( got7 ) revenge | bnior , bnyoung

ตอนที่ 5 : revenge 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,052
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 98 ครั้ง
    4 มี.ค. 60







REVENGE 5




          ใบหน้าเคร่งเครียดที่ออกมาจากปาร์คจินยองที่กำลังเจรจากับชายวัยกลางคนผู้หนึ่งในห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้ วันนี้เป็นวันที่เขาได้นัดมาสัมภาษณ์งานที่บริษัทแห่งนี้  แต่ทว่า กลับถูกปฏิเสธไปหน้าตาเฉยจนจินยองเองต้องขอคำอธิบายกันเสียยกใหญ่ กลับได้คำตอบกลับมาว่าประธานใหญ่ไม่รับพนักงานเพิ่มแล้วก็เท่านั้น


          "ผมต้องขอโทษจริงๆนะครับคุณจินยอง"   ชายวัยกลางคนกล่าวขอโทษอีกครั้งด้วยใบหน้าที่รู้สึกผิด ต่างจากจินยองที่ขมวดคิ้วเป็นปมอย่างหัวเสียและไม่เข้าใจเป็นอย่างมาก

          "ทีหลังก็ทำอะไรให้รอบคอบกว่านี้นะครับ มันทำให้คนอื่นเสียความรู้สึก" ร่างบางทำหน้าเหวี่ยงใส่ไปเล็กน้อย ถ้าหากว่าไม่นัดเขามาตั้งแต่ทีแรกจินยองก็คงไม่โกรธขนาดนี้ 

          "เอ่อ ถ้าคุณอยากได้งานจริงๆ ผมก็มีที่หนึ่งแนะนำนะครับ" ชายวัยกลางคนหยิบกระดาษสีขาวออกจากกระเป๋าเสื้อของตัวเองออกมา ก่อนจะส่งมันมาให้กับจินยองที่มองใบหน้านั้นอย่างไม่เข้าใจ มือบางรับนามบัตรใบนั้นก่อนจะนำมันมาอ่านโดยละเอียดทันที

          "บีเวย์เอนเตอร์ไพรส์"


          ข"ถ้าคุณอยากได้งานจริงๆ ผมหวังว่าคุณจะไปนะครับ"




          ชายตรงหน้ายกยิ้มเล็กน้อย ใบหน้าหวานพลางจดจ้องนามบัตรนั่นอย่างไม่ละสายตา เขาเองก็พอจะได้ยินชื่อนี้ผ่านหูมาอยู่บ้างบริษัทแห่งนี้ก็น่าจะใหญ่และมีอิทธิพลมากพอสมควร แต่เขากลับไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะมีใครแนะนำบรฺษัทแห่งนี้ให้กับเขา  ร่างบางลุกออกจากเก้าอี้ก่อนจะโค้งให้ชายตรงหน้าไปเล็กน้อย ก่อนจะสาวเท้าออกจากห้องสี่เหลี่ยมนี้ไปอย่างรวดเร็ว ทว่า สายตาของชายวัยกลางคนกลับมองตามแผ่นหลังบางของเขาไปและยกยิ้มอย่างชอบใจเมื่อเขาคิดว่าปาร์คจินยองคงจะไปบริษัทแห่งนั้นอย่างแน่นอน

          มือหยาบคว้าโทรศัพท์มือถือทันทีเมื่อเห็นแผ่นหลังไวไวของจินยองเดินออกไปจนพ้นสายตา ก่อนจะกดเบอร์มือถือของคนที่เขาให้ความเคารพและเกรงขามอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะนำโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นแนบกับหูเพื่อรอกรอกเสียงรายงานคนปลายสายอย่างทันที



          "ฮัลโหลคุณแจบอม เรียบร้อยแล้วนะครับ ครับๆ"


























