( got7 ) revenge | bnior , bnyoung

ตอนที่ 11 : revenge 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,960
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    8 มี.ค. 60






REVENGE 11




          หญิงสาวทิ้งตัวนั่งลงที่โซฟาสีเข้มภายในห้องทำงานของแจบอม โดยที่สาวตาของเธอยังคงเต็มไปด้วยคำถามมากมายอย่างไม่เข้าใจนัก แม้ว่าคำพูดของชายหนุ่มพูดออกไปแบบนั้นแต่สายตากลับแลดูเป็นห่วงเป็นใยจินยองนั่นเสียเหลือเกิน ฮยอนอาเข้ามาที่นี่ก็เพียงเพราะอยากจะมาตกลงผลประโยชน์อะไรบางอย่างจากแจบอมเพียงเท่านั้น เธอไม่คิดที่จะมาเป็นหุ้นส่วนของบริษัทของแจบอมอย่างที่พ่อของเธอหวังเลยสักนิด แต่สิ่งที่เธอต้องการก็คือการได้ใกล้ชิดแจบอมไม่ว่าจะเป็นทางใดเธอก็อยากจะได้มันมา เธอเพียงแค่อยากจะมาช่วยแบ่งเบาภาระของแจบอมเพียงเท่านั้น ดังเช่นวันนี้ ที่เธอเข้ามาขอทำงานร่วมกับแจบอมไม่ว่าจะตำแหน่งใดก็ตามเธอก็ยินดี

          ระหว่างที่นั่งคุยอยู่นั้นแจบอมไม่ได้ใส่ใจหญิงสาวเลยสักนิด ร่างสูงกลับเหม่อลอยออกไปทางประตูบานนั้นอย่างเงียบๆคนเดียว แม้จะมีบางครั้งที่ฮยอนอาจะเรีกชื่อแจบอมเพื่อเรียกสติกลับคืนมาแต่ก็เพียงแค่ชั่วครู่ หลังจากรู้สึกตัวเพราะการเรียกชื่อเพียงเล็กน้อยเขาก็กลับไปเหม่อลอยเหมือนเดิม แจบอมรู้ตตัวว่าคำพูดเมื่อสักครู่นั้นมันจะทำร้ายจิตใจจินยองมากแค่ไหน แต่เขาก็ทำได้เพียงปล่อยให้ประโยคเช่นนั้นทำร้ายคนฟังตอไปโดยไม่สามารถออกไปขอโทษอะไรได้ แม้ลึกๆแล้วเขาจะรู้สึกผิดเสียเหลือเกิน


          "คุณแจบอมคะ? ฟังอยู่หรือเปล่า..คุณแจบอม" ฮยอนอาเรียกชื่อแจบอมอีกครั้งหวังเรียกสติของผู้ชายตรงหน้ากลับคืนมา ร่างสูงผงะออกจากภวังค์ที่ตัวเองสร้างขึ้นทันทีทันใดก่อนจะเบนสายตาจากประตูบานใหญ่ไปสนใจหญิงสาวผมยาวตรงหน้าอีกครั้ง

          "อืม ไม่มีอะไรแล้วใช่ไหม?"

          "ค่ะ แล้วคุณจะให้ฉันทำงานกับคุณไหม?"

          "ถ้าเธออยากทำจริงๆ ฉันก็หาให้ได้ แต่ก็คงไปทำกับพนักงานคนอื่นๆ"

          "ได้ค่ะ ฉันทำได้หมด.. ถ้างั้น.. ฉันขอตัวนะคะ"



          ฮยอนอายกยิ้มอย่างดีใจ เธอเองก็ไม่ต้องการอะไรนอกจากใกล้ชิดกับอิมแจบอมเพียงเท่านั้น หญิงสาวลุกขึ้นยืนทันทีก่อนจะขอตัวกลับบ้านหลังจากที่ตกลงกับแจบอมเรียบร้อยแล้ว สีหน้าและท่าทางมีความสุขของเธอในตอนนี้กลับแตกต่างกับแจบอมเสียเหลือเกิน 


          "ฮยอนอา.."

          "คะ..?"  หญิงสาวชะงักฝีเท้าทันทีที่ถูกชายหนุ่มเรียกชื่อ ใบหน้าสวยหันขวับกลับมามองใบหน้าหล่อเหลาที่ไร้รอยยิ้มอย่างไม่เข้าใจ

          "ต่อไปอย่าพูดอะไรแบบนั้นกับจินยองอีก.."

          "บะ..แบบไหนคะ?"

          "เรื่องพ่อของจินยอง ต่อไปห้ามพูดมันขึ้นมาอีก"

          "ทำไมเหรอคะ? มันก็จริงไม่ใช่เหรอที่พ่อของเขายักยอกเงิน.."

