบีบทั้งกระชากเนื้อขาวๆก็เกิดรอยช้ำจนดูน่ากลัวได้และไหนจะบริเวณไหล่ที่ร่างสูงบีบจนจินยองร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดอีก

 

          แจบอมมองรอยแดงนั้นสักพักด้วยความรู้สึกแปลกๆภายในใจ หากเป็นเมื่อก่อนเขาจะไม่มีวันทำกับจินยองแบบนี้เลยสักนิดแต่กลับเป็นเขาที่ปกป้องจินยองทุกครั้งไป แต่นี่กลับกลายว่าเขาเป็นคนทำร้ายจินยองซะแบบนั้นซึ่งเขาไม่สมควรที่จะทำกับคนที่เขาคิดจะปกป้องไว้ในสมัยก่อนนั้น ทุกอย่างมันเปลี่ยนไปแล้วความสัมพันธ์และความรู้สึกดีๆพวกนั้นมันไม่มีอีกแล้วสำหรับเขาทั้งคู่

 

 

          "มาช้านะ.."


          มีอะไรก็รีบๆพูดเถอะครับคุณแจบอม

 

 

          เสียงนุ่มกลับทำให้แจบอมหลุดออกจากภวังค์ทันที ใบหน้าหล่อเหลาเบนออกจากจินยองเล็กน้อยก่อนจะมาสนอกสนใจเอกสารตรงหน้าเช่นเดิม ใบหน้าเรียบนิ่งของแจบอมกลับยิ่งทำให้ร่างบางตรงหน้าหงุดหงิดไม่ใช่น้อย

 


          ไปทำความสะอาดคลับให้หมด อย่าให้มีฝุ่นแม้แต่นิดเดียว

 

          แต่คุณก็มีแม่บ้านทำอยู่แล้วนี่..

 

          ฉัน สั่ง!”

 

 

          ร่างสูงเน้นคำก่อนจะตีหน้าเรียบนิ่งดังเดิม ผิดกับจินยองที่กัดฟันกรอดด้วยความโมโหแต่กลับทำอะไรไม่ได้ก่อนจะตึงตังเดินออกไปจากห้องทำงานทันที ยิ่งเขาอยู่ใกล้แจบอมมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งอึดอัดใจมากขึ้นเท่านั้น

 

          จินยองรีบเดินไปชั้นล่างของคลับก่อนจะสรรหาอุปกรณ์ทำความสะอาดทางด้านหลังก่อนจะนำมันมาปัดกวาดเช็ดถูตามคำสั่ง คลับที่นี่กว้างมากแถมโซนของคลับยังขึ้นไปอยู่ถึงชั้นสองและด้านนอกของบาร์ค็อกเทลอีก หากเขาต้องทำคนเดียวจริงๆก็คงหลายชั่วโมงอยู่กว่าจะเสร็จ ทั้งเช็ดโต๊ะ กวาดพื้น ถูพื้นและไหนจะเตรียมข้าวของสำหรับคืนนี้อีก ซึ่งมันเกินกำลังของเขาไปมากจริงๆ

 







          ร่างบางทำมันอย่างรวดเร็วโดยที่ยังไม่ได้พัก ข้าวเช้าจนมาถึงข้าวกลางวันก็ยังไม่ได้แตะเลยสักนิด จินยองทิ้งตัวลงนั่งที่โซฟาสีแดงกำมะหยีที่เป็นโซนวีไอพีของคลับก่อนจะเอนหลังพิงพยักโซฟาเล็กน้อยด้วยความเหนื่อยล้า มือบางข้างขวายกขึ้นมาบีบๆนวดๆบริเวณไหล่ซ้ายความเจ็บแปลบพุ่งเข้ามาทันทีที่เขาสัมผัสกับไหล่นั้น รอยแดงเป็นจ้ำๆที่ซ่อนอยู่ในใต้เสื้อที่เขาใส่แต่ก็พอจะรับรู้ได้ว่าตอนนี้มันช้ำมากแค่ไหน นิ้วโป้งหนาที่กดบริเวณกระดูกไหล่แถวไห้ปลาร้าไว้เมื่อคืนนั้นมันรุนแรงพอที่จะทำให้ไหล่ของเขาอยู่ในสภาพไหนได้บ้าง