          มือหนาวางโทรศัพท์มือถือลงทันทีหลังจากวางสายสำคัญที่โทรมาเมื่อสักครู่นี้ รอยยิ้มมุมปากเผยขึ้นเล็กน้อยอย่างพอใจกับสารที่ได้รับมาก่อนหน้านี้ ในห้องทำงานของบริษัทสีขาวที่อิมแจบอมเป็นเจ้าของในตอนนี้กลับมีคนสนิทอย่างแดเนียลที่ไม่ว่าอิมแจบอมจะไปที่ไหนเขาก็จะคอยอารักขารับใช้เป็นอย่างดี ชายหนุ่มที่ยืนมองนายตัวเองอมยิ้มอยู่แบบนั้นเขาก็พอจะเข้าใจได้ทันทีว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นก่อนจะยกยิ้มตามนายไปพลางๆ

          อิมแจบอมมีอำนาจมากพอที่จะใช้คนบางส่วนที่เขาคอยควบคุมอยู่ให้ทำอะไรก็ไดที่เขาจะพอใจ บริษัทส่วนใหญ่ในโซลนั้นก็จะมีรายชื่อของแจบอมเป็นหุ้นส่วนใหญ่ด้วยกันทั้งนั้น เพราะฉะนั้นหกเขาต้องการอะไรก็ตามเขาก็ต้องได้มาทันที อย่างเช่นเรื่องของปาร์คจินยอง ซึ่งมันเป็นเรื่องง่ายเหมือนปอกกล้วยเข้าปากอย่างไงอย่างงั้นเลยก็ว่าได้ และแน่นอนว่าเขาคงไม่เอาลูกศัตรูมาทำงานในบริษัทของเขาแบบพนักงานทั่วไปแน่นอน


          "เตรียมเอกสารไว้ให้พร้อมด้วยแดเนียล แล้วก็ตามยองเคมาให้ฉันด้วย" แจบอมหันไปสั่งชายสูทสีดำที่ยืนอยู่ด้านข้างโต๊ะทำงานเล็กน้อย ก่อนจะเอนหลังติดกับพนักเก้าอี้ด้วยความอ่อนล้าจากการทำงาน ชายหนุ่มพยักหน้ารับเป็นการเข้าใจก่อนจะหมุนตัวเพื่อเดินออกไปจากห้องแห่งนี้




          ปัก!!





          "ปล่อยสิโว้ยย แจบอม แกหักหน้าฉันแบบนี้ได้ยังไงห้ะ? บอกว่าให้ปล่อย!!" 




          ทว่า กลับมีเสียงตึงตังโววยวายของชายผู้หนึ่งเดินเข้ามาให้ห้องทำงานของเขาอย่างเสียมารยาท ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะส่งสายตาอาฆาตไปให้ชายผู้นั้นทันที ชายที่มีอายุมากคนหนึ่งที่กำลังดิ้นกุกกักอยู่ในการถูกพันธนาการของชายหนุ่มชุดดำสองคนที่จับแขนของชายคนนั้นเอาไว้อย่างแน่นหนา เช่นเดียวกับแดเนียลที่ยืนโดยใช้ตัวเองกันชายมีอายุคนนั้นเอาไว้


          "เข้ามาทำไม?"  แจบอมขมวดคิ้วเป็นปมก่อนจะถามออกไปด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว แต่ดูเหมือนว่าชายผู้นั้นจะยิ่งโมโหมากกว่าเดิม

          "แกหักหน้าฉันในที่ประชุม นี่ฉันเป็นลุงแกนะแจบอม!"

          "ในบริษัทแห่งนี้ไม่มีคำว่าญาติพี่น้องอะไรทั้งนั้น อย่าลืมสิว่าในบริษัทนี้ผมเป็นเจ้าของทั้งหมด"  ร่างสูงยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างไม่สนใจชายมีอายุตรงหน้าที่มีศักดิ์เป็นลุงของเขาแท้ๆ แต่แจบอมกลับไม่สนใจหรือนับญาติอะไรกันในบริษัทอยู่แล้ว แต่ถ้าหากใครที่คิดจะแข็งข้อหรือทรยศเขาแล้วล่ะก็ เขาก็จะไม่เลี้ยงเอาไว้เช่นเดียวกัน

          "อิมแจบอม!"

