ดวงใจศิขรินทร์ [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 28 : ดวงใจศิขรินทร์ : ตอนที่ 9 --- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 198 ครั้ง
    10 ธ.ค. 62

       


        กึก

          มีนมีนาที่กำลังจะเคลิ้มหลับสะดุ้งตื่น เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าประหลาดดังขึ้น โดยที่ตัวเธอมั่นใจว่าไม่ใช่เสียงฝีเท้าของป้าคำจันและลุงแก้วแน่นอน เพราะเจ้าของเสียงนั้นเดินวนไปมารอบบ้านเหมือนกับหาอะไรบางอย่าง นาทีนั้นแหละที่ความกลัวแล่นขึ้นมาจับหัวใจ ใครกัน!

หญิงสาวขยับตัว เตรียมจะลุกขึ้นนั่ง แต่แล้วก็ต้องแสร้งล้มตัวลงนอนอีกครั้ง เมื่อประตูห้องพักที่เธอมั่นใจว่าปิดล็อกเรียบร้อยแล้วถูกเปิดเข้ามาอย่างง่ายดาย พร้อมกับเสียงกดเปิดสวิตซ์ไฟที่ดังขึ้น

          แปะ

          "ใครวะ" เสียงห้าวที่ไม่คุ้นหูสบถดังขึ้นอย่างไม่พอใจ ทันทีที่แสงจากหลอดไฟส่องสว่างไปทั้งห้อง เผยให้เห็นร่างของมีนมีนาที่นอนใจเต้นตุ่มๆ ต่อมๆ อยู่อย่างหวาดกลัว ยิ่งตอนที่เจ้าของเสียงขยับเข้ามาหยุดยืนอยู่ใกล้ๆ พร้อมกับกลิ่นสาปของคราบเหงื่อไคล หญิงสาวก็รู้สึกราวกับว่าหัวใจจะหยุดเต้น

          "ผู้หญิงที่ไหนกัน"

          มีนมีนากลั้นหายใจ ยามที่รับรู้ถึงระไอตัวร้อนผ่าวผสานกับกลิ่นสาบที่โชยเข้าจมูก บ่งบอกว่าผู้บุกรุกขยับเข้ามาชิดใกล้มากกว่าเดิม ร่างบางนอนเกร็งตัวแข็งทื่อ เมื่อรู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังกวาดสายตามองเธอไปทั้งร่าง

          "สวยเหมือนกันนี่หว่า นางฟ้ามาโปรดจริงๆ"

          กรี๊ด มีนมีนากรีดร้องลั่นในใจ ยามที่แก้มอิ่มสัมผัสกับฝ่ามือสากระคายที่ลูบไล้ซีกแก้มของเธอไปมาอย่างย่ามใจ ลามไปยังมุมปากบางที่ยังคงปิดสนิท ขณะที่คนถูกกระทำพร่ำเรียกหาสิ่งยึดเหนี่ยวทางจิตใจอย่างหวาดกลัว

          พ่อจ๋า แม่จ๋า ช่วยมีนด้วย

          ร่างบางที่แกล้งนอนหลับตัวสั่นเมื่อผู้บุกรุกในยามวิกาลกระตุกผ้าห่มผืนเล็กออกจากกาย แล้วลูบไล้มือสากไปมาบนท่อนแขนที่โผล่พ้นชายเสื้อยืดแขนสั้นอย่างจาบจ้วง นั่นทำมีนมีนาขนลุกเกรียว พานจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้ แต่ก็พยายามตั้งสติหาทางหนีทีไล่ให้กับตัวเอง และภาวนาให้ใครสักคนมาช่วยเธอให้ทัน

          "ขาวจริง" มันกระซิบเสียงกระเส่าแล้วคว้ามือของมีนมีนาไปซับจูบซ้ำๆ พร้อมกับสูดลมหายใจฮืดฮาดด้วยท่าทีหื่นกระหาย และในนาทีที่มันกำลังถลกเสื้อยืดที่เธอสวมใส่ขึ้น พลันเสียงตะโกนเรียกของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้น

