( got7 ) revenge | bnior , bnyoung

ตอนที่ 17 : revenge 17

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 72 ครั้ง
    18 มี.ค. 60






REVENGE 17




          แม้จะรู้ว่าการมีความลับมันอาจจะทำลายความไว้ใจแต่มันก็มีความจำเป็นพอสมควรที่อิมแจบอมจะทำเช่นนั้น เขาไม่อยากจะทำให้ความรู้สึกของจินยองถูกทำร้ายไปเพราะเขา แต่สำหรับเรื่องครอบครัวและเหตุการณ์เมื่อ 10 ปีก่อนมันเป็นอะไรที่อ่อนไหวมาก เขาจึงเลือกที่ปกปิดมันเอาไว้ถึงความลับที่ว่า เขาได้รับรู้ความจริงแล้วว่าคนที่คิดคดทรยศบริษัทของพ่อเขานั้นก็คือลุงแท้ๆของเขานั่นเอง

 

          ดังเช่นตอนนี้ที่เขากำลังรับผิดชอบถึงความผิดพลาดในอดีตและกำลังรับความในสิ่งที่เขาได้กระทำลงไป แจบอมยังคงตามง้อตามเอาใจร่างบางที่ไม่ยอมพูดกับเขาเลยตั้งแต่เมื่อเช้า มิหน่ำซ้ำยังตัวติดแจอยู่กับวอนพิลจนเขาเองก็รู้สึกหงุดหงิด จินยองยิ้มแย้มแจ่มใสอยู่กับลูกน้องของเขาอย่างสนิทสนมจนน่าอิจฉา บางครั้งการกระทำแบบนั้นมันยิ่งอยากจะทำให้เขาพุ่งไปล็อคคอวอนพิลให้ห่างจากจินยองเลยด้วยซ้ำ แต่เขาก็ทำได้เพียงแค่แอบมองอยู่ห่างๆ จนถึงเวลานี้ที่ร่างบางได้แยกย้ายกับวอนพิลก็ทำให้เขาได้มีโอกาสปรับความเข้าใจกับปาร์คจินยองสักที

 

 

          “จินยองอา..ยังไม่หายโกรธพี่อีกเหรอ?”

 

 

           ร่างสูงเดินเข้าไปหาจินยองอย่างช้าๆ สายตากลมโตที่เงยหน้ามองเขามันเต็มไปด้วยความโกรธและงอนเขาอย่างหนักจนเขาแทบจะกลัวว่าจินยองจะระเบิดอารมณ์ใส่อย่างที่เคยทำแม้ว่าแจบอมจะมีอำนาจและความน่าเกรงขามกับคนอื่นๆ แต่สำหรับจินยองนั้นแจบอมก็ยอมอ่อนให้เพียงแค่คนเดียว  แม้จะเสียภาพลักษณ์ความเป็นมาเฟียไปบ้างก็ตาม..

 

 

          มาทำไม?” จินยองถามคนตรงหน้าออกไปด้วยน้ำเสียงที่เรียบนิ่ง โดยที่สายตานั้นไม่ได้มองหน้าของร่างสูงแบบเดิม แต่เขากลับมาโทรศัพท์ในมือก่อนจะพิมพ์อะไรบางอย่างลงไป

 

          มาง้อไงแจบอมมานั่งลงข้างๆกับร่างเล็กที่ไม่ได้ใส่ใจอิมแจบอมมากนัก

 

          ทำไมตอนทำถึงไม่คิดล่ะครับ?”

 

          ก็เพราะคิดไงพี่ถึงทำ พี่ไม่อยากให้เราคิดมากนะ อีกอย่างพี่ก็กลัวว่าเราจะโกรธ แล้วเป็นไง? ก็โกรธพี่อยู่ดีร่างสูงตัดพ้อเล็กน้อยก่อนที่ร่างบางจะหันใบหน้าไปจับจ้องแจบอมที่กำลังมองหน้าหวานๆของเขาเช่นกัน

 

          แต่เรื่องนี้มันก็เป็นเรื่องของผมเหมือนกันนะครับ มันเป็นเรื่องครอบครัวของพี่แล้วก็ครอบครัวของผม พี่ลืมไปแล้วเหรอ?”