          "ไม่มีอะไรแล้วก็ออกไปเถอะครับ ผมจะทำงาน"

          "เดี๋ยวสิ เมื่อไหร่แกจะโอนหุ้นให้ฉันดูแลสักทีละแจบอม 10 % ก็ยังดี"

          "ผมไม่โอนหุ้นให้ใครทั้งนั้น แดเนียล.."



          แจบอมหันไปพยักหน้าให้ชายหนุ่มที่เป็นเหมือนมือขวาของเขาเล็กน้อย ก่อนที่แดเนียงจะพยักหน้ารับอย่างเข้าใจทันที ชายมีอายุถูกลากออกไปจากห้องทันทีหลังจากคำสั่งนั้นถูกบังคับใช้ ตาเรียวหลับตาลงด้วยความเหนื่อยหน่ายเสียเหลือเกิน นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ลุงของเขาทำพฤติกรรมแบบนี้ การที่ต้องมาฟังคำพูดซ้ำๆเดิมๆมันชั่งเป็นอะไรที่น่าเบื่อสำหรับเขาเสียจริงๆ ร่างสูงถอนหายใจเฮือกใหญ่ก่อนจะเอนหลังไปพิงพนักของเก้าอี้อีกครั้งตามเคย 























          ร่างบางที่ตอนนี้กำลังยืนงงอยู่ในบริษัทแห่งหนึ่งที่เขามาตามนามบัตรที่ได้มาในเมื่อเช้า ดวงตากลมโตกวาดมองไปทั่วบริเวณอย่างสับสนและงุนงง ก่อนจะสาวเท้าเข้าไปที่เคาท์เตอร์ด้านในของบริษัททันที 


          "ขอโทษนะครับ พอดีผมจะมาสมัครงานน่ะ ต้องติดต่อกับใครครับ?" จินยองเอ่ยถามพนักงานสาวทางด้านหน้าเคาท์เตอร์ ก่อนที่หญิงสาวสองคนที่นั่งกันอยู่นั้นหันมองหน้ากันไปมาอย่างงุนงง

          "สมัครงาน? เอ่อ ทางเรามะ.." 

          "ถ้าจะมาสมัครงานก็เชิญทางนี้ครับ" ยังไม่ทันที่พนักงานสาวสวยคนหนึ่งจะพูดจบ ก็มีชายร่างสูงใส่สูทสีดำที่มีหูฟังเหมือนการ์ดเดินเข้ามาเขา ใบหน้าหล่อเหลาที่บวกด้วยน้ำเสียงจริงจังกลับทำให้หญิงสาวสองคนชะงักและก้มหน้าก้มตาทำงานกันต่อ




          ชายร่างสูงเดินนำจินยองออกไปอย่างหน้าตาเฉย ทิ้งให้เขายืนมองตามแผ่นหลังอย่างนิ่งๆก่อนจะเดินตามชายผู้นั้นไปอย่างงงๆ ร่างบางก้าวเท้าฉับๆให้ทันชายสูทดำผู้นั้นที่เดินนำเขาไป แม้ชายผู้นั้นจะไม่ได้เดินเร็วอะไรแต่เพราะความที่ตัวสูงและขายาวกว่าก็เป็นเหตุที่ทำให้จินยองก้าวเท้าไม่ทัน นั่นก็คือเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว ก่อนที่เขาจะถูกพาขึ้นลิฟต์ของบริษัทไปอย่างเงียบๆ ตากลมมองมือหนาของชายข้างๆที่กำลังกดปุ่มลิฟต์ไปยังชั้น 37 ก่อนจะถอนหายใจเฮือกด้วยความอึดอัดแปลกๆในแบบที่เขาก็อธิบายความรู้สึกแบบนี้ไม่ได้เช่นกัน


          ไม่นานนักเขาก็มาหยุดอยู่ที่หน้าห้องแห่งหนึ่งที่มีประตูห้องแตกต่างจากประตูห้องอื่นๆ ระหว่างทางที่เดินออกจากลิฟต์ จินยองก็ตรวจสอบสถานที่แห่งนี้ไปพลางๆ ก่อนที่จะมาสะดุดกับห้องแห่งนี้ที่แตกต่างจากห้องอื่น ประตูที่มีสองบานใหญ่และยังประดับไปด้วยลวดลายสีทองที่ดูมีอำนาจและน่าเกรงขามตามแบบฉบับของคนจีนอย่างไงอย่างงั้น