          "เธอไม่รู้อะไรก็อย่าพูดดีกว่าฮยอนอา แต่ถ้ามันเป็นความจริงเธอก็ไม่ควรพูด"

          "แต่มันก.."

          "ถ้ายังอยากทำงานกัที่บริษัทก็ควรฟังฉัน แล้วก็ออกไปได้แล้วฉันจะทำงาน"

          "ค่ะ"



          ฮยอนอาพยักหน้าเล็กน้อย แม้เธอจะไม่เข้าใจว่าทำไมแจบอมต้องห้ามเธอพูดอะไรแบบนั้นแต่ก็ไม่สามารถที่จะขัดใจอะไรแจบอมได้เลยสักนิด ใบหน้าจริงจังของแจบอมกลับแสดงออกได้อย่างชัดเจนเลยว่า ปาร์คจินยองอะไรนั่นคงไม่ใช่ลูกหนี้ธรรมดาๆของแจบอมเป็นแน่ เธอไม่เหตุเห็นแจบอมจะรู้สึกเป็นห่วงเป็นใยหรือแคร์กับคำพูดแทงใจดำของใครเลยสักนิด ผิดกลับตอนนี้เวลานี้ ที่แจบอมมีทีท่าว่าจะเป็นห่วงจินยองนั่นจนออกนอกหน้านอกตาเสียเหลือเกิน

          หลังจากที่หญิงสาวเดินออกไปจากห้องทำงานของแจบอมแล้วนั้น ร่างสูงจึงเอนหลังพิงกับพนักพิงของเก้าอี้ทันที เขารู้ตัวดีว่าคำพูดก่อนหน้านั้นมันทำร้ายจิตใจของจินยองมากแค่ไหน แต่ก็เพราะปากที่มันไวจนลืมคิดให้ถี่ถ้วนว่าความรู้สึกของคนๆนั้นมันสำคัญกว่า ถึงเขาอยากจะท้าทายความรู้สึกและหัวใจของจินยองมากแค่ไหนแต่เขาก็ยังคงอดที่จะสนใจความรู้สึกของคนๆนั้นไปไม่ได้เลยจริงๆ แม้ว่าก่อนหน้านั้นเขาจะเกลียดครอบครัวของตระกลูปาร์คจนเข้ากระดูกดำ รวมทั้งตัวจินยองเองก็เช่นกัน แต่หลังจากที่เขาได้ใกล้ชิดกับคนๆนี้อีกครั้งและได้ข้อมูลเกี่ยวกับการยักยอกเงินของบริษัทขึ้นมาใหม่ ความรู้สึกเกลียดชังก็ค่อยๆจางลงไปแต่ก็ยังไม่หมดซะทีเดียว

          แจบอมไม่อยากจะให้ใครหน้าไหนมาทำร้ายจินยองเลยสักคนเดียว สำหรับแจบอมตอนนี้จินยองเป็นของเขา อยู่ในการปกครองของเขาเพียงคนเดียวเท่านั้น ความรู้สึกของจินยองก็ควรที่จะเป็นของเขา รวมถึงร่างกายและหัวใจก็ต้องเป็นของเขาเพียงผู้เดียว เพราะฉะนั้นคนที่จะทำร้ายจินยองได้ก็ควรจะเป็นเขาเท่านั้น เขาเพียงคนเดียว..







revenge





          ร่างบางที่ลงมาด้านล่างด้วยความอึดอัดใจเป็นอย่างมาก คำพูดทำร้ายจิตใจของอิมแจบอมกับทำให้เขาไม่มีแรงจะทำอะไรเลยสักอย่างเดียว น้ำตาที่มันคลออยู่ที่ดวงตาอยู่ในตอนนี้ยิ่งทำให้จินยองต้องฝืนมันเอาไว้เพื่อไม่ให้มันไหลออกมาให้ใครเห็น ใบหน้าหวานเงยหน้ามองเพดานเล็กน้อยเพื่อประคองหยดน้ำใสใสนั่นเอาไว้ไม่ให้หยดลงมาเลอะใบหน้าของตัวเอง แม้จะเป็นคนเข้มแข็งและอดทนมากแค่ไหนก็ต้องมีอ่อนแอกันบ้างเป็นธรรมดา อย่างเช่นจินยองในตอนนี้ ที่ไม่สามารถเสแสร้งเป้นเข้มแข็งได้อีกต่อไป


          แต่ทว่า เสียงลากฝีเท้าหนักๆของใครบางคนที่กำลังคืบคานเข้ามาใกล้เขาก็ต้องทำให้มือบางรีบปัดก้อนน้ำตานั่นทิ้งไปทันที เสียงถอนหายใจเฮือกใหญ่ของร่างบางดังขึ้นเล็กน้อยเพื่อไล่ความรู้สึกอึดอัดนั่นให้หายไปและกลับมาเป็นปกติดังเดิม สำหรับจินยองในตอนนี้การเสแสร้งว่ากำลังเข้มแข็งมันเป็นอะไรที่โครตจะเหนื่อยเสียเหลือเกิน


          "มายืนทำอะไรตรงนี้ ไม่มีงานการทำเหรอ?"