 

          แต่เรื่องที่มันไม่ดีๆพี่ก็ไม่อยากให้เราเจอหรอกนะ พี่จัดการมันได้

 

          ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเองก็เคยเจอเรื่องไม่ดีๆมาเยอะ..คำพูดของจินยองกลับทำให้ร่างสูงชะงักไปเล็กน้อย เขาเองก็แทบจะลืมไปเลยว่าเรื่องในอดีตนั้นปาร์คจินยองก็เคยเจอมาเหมือนกัน จนกระทั่งได้ยินคำพูดจากปากของคนรักอีกครั้งมันก็ทำให้เขาได้สติ มันไม่ได้มีแค่เขาที่จมอยู่กับอดีต ปาร์คจินยองก็เช่นกัน..

 

          พี่ขอโทษ..

 

          ช่างเถอะครับ พี่หวังดีกับผมจริงๆ ผมก็โอเค

 

          หายโกรธพี่แล้วใช่ไหม?”

 

          มั้ง..

 

          หึ ไอ้เด็กดื้อ ไปเก็บของเถอะ พรุ่งนี้เราจะกลับโซลกัน

 

 

 

          ร่างสูงหยิกแก้มของจินยองเล็กน้อย ใบหน้ายี่ยู่จากการถูกหยิกแก้มของคนตัวเล็กก็ยิ่งทำให้แจบอมอยากจะฟัดคนตรงหน้าให้ช้ำไปทั้งตัว แม้จะรู้ว่าร่างบางอาจจะยังแง่งอนเขาอยู่บ้างเล็กน้อย แต่แจบอมก็คงไม่แคร์อะไรแค่ได้สัมผัสร่างกายหรือโอบกอดคนตัวเล็กได้ดังเดิมเขาโอเคมากแล้ว อย่างน้อยก็แค่ได้บินกลับเกาหลีได้อย่างอุ่นใจ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

revenge

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          หลังจากที่เขาทั้งคู่ได้ลงเครื่องมายังโซลแล้วนั้นก็ยังคงมีรถหรูและการ์ดบางส่วนมารอรับเขาทั้งคู่ดังเดิม ปาร์คจินยองเองก็คุ้นชินกับภาพตรงหน้าอยู่บ้างแล้วจนไม่ค่อยได้คิดอะไรมาก เหตุผลที่แจบอมต้องมีคนติดตามเยอะขนาดนี้ก็เพราะธุรกิจที่ใหญ่โตของเขา แต่ก็ปฏิเสธไปไม่ได้เลยว่าจินยองก็เกรงใจแจบอมอยู่ไม่น้อย แม้ว่าความสัมพันธ์ของเขาทั้งคู่มันกำลังไปได้ด้วยดี แต่เขาเองก็เคยเห็นอิมแจบอมยิงคนหรือทำร้ายร่างกายใครต่อใครมาบ้างอยู่เหมือนกันนั่นจึงไม่แปลกที่จินยองจะเกร็งๆอยู่บ้างเวลาเห็นการ์ดเยอะแยะขนาดนี้

 

          ร่างสูงสั่งให้คนขับรถมุ่งหน้าไปยังบ้านของเขาทันที โดยที่มีสายตากลมโตมากหน้าอย่างไม่เข้าใจ บ้านหลังใหญ่ที่มีคุณนายอิมและแบมแบมอาศัยอยู่ ร่างบางที่นั่งนิ่งอย่างทำอะไรไม่ถูกเพราะในใจนั้นก็คิดไปไกลว่าคุณนายอิมจะมองหน้าของเขาเช่นไร จะรังเกียจเขาหรือไม่ เพราะเหตุการณ์ในอดีตนั้นมันยังทำให้แจบอมเกลียดเขามาแล้ว แล้วคนเป็นแม่อย่างคุณนายอิมล่ะ จะไม่เกลียดเขาเลยเหรอ?

 

          ร่างบางนั่งนิ่งเงียบในรถมาสักพักท่ามกลางสายตาของร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆเขาและคอยส่งสายตามาให้เป็นระยะๆ มือหนาจับกุมมือบางเอาไว้ตลอดเวลาแต่ก็พอจะสัมผัสได้ถึงความเย็นระเยือกของมือบาง มันไม่ใช่เพราะว่าแอร์ในรถยนต์แต่มันเป็นความกังวลของคนตัวเล็ก อิมแจบอมรู้ดีว่าผู้เป็นแม่ของเขายังคนเอ็นดูเด็กคนนี้อยู่เสมอ มีแต่เขาเท่านั้นแหละนี่โง่งมงายอยู่คนเดียวเป็นเวลา 10 ปี และเขาเองก็ยังคงมั่นใจว่าครอบครัวของเขารักและห่วงใยปาร์คจินยองเสมอมา

 