          "เข้าไปในห้องนี้เลยครับ ท่านประธานจะสัมภาษณ์เอง" ชายหนุ่มหันหลังมาพูดกับจินยองเล็กน้อยก่อนจะส่งสายตาทอดมองไปที่ประตูบานใหญ่ ชั้นนี้ดูเหมือนจะไม่ค่อยมีคนเข้าออกสักเท่าไหร่ นอกจากการ์ดชุดดำที่คอยยืนกันเรียงรายเต็มไปหมด 

          "ป..ประธาน? เอ่อคือไม่มี.." จินยองเบิกตาโตทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น ปกติประธานใหญ่ของบริษัททั่วไปจะไม่มาทำอะไแบบนี้อยู่แล้ว แต่จู่ๆเขากลับเป็นผู้โชคดีที่ได้สัมภาษณ์งานกับประธานใหญ่ของบริษัท มันช่งเป็นอะไรที่เซอร์ไพร์เสียเหลือเกิน

          "พอดีว่าตำแหน่งนี้มันพิเศษหน่อยน่ะครับ ทางเรารับเข้ามาหลายคนแล้วแต่ไม่ผ่านเกณฑ์ ท่านประธานเลยขอสัมภาษณ์เอง" ชายหนุ่มยกยิ้มเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าหวานมีความกังวลเต็มไปหมด ที่จริงนี่ก็ไม่ใช่หน้าที่ของประธานบริษัทหรอก แต่นี่จินยองคือคนพิเศษของวันนี้ พวกเขาจึงเตรียมพร้อมไว้หมดแล้ว

          "อ่อ ครับ ว่าแต่คุณ.."

          "ผมแดเนียล คุณรีบเข้าไปเถอะครับ เดี๋ยวท่านประธานจะรอนาน"





          จินยองมองตามแผ่นหลังกว้างของแดเนียลที่เดินออกไปจากบริเวณแห่งนี้อย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะเบนใบหน้ากลับมามองที่ประตูบานใหญ่อย่างกล้าๆกลัวๆ จะว่าไปบริษัทที่นี่ถ้ามองจากด้านนอกก็ดูปกติดี มีพนักงานที่ดูขยันขันแข็งเสียเหลือเกิน แต่พอเข้ามาด้านในหรือชั้นนี้ก็ตามบรรยากาศกลับเปลี่ยนแปลงไปเสียหมด ชายชุดดำที่ดูน่าเกรงขามยืนไปทั่วบริเวณ บางคนก็พกปืนไวด้วยจนดูแปลกตาหรือที่นี่จะไม่ใช่บริษัทธรรมดาๆซะแล้วสิ

          มือบางพลางบิดประตูออกเล็กน้อยก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่ จินยองดันประตูเข้าไปก็ต้องตกอกตกใจ ที่เห็นชายผู้หนึ่งยืนหันหลังอยู่ตรงหน้าบานกระจกใสที่ถูกเปิดผ้าม่านออกให้เห็นวิวมุมสูงได้อย่างชัดเจน ชายหนุ่มในเสื้อเชิ้ตสีขาว แขนเสื้อถลกจนมาถึงข้อศอกแต่ก็ยังดูดี ยืนกอดอกหันหน้าไปทางกระจก ด้วยท่าทางของชายตรงหน้าที่ดูน่าเกรงขามก็ยิ่งทำให้จินยองทำอะไรไม่ถูก


          "ทำไมเข้ามาแล้วไม่เคาะประตู!" เสียงทุ้มของชายหนุ่มกลับทำให้จินยองสะดุ้งโหย่ง มือบางพลางจิกกระเป๋าที่ยกขึ้นมากอดเอาไว้ด้วยความตกใจ