เสียงทุ้มคุ้นหูที่คนตัวเล็กพอรู้ดีว่าเป็นใครดังขึ้นจากด้านหลัง ร่างบางถอนหายใจอีกครั้งเพราะความเหนื่อยใจที่จะเผชิญหน้ากับชายผู้นี้ซะเหลือเกิน แจบอมก็เหมือนบูมเมอแรง ที่เหมือนจะพยายามขว้างออกไปให้ไกลแค่ไหนสุดท้ายก็กลับมาอยู่ดี แม้ว่าความรู้สึกในตอนนี้มันพังไปจนแล้วแล้วก็ตาม แต่เขาก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงหรือหนีออกไปไหนได้เลย


          "ฉันถามไม่ได้ยินเหรอ?" แจบอมถามซ้ำอีกครั้งเมื่อร่างบางตรงหน้ายังคงยืนหันหลังนิ่งเงียบเหมือนไม่ได้ยินเสียงเขาอย่างไงอย่างงั้น

          "ได้ยิน..แต่ไม่อยากตอบ"

          "แล้วทำไมไม่หันหน้ามาคุยกับฉันดีๆ"

          "ไม่อยากเห็นหน้า"

          "ปาร์คจินยอง!"


          เสียงหนักของแจบอมไม่ได้ทำให้จินยองกลัวแต่อย่างใด มือหนาคว้าแขนเล็กของอีกคนให้หันมาคุยกับเขาดีๆแต่การฝืนร่างกายของจินยองกลับทำให้แจบอมต้องเป็นฝ่ายยอมแพ้และปล่อยแขนนั่นทันที แจบอมเองก็ไม่อยากให้จินยองเจ็บตัวเหมือนครั้งก่อนอีก แม้จะอยากให้จินยองหันมาคุยกับเขาดีๆแต่ถ้าหากยังจับแขนนั่นไว้จินยองคงได้เจ็บแขนและได้รอยช้ำกลับไปแน่ๆ


          "ไม่อยากคุยก็ไม่เป็นไร ถ้างั้นก็ไปเก็บของซะ"

          "จะให้ผมกลับบ้านใช่ไหม?"


จินยองหันขวับทันทีเมื่อได้ยินประโยคเมื่อสักครู่นี้ แต่คนที่ชะงักไปนั้นกลับเป็นแจบอมซะเอง ดวงตากลมโตที่มีสีแดงอ่อนๆนั้นกลับทำให้เขาพอจะรับรู้ได้ว่าจินยองคงต้องร้องไห้มาแน่ๆ และนั่นก็ทำให้เขาถึงกับทำอะไรไม่ถูกเลยทีเดียว 


          "เปล่า"

          "แล้วคืออะไร?"

          "ไปฮ่องกง"

          "ฮ่องกง? ทำไมผมต้องไปด้วย"

          "ฉันสั่ง รีบไปเก็บข้าวของซะพรุ่งนี้ฉันจะบิน ส่วนคืนนี้ฉันให้หยุดงานหนึ่งวัน"

          "ผมไม่ไป"

          "นายไม่มีสิทธิ์มาปฏิเสธนะจินยอง พาสสปอร์ตของนายอยู่ที่ฉัน เพราะฉะนั้นอย่าดื้อ!"



          คำพูดของแจบอมเหมือนกับประกาศิตที่คอยลิขิตชีวิตของจินยองไปวันๆ เขาไม่สามารถแสดงความคิดเห็นหรือความตรงการอะไรได้เลยสักอย่าง บางครั้งอาจจะรวมถึงชีวิตของเขาด้วยเช่นกันที่จะอยู่หรือตายก็ต้องขึ้นอยู่กับแจบอม ยิ่งเข้าใกล้กันมากเท่าไหร่มันก็ยิ่งอึดอัดมากขึ้นไปทุกที เหมือนกับสภาวะที่คนๆหนึ่งขาดออกซิเจนอย่างไงอย่างงั้น 