          รถยนต์คันหรูจอดเทียบกับลาดจอดรถหน้าบ้านหลังใหญ่ที่มีทั้งคนสวน แม่บ้าน และการ์ดจำนวนหนึ่ง แม้บรรยากาศจะไม่ได้อึดอัดอะไรแต่แน่นอนว่าจินยองนั้นยังคงกังวลอยู่ไม่น้อย เมดบางคนวิ่งเข้ามาโค้งให้กับอิมแจบอมก่อนจะรีบเข้าไปแบกข้าวแบกของต่างๆที่เป็นของแจบอมและจินยอง แม้จะมีสายตาบางคู่ที่จับจ้องมาทางคนตัวเล็กแบบแปลกๆก็ตอนนี้จินยองก็คงไม่มีเวลามาใส่ใจอะไรนอกจากทำใจให้นิ่งและเดินเข้าไปในบ้านพร้อมกับอิมแจบอมที่จับมือเขาไว้แน่นดังเดิม

 

 

 

          แม่ล่ะ..”  ร่างสูงที่จับมือบางของจินยองโดยไม่ยอมปล่อยหันใบหน้าไปถามเมดสาวในบ้านที่กำลังยืนก้มหน้าก้มตาให้กับแจบอม

 

          คุณนายอิมกำลังดูทีวีอยู่กับคุณหนูแบมแบมในห้องใหญ่ค่ะ

 

          อืม... ไปหาแม่เถอะจินยอง

 

 

          แจบอมหันมาพูดกับคนตัวเล็กก่อนจะพาจินยองเดินไปที่ห้องใหญ่ของบ้านที่เป็นมุมพักผ่อนของครอบครัวนี้ บ้านของแจบอมกว้างและใหญ่มากจนร่างบางกวาดสายตากลมมองไปทั่วก็ไม่สามารถมองได้หมด ความโอ่อ่าของบ้านหลังนี้มันมีมากซะจริงๆ สายตาของเมดสาวและเมดเก่าแก่ของบ้านก็ยังคงจับจ้องร่างบางด้วยสายตาแปลกๆดังเดิม ทุกคนในที่นี้ไม่เคยเห็นอิมแจบอมพาใครมาบ้านสักคนนอกจากแจ็คสันหวังเพียงคนเดียวที่ทุกคนจะรู้จักกันดี คนกระทั่งมีจินยองคนนี้เข้ามาอีกคนพร้อมกับสายตาและการกระทำของแจบอมที่ดูจะอ่อนโยนให้กับเด็กคนนี้มากกว่าใครๆ

 

 

          แม่.. แบมแบม..ร่างสูงเดินเข้ามาในห้องใหญ่ก่อนจะเอ่ยเรียกบุคคลในห้องที่กำลังนั่งยิ้มแจ่มใสอยู่หน้าจอทีวีขนาดใหญ่ ก่อนที่บุคคลที่อยู่ในห้องจะชะงักไปเล็กน้อยและหันขวับมาทางต้นเสียงทันที

 

          จ..แจบอมคุณนายอิมลุกขึ้นยืนทันทีเมื่อเห็นหน้าลูกชายกลับมาจากอ่องกงโดยไม่บอกไม่กล่าวกันสักคำ ก่อนที่สายตาของหญิงมีอายุจะค่อยๆเบนไปมองเด็กหนุ่มที่ยืนห่อตัวอยู่ข้างๆอิมแจบอมอย่างเงียบๆ ดวงตากลมโตของจินยองจับจ้องใบหน้าของผู้ที่เป็นแม่ของอิมแจบอม ดวงตากลมโตสั่นระริกเมื่อเห็นผู้หญิงที่เป็นป้าและคอยดูแลเขามาตั้งแต่ยังเด็ก สำหรับจินยองแล้วนั้นเขาไม่มีคำพูดใดใดมาอธิบายความรู้สึกตอนนี้ได้เลย

 

          จะ..จิน..”

 

               พี่จินยอง!!! พี่จินยองเหรอ? พี่จินยองใช่ไหม??”