          "ขะ..ขอโทษครับ" น้ำเสียงตะกุกตะกักของจินยองกลับทำให้ชายหนุ่มตรงหน้ายกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ สำหรับเขาแล้วความหวาดกลัวของคนเป็นอะไรที่เขาชอบที่สุด

          "ไม่มีมารยาทแบบนี้แล้วจะทำงานที่นี่ได้เหรอ?" เสียงทุ้มยังคงพูดออกมาด่วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่งแต่คนที่ได้ยินกลับรู้สึกกลัวแปลกๆ โดยเฉพาะจินยองที่ได้เห็นชายหลายคนพกปืนยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องก็เริ่มกลัวมากขึ้นกว่าเดิม

          "เอ่อ..ผะ..ผม"

          "ว่าไงปาร์คจินยอง จะทำได้เหรอ?" ทว่า ชายหนุ่มคนนั้นกลับเรียกชื่อเขาพร้อมกลับหันใบหน้ามาทันที ดวงตากลมโตเบิกขึ้นอย่างตกใจกับภาพตรงหน้าเสียเหลือเกิน ชายหนุ่มที่เขารู้จักกันดีและไม่คิดว่าจะได้พบเจอกันอีก รอยยิ้มของชายหนุ่มตรงหน้าเขาเผยขึ้นเล็กน้อย มันไม่ใช่รอยยิ้มที่ยิ้มทักทายเหมือนที่หลายๆคนทำ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่แสยะออกมาเหมือนกำลังเยาะเย้ยอยู่

          "พ..พี่แจบอม"

          "เราไม่ได้สนิทกันขนาดนั้น  อย่ามานับญาติกับฉันที่นี่" ใบหน้าหล่อเหลาไม่มีปฏิกิริยาใดใดทั้งนั้นนอกจากมบหน้าที่เรียบนิ่งจนดูน่ากลัว บวกกับคำพูดที่คนฟังได้ยินก็รู้สึกเจ็บใจเล็กน้อย

          "อ่า จริงสินะ" จินยองยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย แต่กลับทำให้ร่างสูงตรงหน้านั้นรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที จินยองกำลังทำตัวให้เหนือกว่า แต่เขากลับไม่รู้เลยว่าตอนนี้อิมแจบอมกำลังเหนือกว่าอยู่หลายเท่าตัว

          "แล้วมัวยืนทำอะไรล่ะ จะมาสมัครงานไม่ใช่เหรอ?" ร่างสูงเปลี่ยนทิศทางก่อนจะเดินมานั่งที่โต๊ะทำงานตัวเดิม ดวงตากลมโตจับจ้องใบหน้าหล่อนั่นอย่างไม่ละสายตา ตอนนี้ความรู้สึกมันตีรวนกันไปหมดจนเขาทำตัวไม่ถูก

          "ก็ใช่ครับ แต่ตอนนี้ไม่สมัครแล้ว ขอตัวนะครับ" 

          "ไม่อยากไถ่บ้านคืนเหรอหื้ม?" ทว่า ร่างบางหยุดทุกการกระทำทันทีที่ได้ยินคำพูดของแจบอม ก่อนจะหันมาเลิกคิ้วใส่ร่างสูงอย่างไม่เข้าใจ

          "คุณรู้ได้ไง?"

          "อ่า บ้านนายก็สวยดีนะ กว้างดีซะด้วย"

          "คุณแจบอม!"

           "ชู่วว~ ไม่เอาน่า ก็เห็นอยากได้บ้านคืนนี่ ฉันก็เลย...ซื้อเอาไว้ก่อน" ร่างสูงยักคิ้วหลิ่วตาเล็กน้อย ท่าทางกวนประสาทมันกลับทำให้จินยองโมโหมากขึ้นไปกว่าเดิม

          "คุณต้องการอะไรกันแน่"

          "ทำงานกับฉัน"

          "เพื่ออะไร?"