          ดวงตากลมโตจดจ้องนัยน์ตาของแจบอมอยู่อย่างนั้น นัยน์ของคนตรงหน้าที่กำลังสะท้อนเงาของเขาอยู่เพียงผู้เดียว แม้ว่าจะจ้องดวงตาคู่นั้นนานเท่าไหร่แต่เขาก็ไม่เข้าถึงความคิดของคนตรงหน้าได้เลยสักนิด เขาไม่รู้ว่าแจบอมกำลังคิดอะไรอยู่ ไม่รู้ว่าตอนนี้แจบอมกำลังรู้สึกอะไร แต่สำหรับจินยองในตอนนี้เขาอยากจะออกห่างแจบอมมากขึ้นทุกวัน ยิ่งเข้าใกล้เขาก็ยิ่งเหนื่อย ทุกๆอย่างที่แจบอมทำมันกลับทำให้เขารู้สึกไร้ค่าอย่างบอกไม่ถูก ทั้งสับสน ทั้งกลัวไปหมด กลัวว่าวันหนึ่งเขาจะต้องรู้สึกดีกับแจบอมเหมือนครั้งนั้น 









          หลังจากที่ได้รับคำสั่งบัญชาแล้วนั้นและแน่นอนว่าจินยองก็คงต้องมานั่งหมดอาลัยตายอยากกับแก๊งเพื่อนร่วมงานทั้งสามคนเช่นนี้ดังเดิม แม้จะรู้จักกันได้ไม่นานแต่เขาก็กลับรู้สึกไว้เนื้อเชื่อใจเพื่อนสามคนนี้ได้อย่างไม่ต้องพูดอะไรมาก เพียงแค่เขามีสีหน้าที่บ่งบอกถึงความอัดอั้นตันใจบรรดาเพื่อนร่วมงานสามคนนี้ก็พอจะเดาได้ทันที และยิ่งมากไปกว่านั้นวันนี้กลับมีสมาชิกร่วมวงเพิ่มมาอีกหนึ่งคน แต่มันกลับยิ่งน่าแปลกใจไปกว่านั้นเมื่อสมาชิกใหม่คนนี้กลับเป็นมือขวาสุดหล่อของอิมแจบอมซะงั้น ชายหนุ่มหน้าลูกครึ่งยุโรปที่สวมเสื้อผ้าสบายๆที่ดูแปลกตาไปนิดหน่อย แต่กลับดูหล่อคมคายจนไม่สามารถละสายตาได้เลยทีเดียว



          "ว้าวววว จินยองได้ไปฮ่องกงกับคุณแจบอมด้วยหรือเนี่ย?"

          "ลูกหนี้อะไรน้าาา ตัวติดกันขนาดนี้"

          "งงเด้ งงเด้.."



          บทสนทนาที่กำลังพูดถึงบุคคลที่สามและสี่ของบรรดามนุษย์ตัวยุ่งสามคนไม่ได้ทำให้จินยองรู้สึกสนุกไปด้วยเลย แม้ว่าแดเนียลที่นั่งร่วมวงอยู่ด้วยจะหัวเราะชอบอกชอบใจอะไรนักก็ตาม ใบหน้าเบะปากมองบนของจินยองเผยขึ้นทันทีก่อนจะยกมือห้ามปรามคนที่เหลือให้หยุดแซวบทไร้สาระนี่สักที


          "พอเหอะ ฉันไม่อยากไปเลยนะ อยู่ดีๆก็มามัดมือชกแบบนี้ฉันก็แย่สิ"

          "หึ เอาเถอะน่าจินยอง คุณแจบอมว่าไงก็ว่าไปตามนั้น ขัดใจเอามากๆระวังจะเจ็บตัวนะ"

          "เหอะ แล้วคุณแดเนียลล่ะ นึกยังไงถึงมานั่งอยู่กับพวกเราได้ล่ะครับ?"

          "วันนี้ฉันว่างน่ะ ก็เลยมีเวลามานั่งฟังอะไรไร้สาระจากไอ้พวกนี้มัน"

          "โถ่ ฮยอง นานๆจะมาทีนะครับแหม่ ฮ่าๆๆ"  เจย์ว่าก่อนจะหัวเราะชอบอกชอบใจ

          "แล้วพวกนายไม่ไปกันเหรอเจย์ วอนพิล จอร์นนี่"

          "ไม่อ่ะ เดือนที่แล้วฉันก็ไปมา สลับๆกันไปบ้าง" วอนพิลว่า

          "ไปกับคุณแจบอมก็อย่าไปขัดใจอะไรเขาล่ะ อย่าดื้ออย่าซน เดี๋ยวจะโดนทำโทษเอา"

          "เหอะ.."