 

          ภาพอ่อนล้าของจินยองกลับอยู่ในสายตาของแจบอมที่ยืนอยู่บนระเบียงชั้น 3  ได้อย่างชัดเจน รวมทั้งภาพที่ร่างบางกำลังบีบนวดไหล่ของตัวเองอยู่ก็เช่นกัน แม้แจบอมจะดูเย็นชาหรือปากแข็งไปบ้างแต่ก็ไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดนั้นเหมือนกับที่หลายๆคนคิดหรือวาดมันเอาไว้ในจินตนาการของตัวเอง บุคลิกที่เขาสร้างขึ้นมาหลังจาก 10 ปีก่อนนั้นมันจึงเป็นความเคยชินจนมาถึงทุกวันนี้ แต่จะมีสักกี่คนที่จะเห็นเขาในมุมอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน นอกจากผู้เป็นแม่และลูกพี่ลูกน้องของเขาอย่างแบมแบม

 

 

          ผมว่าให้คุณจินยองพักหน่อยก็ดีนะครับคุณแจบอม ตั้งแต่เช้าผมยังไม่เห็นเขาทานอะไรเลยการ์ดชุดดำที่เป็นเหมือนมือขวาของแจบอมพูดขึ้น ใบหน้าหล่อเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะส่งไปให้แจบอมที่ยืนนิ่งอยู่ตรงระเบียง ผิดกลับแจบอมที่ได้ฟังเช่นนั้นก็กลับชักสีหน้าไม่พอใจ เขาไม่ชอบเลยที่มีแต่คนคอยเป็นห่วงเป็นใยปาร์คจินยองแบบนี้

 

          ดี ให้มันทุกข์ทรมานจนตรอมใจตายไปเลยยิ่งดี ปล่อยไว้ก็เปลืองข้าวเปลืองน้ำว่าจบร่างสูงก็เดินดิ่งกลับเข้าห้องทำงานไปตามเดิมโดยที่ยังทิ้งให้แดเนียลยืนส่ายหัวให้กับเจ้านายของตนเองที่หมู่นี้ชักจะทำอะไรโดยไม่มีเหตุผล จะว่าไปเขาก็ไม่เห็นว่าจินยองจะมีพิษมีภัยอะไรเลยแม้แต่น้อย แต่กลับดูน่ารักน่าเอ็นดูซะมากกว่า แต่ทำไมแจบอมต้องจงเกลียดจงชังจินยองทั้งๆที่เจ้าตัวนั้นไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับการโกงบริษัทเลยสักนิด

 

 

 

 









 

 

          โอ๊ยยย ปวดไปหมดเลยยย..

 

 

          จินยองเอนหลังก่อนจะทิ้งตัวลงเตียงนอนอย่างอ่อนล้า และแน่นอนว่าตอนนี้เขาอาบน้ำเป็นรอบที่สองแล้วทั้งเหงื่อและอากาศที่ทำให้เขารู้สึกเหนียวตัวหากอยู่ในสภาพแบบนั้นต่อคงจะไม่ไหว ร่างบางอยู่ในเสื้อเชิ้ตตัวโคร่งสีชมพูอ่อนกับกางเกงสามส่วนสีขาวที่หยิบมาใส่เพื่อความสบายเนื้อสบายตัว อีกอย่างเขาก็ยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า พอนึกถึงใบหน้าที่เย็นชาของแจบอมเขาก็กลับกินอะไรไม่ลงซะงั้นและไม่คิดว่าวันพรุ่งนี้นั้นเขาจะเจอกับอะไรอีก

 

 


          แกร๊ก..

 

 


          ทว่า เสียงประตูด้านหน้าที่มีความผิดปกติก็กลับทำให้ร่างบางที่นอนอยู่นั้นสะดุ้งโหย่งด้วยความตกใจ ก่อนจะหันไปมองบุคคลที่เข้ามาในห้องเขาอย่างไร้มารยาททันที คิ้วสวยเลิกขึ้นเล็กน้อยอย่างไม่เข้าใจที่เห็นร่างสูงเข้ามาในห้องของเขาอย่างไม่ให้ซุ่มให้เสียงอะไรทั้งสิ้น เขารับรู้ดีว่าแจบอมเป็นเจ้าของคลับแห่งนี้และก็คงจะมีกุญแจสำรองของแต่ละห้องเอาไว้ แต่การที่เข้ามาอย่างพละการแบบนี้มันก็เสียมารยาทมากเกินไปจริงๆ

 


          เข้ามาทำไมครับ?”