          "ไม่รู้สิ แต่ถ้าอยากได้บ้านคืน ก็ฟังฉัน แค่นั้นพอ"




          ร่างบางยืนมองใบหน้าของแจบอมในตอนนี้อย่างนิ่งๆ มือบางกำหมัดแน่นด้วยความคับแค้นใจที่สะสมมานาน แจบอมคนที่บอกว่าเกลียดครอบครัวของเขาเข้ากระดูกดำในตอนนั้น แต่กลับรับเขาเข้าทำงานและยังใช้สิทธิ์บังคับเขาจนตันไปหมด ความรู้สึกมันสับสนและตีรวนอย่างไม่เข้าใจ แจบอมต้องการอะไรกันแน่ 

          ส่วนทางด้านแจบอมที่กำลังมองใบหน้าหวานกลับมีความสุขเสียเหลือเกิน จินยองในตอนนี้ก็เหมือนกับลูกไก่ในกำมือ ที่จะบีบก็ตายจะคลายก็รอด แต่เขาจะไม่คลายมือนั่นออกเด็ดขาด ยิ่งเขาเห็นจินยองมากขึ้นเท่าไหร่ เขาก็กลับอยากจะบีบให้ตายคามือมากขึ้นทุกที นี่คือสิ่งที่เขารอคอยมาตลอด 10 ปี เขาคงไม่ปล่อยจินยองไปง่ายๆแน่



          "แล้วผมต้องทำอะไรบ้าง?"

          "เอาเอกสารนี่ไปเซ็นซะ"


          แจบอมโยนเอกสารในแฟ้มตรงหน้าให้กลับจินยองอย่างไม่สนใจ ก่อนที่ร่างบางจะหยิบมันขึ้นมาอย่างไม่เต็มใจมากนัก เอกสารถูกเปิดออกก่อนจะหยิบปากกาด้านหน้าตัวเองเซ็นลงไปทันที พร้อมกับรอยยิ้มมุมปากของแจบอม มือบางโยนเอกสารนั่นใส่แจบอมหลังจากเซ็นเอกสารนั่นเสร็จ ก่อนจะสบัดตัวหวังจะเดินออกไปจากห้องที่เต็มไปด้วยควันไฟในหัว แต่ก็ต้องชะงักกับน้ำเสียงยียวนของคนที่นั่งอยู่ในห้องอีกครั้ง




          "พรุ่งนี้เจอกัน หวังว่าจะตั้งใจทำงานนะ ปาร์คจินยอง"




          หลังจากสิ้นเสียงของแจบอมแล้วนั้น จินยองก็รีบสาวเท้าออกจากห้องไปทันทีด้วยความโมโห ที่เขายอมแจบอมก็เพราะว่าบ้าน บ้านเท่านั้นที่เขาต้องการ บ้านที่รวมความรู้สึกเก่าๆเรื่องราวดีๆต่างๆที่เคยเกิดขึ้น รวมทั้งเขาและอิมแจบอม แต่ดูเหมือนว่าในตอนนี้เขากำลังสร้างความทรงจำที่เลวร้ายไว้แทน ร่างบางยืนหันหลังให้ประตูบานใหญ่ทันทีหลังที่ออกจากห้องนั้นมาแล้ว กำปั้นที่กำเอาไว้แน่นด้วยความอัดอั้นภายในใจก็ยิ่งแน่นมากกว่าเดิม แจบอมเปลี่ยนไปมาก เปลี่ยนไปจนไม่เหลืออิมแจบอมคนเดิมเลยสักนิด




          "จะเล่นแบบนี้ใช่ไหมแจบอม? ได้.."












(อ่านทอล์คสักนิดจิตแจ่มใส)


__มาแล้วครับผม แฮ่ รอนานกันเลยเนอะ
แต่มีใครรอหรือเปล่านะฟิคเรื่องนี้ ฮ่า
เขาเจอกันแล้วนะที่รัก ลุ้นต่อโลย อิอิ

__ปิ๊งป๊อง มาคอมเมนต์ติดแท็กให้หน่อยสิ
อยากได้กำลังใจง่ะ ฮ่าๆๆ ใครตามมาจากไลแคนท์บ้างน้า
อย่าปล่อยให้ไรท์รอเก้อเลยจ้าา 




รวบน
(รีเวนจ์บีเนียร์)

hashtag : รวบน









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 98 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