 

 

          ทว่า ในขณะที่บรรยากาศในห้องมันกำลังเงียบก็ดันมีเสียงของเด็กคนนึงแทรกเข้ามาซะก่อน เด็กร่างบางที่กำลังวิ่งกรูเข้าไปหาจินยองที่ยืนนิ่งและมีท่าทางที่ตกใจเล็กน้อย แบมแบมเดินรอบตัวของจินยองไปมาพลางพิจารณาหุ่นและรูปร่างของผู้เป็นพี่ที่ไม่ได้เจอกันตลอด 10 ปี แบมแบมอายุห่างกับจินยอง 3 ปีเท่านั้น และนั่นก็ไม่แปลกที่แบมแบมจะจำจินยองได้

 

          จะเดินทำไมไอ้หมูแจบอมขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อเห็นผู้เป็นน้องเดินวนไปมาอยู่รอบๆตัวของปาร์คจินยอง

 

          พี่จินยองจริงๆด้วย โอ๊ยยยย พี่จินย๊องงงงแบมแบมกระโดดกอดร่างบางทันทีจนจินยองถึงกับเซ ภาพตรงหน้าถึงกลับทำให้ผู้เป็นแม่และแจบอมยิ้มออกมาอย่างดีใจ เช่นเดียวกับคุณนายอิมที่ปลื้มปริ่มใจเมื่อได้เห็นหลานคนนี้อีกครั้ง ก่อนจะเดินตรงเข้าไปหาปาร์คจินยองทันที

 

          หนูจินยอง..สบายดีนะลูก”  มือนิ่มของผู้เป็นป้าลูบไล้ใบหน้าของเด็กหนุ่มที่เป็นหลานรักด้วยความอ่อนโยน สำหรับเธอแล้วนั้นปาร์คจินยองยังเป็นเด็กที่น่ารักสำหรับเธอเสมอ

 

          ผม..ผมสบายดีครับ คุณป้าก็สบายดีนะครับ

 

          จ๊ะ ป้าสบายดี แล้วทำไมถึงมาด้วยกันล่ะแจบอม หนูจินยอง?” คุณนายอิมหันมองใบหน้าของแจบอมและจินยองไปมาสลับกัน ก่อนที่จะได้รับรอยยิ้มของแจบอมตอบกลับไป

 

          เรื่องมันยาวน่ะครับแม่ ถ้ามีเวลาผมจะเล่าให้ฟังนะครับ

 

          สงสัยจะยาวมากเลยเนอะ จับมือกันซะแน่นเชียวแบมแบมแทรกขึ้นมาเล็กน้อยก่อนจะยิ้มกรุ่มกริ่มให้กับแจบอมและจินยอง สายตาเจ้าเล่ห์ของน้องชายตัวดีกลับเพิ่มความเขินอายให้กับร่างบางอย่างจินยอง และสายตาอาฆาตของแจบอมที่จับจ้องไปที่เด็กแสบเพียงคนเดียวอย่างแบมแบม

 

           หุบปาก!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

          หลังจากที่จินยองได้พบกับคุณนายอิมนั้นอะไรๆก็เปลี่ยนไป จากลูกชายที่เป็นถึงเจ้าของธุรกิจมากมายต้องการเป็นคนรับใช้ของผู้เป็นแม่และคนรักตัวนุ่มนิ่มอย่างปาร์คจินยอง การเข้าขากันระหว่างป้าและหลานกลับการเป็นมหันตภัยของอิมแจบอมไปทันที ไม่มีใครสนใจแจบอมเลยสักคนแต่กลับไปให้ความสนใจกับเด็กหนุ่มที่เพิ่งกลับมาจากแอลเอและฮ่องกงอย่างปาร์คจินยองแทน

 

          และแน่นอนว่าหลายคนในที่นี้ก็คงจะรับรู้ได้เป็นอย่างดีว่าปาร์คจินยองเข้ามาในบ้านหลังนี้ในฐานะอะไร แจบอมแสดงออกชัดเจนจนหลายๆคนอิจฉาจินยองกันซะหมด อยู่ดีแจบอมก็เดินมากอดจินยอง บางครั้งก็หอมแก้ม บางครั้งก็จุ๊บปากกันในห้องครัว และแน่นอนว่าโซฟากลางบ้านแจบอมก็จับจินยองมานั่งตักโดยไม่เกรงใจสายตาของเมดในบ้าน แม้บางครั้งจะถูกจินยองตบไปหลายครั้งแต่ก็แค่นั้น แจบอมเป็นคนทนมือทนเท้าซะอย่าง

 

 

 

          กลายเป็นคนโปรดของแม่ไปซะแล้วนะแจบอมที่กำลังนั่งจ้องจอแมคบุ๊คอยู่ในห้องทำงานพลางเอ่ยแซวร่างบางที่กำลังนั่นอ่านหนังสืออยู่ที่โซฟาสีเข้ม

 