          "มีน!" มีนมีนาลืมตาโพลงในวินาทีที่ได้ยินเสียงเรียกจากศิขรินทร์ เธอจำเสียงเขาได้ และนั่นทำให้ผู้บุกรุกที่หันกลับมาสบตาเธอเข้าผงะไปอย่างตกใจ

          "มีน! คุณอยู่ข้างบนหรือเปล่า" เสียงห้าวตะโกนเรียกซ้ำพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่ก้าวตึกๆ เข้ามา นั่นทำเอาเจ้าของร่างผอมชักสีหน้าไม่พอใจเมื่อถูกขัดจังหวะ ในขณะที่เสียงฝีเท้าของศิขรินทร์ดังใกล้เข้ามาทุกที

          "ฉิบหายเอ๊ย" เสียงสบถหยาบคายดังลั่น ก่อนที่มันจะผุดลุกขึ้นโผไปที่หน้าต่าง แล้วกระโดดผลุงลงไปอย่างรวดเร็ว ขณะที่มีนมีนายันกายลุกขึ้นนั่ง รวบรวมสติที่แตกกระเจิง แล้วลุกขึ้นวิ่งสวนทางกับเสียงร้องเรียกออกไปทันทีอย่างรวดเร็ว

           "มีน!

          "คุณคาม" มีนมีนาร้องเรียกชื่อเขาเสียงดังอย่างดีใจ ทันทีที่เห็นใบหน้าคร้ามคมเคร่งเครียดของร่างสูงใหญ่ที่เดินกึ่งวิ่งเข้ามาหาด้วยท่าทีรีบร้อน 

          "เกิดอะไรขึ้น ร้องไห้ทำไม"

          "ฮึ่ก" ร่างบางหลุดเสียงสะอื้นอย่างหวาดกลัวยามนึกถึงเหตุการณ์เสี่ยงตายสดๆ ร้อนๆ  ที่ผ่านมา นั่นยิ่งเพิ่มระดับความร้อนใจให้ศิขรินทร์ เสียจนต้องย้ำถามหญิงสาวอีกครั้ง

          "คุณเจอใครใช่ไหม มันทำอะไรคุณหรือเปล่า"

          "มัน...ฮึ่ก"

          "มีน"

          มีนมีนาหลุดเสียงร้องไห้โฮออกมาอย่างเสียขวัญ ยามนึกถึงสัมผัสหยาบคายที่ได้รับ นั่นทำเอาศิขรินทร์ขบกรามแน่น ก่อนคว้าตัวหญิงสาวเข้าไปกอดไว้แนบอกกว้างอย่างปลอบโยน 

          "ไม่เป็นไรนะมีน ไม่เป็นไร ผมอยู่ตรงนี้แล้ว"

          ศิขรินทร์พร่ำบอกซ้ำๆ ชิดเรือนผมหอมกรุ่น ท่ามกลางความรู้สึกปวดหนึบในจิตใจยามได้เห็นหยดน้ำตากลมร่วงเผาะลงมาเต็มสองแก้ม ซึ่งความรู้สึกนั้นบอกให้ศิขรินทร์รู้ ว่าเขาประเมินความรู้สึกตัวเองที่มีต่อมีนมีนาผิดไปมาก เพราะนี่ไม่ใช่แค่ความรู้สึกถูกตาต้องใจเพียงอย่างเดียวเสียแล้ว 

          "ไม่ต้องกลัว ผมจะดูแลคุณเอง"

          เสียงทุ้มห้าวเอ่ยบอกราวกับให้คำมั่นสัญญา

         