365 ความคิดเห็น

  1. #365 smild (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2563 / 18:57

    เซ็นโดยที่ไม่อ่านไรเลยได้ไงเนี่ย...จินยองงง

    #365
    0
  2. #348 Keiharu_jbjy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 เมษายน 2561 / 19:12
    ชอบจินยองที่สู้คน ฮือ แต่สัญญานั่นน่ากลัว.. แปลกๆ หนะ
    #348
    0
  3. #312 Jammyjamjamm (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 11:28
    สู้ๆนะจินยองงงง
    #312
    0
  4. #294 Harukim (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 12:27
    โอโห้ขิงก็ราข่าก็แรง
    #294
    0
  5. #260 • NEEY • (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 23 มีนาคม 2560 / 19:30
    จินยองงง หนูอย่ายอมเเจบอมน้ะ ????
    #260
    0
  6. #243 RapeeO_o (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 22:15
    จินยองงงงงง หนูอ่านเงื่อนไขแล้วรึยังพี่เค้าเขียนว่ายังไง อย่าหน้ามืดจิ // ได้ข่าวเซ็นต์ไปแล้ว ฮรือออออออ สัญญาทาสรึเปล่า
    #243
    0
  7. #213 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 16 มีนาคม 2560 / 22:40
    หูยยยเราชอบให้จินยองแรงแบบนี้อ่ะดูสมกันดี
    #213
    0
  8. #118 hunny_me (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 00:48
    ดูแรงทั้งคู่เลย
    #118
    0
  9. #95 Kat_ty_k (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 มีนาคม 2560 / 15:49
    บังคับด้วยการซื้อบ้านเขามาล่อให้ทำงานด้วยหรอ? โหวววววววววววว
    #95
    0
  10. #54 หมีม้ามืด (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 12:34
    พี่จบมทำไมจิตแบบนี้ล่ะคะ55555555555555 ดึงน้องมาทำงานด้วยแล้วยังไม่ขู่น้องอีก

    จินยองไม่ยอมแน่นอนดูท่าแล้วงานกัดงานแซะต้องมา 55555

    #54
    0
  11. #46 Saniya (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 มีนาคม 2560 / 01:12
    เริ่ดมากนยอง ร้ายมาก็ร้ายกลับไปโลด แฟร์ดี พี่แจบอมอย่าแพ้ใจตัวเองก็แล้วกัน
    #46
    0
  12. #37 Yunau (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 17:47
    ดูท่าจะแรงกันทั้งคู่เลย
    #37
    0
  13. #36 Khanoomfoo (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 15:20
    ไม่รู้ว่าเกมส์นี้สุดท้ายใครจะแพ้ใครจะชนะเลยนะคะ แอบเชียร์จินยอง อยากให้พี่แจบอมแพ้ยังไงก็ไม่รู้ 5555555
    #36
    0
  14. #35 LaDiesGem (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 15:13
    เจอกันแล้วๆๆ เย้ๆๆๆ
    #35
    0
  15. #34 Black_Wigs (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 15:12
    ชอบอ่ะ ต่างคนต่างไม่ยอม ติดตามไรท์มาตั้งแต่ไลแคนท์แบ้ว สู้ๆนะคะ ~~
    #34
    0
  16. #33 piggy bank (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 15:03
    จินยองก็ดูไม่ยอมนะ ไม่ได้ดูพยศแบบอ่อนแอซึ่งเราชอบนะ ดูพยศแหละแต่ดูฉลาดด้วย ดีค่ะ ชอบๆ
    #33
    0
  17. #32 apple2542541 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 4 มีนาคม 2560 / 14:43
    ตามมาจากไลเเคนท์น๊าาา
    ไรท์เเต่งเเต่เรื่องสนุกๆๆ
    ชอบทั้งสองเรื่องเลยง่า
    พี่เเจบอมอย่าใจร้ายยเลยนะพลีสสส
    สู้ๆน๊าาไรท์
    #32
    0