          อิจฉาผมเหรอครับ หื้ม?” ใบหน้าหวานเงยหน้ามองร่างสูงที่เพิ่งจะละสายตาออกจากแมคบุ๊คก่อนจะมาจับจ้องดวงตากลมโต

 

          ใครจะกล้าอิจฉาล่ะครับคุณหนูจินยองแจบอมยกยิ้มเล็กน้อยก่อนจะมองร่างบางที่วางหนังสือลงที่โซฟานั่น พลางเคลื่อนกายจะเดินมาหาเขาด้านหน้าโต๊ะทำงาน

 

          จริงเหรอ? แล้วทำไมต้องงอแงด้วยอ่ะ เวลาที่มีแต่คนมาสนใจผม

 

          ใครงอแงหื้ม?”

 

          ก็พี่นั่นล.. อื้ออ..

 

 

          ทว่า ใบหน้าหวานที่มายืนเอามือเท้าคางอยู่ตรงหน้าเขาในก่อนนี้มันโครตยั่วยวนความรู้สึกของของแจบอมซะเหลือเกิน ริมฝีปากหยักขยับเข้าไปจุ๊บกับริมฝีปากบางนั้นอย่างรวดเร็ว มือหนาเคลื่อนไปปิดแมคบุ๊คลงก่อนจะลุกขึ้นเดินไปหาคนตัวเล็กอีกฝั่งอย่างรวดเร็ว สำหรับแจบอมแล้วนั้นจินยองยิ่งมองมากเท่าไหร่ก็ยิ่งน่ารักมากเท่านั้น 

 

          มือหนาดันเอวบางให้ติดกับโต๊ะทำงานทันที ก่อนจะโน้มใบหน้าก้มลงจูบกลับริมฝีปากบางสีพีชน่ากินอย่างรวดเร็ว ด้วยตากลมโตหลับพริ้มพร้อมกับมือบางที่ยกขึ้นมาโอบกอดคอแกร่งที่กำลังปรับองศาให้กับกับรูปหน้าของจินยอง มือหนาบีบสะโพกของคนตัวเล็กเป็นระยะๆเข้ากับจังหวะจูบที่เขาทั้งคู่ได้ส่งให้กันเป็นอย่างดี ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปในโพรงปากเล็กก่อนจะตวัดลิ้นไปมาพร้อมกับขบกัดริมฝีปากล่างอย่างหมั่นเขี้ยว โดยที่จินยองนั้นก็เกี่ยวรับลิ้นร้อนนั่นอย่างพอใจ

 

 

 

          อื้อ..

 

 

          รสจูบของแจบอมไม่ได้เว้นระยะให้ร่างบางได้หายใจเลยสักนิดพลางดูดดื่มกับริมฝีปากนั่นอย่างเอาเป็นเอาตาย ร่างบางถูกมือหนาดันจนตัวเองแนบชิดกับขอบโต๊ะก่อนจะถูกแจบอมยกตัวขึ้นให้นั่งกับโต๊ะทำงานนั้นทันที มือเรียวลูบไล้ไปตามแผ่นแกร่งของแจบอมก่อนจะเงยคอขาวช้าๆเมื่อใบหน้าของร่างสูงคืบคานมากซุกไซร้อยู่ที่ซอกคอของตนเล็กน้อย ปากหยักยังคงจนรอยแดงอยู่ที่คอขาวนั่นอย่างเอาแต่ใจ ก่อนที่มือนั่นจะค่อยๆปลดกระดุมเสื้อของคนตัวเล็กออกทีละเม็ดจนเผยอกขาวเนียนน่าสัมผัส

 

 

 

 

          ครืดดด


          เคร้ง!!!!

 

 

 

 

 

          พะ..พี่แจบอม อื้อ.. อ๊ะ..

 

 

          มือหนาของแจบอมเผลอกวาดข้าวของที่อยู่บนโต๊ะจนกระจายล้วงลงไปทำพื้นจนเกิดเสียงดัง แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ลีลาบทรักจบลงแต่อย่างใด ริมฝีปากหยักเคลื่อนลงต่ำก่อนจะขบเม้มมันลงที่เนินอกขาวอย่างชอบใจ มือเรียวเล็กของจินยองพลางขยุ้มกลุ่มผมของร่างสูงนั้นด้วยความเสียวซ่านที่กำลังคืบคานเข้าหาเขามากขึ้นไปทุกที

 

 

 