          ประโยคคำเตือนของจอร์นนี่ไม่ได้ทำให้ร่างบางกลัวเลยสักนิดแต่กลับรู้สึกท้าทายซะมากกว่า เสียงสบถคำออกมาอย่างไม่พอใจกลับทำให้บรรดามนุษย์ตัวยุ่งยกยิ้มมุมปากอย่างชอบใจ จินยองเองคงไม่รู้อะไร หากแจบอมกำลังยุ่งวุ่นวายกับใครนั่นก็แสดงว่าเขากำลังสนใจคนๆนั้นอยู่ อย่างเช่นในตอนนี้ที่แจบอมกำลังวุ่นวายกับชีวิตของจินยอง














revenge
















.           การนั่งเครื่องบินมากับคนที่ไม่ชอบขี้หน้ามันช่างเป็นอะไรที่ที่น่าอึดอัดใจอย่างที่ใครๆอาจจะไม่เคยได้สัมผัสมันของเช่นจินยองในตอนนี้ ไฟท์บินระดับไฮท์คลาสที่แจบอมได้สั่งมือขวาอยากแดเนียลได้จัดการมันเอาไว้ตั้งแต่เมื่อวานอย่างรวดเร็ว โดยที่จินยองไม่ได้เอ่ยปากขอร้องหรือขอความต้องการของตัวเองเลยสักคำเดียว เพียงแค่ปล่อยให้มันเป็นไปตามเวรตามกรรมเท่านั้น


           เวลาเดินทางถึง 3 ชั่วโมงมันช่างยาวนานเกินไปสำหรับจินยองเสียจริงๆ การที่จะต้องมานั่งข้างกายของแจบอมมันเป็นอะไรที่น่าหงุดหงิดเสียจริง แม้จะมีเสี้ยวนาทีหนึ่งที่จินยองอาจจะเผลอหลับไหลไปบ้าง แต่มันก็แค่นั้นเพราะสายตาที่จับจ้องเขาตลอดเวลามันทำให้เขาไม่สามารถพักสายตาตัวเองได้เลยจริงๆ


           เมื่อการเดินทางจากโซลมาถึงฮ่องกงสิ้นสุดลงที่สนามบินแห่งนี้ จินยองก็ต้องแปลกใจและอึ้งไปในเวลาเดียวกันที่ได้เห็นผู้ชายสวมสูทสีดำที่มีลักษณะท่าทางเหมือนกับการ์ดเช่นเดียวกับแดเนียลมายืนเรียงรายรอรับเขามากมายเยี่ยงกับดาราศิลปินอย่างไงอย่างงั้น เมื่ออิมแจบอมเดินผ่านก็กลับมีคนพวกนั้นโค้งให้จนน่าทึ่ง ภาพตรงหน้าก็ทำให้ความคิดมากมายในหัวสมองของคนร่างบางผุดขึ้นมาทันทีว่าอิมแจบอมคนนี้คงไม่ใช่นักธุรกิจธรรมดาๆแน่นอน





           รถยนต์คันหรูเคลื่อนตัวออกไปทันทีที่ร่างของจินยองและแจบอมเข้ามาอยู่ในรถสีดำคันนี้ รถยนต์เคลื่อนตัวออกไปอย่างช้าๆเหมือนกำลังหวังว่าให้ร่างบางนั้นทอดมองวิวและโลเคชั่นสวยๆแห่งนี้อย่างเพลิดเพลิน แจบอมเลือกไฟท์บินช่วงบ่ายแก่ๆหวังว่าพอมาถึงก็คงจะเย็นๆและมันก็ตามคาดจริงๆ ไฟตามตึกและท้องถนนที่ประดับอย่างสวยงามกลับทำให้จินยองตื่นตาตื่นใจกับที่นี่เป็นอย่างมาก ตึกสูงละฟ้าและโรงแรมหรูที่เขาเองก็พอจะเห็นมันมาบ้างจากแอลเอจนเคนชินไปเสียหมด ฮ่องกงกับเกาหลีก็ไม่ได้ต่างกันมากนักจะมีเพียงแค่โลเคชั่นสถานที่เท่านั้นที่แตกต่างกันออกไป


          จินยองนั่งรถมาเป็นเวลาถึงหนึ่งชั่วโมงได้กว่าจะมาถึงที่พักที่แจบอมเป็นเจ้าของมันไว้มานาน ร่สงบางที่รู้สึกได้ถึงอาการล้าขาและส่วนล่างอย่างหนักก็ถึงกับออกอาการอย่างเห็นได้ชัด ชายสูทดำสองคนเดินดิ่งมาประกบประตูรถทั้งสองข้างทันทีที่รถของเขาจอดเทียบกับที่ใดสักที่ที่จินยองเองก็ไม่คุ้นหูคุ้นตาเลยสักนิด ก่อนที่ชายทั้งสองจะเปิดประตูรถทั้งสองข้างเพื่อให้เขากับแจบอมออกมาจากรถยนต์คันนี้ได้ง่ายมากยิ่งขึ้น ความน่าทึ่งของวันนี้จินยองจะจำไปตลอดชีวิตเลยทีเดียว