          มีนมีนาถูกศิขรินทร์ย้ายออกจากบ้านพักของป้าคำจันในค่ำคืนนั้นทันทีอย่างเงียบเชียบ โดยหยิบเอาเฉพาะของใช้ที่จำเป็นจำพวกโทรศัพท์มือถือและของมีค่าอย่างกล้องถ่ายรูปและกระเป๋าสตางค์ติดตัวไปก่อนล่วงหน้าเพียงเท่านั้น ก่อนชายหนุ่มจะพาเธอไปยังบ้านพักของตัวเองที่มีร้อยโทอคินรออยู่ ตลอดเวลาที่ศิขรินทร์คอยช่วยเหลือและเป็นธุระจัดการเรื่องทุกอย่างให้ หญิงสาวก็เอาแต่เงียบ ด้วยเพราะยังตกใจไม่หาย กลายเป็นคนคอยช่วยเหลือเสียเองที่ร้อนใจอยากรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นทั้งหมด

          "ดื่มนี่ก่อน มันจะทำให้คุณรู้สึกดีขึ้น" ศิขรินทร์บอกพร้อมกับวางแก้วนมจืดอุ่นร้อนลงบนโต๊ะตรงหน้าร่างบางที่นั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้ ภายในห้องรับประทานอาหารของบ้านปถคีรี พอเห็นอีกฝ่ายนิ่งเฉย เขาก็เรียกชื่อเธอซ้ำ

          "มีน"

          "คะ" หญิงสาวสะดุ้งเมื่อเสียงเรียกขานมาพร้อมกับแรงแตะเบาๆ ตรงท่อนแขน ซึ่งปฏิกิริยานั้นทำเอาคนมองถึงกับขบกรามแน่น นึกเข่นเขี้ยวคนร้าย ไอ้หมอนั่นมันทำอะไรหญิงสาวกันแน่

          "ดื่มนมเสียหน่อย แล้วมาคุยกัน" เขาเอ่ยบอกแกมบังคับด้วยเพราะอยากรู้เรื่องราวที่เกิดขึ้นเต็มทีพร้อมกับเลื่อนแก้วนมอุ่นร้อนเข้าไปใกล้หญิงสาวอีกนิด ขณะที่มีนมีนาหลุบตามองแก้วกระเบื้องตรงหน้าเล็กน้อย ก่อนยอมยกแก้วนมขึ้นดื่มในที่สุด นั่นทำให้ศิขรินทร์และร้อยโทอคินที่ยืนมองอยู่อย่างประเมินสถานการณ์เหลือบตามองหน้ากันอย่างโล่งใจ

          "รู้สึกดีขึ้นหรือยัง"

          "ค่ะ" มีนมีนาพยักหน้ารับพลางวางแก้วนมอุ่นร้อนที่จิบเข้าไปอึกใหญ่ลงบนโต๊ะด้านหน้า ขณะที่เจ้าบ้านร่างสูงคว้าเก้าอี้มานั่งเผชิญหน้ากับร่างบาง

          "คุณช่วยบอกผมเกี่ยวกับ รูปพรรณสัณฐานของคนร้ายหน่อยได้ไหม คุณเห็นหน้ามันหรือเปล่า" หญิงสาวพยักหน้า ด้วยเพราะยังจำแววตาเหี้ยมเกรียมของผู้บุกรุกได้ดี

          "ฉันลืมตาขึ้นพอดี ตอนที่ได้ยินเสียงเรียกของคุณ" ศิขรินทร์ขมวดคิ้วฉับอย่างตกใจ

          "หมายความว่าก่อนหน้านี้ คุณหลับอยู่งั้นหรือ"

          "ค่ะ ฉันรู้สึกเพลียๆ เลยหลับไป แต่ตื่นขึ้นมาตอนได้ยินเสียงคนไขประตูห้องเข้ามา ฉันยังไม่กล้าลืมตาขึ้นมอง เลยนอนอยู่นิ่งๆ"

          "นอนนิ่งๆ ตอนที่คนร้ายบุกเข้ามาในห้องแล้วน่ะหรือ" หญิงสาวพยักหน้าหงึกหงัก ยังรู้สึกใจสั่นเพราะความหวาดกลัวไม่หาย

          "แล้วมันทำอะไรคุณหรือเปล่า" มีนมีนากระพริบตาปริบๆ ไล่น้ำตาที่เอ่อคลอขึ้นมาเมื่อถูกถามถึงตรงนี้ ซึ่งปฏิริยานั้นทำเอาคนมองขบกรามแน่นอย่างพยายามระงับอารมณ์