          เสียงโครมครามภายในห้องที่เขาทั้งคู่ทำมันโดยที่ไม่รู้เลยว่ากำลังมีใครบางคนคอยแอบฟังเหตุการณ์ชวนสยิวอยู่หน้าห้องทำงานของเขาอยู่ เด็กแสบประจำบ้านอย่างแบมแบมที่เสียมารยาทเอาหูแนบกับประตูก็พลางเอามือปิดปากเมื่อได้ยินเสียงแปลกๆออกมาจากห้องนั่น และแน่นอนว่าคนอย่างแบมแบมก็คงจะไม่ได้ไม่รู้อะไรเลยเช่นกันมาพี่ทั้งสองคนที่อยู่ในห้องนั้นกำลังทำอะไร

 

 

 

 

          ชะ..เชี่ยยย โครตดิบ ดิบมาก ฮือออ หนูจะไม่ทน คุณป้า!!! ช่วยแบมด้วยยยยยย!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

(ทอล์คหน่อยๆ)

 

...ไหนล่ะเอ็นซี... รีดต้องไปโทษแบมแบมนะ

ไรท์ไม่เกี่ยว ฮือออออออ 55555555

 

แวะมาต่อให้จิ๊ดนึง แหะๆ ไม่ได้เทน้า

รอเค้าหน่อยน้า แงงงง TT

 

ปล.ฟิคเรื่องใหม่ไรท์ปล่อยอินโทรมาแล้ว

ไปอ่านกัน แล้วคอมเม้นต์ให้หน่อยสิ แท็กด้วยก็ดี

อิอิ ที่สำคัญไรท์ยังมีฟิคอีกเยอะที่จะปล่อยออกมา

อยากให้ทุกคนติดตามน้า ถ้าไรท์ขยันๆก็อัพเลย ฮ่าๆ

 

ฝากติดตาม Bran Castle ด้วยนะ #บรานบน

ฟิคแนวแฟนตาซีคุณหมอแวมพงแวมไพร์ ไร้สาระของไรท์งิ

ถ้าทุกคนอ่านแล้วชอบไรท์ก็จะต่อตอนต่อไป 

ถ้าไม่ชอบไรท์จะได้ไม่อัพ ฮ่าๆๆๆ กลัวจะไม่มีคนอ่านแค่นั้นแหละค่ะ





 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 72 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

365 ความคิดเห็น

  1. #364 praewa14062549 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 มกราคม 2562 / 22:18

    -แบม แกออกมาก่อน ไปขัดทำไมเนี่ย!!!

    #364
    0
  2. #361 BongkotFgfy (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 11:03
    ลูกคนเล็กของแม่ไปขัดพี่เค้าทําไมมมมม
    #361
    0
  3. #306 Harukim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 18:10
    น่องแบมลูกกก หนูออกมาจากตรงนี้นก่อนครับ
    #306
    0
  4. #284 Tunpp (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2560 / 18:26
    แบ๊มมมมม 555555555555 ใครให้ไปแอบฟังเล่าาา55555555555555
    #284
    0
  5. #276 Saniya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 กรกฎาคม 2560 / 01:56
    แบมมมมมม 55555 เอ็นดูเหลือเกิน
    พี่แจบอมกลายเป็นเบ๊ไปแล้ว ตัวนั่มนิ่มของพี่เข้ากับครอบครัวพี่ดีมากๆเลย อบอุ่น
    #276
    0
  6. #275 Natkamon___06 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 29 มิถุนายน 2560 / 22:49
    โอ้ยย แบมลูก555
    #275
    0
  7. #269 ปัญจรัตน์ เจริญสุข (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 เมษายน 2560 / 11:38
    ขำ ยัยหนู555555
    #269
    0
  8. #237 chompookimi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 08:53
    แบมมมม,5555555555
    #237
    0
  9. #236 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 01:21
    โอ้ยยยตลกแบมม5555555555555555
    #236
    0
  10. #232 apple2542541 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 23:22
    งื้อออภาพตัดเลย! เเบมเเบมอ่าา
    ฉันเขิลลลเว้ยยย
    เด่วไปติดตามนะคะ
    #232
    0
  11. #230 ningtitaya (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 21:58
    เขินตัวบิด >< นึกภาพแบมออกเลย 55
    #230
    0
  12. #229 monthakan_Eve (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 19:57
    ขำแบม55555 เด็กแสบจริงๆ
    #229
    0
  13. #228 TMPronchita (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 19:08
    แบ๊มมมมมมมมม ไปแอบฟังเค้าทำม๊ายยย 5555555555
    #228
    0
  14. #227 ibezem (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 18:35
    อร้ากกกกก เขินนน -//////-
    #227
    0