ดวงใจศิขรินทร์ [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 20 : ดวงใจศิขิรนทร์ : ตอนที่ 7 --- 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 128 ครั้ง
    11 พ.ย. 62

        


    ตอนที่ 7

            มีนมีนาได้รับการปฐมพยาบาลเบื้องต้นโดยศิขรินทร์ โดยมีหนูดีคอยยืนมองอย่างห่วงใยอยู่ไม่ห่าง ก่อนเขาจะช่วยพยุงเธอขึ้นรถกระบะโฟร์วีลคันใหญ่สีดำ เพื่อพาไปพบแพทย์ในตัวเมือง ซึ่งอยู่ห่างออกไปราวหนึ่งร้อยกิโลเมตร ท่ามกลางความตกใจของต้นและติวที่เดินผ่านมาเห็นเข้าพอดี แต่กระนั้นมีนมีนาก็ยังฝืนยิ้มบางๆ ส่งให้ เป็นสัญญาณบอกให้รุ่นน้องรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว เนื่องจากไม่ได้รู้สึกเจ็บข้อเท้าเหมือนคราวแรกที่หล่นตุ้บลงมา เหลือเพียงอาการบวมเป่งและปวดตุ้บๆ เท่านั้น 

            นายใหญ่แห่งบ้านมะปินพาหญิงสาวไปพบแพทย์ที่คลินิกแห่งหนึ่งในตัวเมือง เพื่อตรวจดูอาการบริเวณข้อเท้าอย่างละเอียด ก่อนแพทย์จะวินิจฉัยว่าข้อเท้าแพลง และให้หยุดพักการใช้เท้าหนักๆ เป็นเวลาอย่างน้อยหนึ่งสัปดาห์ เพื่อรอดูอาการ จากนั้นนายแพทย์ประจำคลินิกจึงพันข้อเท้าเล็กด้วยผ้ายืดอันใหม่แทนผ้าอันเก่าที่ศิขรินทร์ใช้ผูกเพื่อปฐมพยาบาล พร้อมกับจ่ายยาแก้ปวด ลดอาการบวมมาให้ จากนั้นเขาและเธอก็มุ่งหน้ากลับมะปินทันที โดยไม่ได้หยุดแวะที่ไหนอีกเลย หลังมีนมีนาปฏิเสธคำชวนรับประทานอาหารกลางวันของศิขรินทร์ ซึ่งเขาก็ไม่ได้เอ่ยเซ้าซี้อะไรให้มากความ

            มีนมีนาจำได้ว่าบรรยากาศขณะกำลังเดินทางกลับมะปินนั้นช่างน่าอึดอัด ด้วยเพราะเธอไม่ใช่คนที่คุยเก่ง เลยไม่รู้จะหยิบยกเรื่องใดขึ้นมาสนทนากับเขา หญิงสาวเลยเอาแต่นั่งมองออกนอกกระจกรถยนต์เงียบๆ มองวิวข้างทางไปเรื่อยเปื่อย พยายามไม่หันไปทางศิขรินทร์นัก กลัวว่าเขาจะชวนคุย แม้กระทั่งตอนเอ่ยขอบคุณ เธอยังไม่มองหน้าเขาเลย

            'เอ่อ…' มีนมีนาเอ่ยขึ้นแหวกความเงียบภายในห้องโดยสารของรถกระบะคันใหญ่ที่กำลังแล่นขึ้นเขา ซึ่งเป็นที่ตั้งของหมู่บ้านมะปินด้วยความรู้สึกประหม่าเล็กน้อย ดึงความสนใจจากคนที่กำลังตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าที่สารถีให้หันมาปรายตามองแวบหนึ่ง

            'มีอะไรหรือ"

            'ฉัน...ขอบคุณสำหรับวันนี้นะคะ' มีนมีนาบอกสั้นๆ โดยมีจุดโฟกัสสายตาอยู่บนเส้นแบ่งถนนตรงหน้า ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน เธอถึงไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ แต่รู้แค่เพียงว่าดวงตาคมดุคู่นั้นมักจะมองเธออย่างตำหนิเสมอทุกครั้งที่บังเอิญสบตากัน

            ศิขรินทร์นิ่งไปเล็กน้อย ท่าทางดูประหลาดใจ ยามได้ยินคำขอบคุณจากปากเธอ นั่นทำมีนมีนานึกเข่นเขี้ยว แม้เธอจะวางทีทีแข็งขืนใส่เขา ก็ใช่ว่าเธอจะเป็นคนไร้มารยาทถึงขั้นนั้นเสียเมื่อไรกัน 