          "มันพยายามจะลวนลามฉัน มันจับ…"

          "พอ ไม่ต้องอธิบายก็ได้ แค่บอกผมว่าไม่ได้มีอะไรร้ายแรงใช่ไหม"

          "ค่ะ มันได้ยินเสียงคุณ เลยกระโดดหน้าต่างหนีไป"

          "ถ้ามันสามารถเข้านอกออกในบ้านป้าคำจันได้ขนาดนี้ล่ะก็ ไม่ต้องให้คุณมีนอธิบายรูปพรรณสัณฐานของมัน ฉันก็มั่นใจว่าต้องเป็นไอ้จองแน่นอน" ร้อยโทอคินที่นั่งฟังอยู่นานเอ่ยขึ้นด้วยท่าทีมั่นใจเต็มเปี่ยมว่าคนร้ายที่บุกเข้าหามีนมีนาเป็นคนเดียวกับที่ทางการหมายหัวไว้อย่างแน่นอน

          "แกมั่นใจขนาดนั้นเลยหรือว่าเป็นมัน"

          "ก็ถ้าคนร้ายที่คุณมีนเจอ รูปร่างผอมสูง ผิวคล้ำ ตาลึกโบ๋ หัวเกรียน เหมือนพวกขี้ยาบ้ากามอ้ะนะ ใช่ไหมครับคุณมีน" ประโยคท้าย อคินหันมาถามมีนมีนา หญิงสาวจึงพยักหน้ารับ นั่นทำเอานายตำรวจหนุ่มแทบจะตบเข่าฉาด เมื่อสิ่งที่คาดไว้ไม่ผิดไปจากที่คิด

          "หมวดรู้หรือคะว่าคนร้ายเป็นใคร" ร้อยโทอคินหันไปมองหน้าศิขรินทร์อย่างลังเลใจ ไม่แน่ใจว่าควรบอกหญิงสาวหรือไม่

          "ถ้าเป็นความลับ ก็ไม่เป็นไรค่ะ"

          "จริงๆ มันก็ไม่ใช่ความลับอะไร เพราะทุกคนที่นี่ก็รู้กันหมด" ศิขรินทร์เกริ่น มีนมีนาจึงย้ำถามอย่างอยากรู้

          "งั้นใครล่ะคะ ทำไมถึงทำแบบนี้"

          "ไอ้จอง ลูกชายป้าคำจันน่ะครับ" อคินตอบแทน ทำเอาหญิงสาวถึงกับขมวดคิ้วฉับอย่างประหลาดใจ

          “ลูกชายป้าคำจันหรือคะ"

          "ครับ มันเป็นพวกค้ายาเสพติดข้ามชาติ ทางการกำลังต้องการตัวมันอยู่ มันเลยต้องหนีหัวซุกหัวซุน พวกเราคาดว่ามันกำลังจะเดินยาล็อตใหญ่ผ่านมะปิน มันถึงกลับมาที่บ้านและไปเจอคุณมีนเข้า"

มีนมีนาใจหายวาบ ไม่คิดว่าคนร้ายที่เธอเจอจะมีคดีติดตัวร้ายแรงถึงขนาดนั้นหมอนั่นไม่ฆ่าเธอทิ้งก็บุญแค่ไหนแล้ว

          "ผมค้านนายคามตั้งแต่แรกว่าไม่อยากให้คุณมีนไปพักที่บ้านป้าคำจัน แต่ทั้งสองคนนั้นไม่ได้ผิดอะไร พวกเราเลยต้องยอมให้ทั้งคู่เข้าร่วมกิจกรรมด้วย"

          "ป้าคำจันกับลุงแก้วไม่ได้รู้เห็นกับนายจอง ทั้งคู่เป็นคนมะปินเต็มตัว" ศิขรินทร์เอ่ยบอกเสียงเข้มข้น รับประกันว่าสองคนนั้นไม่ได้รู้เห็นด้วย