           ดวงตากลมโตทอดมองไปยังบริเวณรอบๆแห่งนี้ความสวยงามที่เขาไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อนกลับทำให้จินยองรู้สึกหลงโลเคชั่นแห่งนี้ทันที เช่นเดียวกับร่างสูงที่เห็นอากัปกิริยาของจินยองก็กระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ เพนท์เฮาส์หรูราคา 447 ดอลล่าร์ฮ่องกงตั้งเด่นหรา ณ ใจกลางเกาะฮ่องกงแห่งนี้หรือที่คนส่วนใหญ่จะรู้จักกันในนามอ่าววิคตอเรียพีค 





           "เข้าไปข้างในสิ" 





           ร่างสูงแนะจินยองเล็กน้อยก่อนจะเดินประกบข้างคนร่างเล็กอย่างไม่ห่าง ทว่า ตั้งแต่มาที่นี่เขาก็แทบไม่ได้ยินเสียงจินยองเลยสักนิด ไม่รู้ว่าขึ้นเครื่องบินมาก็ลืมเอาลิ้นไก่มาด้วยหรือเปล่า เมื่อเข้ามาด้านในก็พบกับแม่บ้านสองสามคนที่คอยมารับข้าวของทั้งหมดของแจบอมและจินยองเพื่อนำไปเก็บทันทีก่อนที่ร่างสูงจะนำพาจินยองขึ้นไปที่ชั้นเพนท์เฮาส์ทันทีทันใด ตึกสูงพวกนี้เป็นของอิมแจบอมทั้งหมด โดยที่แจบอมนั้นจะอาศัยอยู่ชั้นบนสุดนั่นคือเพนท์เฮาส์หรูที่ใครๆก็อยากจะจับจอง






           "ทำไมต้องเอากระเป๋าของผมกับของคุณไว้ด้วยกันด้วย?" จินยองเลิกคิ้วสงสันก่อนจะหันไปมองหน้าร่างสูงที่ไม่รู้สึกทุกข์ร้อนอะไรเลยสักนิด

           "ฉันอยู่เพนท์เฮาส์ มันมีแค่ชั้นเดียวไม่เข้าใจเหรอ?" 

           "อย่าบอกนะว่าผม.."

           "ใช่! นอนห้องเดียวกับฉัน"

           "ไม่!!" ร่างบางเสียงแข็งตะเบงเสียงหนักใส่แจบอมทันที 

           "ไม่ปฏิเสธ"




           เมื่อลิฟต์เปิดออกแจบอมก็จับแขนของร่างบางเข้ามายังเพนท์เฮาส์หรูทันทีโดยที่จินยองก็ยังคงฝืนตัวเองอย่างไม่ออมแรง แจบอมพยักหน้าให้กับการ์ดสองคนที่ยืนอยู่หน้าลิฟต์เล็กน้อยพอเป็นสัญญาณว่าให้ออกไปจากบริเวณนี้ให้หมด โดยที่ชายสูทดำสองคนนั้นก็ไม่ลืมที่จะโค้งคำนับแจบอมเล็กน้อยก่อนจะปลีกตัวหายไปในลิฟต์อบ่างรวดเร็ว โดยที่ชั้นบนสุดแห่งนี้กลับกลายเป็นว่าเหลือแค่เขากับแจบอมเพียงสองคน



           "ปล่อยผมนะครับคุณแจบอม ผมเจ็บ"

           "นายก็เดินดีๆสิ ฉันไม่ได้บีบอะไรนายสักหน่อย"

           "ก็ผมไม่อยากเข้าไป!"

           "ทำไม? อยู่กับฉันแล้วมันทำไม?"

           "อึดอัด!!"

          "อึดอัดงั้นเหรอ?"






          พลั่ก!!






          "คุณแจบอม!! ปล่อย!!"





          ทว่า ร่างสูงกับดึงร่างของจินยองเข้าหาตัวจนร่างเล็กกระแทกเข้ากลับอกแกร่ง มือหนากอดรัดเอวบางเอาไว้แน่นพลางบีบคลึงเล็กน้อยพอที่จะทำให้จินยองรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของคนร่างสูงกว่าเผยขึ้นอย่างชอบใจที่เห็นคนอวดเก่งอย่างจินยองกลายเป็นแมวน้อยตัวเล็กในอ้อมอกเขาแบบนี้





          "ว่าไงครับคนเก่ง อึดอัดไหมหื้ม?"





