ดวงใจศิขรินทร์ [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 17 : ดวงใจศิขรินทร์ : ตอนที่ 6 --- 30%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,365
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 117 ครั้ง
    8 พ.ย. 62




ตอนที่ 6

มีนมีนาขยับตัวตื่นอย่างไม่รีรอ ราวกับตั้งโปรแกรมอัตโนมัติ ทันทีที่ได้ยินเสียงนกตัวเล็กตัวน้อยส่งเสียงร้องเพรียก บวกกับเสียงกุกกักที่ดังออกมาจากห้องครัว ทั้งที่วันนี้เป็นวันหยุดพักตามอัธยาศัย หลังประธานค่ายอย่างดินแจ้งให้ทราบว่าทุกวันเสาร์และอาทิตย์ ทางค่ายจะงดทุกกิจกรรม เพื่อให้บรรดาชาวค่ายได้พักผ่อนอย่างเต็มที่ และเปิดโอกาสให้ทุกคนออกไปเรียนรู้วิถีชีวิตของชุมชนตามความสนใจ ซึ่งกิจกรรมแรกที่มีนมีนาเลือกทำแทนการนอนตื่นสาย นั่นคือการอาสาออกไปช่วยป้าคำจันและสามีเก็บผักในสวน เพื่อส่งไปขายต่อยังตลาดในตัวเมือง หญิงสาวจึงรีบตื่นนอน ลุกขึ้นมาจัดการธุระส่วนตัวของตัวเองอย่างรวดเร็ว ไม่นานร่างบางในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนดูทะมัดทะแมง ก็ออกไปนั่งขัดสมาธิร่วมวงดื่มน้ำชากับลุงแก้ว ขณะรอป้าคำจันทำอาหารอยู่ในห้องครัว โดยเมนูพิเศษของเช้านี้เป็นเมนูตามคำเรียกร้องของเธอ นั่นคือเมนูไข่ป่าม หรือที่ชาวเหนือแท้ๆ เรียกว่าไข่ป๋าม เป็นเมนูอาหารที่ทำจากไข่ไก่ตีผสมกับต้นหอมหั่นซอยและพริกแดงจินดา ปรุงรสด้วยเกลือเล็กน้อย ตีให้เข้ากัน แล้วจึงเทใส่กระทงใบตอง ก่อนนำไปย่างบนเตาถ่านจนสุกหอม

หญิงสาววางแก้วน้ำชาลง ก่อนกุลีกุจอเข้าไปช่วยป้าคำจันยกโตกใส่อาหารเช้ามาวางตรงระเบียงบ้าน 

"ใช่แบบนี้ไหมที่หนูมีนอยากกิน" ลุงแก้วเอ่ยถามยามที่ทุกคนนั่งล้อมวงจนครบ ขณะที่มีนมีนาพยักหน้ารับยิ้มๆ

"ใช่ค่ะ เมนูนี้เลย"

"งั้นก็ลองชิมเลยสิลูก ดูซิว่าฝีมือป้าคำจันจะถูกปากหรือเปล่า" ลุงแก้วคะยั้นคะยออย่างภูมิใจนำเสนอ มีนมีนาจึงยกช้อนตักเมนูไข่ป่ามขึ้นชิมทันที

"เป็นไง อร่อยไหมลูก" ป้าคำจันเอ่ยถามพร้อมกับจ้องมองแขกประจำบ้านที่กำลังเคี้ยวไข่ป่ามตุ้ยๆ อย่างรอคอยคำตอบ ก่อนมีนมีนาจะพยักหน้าหงึกหงัก

"อร่อยค่ะ อร่อยมากเลย" หญิงสาวบอกพร้อมกับตักไข่ป่ามชิมซ้ำอย่างติดใจ ทำเอาคนเป็นแม่ครัวยิ้มกว้าง

"ถ้าอร่อยก็กินเยอะๆ เลยนะ เดี๋ยวได้ออกไปเก็บผักกัน"