          "คุณมีนไม่โกรธป้าคำจันกับลุงแก้วใช่ไหมที่ลูกชายของทั้งคู่ทำไม่ดีกับคุณมีน"

          "ไม่หรอกค่ะ ป้าคำจันกับลุงแก้วดีกับมีนมาก ไม่มีอะไรที่มีนจะต้องโกรธ" มีนมีนาบอกอย่างไม่ติดใจ เพราะป้าคำจันและลุงแก้วไม่ได้ทำอะไรผิดจริงๆ ลูกชายทั้งคู่ต่างหากที่เป็นคนไม่ดี

          "นี่ก็ดึกมากแล้ว คุณง่วงหรือยัง" ศิขรินทร์ที่ก้มมองนาฬิกาตรงข้อมือเอ่ยถามขึ้น พลางกวาดตามองใบหน้าซีดเซียวของมีนมีนาอย่างสำรวจ ก่อนเขาจะสรุปให้เองเสร็จสรรพ

          "คืนนี้คุณนอนพักที่ห้องผมไปก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะให้ป้าเหมยช่วยจัดห้องให้"

          "แล้วคุณกับหมวดล่ะคะ"

          "พวกผมเป็นผู้ชาย เดี๋ยวหาที่นอนแถวโซฟานี่ก็ได้ครับ คุณมีนไม่ต้องห่วงอคินตอบยิ้มๆ ให้หญิงสาวคลายความกังวลใจ

          "ดื่มนมให้หมดก่อนสิ เดี๋ยวผมไปส่งที่ห้อง" ศิขรินทร์เอ่ยบอกแกมบังคับ และมีนมีนาก็ทำตามอย่างว่าง่าย หญิงสาวยกแก้วนมอุ่นร้อนที่ออกจะเย็นชืดเสียแล้วขึ้นดื่มจนหมด ก่อนจะเอ่ยขอตัวกับร้อยโทอคิน แล้วเดินตามร่างสูงของศิขรินทร์ขึ้นไปด้านบนชั้นสองของบ้าน 

          ชายหนุ่มจับลูกบิดของประตูไม้สักบานใหญ่ ก่อนผลักเปิดเข้าไป พร้อมกับเอื้อมมือไปกดเปิดสวิตซ์ไฟให้เสร็จสรรพ เผยให้เห็นภาพห้องนอนกว้างขวางตกแต่งอย่างเรียบง่าย

          "ตาคุณแดงมากเลย ไปพักผ่อนเถอะ นี่ก็ตีหนึ่งแล้ว" เสียงห้าวเอ่ยบอกหลังสังเกตเห็นว่าดวงตากลมโตของหญิงสาวที่ผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักแดงช้ำ ขณะที่มีนมีนาเงยหน้าขึ้นมองเขานิ่งนาน เสียจนคนมองต้องเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม

          "มีอะไรหรือ"

          "ขอบคุณคุณมากนะคะที่ไปช่วยฉันไว้ได้ทัน" คนตัวสูงเงียบไปนิด ก่อนจะเอ่ยบอกนิ่งๆ

          "ขอบคุณคุณเช่นกันที่ไม่เป็นอะไร"

          มีนมีนายิ้มบางรับคำขอบคุณที่แสนอ่อนโยนจากศิขรินทร์ ก่อนที่ร่างสูงจะขยับเบี่ยงตัวออกห่างจากหน้าประตู เปิดทางให้หญิงสาวได้เดินเข้าไป และในนาทีที่ประตูบานใหญ่จะปิดลงกั้นระหว่างเธอและเขา เสียงเข้มจากร่างสูงใหญ่ก็ดังขึ้นในวินาทีสุดท้าย

          "ฝันดี”

     ----------------------------

อัพแล้วตามสัญญานะค้าาาา กราบแนบอกนักอ่านที่น่ารักทุกท่านนน ^^

ทีนี้ก็มาเอาใจเชียร์กัน เพราะพี่มีนย้ายไปนอนบ้านคุณคามอย่างเป็นทางการแล้วจ้าาา 555

