ดวงใจศิขรินทร์ [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 8 : ดวงใจศิขรินทร์ : ตอนที่ 3 --- 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,561
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 146 ครั้ง
    4 ต.ค. 62



ตอนที่ 3

มีนมีนาสะดุ้งตื่นขึ้นมา หลังงีบหลับไปร่วมยี่สิบนาที เมื่อได้ยินเสียงกลองพร้อมกับเสียงร้องเพลงดังลั่นมาจากลานกลางหมู่บ้านที่คาดว่าบรรดาชาวค่ายคงทยอยไปชุมนุมกันอยู่ตรงนั้นแล้ว

หญิงสาวพลิกนาฬิกาตรงข้อมือเล็กขึ้นดูเวลาอย่างแปลกใจ เนื่องจากพระอาทิตย์ดวงโตยังไม่ลาลับขอบเขา ยังคงส่องแสงสว่างขัดกับเข็มนาฬิกาที่บ่งบอกเวลาสิบแปดนาฬิกาสามสิบนาทีมากนัก ก่อนร่างบางจะผุดลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเล็กน้อย แล้วเดินลงจากเรือน จุดหมายคือลานดินกลางหมู่บ้าน ที่มีเสียงร้องเพลงเฮฮาดังแว่วมา แต่ในระหว่างทาง เสียงข้อความจากโทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้นรัวๆ บ่งบอกว่ามีสัญญาณโทรศัพท์

มีนมีนาจึงหยุดชะงัก เพื่อควักโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูอย่างแปลกใจ เห็นขีดสัญญาณเล็กๆ แสดงอยู่เพียงขีดเดียว และติดๆ หายๆ อยู่อย่างนั้น หญิงสาวจึงสอดส่ายสายตามองหาชาวบ้าน เพื่อขอความช่วยเหลือ จนไปสบเข้ากับร่างสูงของชายหนุ่มที่เธอจำได้ว่าเป็นผู้ช่วยของผู้นำหมู่บ้านชื่อว่าพลเดินผ่านมา

"เอ่อ ขอโทษนะคะ" หญิงสาวส่งเสียงร้องเรียก ฝ่ายนั้นจึงหยุดเดินแล้วหันมามอง

"ครับ"

"คือ...ฉันจะใช้โทรศัพท์น่ะค่ะ ไม่ทราบว่ามีจุดใช้สัญญาณไหมคะ" มีนมีนาถามพร้อมกับชูโทรศัพท์มือถือในมือขึ้น แล้วเดินเข้าไปใกล้ฝ่ายนั้นอีกนิดตามมารยาท

"มีครับ จุดสัญญาณอยู่ตรงนู้น" พลบอกพร้อมกับชี้นิ้วไปยังฝั่งตรงข้ามกับลานดินกลางหมู่บ้าน ที่มีนมีนามองตาม แล้วกะระยะทางจากสายตาคร่าวๆ ได้ราวหนึ่งกิโลเมตร

"มี...ที่เดียวหรือคะ"

"ครับ" พลพยักหน้ายิ้มๆ อย่างพอเดาออกว่าคู่สนทนารู้สึกอย่างไร ก็จุดสัญญาณตรงนั้นออกจะอยู่ไกลเหลือเกิน แถมยังต้องเดินเท้าขึ้นไปบนเนินเขาด้วย 

"ขอบคุณนะคะ"

"ครับ มีอะไรก็สอบถามได้" มีนมีนายิ้มรับแหยๆ ก่อนพลจะผละเดินออกไป หญิงสาวจึงได้เริ่มก้าวเดินไปคนละทางกับพล แม้จะเหนื่อยจนขาลากและปวดเมื่อยไปทั้งเนื้อทั้งตัว แต่มีนมีนาก็ทนให้เพื่อนเป็นห่วงอยู่แบบนี้ไม่ได้ เธอต้องโทรฯ ไปรายงานพะแพงให้เรียบร้อยก่อน ส่วนอีกสองเบอร์ที่โชว์ค้างไว้ ก็ปล่อยทิ้งไว้แบบนั้น เธอจะไม่ขอรับฟังอะไร แล้วเก็บมาเป็นอารมณ์อีก ปล่อยให้ทุกอย่างจบลงและเป็นไปแบบนี้น่ะดีแล้ว

 