            'ถ้าไม่ได้คุณช่วย ฉันอาจเป็นหนักกว่านี้'

            'ไม่คิดหรือว่าเป็นเพราะผมที่เรียกคุณ เลยทำให้คุณตกลงมา' จู่ๆ เขาก็เอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แต่แฝงไปด้วยความรู้สึกผิดลึกๆ จนมีนมีนาต้องรีบปฏิเสธพร้อมกับแอบไขว้นิ้วไว้ข้างลำตัว ด้วยเพราะเหตุผลส่วนหนึ่งเกิดจากอาการตกใจที่เห็นเขานั่นแหละ

            'มันเป็นอุบัติเหตุค่ะ'

            'งั้นหรือ' เขาย้อนถามเธอคล้ายไม่เชื่อ แต่มีนมีนาไม่อยากต่อความยาวสาวความยืด เลยพยักหน้ารัวเสียจนคอแทบเคล็ดเพื่อช่วยยืนยัน

            'งั้นคราวหน้าก็อย่าไปเล่นซนจนเจ็บตัวอีกก็พอ

            'ค่ะ…' มีนมีนารับคำเสียงเบาบาง ยามที่ศิขรินทร์เอ่ยพูดกับเธอ ราวกับว่าเธอเป็นเด็กหญิงวัยเดียวกันกับลูกสาวของเขาอย่างไรอย่างนั้น ทั้งที่อายุจริงของมีนมีนากำลังจะแตะสามสิบปีในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้านี้แล้ว แต่กระนั้นหญิงสาวก็ไม่ได้โต้แย้งอะไร ทำได้แค่เพียงนั่งเงียบๆ ไปตลอดทาง

 

            "พี่มีน" มีนมีนาสะดุ้ง หลุดจากความคิดวุ่นวายในหัว ก่อนหันไปตามเสียงเรียกที่ดังแว่วมาจากทางด้านซ้ายมือ เห็นน้ำฝนและจริยากำลังเดินเร็วๆ เข้ามาหาด้วยท่าทีร่าเริง

            "เป็นไงบ้างคะพี่มีน หายเจ็บข้อเท้าหรือยัง" น้ำฝนเอ่ยถามแจ้วๆ พร้อมกับก้มมองข้อเท้าของรุ่นพี่สาวที่ถูกพันไว้ด้วยผ้ายืดอย่างเป็นห่วง

            "ค่อยยังชั่วแล้วล่ะจ้ะ ขอบคุณนะที่เป็นห่วง" มีนมีนาตอบยิ้มๆ ก่อนจะเอ่ยถามรุ่นน้องที่หอบหิ้วข้าวของพะรุงพะรังอยู่เต็มสองมือ "แล้วนี่กำลังจะไปไหนกันหรือ"

            "พวกเราไปช่วยพี่ดินขนของมาน่ะค่ะ พี่เขาเพิ่งกลับมาจากตัวเมือง ไปซื้อสีทาผนัง กับพวกอุปกรณ์ต่างๆ แล้วก็ของใช้"

            "จะทาสีอะไรเหรอ"

            "ทาสีห้องสมุดน่ะค่ะ วันนี้เรากำลังช่วยกันเคลียร์พื้น แล้วก็ซ่อมแซมตรงจุดที่มันผุพัง"

            "อยากไปช่วยจัง" มีนมีนาโอดอย่างแอบเซ็งเล็กน้อย เพราะตั้งแต่ได้รับบาดเจ็บ กิจวัตรประจำของหญิงสาวก็มีเพียงแค่การนั่งๆ นอนๆ เท่านั้น ซึ่งมันค่อนข้างน่าเบื่อและไม่เหมาะสมกับคนที่ชอบความแอกทีฟอย่างเธอเอาเสียเลย

            "งั้นพี่มีนก็ต้องพักผ่อนเยอะๆ จะได้หายเร็วๆ จะได้ไปช่วยกันทาสีห้องสมุดไงคะ"

            "พี่ก็อยากหายจะแย่แล้ว" มีนมีนาตอบด้วยท่าทีเบื่อหน่ายอย่างปิดไม่มิด รุ่นน้องทั้งสองเลยได้แต่ยืนมองยิ้มๆ อย่างเข้าใจดี ก่อนชวนคุยเรื่องอื่น

            "แล้วนี่ใครพามาส่งตรงนี้คะ ขาเจ็บแบบนี้ เดินมาไกลขนาดนี้ได้ยังไง"