          แจบอมโน้มใบหน้าลงมากระซิบข้างหูของคนตัวเล็กอย่างกวนประสาท การกระทำของแจบอมในตอนนี้กลับยิ่งทำให้จินยองอยากจะระเบิดตัวเองให้หายไปกับอากาศทันที มือบางดันอกแกร่งให้ถอยห่างจากตัว แต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อมือแกร่งนั่นกลับบีบเอวบางของเขาแน่นมากกว่าเดิม




          "คุณแจบอม!!  ปล่อยผมนะ!"

          "คุณแจบอมอะไรกัน เรียกพี่สิ พี่แจบอมน่ะ เรียกเหมือนที่เคยเรียก"

          "ไม่!!"

          "แน่ใจ?" 




          ทว่า ร่างบางไม่ตอบอะไรกลับมานอกจากมองใบหน้าหล่อเหลาที่ใกล้เขาเพียงไม่กี่คืบ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ยังคงถูกส่งมาให้จินยองอย่างไม่ขาดสาย ใบหน้าหวานขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่พอใจ แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้แจบอมรู้สึกสะทกสะท้านเลยสักนิด



          "ปล่อย!"

          "เป็นใครถึงมาสั่งฉัน?"

          "เผด็จการที่สุด!!"

          "เพิ่งรู้? หึ"

          "จะไม่ปล่อยใช่ไหม?"

          "คิดว่าไงล่ะ?"
  
          "ได้!"

          "โอ๊ยยย!!  จินยอง!"





          เท้าบางกระแทกเข้าไปที่เท้าหนาของแจบอมอย่างแรง จนร่างสูงสะดุ้งตัวโหย่งด้วยความเจ็บ เมื่อได้โอกาสจินยองก็ไม่พลาดที่จะวิ่งไปที่ลิฟต์อย่างรวดเร็ว แต่คนนอกจะมารู้ดีกว่าเจ้าของห้องอย่างแจบอมได้ยังไงล่ะ ร่างสูงคว้าแขนคนตัวเล็กทันทีก่อนจะกระชากมันเข้าหาตัวด้วยความแรงที่พอจะทำให้จินยองปลิวได้ แจบอมรั้งเอวจินยองไว้อีกครั้งก่อนจะลากร่างที่กำลังดิ้นกุกกักในอ้อมแขนมากลางห้องโถงใหญ่และทิ้งร่างนั้นที่โซฟาอย่างแรง




          "จะหนีเหรอ? ฝัน!" 

          "คุณแจบอม!! ออกไปนะ"




           ร่างสูงยิ้มมุมปากทันทีเมื่อใบหน้าหวานตกใจอย่างเห็นได้ชัด แจบอมดันร่างของจินยองติดกับโซฟาสีขาวจนแนบชิดก่อนจะขยับกายคร่อมร่างบางนั่นเอาไว้อย่างหลอมๆพลางเป็นการกลั่นแกล้งที่ได้ผลมากที่สุด แจบอมโน้มใบหน้าเข้าใกล้ใบหน้าหวานของจินยองทันทีโดยที่คนใต้ร่างเบนหน้าหนีพร้อมกับหลับตาปี๋ด้วยความกลัว




          "โอเค ผมยอมแล้วๆๆๆๆ"

          "อะไรนะ?"

          "ผมยอมแล้วครับคุณแจบอม ปล่อยผมเถอะ"

          "ทำไมยังเป็นคุณอีกล่ะ อ่า.. เล่นอะไรดีนะ.." แจบอมทำใบหน้ายียวนเล็กน้อยก่อนที่มือหนาจะซุกซนเข้าไปใต้เสื้อของคนใต้ร่างทีละนิดๆ

          "พะ..พี่แจบอม ปล่อยผมเถอะนะ ผมยอมแล้ว.."

          "หึหึ  ก็แค่เนี่ย ลีลาอยู่ได้"





          แจบอมลุกออกจากร่างบางทันทีก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์และสายตายียวนส่งให้ไป ถ้าจินยองไม่ดื้อเขาก็คงไม่ทำอะไรแบบนี้ให้เปลืองแรงเลยสักนิด เขาพอจะรู้ได้ว่าก่อนหน้านี้จินยองโกรธเขาอยู่เกี่ยวกับคำพูดสิ้นคิดของเขา แต่ใครจะรู้กันเล่า ว่านี่แหละคือวิธีง้อของเขาที่ดูเหมือนว่าจะได้ผลดีซะด้วยสิ จุดอ่อนของจินยองมันอยู่ตรงนี้นี่แหละ ซึ่งแจบอมเองกลับรู้ดีที่สุด











(อ่านทอล์คสักนิดจิตแจ่มใส)