หากชื่นชอบ อย่าลืมคอมเมนต์ ส่งกำลังใจให้กันบ้างนะค้าาา

อย่าลืมปาคอมเมนต์กับหัวใจมาให้กันด้วยนะคะ ^^

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 198 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #413 mang_kapoon Faii (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 21:51
    เขินนน
    #413
    0
  2. #412 kung241 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 21:42
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-06.png บอกฝันดีด้วย
    #412
    0
  3. #411 Nampony (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 21:25
    แค่นี้คนอ่านก็ยิ้มแก้มแตกแล้วค่า
    #411
    0
  4. #410 kannika132515 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 20:47

    อูย

    คุณคามมาส่งเข้านอน

    ฝันดีเช่นกันจ้ะ

    #410
    0
  5. #409 sawutdipab (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 15:05
    คุณคามน่ารักมากกกกก
    #409
    0
  6. #408 punnada400 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 15:04

    เขินนนนน><

    #408
    0
  7. #407 AOMMY2018 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 14:11
    รอ รอ รอ เจ้าค่ะ
    #407
    0
  8. #406 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 14:11
    นายคามไปช่วยทัน โล่งอกไปเลย

    ว่าเเต่ตอนเช้าหนูดีต้องกรี้ดใหญ่แน่นอน ที่พี่มีนมานอนที่บ้าน

    นายคามโล่งใจเลยใช่มั๊ยพามาอยู่ที่บ้านแล้ว อิอิ
    #406
    0
  9. #405 T.Hotaru (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 14:11
    มาบ่อยๆนะคะไรต์ ❤️❤️❤️
    #405
    0
  10. #404 แอน (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 13:39

    เค้าไปอยุ่บ้านเดียวกันแล้วน๊าาาาาา

    #404
    0
  11. #403 KetKassarin (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:48
    หั้ยนอนห้องตัวเองด้วยค่ะ โอ้ยยลุ้นๆ ขออีบุ๊คเรยได้มั้ยค่ะ
    #403
    0
  12. #402 ละออง? (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:44

    คุณคามน่ารัก

    #402
    0
  13. #401 Blue bird (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:42

    มีน คงฝันร้ายไปอีกนาน โชคดีดีที่มี คนมาช่วยทัน

    #401
    0
  14. #400 tanya1977 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:38
    ขออีกค่ะไรท์กำลังฟิน
    #400
    0
  15. #399 Fonny_99 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:27
    หนังสืออกเมื่อไรคะ
    #399
    0
  16. #398 Oipaka (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 12:12
    มาต่ออีกนะคะเร็วเร็วค่ะ
    #398
    0
  17. #397 ratchanee1213 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 11:55

    มาต่อเร็วๆนะคะ รอคุณคามอยู่

    #397
    0
  18. #396 wayray (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 11:50

    ฮืออออออออออออ ลุ้นไปกับพี่มีน ตั้งแต่ม่ะคืน

    เช้ามา หนูดีต้องดีใจแน่ พี่คนสวยมาอยู่บ้านด้วยแล้ว และคงจะได้อยู่ตลอดไปปปปปปป https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-09.png

    #396
    0
  19. #395 Jakkaran55 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 11:28
    อัพเวลานี้ก็ต้องรีบอ่าน อดใจรอก่อนนอนไม่ไหว ทำไมไม่แบกมาทั้งกระเป๋าเพราะไงก็ต้องอยู่บ้านคุณคามถาวรอยู่แล้ว
    #395
    0
  20. #394 AijaSolothurn (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 11:27
    เย้ๆๆๆๆๆเข้าไปอยู่บ้านเดียวกันแล้ววววว
    #394
    0
  21. #393 pookpook502 (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 11:25
    มาอยู่ใกล้กันแล้ว

    มาต่ออีกเร็วๆน้าาาาา รอลุ้นค่ะ
    #393
    0
  22. #392 ปูโพธาราม (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2562 / 11:24
    เฮ้ออออโล่งอก
    #392
    0