( got7 ) revenge | bnior , bnyoung

ตอนที่ 7 : revenge 7

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,754
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 90 ครั้ง
    4 มี.ค. 60






REVENGE 7




          ผู้คนที่เริ่มล้นหลามเข้ามายังคลับแห่งนี้ก็เริ่มวุ่นวายมากขึ้นเรื่อยๆจนพนักงานที่นี่แทบไม่ได้พัก เสียงเพลงที่ดังอึกกระทึกไปรู้สึกปวดหนึบที่หูจนบอกไม่ถูก แสงไฟมืดสลัวตามแบบฉบับของคลับยามค่ำคืนแห่งนี้ก็ยิ่งทำให้รู้สึกปวดหัวเข้าไปใหญ่ แต่ทุกคนก็ยังทำตามหน้าที่อย่างไม่เอ่ยปากบ่นเลยสักคำ

 

          เช่นเดียวกับปาร์คจินยองที่เดินจนขาเป็นละวิงเพราะการต้องไปเช็คออเดอร์และเสิร์ฟเครื่องดื่มต่างๆนาๆภายในคลับ โดยที่ได้รับฝึกอบรบจากวอนพิลและเจย์ที่ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี เจย์จะประจำตำแหน่งของตัวเองทางด้านนอกที่เป็นโซนของบาร์ค็อกเทลที่หลากหลายสีสันและแน่นอนว่าเจย์และวอนพิลเองก็เป็นบาร์เทนเดอร์สุดหล่อของคลับแห่งนี้อีกด้วย

 



          เหนื่อยไหมจินยอง?” น้ำเสียงทุ้มนุ่มของวอนพิลเอ่ยถามขึ้นมา ใบหน้าหวานเบนสายตาไปหาร่างสูงทันทีก่อนจะยิ้มอ่อนๆให้อย่างเหนื่อยหน่ายใจ

 

          ปวดขามากกว่าน่ะ

 

          ก็แหง่แหละ ฉันเป็นบาร์เทนเดอร์ยังปวดขาเลยยืนทั้งคืน

 

          ฮ่าๆ นายทำงานที่นี่มากี่ปีแล้วเหรอ?” จินยองเขย่งเท้าก่อนจะยกร่างให้ขึ้นมานั่งบนเก้าอี้บาร์ตัวสูง ด้านหน้าของวอนพิลที่กำลังยืนเขย่าเครื่องดื่มไปพลางๆระหว่างรอลูกค้าสั่ง

 

          3  ปีน่ะ กว่าจะเข้าได้ก็คัดแล้วคัดอีก ฮ่าๆๆ” วอนพิลหัวเราะไปส่ายหัวไป จะว่าไปกว่าจะเข้าถึงตัวแจบอมก็เป็นอะไรที่ยากสำหรับเขาเสียจริงๆ

 

          เอ่อ จะเข้ามาทำงานที่นี่มันยากขนาดนั้นเลยเหรอวอนพิล?” ร่างบางเลิกคิ้วเล็กน้อยก่อนจะทำท่าทีที่สนอกสนใจซะยกใหญ่


          ยากซะยิ่งกว่ายากอีกแต่เงินที่นี่ดีกว่าที่อื่นไง ฉันถึงอยากเข้ามาทำ แล้วไม่ใช่แค่ที่คลับนะที่คัดคนเข้า ทั้งบริษัทและกาสิโนที่ฮ่องกงมาเก๊านั่นอีก กว่าจะได้มาเป็นคนของคุณแจบอมน่ะไม่ใช่เรื่องง่ายๆเลยล่ะ

 

          ทำไมเหรอ? ทำไมต้องทำให้มันยากขนาดนั้นด้วยล่ะ?”