ร่างบางเดินกลับมาที่ลานดินกลางหมู่บ้าน หลังจัดการโทรศัพท์รายงานความเป็นอยู่กับพะแพงเรียบร้อยแล้ว ตอนที่ทุกคนกำลังวุ่นวายอยู่กับการจัดเตรียมงานต้อนรับในค่ำคืนนี้ หญิงสาวจึงขยับเข้าไปช่วยน้ำฝน จริยาและต้นที่กำลังสร้างกองไฟขนาดใหญ่ตรงกลางลานดิน ด้วยการไปช่วยหอบท่อนไม้และกิ่งไม้แห้งจากใต้ถุนบ้านหลังหนึ่งมาสุมรวมไว้เป็นกองใหญ่ ขณะที่ชาวบ้านช่วยกันกลิ้งขอนไม้ขนาดใหญ่มาตั้งเรียงต่างเก้าอี้ ท่ามกลางบรรยากาศยามพลบค่ำที่แสงตะวันเริ่มจางหายไป เปิดโอกาสให้ดวงไฟสีส้มขนาดน้อยใหญ่ที่ห้อยระย้า ตกแต่งอยู่รอบบริเวณได้ส่องแสงระยิบระยับ

"เอ้ามาๆ มากินข้าวกันเร็ว" เสียงหญิงวัยกลางคนในชุดเสื้อคอมกลมแขนยาวและผ้าซิ่นสีน้ำตาลกวักมือเรียกบรรดาชาวค่ายที่กำลังง่วนอยู่กับงานในหน้าที่ของตัวเองให้มารับประทานอาหารเย็นที่ถูกจัดวางลงบนเสื่อ ซึ่งถูกปูต่อกันเป็นวงกลมขนาดใหญ่สามวง แต่กระนั้นชาวค่ายอาสาก็ยังไม่กระดิกตัว ด้วยเพราะได้ยินบ้าง ไม่ได้ยินบ้าง บางคนได้แต่หันมองงงๆ ร้อนถึงประธานค่ายร่างใหญ่อย่างดินต้องส่งเสียงเอ่ยชี้แจงอีกรอบ ทุกคนจึงรีบวางมือจากงาน แล้วขยับมานั่งล้อมวงบนเสื่อที่ถูกปูไว้อย่างพร้อมเพรียงกัน ท่ามกลางสภาพอากาศที่เริ่มเย็นลงเรื่อยๆ

"พี่มีน ไปนั่งด้วยกันสิคะ" น้ำฝนเอ่ยขึ้นพร้อมกับจับจูงแขนเล็กของมีนมีนาให้ไปนั่งด้วยกัน แบบที่คนมาลำพังไม่อิดออด ยอมเดินตามไปอย่างง่ายดาย

"พวกเราขอนั่งด้วยนะ" และเป็นน้ำฝนที่เอ่ยขึ้นเสียงใส เรียกให้สมาชิกในวงกับข้าววงหนึ่งที่มีทั้งเพื่อนร่วมค่ายและชาวบ้านหันมามอง ก่อนทั้งหมดจะกระวีกระวาดขยับที่นั่งให้อย่างยินดี

"ได้สิ นั่งเลยๆ" หญิงสาวผมสั้นร่างเล็กคนหนึ่งเอ่ยบอกพร้อมกับหันไปบอกเพื่อนที่นั่งข้างหม้อข้าวสวยให้ตักข้าวใส่จานเพิ่มเติม ขณะที่มีนมีนาและพวกทรุดนั่งขัดสมาธิตรงที่ว่างอย่างง่ายๆ 

"นี่ของ...พี่มีนครับ" มีนมีนามองข้าวสวยในจานสังกะสีที่ถูกมือใหญ่หยิบยื่นมาให้เป็นคนแรกอย่างแปลกใจ ทั้งที่มันควรจะเป็นของต้นที่นั่งอยู่ติดกันก่อนมากกว่า แต่กระนั้นมีนมีนาก็ยื่นมือออกไปรับพร้อมกับร้องถาม

"ของพี่เหรอ"

"ครับ ของพี่มีน"

"แหมติว สายตามองเห็นแต่พี่มีนหรือไงจ๊ะ นายต้นนั่งหัวโด่คั่นอยู่นั่น" จริยาส่งเสียงแซว ทำเอาเจ้าตัวยิ้มเขิน

"ก็เลดี้เฟิร์สไง ต้นรอได้"

"แต่เรากับจริยาก็เลดี้นะ ทำไมพี่มีนได้ก่อน"

"เอ้า แล้วๆๆ" ชาวค่ายคนอื่นส่งเสียงแซวอย่างนึกสนุก ทำเอาคนเป็นสุภาพบุรุษยิ้มเขิน ขณะที่มีนมีนาเพียงยิ้มบางๆ ไม่ได้เอ่ยโต้ตอบอะไร ชายหนุ่มรุ่นน้องคนเดิมจึงหันไปตักข้าวใส่จานให้คนอื่นๆ จนครบทุกคน ก่อนมื้ออาหารยามเย็นจะเริ่มขึ้นอย่างเป็นกันเอง 