 

          ถอดเสื้อออก..

 

          หะ..ห้ะ? อะไรของคุณเนี่ย!!”

 

          ปลดกระดุมออก เร็วๆ

 




          ร่างสูงดิ่งมาข้างๆเขาก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งที่เตียงทันที สีหน้าและแววตาของแจบอมเหมือนไม่รู้สึกอะไรกับคำพูดนั้นเลยสักนิด ผิดกับจินยองที่นั่งนิ่งมึนงงไปหมด อยู่ๆแจบอมก็สั่งให้เขาถอนเสื้อแบบไม่บอกไม่กล่าวว่าจะทำอะไรเลยสักนิด

 

          ดะ..เดี๋ยวครับ ค..คุณแจบอม..

 

          ทว่า ขณะที่จินยองกำลังสับสนนั้นมือหนาของแจบอมก็เข้ามาปลดกระดุมเสื้อของเขาออกอย่างไม่ทันตั้งตัวกระดุมเสื้อเชิ้ตถูกปลดกระดุมไปสองเม็ดก่อนแจบอมจะเลิกคอเสื้อของร่างบางขึ้นจนเผยไหล่ขาวของอีกคน มือหนาชะงักหยุดทันทีที่เห็นไหล่ขาวของจินยองมีรอยแดงและช้ำมากกว่าแขนและข้อมือที่เขาเห็นเมื่อเช้าเสียอีก ตาเรียวเงยมองใบหน้าหวานที่กำลังงุนงงและสับสนก่อนจะละจากใบหน้าหวานมาสนใจไหล่ของคนตรงหน้าอีกครั้ง

 

          มือหนาหยิบหยอดยาสีขาวออกจากกระเป๋ากางเกงของตัวเองอย่างรวดเร็วก่อนจะเปิดฝามันออกและบีบมันออกมาไว้ที่นิ้วชี้ของตัวเองท่ามกลางสายตากลมของปาร์คจินยอง แจบอมทายานวดลงไปที่ไหล่ขาวของคนตรงหน้าก่อนจะทามันอย่างเบามือ สัมผัสอ่อนโยนที่แจบอมกระทำกลับทำให้จินยองชะงักไปชั่วครู่ บรรยากาศเก่าๆสมัย 10 ปีก่อนมันผุดขึ้นมาในหัวสมองทันที เมื่อก่อนแจบอมก็ทำแบบนี้ ตอนเขาหกล้มแจบอมก็ดูแลเขาแบบนี้..  มือบางจิกเล็กลงไปที่ฝ่ามือของตัวเองทันทีเพราะความสับสนและรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ เขาคิดถึงแจบอมคนเก่า แจบอมคนนั้นที่เคยดีกลับเขาเหมือน ณ เวลานี้ แต่ทุกอย่างตอนตอนนั้นเปลี่ยนไปหมดแล้ว เปลี่ยนไปจนเขาไม่สามารถทำอะไรได้เลย..

 

          ร่างสูงยังคงทายาบริเวณที่หัวไหล่ขาวของจินยองอย่างเบามือก่อนจะนำยานั่นมาทาบริเวณแขนและข้อมือเล็กนั่นอย่างพิถีพิถัน เขาเองก็ไม่ต่างจากจินยองมากนักกับการที่ต้องพยายามเก็บกดความรู้สึกคิดถึงภายในใจ เขาคิดถึงจินยองมากแค่ไหนแต่เขากลับพูดและแสดงออกไปไม่ได้ เมื่อเขาอยู่ใกล้จินยองทีไรภาพเก่าๆก็คอยหลอกหลอนเขาทุกครั้งรวมทั้งภาพของพ่อของเขาทีตายไปต่อหน้าต่อตา จินยองคือลูกชายของศัตรูเขาคงทำใจกับเรื่องนี้ไม่ได้จริงๆ กลิ่นหอมอ่อนๆที่มาจากตัวของจินยองกลับทำให้เขารู้สึกนึกถึงเรื่องเก่าๆในสมัย 10  ปีก่อน ความรู้สึกคิดถึงมันผุดขึ้นมาจนเขาต้องพยายามสะบัดหัวเอาภาพพวกนั้นออกจากหัวไปให้หมด