 

          ไม่รู้เหรอว่าคุณแจบอมน่ะมีอำนาจมากขนาดไหน ผู้ทรงอิทธิพลในเกาหลีเลยนะแถมอำนาจยังกระจายไปถึงฮ่องกงอีก ใครๆก็อยากทำงานร่วมกับคุณแจบอมทั้งนั้นแหละแต่ก็เข้าถึงยากที่สุดในบรรดานักธุรกิจ ยิ่งมีอำนาจมากแค่ไหนคนปองร้ายก็เยอะมากเท่านั้น ไม่แปลกหรอกที่คนของคุณแจบอมจะเยอะมากขนาดนี้ พูดง่ายๆภาษาชาวบ้านก็มาเฟียดีๆนี่แหละ

 

          มาเฟีย...

 


 

          จินยองพยักหน้าเข้าใจเล็กน้อยก่อนจะพลางคิดอะไรไปอีกนิดหน่อย เขาไม่เคยรู้มาก่อนเลยว่าปัจจุบันแจบอมมีอำนาจมากขนาดนี้ อายุก็ไม่ได้เยอะอะไรแต่กับมีธุรกิจที่ยิ่งใหญ่แตกสาขาออกไปจนกลายเป็นนักธุรกิจผู้ทรงอิทธิพล มากกว่านั้นคือแจบอมกลับได้ชื่อว่ามาเฟียซึ่งเขากลับคิดว่าคนอย่างแจบอมไม่น่าจะมาถึงตรงนี้ได้ เขาไม่รู้ว่าสำหรับคนอื่นๆแล้วนั้นจะมองว่าแจบอมเป็นคนแบบไหนกันแน่ จะเป็นอันตพาลหรือเป็นเพียงแค่นักธุรกิจที่ยิ่งใหญ่เท่านั้น สำหรับจินยองแล้วตอนนี้เขากลับสับสนในตัวแจบอมเสียเหลือเกิน

 

 

          เฮ้! วอนพิล

 


          ทว่า จู่ๆก็มีชอบหน้าลูกครึ่งคนหนึ่งเดินเข้ามาที่โซนบาร์เทนเดอร์ จะว่าไปในเวลานี้ก็ใกล้เวลาที่คลับจะปิดแล้ว ร่างสูงหันไปยิ้มให้กับชายร่างสูงหน้าตาลูกครึ่งที่มองมุมไหนก็หล่อก่อนจะหันมามองใบหน้าหวานของเขาสลับไปมา ชายผู้มาใหม่หันมายิ้มให้จินยองอย่างเป็นมิตรก่อนที่จินยองจะยิ้มกลับไปโดยที่เขาเองก็ไม่รู้จักเช่นกัน จะว่าไปคนที่นี่ก็ดีกับจินยองเสียเหลือเกิน ยกเว้นก็เพียงแค่แจบอมที่เย็นชาและจ้องจะเล่นงานเขาได้ตลอดเวลา

 


          อ่า จินยองนี่ จอร์นนี่นะวอนพิลแนะนำชายหนุ่มที่เข้ามาใหม่ให้กับเขาก่อนที่ชายหน้าฝรั่งจะหันมายิ้มให้เขาอย่างสดใส

 

          อ่อ หวัดดีนะ

 

          เออนี่ จะเลิกงานแล้วอ่ะไปดื่มกันดีกว่า ต้อนรับน้องใหม่ด้วยจอร์นนี่ว่าก่อนจะเลื่อนเก้าอี้บาร์ออกมานั่งอย่างคุ้นเคย สายตาและท่าทางของจอร์นนี่ดูเป็นมิตรและเฟรนด์ลี่กับหลายๆคนเลยทีเดียว

 

          ไปสิจินยอง ไปกันหลายๆคนวอนพิลสมบทอีกครั้งก่อนจะส่งสายตาเชื้อเชิญให้จินยอง

 

          คือฉัน..ต้องกลับบ้านน่ะ พาดีฉันอยู่บ้านเพื่อน ไม่อยากรบกวนมันน่ะ

 