"ค่ะ" มีนมีนารับคำ ก่อนป้าคำจันจะตักข้าวสวยใส่จานยื่นให้หญิงสาวและลุงแก้ว ก่อนลงมือรับประทานอาหารมื้อแรกในตอนเช้าตรู่ เสร็จแล้วจึงพากันลงจากเรือน เดินชักแถวไปยังสวนผักที่อยู่ห่างออกจากตัวหมู่บ้านไปราวสองกิโลเมตร ท่ามกลางสภาพอากาศเย็นสบาย ซึ่งพอออกเดินไปได้สักพักก็พบเพื่อนร่วมทางอีกหลายคนที่กำลังเดินมุ่งหน้าไปยังสวนผักเหมือนกัน ป้าคำจันและลุงแก้วจึงส่งเสียงทักทายเพื่อนบ้านออกไปอย่างคุ้นเคย ขณะที่มีนมีนาได้แต่ส่งยิ้มน้อยๆ ไปให้ และเดินตามทุกคนไปเงียบๆ 

มีนมีนาและพวกชาวบ้านเดินพ้นตัวหมู่บ้านในตอนที่พระอาทิตย์ยามเช้าเริ่มส่องแสงอ่อนๆ เผยให้เห็นวิวทิวทัศน์ตลอดทางเส้นเล็กที่ทอดยาวและคดเคี้ยวไปตามยอดเขา มุ่งหน้าสู่สวนผักที่อยู่ห่างออกไปได้เต็มตา

ร่างบางในชุดเสื้อผ้าทะมัดทะแมงเดินชมนกชมไม้ไปตลอดทาง มองภาพต้นไม้น้อยใหญ่สีเขียวขจีอย่างชื่นใจ จนลืมความเหน็ดเหนื่อยกับเส้นทางที่เริ่มลาดชันและค่อนข้างไกลพอสมควรไปเลย ไม่นาน หญิงสาวและชาวบ้านก็มาถึงจุดหมาย

สวนผักของป้าคำจันและชาวบ้านอีกราวหกคนตั้งอยู่บนสันเขา ตรงจุดที่สูงกว่าระดับน้ำทะเลมากจนสามารถมองเห็นภาพบ้านเรือนด้านล่างที่อยู่ห่างออกไปลิบๆ และหากเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมองก็รู้สึกได้ราวกับว่าแผ่นฟ้าอยู่ใกล้เพียงแค่เอื้อมมือ

ร่างบางยืนสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดเฮือกใหญ่อย่างชื่นใจ รู้สึกคิดไม่ผิดที่ตัดสินใจลากสังขารตัวเองออกมาจากที่นอนแต่เช้าตรู่ วันนี้ล่ะจะเป็นเริ่มต้นใหม่ที่ดีสำหรับเธอ

"มีนอยากช่วย ป้าคำจันสอนมีนเก็บผักหน่อยนะคะ" มีนมีนาเดินเข้าไปบอกกับผู้สูงวัย ก่อนอีกฝ่ายจะหันมาสอนวิธีเก็บยอดฟักแม้วอวบๆ ให้อย่างใจดี

การเกษตรของหมู่บ้านมะปินเป็นแบบเกษตรอินทรีย์ที่ไม่ใช้สารเคมีในการดูแล จึงทำให้พืชผักของที่นี่ปลอดสารพิษ สามารถเด็ดรับประทานสดๆ ได้เลย สวนผักของป้าคำจันและลุงแก้วปลูกผักไว้หลายชนิด ทั้งยอดมะระ ยอดถั่วลันเตาและยอดฟักทอง คล้ายกันกับสวนผักของชาวบ้านคนอื่นๆ

แรกเริ่มเดิมที ชาวบ้านมะปินปลูกผักไว้สำหรับใช้กินในครัวเรือนเท่านั้น แต่ด้วยผลผลิตที่เจริญงอกงามจนเก็บกินไม่ทัน ทุกคนจึงรวมตัวกันและระดมความคิดที่จะนำพืชผักลงไปขายที่ตลาด ประจวบเหมาะกับตอนที่ศิขรินทร์เข้ามาดูแลหมู่บ้านมะปินพอดี เขาจึงสานต่อเรื่องนี้ โดยติดต่อกับพ่อค้ารับซื้อผักในตลาด ซึ่งเป็นชาวบ้านมะปินที่ไปมีครอบครัวอยู่ในเมืองโดยตรง ฝ่ายนั้นจึงอาสาขึ้นมารับผักของหมู่บ้านมะปินลงไปขายที่ตลาดในเมืองด้วยตัวเองอย่างยินดี นับแต่นั้นมาการปลูกผักเพื่อจำหน่ายจึงเป็นอีกหนึ่งอาชีพที่สร้างรายได้ให้กับชาวบ้านอีกทาง ทุกๆ เช้าจึงได้เห็นบรรดาชาวบ้านหลายคนพากันเดินชักแถวขึ้นเขาไปเก็บผักกันเป็นพรวน กลายเป็นอีกหนึ่งกิจวัตรประจำวันของคนที่นี่