            "ดินกับคุณพลช่วยพยุงมาน่ะ พี่ไม่ชอบนั่งอยู่เฉยๆ เลยมานั่งกินลมชมวิวตรงนี้ดีกว่า" มีนมีนาบอกพลางหันมองบริเวณโดยรอบประกอบคำพูดของตัวเอง เนื่องจากจุดที่หญิงสาวนั่งอยู่เป็นทางผ่านของหมู่บ้านที่สามารถมองเห็นวิวภูเขาและบ้านเรือนหลายหลังที่ตั้งลดหลั่นกันไปด้านล่างได้ถนัดตา

            "แล้วนี่จะกลับไปพักผ่อนหรือยังคะ ฝนกับเจี๊ยบพยุงไปส่งไหม"

            "ไม่ต้องๆ เดี๋ยวพี่กลับเองได้"

            "จะกลับได้ยังไงคะ เดี๋ยวข้อเท้าก็เจ็บหนักกว่าเดิมหรอก คุณหมอไม่ให้ใช้แรงมากไม่ใช่หรือคะ"

            "พี่มีไม้ค้ำน่ะ" มีนมีนาบอกพลางบุ้ยหน้าไปยังไม้ค้ำกลางเก่ากลางใหม่ที่วางพิงอยู่กับต้นไม้ หลังพลไปหยิบยืมจากชาวบ้านคนหนึ่งที่เคยประสบเหตุแบบเดียวกันมาให้ยืมใช้ชั่วคราว เธอจึงเอ่ยขอบคุณเขาไปยกใหญ่

            "อ๋อ ถ้างั้นก็หายห่วงไปเปลาะหนึ่งค่ะ เจี๊ยบนึกว่าจะกะเผลกกลับเองเสียอีก" จริยาพูดด้วยท่าทีคลายกังวล ขณะที่มีนมีนายิ้มบางๆ

            "งั้นฝนกับเจี๊ยบขอตัวก่อนนะคะพี่มีน ต้องไปช่วยพี่ดินกับคุณพลขนของอีก"

            "จ้ะ"

            "ไว้เจี๊ยบกับฝนจะแวะมาคุยด้วยใหม่นะคะ" จริยาบอกตัดบท ก่อนจะเอ่ยขอตัว แล้วรีบเดินกึ่งจ้ำอ้าวออกไปด้วยท่าทีเร่งรีบ โดยมีดวงตากลมของมีนมีนาทอดมองตามแผ่นหลังของสองสาวไปอย่างหงอยๆ ด้วยเพราะตัวเองไม่สามารถร่วมทำกิจกรรมด้วยได้อย่างที่ต้องการ เลยต้องนั่งแกร่วมองดูคนโน้นคนนี้เดินผ่านไปมานิ่งๆ และในขณะที่มีนมีนาคิดยังไม่ทันจบดีนั้น พลันร่างสูงของรุ่นน้องอีกสองคนก็เดินผ่านมาอีกคู่ และเป็นต้นที่เดินดิ่งเข้ามาหาก่อนอย่างคุ้นเคยกันดี

            "เป็นไงบ้างครับพี่มีน ใกล้หายดีหรือยัง"

            "ก็ดีขึ้น ข้อเท้าไม่บวมแล้ว" มีนมีนาตอบ ขณะที่สองหนุ่มก้มดูข้อเท้าที่พันผ้าไว้ของเธออย่างพร้อมเพรียงกัน

            "โหย ถ้าข้อเท้าบวมน้อยลงแบบนี้ เดี๋ยวอีกสักพักก็น่าจะหายดีแล้วล่ะมั้งครับ"

            "อือ พี่ก็หวังว่าจะเป็นแบบนั้นเหมือนกัน"

            "แล้วหมอให้ยามากินหรือเปล่าครับ" ติวเอ่ยถามบ้างอย่างห่วงใย หญิงสาวจึงพยักหน้ารับ

            "ให้จ้ะ พี่กินใกล้หมดแล้ว"