          อ้าว แล้วคุณแดเนียลขนข้าวของของใครมาล่ะ เห็นสั่งคนให้แบกขึ้นไปที่ห้องพัก ไม่ใช่ของนายเหรอจินยอง?”  จอร์นนี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยอย่างสงสัย เท่าที่เขาเห็นมาคือแดเนียลเรียกคนให้กับยกข้าวของและเสื้อผ้าบางส่วนของใครบางคนขึ้นไปยังที่พักของพนักงาน

 

          ของฉัน?”  นิ้วเรียวชี้เข้าหาตัวอย่างงุนงงก่อนจะได้คำตอบด้วยการพยักหน้าของจอร์นนี่แทน

 

          อ่าห้ะ พนักงานส่วนใหญ่ของก็พักกันที่นี่ทั้งนั้นแหละ


 

          “อะ..อ้าวเฮ้! จินยองๆ จะไปไหนน่ะ..





           จินยองไม่ฟังเสียงเรียกของจอร์นนี่เลยสักนิด พลางก้าวเท้าฉับๆเพื่อไปตามหาตัวการของอิมแจบอม จะว่าไปตั้งแต่เขาเจอกับอิมแจบอมนี่ก็มีแต่ปัญหา เขาไม่คิดเลยว่าแจบอมจะเจ้ากี้เจ้าการกับเขามากขนาดนี้ นี่ถึงกับไปแบกข้าวของของเขามาก็มากเกินไปแล้ว




          ร่างบางเดินตามหาไปทั่วคลับแห่งนี้แม้คนที่นี่ยังเยอะอยู่แต่สำหรับจินยองตอนนี้นี่คงไม่ใช่อุปสรรคสักเท่าไหร่นัก ร่างบางเดินถามพนักงานไปทั่วคลับแต่ก็ได้คำตอบมาว่าเห็นแจบอมอยู่ทางด้านหลัง พร้อมกับการ์ดอีก 5-6 คน โดยพนักงานพวกนั้นได้สั่งห้ามเขาเอาไว้แล้วว่าอย่าบังอาจเดินไปเด็ดขาด เพราะแจบอมต้องการความเป็นส่วนตัว แต่สำหรับจินยองนั้นยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุ ยิ่งสั่งห้ามแบบนี้เขาก็อยากจะรู้เสียเหลือเกินว่ามีอะไรเกิดขึ้นบ้าง


           ทว่า ขณะที่เขาเดินออกมาตรงหลังร้านที่เหมือนเป็นสนามหน้าอะไรบางอย่าง ที่ส่วนใหญ่แล้วจะไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปผ่านมาแถวนี้สักเท่าไหร่นัก แม้แต่พนักงานประจำก็ไม่มีใครเดินผ่านมาให้เห็น ร่างบางเดินย่องเข้าไปบริเวณนั้นอย่างช้าๆเมื่อเห็นเงาดำตะคุ่มๆอยู่สัก 7-8 คนเห็นจะได้ ก่อนที่เขาจะแอบอยู่หลังต้นไม้เมื่อเห็นการกระทำอะไรบางอย่างของใครบางคน




           "ค..คุณแจบอมครับ ผมขอโทษ" 




          เสียงของชายคนหนึ่งกำลังนั่งคุกเข่าพลางก้มหัวให้แจบอมอย่างนับไม่ถ้วน สภาพของชายคนนั้นดูสะบักสะบอมอย่างบอกไม่ถูก ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยเลือดและบาดแผลมากมายจนดูน่ากลัว ร่างบางแอบอยู่หลังต้นไม้อย่างเงียบๆเพื่อดูสถานการณ์ตรงหน้าต่อไป 



          "ทำมานานเท่าไหร่แล้ว.." เสียงทุ้มที่จินยองรู้จักและคุ้นหูดีก็ดังขึ้น แม้จะไม่ได้ยินชัดเจนนักแต่เขาก็พอที่จะจับใจความได้เล็กน้อย


         "เอ่อ..คือผม.."


        "ตอบไม่ได้สินะ.. หึ ได้!!"