 

          แจบอมผละออกจากตัวจินยองเล็กน้อยก่อนที่จะลุกขึ้นออกจากเตียงของจินยอง เช่นเดียวกับร่างบางที่ถอนหายใจเพื่อปลดปล่อยความอึดอัดภายในใจก่อนจะติดกระดุมให้กลับไปเป็นเหมือนเดิม  แจบอมยื่นหลอดยาสีขาวนั่นให้กับจินยองอย่างเงียบๆและไม่มองใบหน้าหวานนั่นเลยสักนิด มือบางรับของนั่นเอาไว้ก่อนจะมองแผ่นหลังกว้างที่กำลังจะเปิดประตูเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบๆ

 

 


          พี่แจบอม...

 

 


          น้ำเสียงนุ่มเอ่ยชื่อแจบอมก่อนที่ร่างสูงนั่นจะชะงักฝีเท้าไปเล็กน้อย สรรพนามของเขาถูกเปลี่ยนจนดูคุ้นเคยมากกว่าเดิม แจบอมกลืนน้ำลายลงคอเล็กน้อยเมื่อเขารู้สึกถึงความอัดอั้นภายในใจอย่างบอกไม่ถูก ร่างสูงไม่หันไปมองจินยองเลยสักนิดเพราะเขาก็คงรับรู้ได้ว่าตอนนี้จินยองกำลังมองเขาอยู่ ก่อนที่เขาจะเอ่ยอะไรบางอย่างและรีบออกไปจากห้องนี้อย่างรวดเร็ว

 


 

          ที่ครัวมีอาหาร หิวก็ลงไปกิน..






(อ่านทอล์คสักนิดจิตแจ่มใส)


__พี่เขาเป็นอะไรมากป่ะ? ไบโพล่าร์เหรอ..

โอ๊ยยย สับสน 555555555555555

__วันอังคารไรท์สอบค่ะ พรุ่งนี้อาจงดอัพ

สเปเชี่ยลของไลแคนท์จะมาแล้ว รออยู่ไหมนะ..

__ฮัลโหลลลล ทำไมมาอ่านกันแต่ไม่เม้นต์

ว้อททททททททททท ทำมายยยยยยยยย





รวบน

(รีเวนจ์บีเนียร์)

hashtag : รวบน

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 92 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