"เมื่อก่อนมะปินลำบากและกันดารกว่านี้มาก" เสียงลุงคำปัน ผู้อาวุโสที่สุดในวงข้าวเอ่ยขึ้น ดึงทุกคนให้หันไปมองอย่างสนใจ "แต่หลังจากที่นายคามกลับมา ที่นี่ก็พัฒนากว่าแต่ก่อนมาก มีโรงเรียน มีคุณครู เด็กๆ ได้เรียนหนังสือ ชาวบ้านมีงานทำ ทำให้ชีวิตความเป็นอยู่ดีกว่าแต่ก่อนมากนัก"

"โดยมีนายคามเป็นผู้นำหรือครับ"

"ใช่ ได้นายคามนี่แหละ"

"แล้วทำไมเขาถึงได้เป็นผู้นำล่ะคะ ทั้งที่เขาอายุน้อยกว่าผู้เฒ่าผู้แก่ของที่นี่ตั้งเยอะ" หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นอย่างสงสัย แบบที่เพื่อนคนอื่นก็พยักหน้าตามอย่างเห็นด้วย เพราะคิดตรงกันว่าผู้นำหมู่บ้านควรเป็นคนที่มีอายุมากๆ หน่อย

"เพราะนายคามเป็นผู้สืบทอดสายเลือดโดยตรงของผู้ก่อตั้งมะปินน่ะสิ ที่นี่เรานับถือความเป็นผู้นำอย่างที่สุด หากสิ้นสายเลือดแล้ว เราถึงคัดเลือก แต่ที่จริงก็เกือบต้องคัดเลือกล่ะนะ หากนายคามไม่กลับมา" มีนมีนานั่งรับประทานอาหารอยู่เงียบๆ ไม่ได้ซักถามเหมือนกับคนอื่นๆ ได้แต่นั่งเงี่ยหูฟัง ซึมซับเอาข้อมูลเข้าหัวไปพลางๆ อย่างเสียไม่ได้

"อ้าว แล้วทำไมนายคามถึงเกือบจะไม่กลับมาล่ะคะลุง"

"ไปเรียนต่อน่ะสิ เห็นว่าไปเป็นอาจงอาจารย์อยู่ที่นั่น ที่อะไรนะคำแปง เวอๆ อะไรนั่น" ลุงคำปันหันไปถามชายหนุ่มผิวขาวอีกคนที่นั่งร่วมวงอยู่ด้วย เขาละมือจากการตักกับข้าว แล้วเอ่ยตอบ

"เวอร์จิเนียครับ สหรัฐอเมริกา" 

“ใช่ๆ ที่นั่นแหละ” สิ้นคำยืนยันของลุงคำปันก็เกิดเสียงฮือฮาขึ้นอย่างประหลาดใจ บางคนถึงกับเอี้ยวตัวหันไปลอบมองหน้าชายหนุ่ม ผู้ซึ่งเป็นผู้นำหมู่บ้านที่นั่งอยู่อีกวงกันเลยทีเดียว 

“แบบนี้ครอบครัวนายคามคงรวยมากเลยสินะครับ ถึงสามารถส่งนายคามไปเรียนต่อต่างประเทศได้”

“ตอนนั้นการส่งออกชาและกาแฟกำลังบูมครับ พ่อของนายจึงส่งนายไปเรียนต่อต่างประเทศ แต่เห็นว่านายคามก็ทำงานพิเศษควบคู่กันไปด้วยอีกทางหนึ่ง พอเรียนจบก็ได้ทำงานเป็นอาจารย์อยู่ที่นั่นเลย แต่พอพ่อนายคามเสีย นายคามเลยต้องกลับมารับตำแหน่ง ทั้งที่กำลังเรียนต่อปริญญาเอก”

“โห” เสียงอุทานดังขึ้นเป็นคำรบที่สองอย่างประหลาดใจ ขณะที่มีนมีนาเลิกคิ้ว ประวัติส่วนตัวของผู้ชายคนนี้ไม่ธรรมดาเลยทีเดียว 

“ทั้งหล่อ ทั้งเก่งแบบนี้ แล้วนายคามมีแฟนหรือยังคะนี่” เสียงเล็กๆ เอ่ยถามขึ้น เรียกเสียงหัวเราะคิกคักจากบรรดาสาวๆ ได้เป็นอย่างดี เมื่อเพื่อนเอ่ยคำถามได้ตรงใจ 