         ปัง!!!!




         "อ..โอ๊ยย!!"




         เสียงปืนดังลั่นบริเวณจนทำให้ร่างบางสะดุ้งสุดตัว ภาพตรงหน้ามือแจบอมหยิบปืนจากการ์ดด้านหลังก่อนจะยิงไปที่ขาของชายผู้นั้นจนเลือดไหลโชก ตอนนี้แจบอมน่ากลัวมากสำหรับจินยอง ภาพของอิมแจบอมที่เป็นพี่ชายที่แสนอบอุ่นในตอนนั้นมันหายไปหมด เหลือแต่ภาพของมาเฟียที่แสนจะโหดเหี้ยมอำมหิตแบบนี้ 


         จินยองยกมือขึ้นปิดปากเพื่อปกปิดเสียงและลมหายใจของตัวเอง ตอนนี้เขาช็อคกับภาพตรงหน้ามากซะเหลือเกิน แม้ว่าชายผู้นั้นจะถูกยิงที่ขาแต่ก็ไม่น่าเชื่อแก่สายตาว่าอิมแจบอมจะกล้ายิงใครได้แบบนี้ ในหัวของเขาตอนนี้ลืมเรื่องการกระทำโดยพละการของแจบอมไปเสียหมด 




         แกร๊ก..!!




          ทว่า เท้าเจ้ากรรมของจินยองกลับไปเหยียบเข้ากับกิ่งไม้แห้งทางด้านหลังในขณะที่เขาจะหันหลังเดินกลับไปยังในคลับ ร่างบางชะงักเล็กน้อยก่อนจะหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว ก่อนจะกลั้นหายใจวิ่งหายเข้าไปในคลับอย่างรวดเร็วโดยไม่หันมามองชายในบริเวณนั้นเลยสักนิด เช่นเดียวกับการ์ดที่ยืนอยู่บริเวณนั้นที่รู้สึกถึงความผิดปกติ ก่อนจะก้าวเท้าตามคนที่ด้อมๆมองๆที่วิ่งเข้าไปในคลับอย่างรวดเร็ว แต่กลับถูกแจบอมยกมือห้ามเอาไว้เสียก่อน



          "ไม่ต้อง เดี๋ยวฉันจัดการเอง"

























          จินยองวิ่งหน้าตั้งเข้ามาในคลับก่อนจะมาหยุดอยู่ที่โซนบาร์เทนเดอร์ด้านในที่เป็นที่ประจำของวอนพิล ซึ่งในตอนนี้เป็นเวลาที่คลับทยายปิดกันแล้ว โซนบาร์ตรงนี้จึงเป็นที่สุ่มหัวของเหล่าบรรดาชายหนุ่มทั้งหลายในตอนนี้ จินยองหอบเล็กน้อยเพราะจากการวิ่งหนีความตายจากด้านนอกมา สายตาของคนที่พบเห็นต่างก็เลิกคิ้วสงสัยกันยกใหญ่ ก่อนที่ชายหนุ่มที่สวมแว่นจะถามความเป็นไปจากเจ้าตัว



          "มีอะไรหรือเปล่าจินยอง หอบมาเชียว" เจย์จับแขนของจินยองเล็กน้อยก่อนจะยื่นน้ำสีฟ้าอะไรบางอย่างให้จินยองดื่มเพื่อคลายความกระหายในตอนนี้


          "คือฉัน..ฉัน.."


          "ใจเย็นๆ ค่อยๆเล่า ฉันไม่รีบ" วอนพิลว่าก่อนจะจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังกระดกแก้วนั่นอย่างรวดเร็ว


          "ค..คือฉันไปด้านหลังร้านมา..ละ.."


         "หลังร้าน? ไปทำอะไร?" ยังไม่ทันที่จินยองจะพูดจบ จอร์นนี่ก็ขัดขึ้นมาทันที ใบหน้าที่จริงจังของแต่ละคนเผยขึ้นก่อนจะยิ่งทำให้จินยองใจเสียเข้าไปใหญ่


          "ป..ไปตามหาคุณแจบอม.."