__เอาค่ะ เอาแล้วค่ะ.. กรีดร้องแป๊บ..
ลีลาพี่แจบอมนี่แบบ..  -.,-

__อย่าเงียบค่ะ อ่านแล้วมาเม้นต์มาติดแท็กกัน
ทวิตไรท์ยังคงเดิมนะ นี่แอบเปลี่ยนชื่อนิดหน่อย
เผื่อบางคนจำไม่ได้แง่งงง @macmyn9
แอคเคาท์เดิมเพิ่มเติมคือเป็นชื่อนี้ dsoulthemin







รวบน
(รีเวนจ์บีเนียร์)

hashtag : รวบน
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

365 ความคิดเห็น

  1. #357 BongkotFgfy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2561 / 09:50
    ฮุกตายยใครสอนให้ง้อแบบนี้แจบอมมมมมมเป็นการง้อที่...เยี่ยมมากกกดีมากลูกเขย*-*
    #357
    0
  2. #324 deffang (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2560 / 23:31
    เล่นกันแบบนี้ ตายๆๆๆ คนอ่านเนี่ย เลือดหมดตัวตาย 555555
    #324
    0
  3. #316 Jammyjamjamm (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2560 / 12:11
    เลือดไหลหมดตัวแล้ววว//ได้กลิ่นncลอยมานิดๆ
    #316
    0
  4. #300 Harukim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2560 / 13:57
    โอ้ยย ดูวิธีง้อของพี่เขาอะไรจะง้อน่ารักขนาดนี้
    #300
    0
  5. #289 pinsudatomueange (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 16 กันยายน 2560 / 14:38
    อ่านไป เขินไป บ้าาาา!!555555
    #289
    0
  6. #265 mkrongkaew13 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 17:00
    งื้อออออ พี่แจบอมมมมมม ใช้วิธีนี้ง้อหรอ เขินนะ
    #265
    0
  7. #219 P.Ploy Kung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 02:00
    โอ้ยยตายยนี่ง้อหรออคะะะ อยากให้จินยงอนบ่อยๆเลย555555555
    #219
    0
  8. #174 Saniya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2560 / 02:35
    อิพี่ อิคนเจ้าเล่ห์ นี่วิธีง้อหรอคะ จ้ะ พ่อคนชิค ฉบับอิมแจบอมคนชิคจริงๆค่ะคุณ หมั่นไส้พระเอกแปป แล้วก็รู้สึกไรก็แสดงออกไปเลยอย่ามัวแต่เก๊ก อย่าลีลาท่าเยอะนักพี่แจบอม
    #174
    0
  9. #162 Soyoung (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 10 มีนาคม 2560 / 00:29
    ชอบบบบบบ แจบอมรักจินยองให้มากๆนะ ทำไมท้ายๆนี่เขิน
    #162
    0
  10. วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 20:11
    ดูพี่แจบอมทำตัวสิ ฮื่ออออออ
    #133
    0
  11. #131 Yunau (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 19:06
    มาถึงฮ่องกงปั๊ปก็จะปล้ำน้องเลยอ่อ 555555
    #131
    0
  12. #130 ibezem (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 16:03
    พี่เเจบอมมีความเเบดสูงมาก ชอบพระเอกเเบบเน้ -////-
    #130
    0
  13. #129 Lollypop Candy (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 14:23
    ฮือออ สนุกมาก มาต่อเร็วๆน้าาา สู้ๆค่ะไรท์
    #129
    0
  14. #128 piggy bank (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 13:03
    ไอพี่เอ้ยยยยย คนน้องก็พยศเหลือเกินค่าาาาาา
    #128
    0
  15. #127 chompookimi (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 11:41
    โอ้ยยยชอบมากไรท์มาต่อไวไวน้าาา
    #127
    0
  16. #126 apple2542541 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 09:27
    พี่เเจบอมรุกกเเรงงมากกก
    เขิลลลจังงง อ้้อิ้
    ไรท์ไฟวติ้งค่า
    #126
    0
  17. #125 ningtitaya (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 08:10
    อย่าทำเข้มให้มากอิมแจบอม สนุกมากๆๆ สู้ๆนะไรท์
    #125
    0
  18. #123 LaDiesGem (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 02:08
    น้องเจบมั้ยหล่ะ ดูทำๆๆ
    #123
    0
  19. #122 Jannie18 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 01:23
    พี่แจบอม เผด็จการจัง แต่ก็ไม่ได้เกลียดนีเหมือนแค่แกล้งน้องเฉยๆ555
    #122
    0
  20. #120 TMPronchita (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 01:00
    สนุกอ่ะ งื้ออออ ชอบบบบบ 555555555
    #120
    0
  21. #119 mornpair2544 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 มีนาคม 2560 / 00:56
    โง้ยยยย พี่แจบ้อมม
    #119
    0