มีนมีนาอยู่ช่วยผู้สูงวัยเก็บผักจนถึงช่วงสายก็ได้ปริมาณผักมากพอสำหรับจำหน่าย ก่อนทั้งหมดจะพากันเดินชักแถวกลับลงมาที่หมู่บ้าน โดยหญิงสาวต่างถิ่นอย่างมีนมีนาอาสาแบกกระบุงที่มีหอบผักอยู่เต็มตะกร้ากลับเข้าหมู่บ้านด้วยตัวเองเพื่อต้องการเรียนรู้วิถีชีวิตชุมชน ร่างบางและชาวบ้านหยุดแวะที่จุดส่งผัก เพื่อบรรจุผักสดๆ ลงถุง และยืนรอจนกระทั่งรถกระบะคันกลางเก่ากลางใหม่แล่นเข้ามาจอดเทียบท่า เพื่อรับผักลงไปขายที่ตลาดแล้วนั่นแหละ มีนมีนาจึงแบกกระบุงไม้ไผ่เดินแยกตัวออกมา เพื่อกลับเข้าที่พัก ขณะที่ชาวบ้านคนอื่น ร่วมด้วยป้าคำจันและสามีตรงเข้าสวนกาแฟไป

"พี่มีน" มีนมีนาหยุดชะงัก แล้วเงยมองตามเสียงทักทาย เห็นน้ำฝนและเพื่อนๆ อีกร่วมสิบคนกำลังเดินสวนออกมาจากหมู่บ้าน จึงเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถามกลับไปอย่างแปลกใจ

"อ้าว จะไปไหนกัน"

"ฝนกับเพื่อนๆ จะไปเที่ยวน้ำตกน่ะคะ หมวดอคินกับคุณพลจะเป็นคนพาไป พี่มีนไปด้วยกันสิคะ" น้ำฝนเอ่ยชวนเสียงใสอย่างร่าเริง ขณะที่จริยาขยับเข้ามาช่วยชวนอีกคน

"ใช่ค่ะพี่มีน ไปพักผ่อนหย่อนใจกัน" 

"พี่เพิ่งจะกลับมาจากสวนผักน่ะสิ ไปช่วยป้าคำจันเก็บผักมา" มีนมีนาตอบปฏิเสธ ด้วยไม่อยากให้ทุกคนต้องมารอ เพราะถ้าหากเธอตอบตกลงออกไป ก็ต้องใช้เวลาอีกราวสิบนาทีเพื่อเดินเอาข้าวของไปเก็บ หญิงสาวจึงตอบปัดไปเสียดีกว่า

"น้ำฝนกับเจี๊ยบไปกันเถอะ ไว้โอกาสหน้าละกัน" ทันทีที่มีนมีนาตอบออกไป น้ำฝนก็ทำหน้างอ ก่อนคะยั้นคะยออีกครั้งอย่างไม่ยอมแพ้

"ทำไมล่ะคะพี่มีน ไม่ไปเที่ยวด้วยกันจริงๆ หรือคะ สนุกดีออก"

"ไว้ครั้งหน้าดีกว่าจ้ะ" มีนมีนายิ้มน้อยๆ แล้วขยับตัว เตรียมจะเดินผละออกมา เพราะไม่อยากให้ทุกคนต้องมาเสียเวลากับเธอโดยใช่เหตุ

"ถ้าครั้งหน้าคุณมีนจะไปที่น้ำตก ก็บอกผมได้นะครับ เดี๋ยวผมจะพาไป" มีนมีนาหันไปมองนายทหารหนุ่ม ร่างสูงที่เอ่ยอาสาขึ้น ก่อนส่งยิ้มบางๆ ตอบกลับไป

"ได้ค่ะหมวด ขอบคุณมากเลยนะคะ"

"ยินดีครับ"