          "จินยอง นายไปที่นั่นไม่ได้นะ โอ๊ยยย เห็นอะไรใช่ไหม?"


          "อื้ม.." จินยองพยักหน้าลงเล็กน้อยก่อนจะส่งสายตาไปหาชายหนุ่มแต่ละคนอย่างไม่เข้าใจ



          เจย์กุมขยับตัวเองแน่นก่อนจะฟุบหน้าลงด้วยความหัวเเสีย ใครๆก็รู้กันทั้งนั้นว่านั่นคือสถานที่ต้องห้ามที่แจบอมสั่งห้ามว่าใครต่อใครก็อย่าไปเหยียบถ้าไม่ได้รับอนุญาต และในตอนนี้จินยองก็คงเจอเข้าเองกับตัว แต่ไม่มีใครรู้ว่าหลังจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับปาร์คจินยองบ้าง พวกเขาไม่อยากจะเดากันไปก่อนล่วงหน้าเลย



          "จินยอง ไม่น่าเลย..เพิ่งรู้จักกันวันเดียวจะจากเราไปแล้วเหรอ.."


          "นี่วอนพิล ฉันยังไม่ตายสักหน่อย"


          "แต่ก็ไม่แน่หรอกน่า นายนี่หาเรื่องจริงๆเลยนะ" เจย์ยิ้มมุมปากเล็กน้อย. ที่จริงเขาก็พอจะรู้บ้างแหละว่าวอนพิลก็คงพูดเล่นไปอย่างงั้น แต่อะไรก็ไม่แน่ไม่นอนแถมยังเดาอารมณ์ของแจบอมไม่ถูกอีก


          "ก..ก็ฉันไม่รู้นี่.. กลับห้องดีกว่า ว่าแต่..ห้องฉันอยู่ตรงไหนเหรอจอร์นนี่" ตากลมหันไปสนใจชายหนุ่มหน้าลูกครึ่งอีกครั้งก่อนจะได้รับสายตาที่งัวเงียนิดๆ

 

          "เอาจริงๆฉันก็ไม่อยากจะบอกเลยแหละ.."


          "ทะ..ทำไมอ่ะ?"


           "ห้องนอนนายอยู่ชั้น 3 น่ะ ชั้นเดียวกับห้องทำงานของคุณแจบอม.."






           "ชะ..ชิบหายแล้ว!!!"










(อ่านทอล์คสักนิดจิตแจ่มใส)



__อัพถี่ไปไหมนะ?5555555

ฝากติดตามกันเยอะๆน้า ฝากคอมเมนต์ด้วยจ้า

ดึกๆอาจจะมาอีก 5555 ส-อา ไรท์ว่างค่ะ

เลยแต่งๆอย่างรีบๆแล้วก็ลงเลย

เพราะเรื่องนี้ดองนานมาก อย่าเบื่อนะ 




ฟิครีเวนจ์บน

(รีเวนจ์บีเนียร์)

hashtag : รวบน


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 90 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

365 ความคิดเห็น

  1. #349 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 19:31
    โอ้ย อยากจะแหมมมม มอม้าล้านตัวใส่พิแจบอมจังข่า ไม่ค่อยเลย.เอาเค้ามาไว้ใกล้ตัวขนาดนี้เนี่ย
    #349
    0
  2. #296 Harukim (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:20
    ชิบหายแน่นอน พี่อย่าดุน้องเลยนะ
    #296
    0
  3. #245 RapeeO_o (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 22:29
    ชืบหายยยยยย หลายอย่างเลยจินยองเอ้ยยยยยยยย ตายยยยแน่
    #245
    0
  4. #215 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 22:51
    เห้ยยอะไรอิพี่ไปย้ายของเค้ามาน้องยูคงงเป็นไก่ตาแตกอยู่กับปิ๊งป่องแล้วมั้งเนี่ย
    #215
    0
  5. #97 Kat_ty_k (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 16:00
    ไปย้ายของมา แล้วยูคยอมล่ะ หืมมม โอ๊ยยยทำไมทำตัวเป็นคนเผด็จการแบบนี้ พี่แจบอม!!!!!!!!!!!!
    #97
    0
  6. #73 Nam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 22:15
    อย่าทำอะไรจินยองของเรานะคุณอิม