“มีแล้ว แต่ก็เลิกแล้วครับ”

“คะ” คนถามทำน้ำเสียงแปลกใจ แต่คำแปงไม่ได้ขยายความเพิ่มเติม เขาก้มหน้าลงรับประทานอาหารต่อ เป็นการตัดบท ทิ้งประเด็นให้สาวๆ นึกแคลงใจกันเป็นแถว รวมทั้งสาวน้ำฝนและจริยาซึ่งนั่งอยู่ข้างมีนมีนาด้วย

“ที่คุณคำแปงพูด หมายความว่ายังไงอ้ะ มีแล้วเลิกแล้ว แฟนหรือเมีย” 

“คนหนุ่มวัยนี้จะคบเล่นๆ แบบแฟนหรือ ฉันว่าเมียชัวร์ๆ” น้ำฝนฟันธง ทำเอาคนถามหน้างอ ด้วยเพราะรู้สึกสนใจในตัวผู้นำหมู่บ้านรูปหล่อไม่ต่างจากสาวๆ คนอื่น

“มัวแต่คุยเรื่องผู้ชายอยู่นั่น กินๆ เข้าไป” เสียงต้นดังขัดขึ้น พร้อมกับตักผัดกะหล่ำปลีน้ำปลาใส่จานข้าวของจริยา ทำเอาเจ้าของจานหน้าหงิก

“ไอ้ต้น ฉันไม่กินผัก”

“กินยากแบบนี้ไง ถึงหาผัวไม่ได้”

“ไอ้เพื่อนเวร” มีนมีนาหลุดหัวเราะ เมื่อรุ่นน้องสองคนที่นั่งขนาบข้างเธอทำท่าจะวางมวยใส่กัน แต่คนก่อกวนอย่างต้นหาได้สลดไม่ กลับหัวเราะชอบใจเสียอย่างนั้น แต่ก็แค่ครู่เดียวเท่านั้น ก่อนทั้งคู่จะหันไปให้ความสนใจกับการตักกับข้าวใส่จานเพื่อเติมพลังให้กับตัวเอง หลังจากเหน็ดเหนื่อยมาตลอดทั้งวัน 

--------------------------------------------------------

อัพแล้วค่าาา อย่าลืมคอมเมนต์ โหวต ส่งกำลังใจให้กันด้วยนะคะ ^^

ไปติดตามข่าวสารกันได้ที่เพจ ลานีน นะคะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 146 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #548 bsss27 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2562 / 20:52
    สนุกอะอ่านไปยิ้มไป
    #548
    0
  2. #254 noodao (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 16 พฤศจิกายน 2562 / 09:52
    ข้อมูลนายคามน่าสนใจ
    #254
    0
  3. #84 Jakkaran55 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2562 / 13:38
    ต้นชอบจริยาแน่ๆ
    #84
    2
    • #84-1 Mablelanine(จากตอนที่ 8)
      10 ตุลาคม 2562 / 20:35
      5555 มารอลุ้นกันนะค้าาาา
      #84-1
  4. #58 แอน (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 22:39

    รอ และคอย วันจันทร์ พุธ ศุกร์ เลยจ้า

    #58
    1
  5. #57 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 22:26
    อืมมม รู้ข้อมูล นายคามทีละนิดแล้วสินะ
    #57
    1
  6. #56 Tatiya (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 22:24

    มีเมียแล้ว แถมมีลูกแล้ว ด้วย พ่อหม้ายเมียทิ้งนะเนี่ย

    #56
    1
  7. #55 punnada400 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 22:10

    ติดตามนะค๊าาา

    #55
    1
  8. #54 p_prapaipan (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 21:58
    มาต่อบ่อย ๆ นะคะ
    #54
    1
    • #54-1 Mablelanine(จากตอนที่ 8)
      5 ตุลาคม 2562 / 10:16
      ได้เลยค่าาาา ^^ ถ้ากำลังใจเยอะจะมาให้บ่อยกว่าเดิมมมม
      #54-1
  9. #53 kung241 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 21:54

    รอๆอ่านนะคะ

    #53
    1
    • #53-1 Mablelanine(จากตอนที่ 8)
      5 ตุลาคม 2562 / 10:16
      ขอบคุณมากค่าาาา
      #53-1
  10. #52 AijaSolothurn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 21:16
    รอมาต่ออีกนะคะ
    #52
    1
    • #52-1 Mablelanine(จากตอนที่ 8)
      5 ตุลาคม 2562 / 10:16
      ได้เลยค่าาา ปูเสื่อนอนรอชิลล์ๆ ก่อนนะค้าา ^^
      #52-1