365 ความคิดเห็น

  1. #350 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 19:50
    หมั่นไส้อิมแจบอมมม~ นี่บึนปากเป็นสะพานโค้งไปสามรอบค่ะ 5555
    #350
    0
  2. #336 Q&Paradise (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 มีนาคม 2561 / 22:45
    ฮรึก;_; ถึงจะทำน้องเจ็บ แต่ก็กลับมาเอายามาทาให้ รักก็บอกว่ารักสิคะ
    #336
    0
  3. #323 พี่สาวเอินเอิน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2560 / 00:41
    งื้อออออออ อย่าฝืนตัวเองอีกเลยพี่แจบอม ปล่อยความอบอุ่นออกมาเถอะ สงสารจินยอง เห็นมั้ยทายาให้น้องน้องดีใจนะ ปล.คยอมสงสัยในการหายไปของเพื่อนมั้ยลูก
    #323
    0
  4. #317 MayBJN (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 14:38
    TT พี่แจบอมคะ พี่มันซึนนนฟด่หวกงหสฟ้ฟ้ฟวฟงฟงฟ ฮืออออใจ
    #317
    0
  5. #313 Jammyjamjamm (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 11:46
    แจบอมไบโพล่าร์เว่อออ
    #313
    0
  6. #297 Harukim (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:28
    เป็นหวงเขาจะตายอยู่แล้วยังจะเก็บไว้อยู่นั้นแหละ
    #297
    0
  7. #288 p-my (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2560 / 11:35
    อร้ายย สายดาร์กหายไปนิดๆ สงสัยจะคิดถึงนยอง ><
    #288
    0
  8. #251 Pinpak Prasert (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 22 มีนาคม 2560 / 01:47
    เเจบอมสับสนเเล้ววว
    #251
    0
  9. #246 RapeeO_o (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 22:48
    พี่แจบอมจะเอายังไงเอาให้แน่ๆนะ เป็นจินยองก็ทำตัวไม่ถูกอ่ะค่ะ
    #246
    0
  10. #216 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 23:00
    พี่เขาน่าจะเป็นไบโพล่าจริงๆค่ะ เห้ออออ
    #216
    0
  11. #171 Saniya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 01:30
    ใช่ค่ะไรต์ พระเอกเรื่องนี้เป็นไบโพลาร์ชัดๆ เป็นอะไรรรรร ถ้าฉันเป็นนยอง ฉันสับสนจนปวดหัวแน่ๆ
    #171
    0
  12. #100 chompookimi (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 17:26
    พี่แจบอมแกรเป็นอะไร55555
    #100
    0
  13. #98 Kat_ty_k (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 16:07
    เป็นไงล่ะ ทำร้ายเองก็ต้องมารักษาเอง แค้นพ่อมาลงที่ลูกนี่ไม่โอเลยนะพี่แจบอมมมมมมใ
    #98
    0
  14. #76 PSTO (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 23:59
    ขอทุบคุณแจบอมซักทีได้มั้ยนะหมั่นไส้เหลือเกินระวังตกหลุมพรางของตัวเองนั่นแหละห่วงก็บอกว่าห่วงเด้ทำมาเปง
    #76
    0
  15. #74 apple2542541 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 22:32
    โอ้ยยเขิลลเว้ยย
    อิพี่ ปากไม่ตรงกะใจเล๊ยยย
    #74
    0
  16. #72 MiMaNoNo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 22:12
    มีความจำเลยรัก มีความไบโพลาร์ ห่วงเค้าแต่ก็ทำร้ายเค้านะ ตอนทายาเป็นอะไรที่ดูมีความละมุนมากอ่ะ โชคดีในการสอบนะคะไรท์
    #72
    0
  17. #71 Park-Nadia (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 21:50
    อีกไม่นานพี่ต้องใจอ่อนแน้ๆ คิคิ เชื่อเด้ๆ455555 สู้ๆนะค่าไรท์
    #71
    0
  18. #70 ningtitaya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 21:07
    อย่าแพ้หัวใจตัวเองก็แล้วกันพี่แจบอมม หึหึ ไรท์สู้ๆขอให้ได้คะแนนเต็มนะคะ สู้ๆ
    #70
    0
  19. #69 Seefahhh (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 20:36
    พี่ละมุนจังเลยค่ะ ไม่อยากให้ความแค้นพี่บังตาเลยกลัวทำให้น้องเจ็บไปกว่านี้ ;-;
    #69
    0
  20. #68 Khanoomfoo (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 19:51
    บางทีก็รำคาญอิมแจบอมนะคะ อยากถามว่าเป็นไรมากป่ะ? ดูย้อนแยงนะคะอิมแจบอม
    #68
    0
  21. #67 the witch [jean0.0] (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 18:41
    พี่แจบอมมมม อย่าเก็กสิค้าาาาาาา
    #67
    0
  22. #66 Niramon (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 18:24
    อิพี่นี่เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย สงสารจินยอง ขอให้ไรท์สอบผ่านนะคะ สอบเสร็จอัพเลยนะ เค้ารออยู่ ......ง้อว.ว.วววว
    #66
    0
  23. #65 wp_peach (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 18:05
    สงสารจินยองงงง แจบอมทำไมต้องทำกับจินยองขนาดนี้ เก็กขรึมอยู่นั่นแหละะะ
    #65
    0
  24. #64 Premika1 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 18:00
    โอ้ยยย พี่จบมจะฝืนหาไรรรร....ฟอร์มไรเยอะแยะ หมั่นไส้!!555 เข้าใจน้องซักทีเส่~~
    #64
    0
  25. #63 Yunau (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 17:37
    ฝืนใจตัวเองทำม๊ายยยยยพี่แจบอม คิดถึงก็กอดน้องสิจะแกล้งน้องให้เจ็บตัวทำไม
    #63
    0