    สู้ๆค่ะ ชอบเรื่องนี้
    #73
    0
  7. #56 หมีม้ามืด (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 12:59
    ชิบหายล้าววววว

    ชั้นสามด้วย นอนชั้นเดียวกับคุณจบม ว่าแต่ห้องเดียวกันมั้ยอ่ะ-------

    แต่พี่จบมโหดมากเลยอ่ะ ผชที่โดนยิงต้องทำอะไรที่หนักหนามากจริงๆถึงต้องจัดการขนาดนั้น

    อยากรู้แล้วว่าจินยองจะเจออะไรอีก ถึงขนาดขนของย้ายมาอยู่ด้วยกันแบบนี้

    ไม่ใช่ว่าอยากใกล้เขาแต่ตัวเองทำเป้นไม่รู้ไม่ชี้นะ แหมมมมมมม

    รออ่านตอนต่อไปนะฮับบ
    #56
    0
  8. #53 Niramon (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 10:13
    ไม่เบื่อเลยค่ะไรท์ มาต่อด่วนกะลังสนุกเลย
    #53
    0
  9. #52 ningtitaya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 09:25
    ไม่ถี่คะไรท์สนุดมากๆน่าติดตาม จินยองจะโดนอะไรนะ อยากรู้แล้ว
    #52
    0
  10. #50 apple2542541 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 07:52
    โอ้ยยยไรท์ไม่ถี่ไปหรอกกค่าาา
    ชอบมากๆ ชอบเรื่องเน้ๆ
    งื้อออ ยิ่งร้ายย ยิ่งฟินนค่ะ
    อยากอ่านต่อเเล้ววว
    สู้ๆน๊าาไรท์ ไฟวติ้งงง
    #50
    0
  11. #49 Yunau (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 02:43
    พี่แจบอมจะทำอะไรจินยองไหมอ่ะ ฮื่ออออกลัวแทน ขอบคุณนะคะไรท์ อัพถี่ๆ แบบนี้ดีต่อใจจริงๆ
    #49
    0
  12. #48 Saniya (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 01:41
    ไรต์อัพถี่ๆคือกรีดร้องมาก ดีใจ ฮรื่อออ เอาจริงคือแต่งมันส์มาก ทำเราอ่านแบบไม่คลาดสายตาเลยแม้แต่คำเดียว สนุกอ่ะ อยากรู้เหตุการณ์ต่อไปแล้วด้วย พี่แจบอมแกโหดมากอ่ะ ยิงคนต่อหน้าด้วยสิ ถึงจะไม่ตั้งใจยิงให้เห็นก็เถอะ แต่ก็ถือว่ายิงคน แล้วนยองงี่ก็ดื้อมาก หนูว่าพี่แจบอมเอาแต่ใจ หนูก็ไม่ต่างเลยลูก หัวรั้นไม่มีใครเกิน สองคนนี้สมน้ำสมเนื้อดี
    #48
    0
  13. #45 NENE1 (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 00:38
    จินยองต้องเจอกับอะไรบ้างละเนี่ย //ชอบไรท์อัพถี่ๆนะ 555555
    #45
    0
  14. #43 MiMaNoNo (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 23:10
    แจบอมจะจัดการกับน้องยังไงน้า มาเห็นเจ้าแบบนั้น นี่รอวันที่แจบอมจะโดนจินยองเอาคืนอยู่นะคะ สู้ๆนะคะไรท์
    #43
    0