            "งั้นเดี๋ยวก็คงใกล้หายแล้วล่ะครับ" หนุ่มรุ่นน้องคาดการณ์ในทางที่ดี หญิงสาวจึงยิ้มรับในกำลังใจที่อีกฝ่ายมอบให้ ก่อนทั้งคู่จะขอตัวเพื่อกลับไปทำกิจกรรมต่อ ปล่อยให้มีนมีนานั่งอยู่เพียงลำพังต่อไป ท่ามกลางแสงแดดยามสายโด่งที่เริ่มร้อนขึ้นทุกที หญิงสาวจึงขยับตัวหลบ เมื่อถูกแสงแดดจ้าไล่ที่ และในขณะที่หญิงสาวกำลังหยัดตัวขึ้นยืนอย่างระมัดระวังอยู่นั้น ร่างสูงใหญ่ไล่เลี่ยกันก็เดินตรงเข้ามาใกล้พร้อมด้วยเด็กหญิงตัวน้อยที่วิ่งปร๋อเข้ามาหาเป็นคนแรกอย่างรวดเร็ว จนต้องทรุดตัวนั่งลงอย่างเดิม

            "พี่มีนขา"

            "หนูดี" ดวงตากลมหลังม่านขนตางอนเบิกกว้างขึ้นอย่างดีใจยามเห็นใบหน้าสดใสของเด็กหญิง

            "สวัสดีค่าพี่มีน"

-----------------------------------------------------

อัพเพิ่มแล้วค่าาาา สุขสันต์วันลอยกระทงนะค้าาา

ลอยเผื่อสายออนไลน์อย่างลานีนด้วยนะค้าาา

จริงๆ จะแอบไปนอนแล้วววว แต่มีนักอ่านท้วงมาเสียก่อน 555

หากอยากอ่านเรื่อยๆ ยาวๆ อย่าลืมคอมเมนต์ส่งกำลังใจให้กันสักนิดนะคะ ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 128 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #306 fsn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2562 / 14:33

    คนมาเยี่ยมเยอะเชียว ไม่เหงาละ

    #306
    0
  2. #199 kung241 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 13 พฤศจิกายน 2562 / 05:43

    อยากอ่านต่อๆๆๆนะนะ

    #199
    1
    • #199-1 Mablelanine(จากตอนที่ 20)
      14 พฤศจิกายน 2562 / 20:01
      เจอกันทุกจันทร์ พุธ ศุกร์นะค้าาา
      #199-1
  3. #197 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 11:13
    วันนี้อัปอีกให้ถึง 100% นะคะไรท์ขาาาาาาาาา
    #197
    1
    • #197-1 Mablelanine(จากตอนที่ 20)
      14 พฤศจิกายน 2562 / 20:01
      พรุ่งนี้นะค้าาาา
      #197-1
  4. #196 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 07:54
    หนูดีมาแล้ววววว มากับพ่อคามและลุงคิน หรือเปล่า
    #196
    0
  5. #195 Jakkaran55 (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2562 / 00:36
    ผู้หญิงทุกคนไม่ใช่ลูกค่ะคุณคาม ดุเก่ง สอนเก่ง
    #195
    1
    • #195-1 Mablelanine(จากตอนที่ 20)
      14 พฤศจิกายน 2562 / 20:00
      5555 ชอบความประชดประชันนี้
      #195-1
  6. #194 AijaSolothurn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 21:50
    อัพทุกวันเถอะจะลงแดงแล้วนะ
    #194
    1
    • #194-1 Mablelanine(จากตอนที่ 20)
      14 พฤศจิกายน 2562 / 20:00
      เจอกันทุกจันทร์ พุธ ศุกร์นะค้าาา ถ้ากำลังใจเยอะก็มีแถม อิอิ
      #194-1
  7. #193 wayray (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 21:35

    หนูดีน่ารักอ่ะ พี่มีนขาๆ โอ้ยยยยยย ไม่ไหวๆ พ่อคามคงได้หวั่นไหวกันมั่งล่ะมั้ง
    #193
    1
    • #193-1 Mablelanine(จากตอนที่ 20)
      14 พฤศจิกายน 2562 / 20:00
      มาหลงหนูดีด้วยกันค่าา คนเขียนเขียนเอง ก็หลงเองงงง
      #193-1
  8. #192 Nampony (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 21:33
    อยากได้เล่มแล้วค่า..ฮือออ
    #192
    3
    • #192-1 Mablelanine(จากตอนที่ 20)
      14 พฤศจิกายน 2562 / 19:59
      ต้นเดือนธันวานี้ เจอกันแน่นอนค่า รอลมหนาวแป๊บ 555
      #192-1
  9. #191 Pimpawan (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2562 / 21:13

    โอ๋ พี่มีนคนเก่ง ขาเดี้ยงซะแล้ว. หายไว้นะค่ะ

    #191
    1
    • #191-1 Mablelanine(จากตอนที่ 20)
      14 พฤศจิกายน 2562 / 19:59
      มารอเอาใจช่วยพี่มีนด้วยนะค้าาา
      #191-1