"งั้นมีนขอตัวก่อนนะคะ" มีนมีนาค้อมศีรษะให้ร้อยโทอคินและพลที่อายุมากกว่าเธอเล็กน้อย แล้วจึงเดินเลี่ยงออกมา ก่อนเอากระบุงไม้ไผ่เข้าไปเก็บที่บ้านป้าคำจัน โดยไม่พลาดที่จะคว้าเอากล้องถ่ายรูปคู่ใจติดมือออกมาด้วย หลังโปรแกรมเดินสำรวจหมู่บ้านมะปินเพิ่งผุดเข้ามาในความคิดสดๆ ร้อนๆ

ร่างบางในชุดทะมัดทะแมงออกเดินไปตามทางเล็กๆ ภายในหมู่บ้าน ลัดเลาะผ่านบ้านหลังน้อยใหญ่คละแบบกัน ทั้งบ้านปูน บ้านไม้กึ่งปูนและบ้านไม้แบบไทยแท้ๆ ที่เชิญชวนให้มีนมีนายกกล้องขึ้นมาถ่ายภาพเก็บไว้เป็นที่ระลึกอย่างสนใจ เพราะหลายมุม หลายจุดที่บ้านมะปิน ยังคงดูสวยคลาสสิก แม้จะเก่าแก่ไปบ้างตามกาลเวลา แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้ความเก่าพวกนั้นหมดความน่ามองลงไป จึงเหมาะแก่การพัฒนาให้เป็นจุดถ่ายภาพสำหรับนักท่องเที่ยวเชิงอนุรักษ์ได้เลย

มีนมีนาเดินเล่นเรื่อยเปื่อยไปรอบหมู่บ้านอย่างไม่เหน็ดเหนื่อย ก่อนหยุดแวะชมวิวตรงจุดรับสัญญาณที่สามารถมองเห็นถนนคดเคี้ยวเส้นเล็กที่ทอดตัวลงสู่ตีนเขาด้านล่างได้ถนัดตา พลันโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงยีนก็ส่งเสียงดังขึ้น หญิงสาวจึงหยิบมันขึ้นมาดู และเมื่อเห็นว่าเป็นชื่อของพะแพงก็กดรับแทบจะทันที แต่ไม่ทันจะได้เอ่ยทักทายออกไป ปลายสายก็รัวคำถามมาเป็นชุด ไม่เปิดช่องว่างให้เธอเลยสักนิด

"มีน แกเป็นไงบ้าง โอเคหรือเปล่า แกเคลียร์กับพี่ทศและยายแอ้มแล้วใช่ไหม ฉันเห็นยายแอ้มขึ้นสถานะหราเต็มเฟสบุ๊กไปหมด เปิดตัวคบพี่ทศอย่างน่าไม่อาย ฉันไม่น่านับยายงูพิษนั่นเป็นเพื่อนเลยจริงๆ เสียดายเวลาชะมัด ว่าแต่แกเป็นไงบ้าง ทำไมเอาแต่เงียบล่ะ"

"แกเอาแต่พูดแจ้วๆ อยู่คนเดียวจะให้ฉันพูดแทรกตอนไหนล่ะ" มีนมีนาบอกเสียงระอากึ่งขบขัน พยายามจะทำหูทวนลมกับสองชื่อที่เพื่อนเอ่ยถึง

"ก็ฉันเดือดแทนแกนี่น่า"

"ช่างเถอะ ฉันโอเค" หญิงสาวบอกให้เพื่อนคลายกังวล แต่ไม่วายอีกฝ่ายยังคงย้ำถามอย่างไม่เชื่อ

"คะแนนเต็มร้อย แกโอเคกี่เปอร์เซ็นต์ยะ"

"แปดสิบ"

"หืม ทำไมเปอร์เซ็นต์โอเคสูงจังล่ะ" พะแพงอุทานอย่างแปลกใจ แบบที่มีนมีนาเองก็แปลกใจด้วยเหมือนกัน เพราะหลังจากที่เธอร้องไห้ฟูมฟายอย่างแสนเสียใจให้กับความรักครั้งสำคัญที่ต้องจบลงจนเต็มที่แล้ว ก็ราวกับว่าความเสียใจพวกนั้นแทบมลายหายไปกับน้ำตาจนเกือบหมด เพราะตอนที่เธอลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่พร้อมกับความรู้สึกไร้พันธะทางจิตใจกลับให้ความรู้สึกดีกว่าที่คิดมาก ไม่มีทศเทพ เธอก็ต้องอยู่ให้ได้

"ไม่รู้เหมือนกัน แต่ฉันโอเคจริงๆ"

"ตกลงว่าจบ" พะแพงถามเสียงจริงจัง และคนฟังก็ไม่รอรีที่จะตอบรับ

 "อือ จบ"

"เอาล่ะ งั้นพักเรื่องแกไว้ก่อน แล้วมาเข้าเรื่องฉันกันบ้าง"

"เรื่องอะไร แกมีอะไรให้เล่ามากมายนักหรือ" มีนมีนาเอ่ยถามเพื่อน ขณะที่ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนส่งเสียงกะแอมกระไอแว่วมา

“อะแฮ่ม”

“เป็นอะไร ไม่สบายหรือ หรืออะไรติดคอ”

“ว้อยยยย” มีนมีนาหัวเราะ เมื่อพะแพงทำเสียงประหลาดชวนขัน “ฉันอุตส่าห์จะเล่าให้ตื่นเต้นเสียหน่อย”

“เล่าๆ มาเหอะ ลีลา”

“ฉันกำลังจะแต่งงาน”

---------------------------------------

อัพเพิ่มให้ตามสัญญาว่าหากได้ 10 คอมเมนต์จะอัพเพิ่มมม

ปาคอมเมนต์กำลังใจมาให้กันอีกนะคะะะ เดี๋ยวจะลงต่อให้รัววว

ขอบคุณที่ยังคิดถึงกันนะค้าาาา ^^


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 117 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #435 noodao (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2562 / 07:34
    เจ็บแต่จบ และ เข้มแข็งได้เร็ว
    #435
    0
  2. #162 tien-tien (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 19:54
    รอนะคะ อยากเห็นรักครั้งใหม่ เยื่อรักเก่าๆแล้ว
    #162
    1
  3. #160 kung241 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 16:00

    นางเอกจบแล้วกับรักครั้งเก่า งั้นเตรียมเปิดรับรักครั้งใหม่ๆๆๆhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-09.png

    #160
    1
  4. #159 Jakkaran55 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2562 / 00:32
    ฟ้าหลังฝนมักจะสดชื่นจนลืมเวลาฝนตกไปเลยใช่มั้ยมีน
    #159
    1
  5. #157 Oipaka (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 23:45
    ต่อเลยค่ะกำลังสนุก
    #157
    1
  6. #156 AijaSolothurn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 23:27
    รออออต่อค่ะ
    #156
    1
  7. #155 แอน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 23:08

    อัพต่อรัวๆๆเลยไรท์จ๋า กำลังสนุกเลยค่ะ อ่านทั้งคืนก็ได้

    #155
    1
  8. #154 wayray (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 23:03
    เอ็นดูพะแพง.. 55555
    #154
    1
  9. #152 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 22:55
    หืมมมมม พะเเพงจะเเต่งงาน

    อัปเถอะจ้าไรท์จ๋าาาา
    กำลังติดพันเลย
    #152
    1
  10. #151 ปูโพธาราม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 22:47

    อยากอ่านต่อแล้วค่ะ สนุกมากน่าติดตาม
    #151
    1
  11. #149 pookpook502 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 22:39
    มาต่อนะค่ะ น่ารักจัง
    #149
    1
  12. #148 tong-wilailuck (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 22:21

    รออ่าน ตอนต่อไปคร้า
    #148
    1
  13. #147 tong-wilailuck (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 22:21

    รออ่าน ตอนต่อไปคร้า
    #147
    0
  14. #146 Vicky (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 22:09

    รออ่านต่อนะคะ. ชอบค่ะ

    #146
    1
  15. #144 ffaaleem (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 22:08

    เรารอนะ
    #144
    1
  16. #143 Noonang999 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 21:54

    รอนะนะ
    #143
    0
  17. #142 Nampony (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2562 / 21:30
    งือออออ...อยากอ่านต่อแล้วค่า...ชอบนางเอกแบบนี้ ดูฉลาด แกร่งดี!!...ปล.พระเอกค่าตัวแพงจัง ออกมาทีนิดๆ😆😆
    #142
    1