ดวงใจศิขรินทร์ [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 13 : ดวงใจศิขรินทร์ : ตอนที่ 4 --- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,648
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 115 ครั้ง
    16 ต.ค. 62




"แล้วที่นั่นเป็นไงบ้างอ้ะ มีหนุ่มๆ ถูกใจบ้างไหม"

"ฉันเพิ่งอกหักไหม แกจะให้เอาอารมณ์ไหนมามองผู้ชายย่ะ"

"เสียของ" พะแพงแค่นเสียงว่า ทำเอาคนฟังขมวดคิ้วอย่างแปลกใจ

"แกพูดแบบนี้หมายความว่ายังไง"

"ก็ฉันเห็นภาพในเพจค่ายอาสาหมู่บ้านมะปินลงภาพกิจกรรมเมื่อวานน่ะสิ มีหนุ่มๆ หน้าตาดีตั้งเยอะ"

"อ๋อ นี่เป็นสาเหตุที่แกอยากให้ฉันเคลียร์กับพี่ทศและแอ้มใช่ไหม"

"ช่าย" พะแพงยอมรับตรงๆ ก่อนบอกอย่างไม่อ้อมค้อม "แกจะได้เอาเวลาที่เหลือไปมองหนุ่มคนใหม่ไงล่ะ"

"แกคิดว่าฉันจะลืมพี่ทศได้ง่ายๆ ขนาดนั้นเลยหรือ"

"ก็ต้องแบบนั้นสิ แกจะจำคนที่ทำให้เสียใจเนิ่นนานไปทำไม"

"ก็จริงของแก" มีนมีนาพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วยในคำพูดของเพื่อน และในขณะที่ติดสายอยู่นั้น พลันสายตาก็หันไปเห็นเพื่อนร่วมค่ายเดินดุ่มไปยังลานดินกลางหมู่บ้าน เธอจึงรีบตัดบทเพื่อน

"งั้นแค่นี้ก่อนนะแพง ฉันต้องไปแล้วล่ะ"

"อือๆ แกอย่าลืมโทรมาบ่อยๆ นะมีน"

"อือ" มีนมีนารับคำ ก่อนกดวางสาย และยัดโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกงไว้ลวกๆ แล้วออกเดินตามเพื่อนคนอื่นไป ทันใดนั้นเด็กหญิงในชุดนักเรียนที่เดินสวนมาในระยะสายตา ก็ทำเอาร่างบางต้องหยุดชะงักอีกรอบ

"หนู!" มีนมีนาเรียกเด็กหญิงเสียงดัง ทำเอาคนตัวเล็กหันมามองทันทีอย่างตกใจ เห็นได้จากการที่ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่างแปลกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มกว้างขวาง

"พี่คนสวย!"

มีนมีนายิ้มหวาน แล้วเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปหาคนตัวเล็กอย่างรวดเร็ว ขณะที่อีกฝ่ายกระพุ่มมือป้อมไหว้เธออย่างน่ารัก

"สวัสดีค่า"

"จะไปโรงเรียนหรือจ๊ะ"

"ค่ะ" มีนมีนาทรุดนั่งลงตรงหน้าเด็กหญิง แล้วมองสำรวจใบหน้าจิ้มลิ้มอย่างถูกชะตา อดยกมือขึ้นเกลี่ยปอยผมยุ่งตรงข้างแก้มอิ่มออกให้อย่างเอ็นดูไม่ได้

"เจ้าคิตตี้เป็นไงบ้างจ๊ะ อาการดีขึ้นไหม"

"ดีขึ้นค่า วันนี้ป้าเหมยเอาอาหารให้มันกิน เจ้าคิตตี้กินเยอะเลยค่ะ"

"ดีแล้วจ้ะ มันจะได้หายเร็วๆ เนอะ"

"ใช่ค่า วันนี้พ่อจะซื้อยากับปลอกคอให้คิตตี้ด้วย" เด็กหญิงบอกเสียงใส ขณะที่ดวงตากลมโตส่องประกายระยิบระยับ บ่งบอกความรู้สึกเอ็นดูที่มีต่อเจ้าแมวคิตตี้

"ดีจัง ว่าแต่เรายังไม่รู้จักชื่อกันเลยนะ" มีนมีนาบอกพร้อมกับจิ้มนิ้วไปที่ต้นแขนของคนตัวเล็กสองสามที

"จริงด้วยค่า หนูดียังไม่ได้แนะนำตัวเลย" พอเด็กหญิงพูดจบ มีนมีนาก็หลุดหัวเราะเบาๆ เมื่อคนตัวเล็กเผลอพูดชื่อตัวเองออกมา แต่กระนั้นเธอก็ไม่ได้ทักออกไป ยังรอฟังอีกฝ่ายแนะนำตัวเองอย่างตั้งใจ

"หนูชื่อหนูดีค่ะ พี่คนสวยชื่ออะไร"

"พี่ชื่อพี่มีนจ๊ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะหนูดี"

"ยินดีค่า" มีนมีนายิ้มอย่างเอ็นดู มองเด็กหญิงอย่างชอบใจ สองสาวต่างวัยชวนกันคุยอย่างสนุกสนาน จนมีนมีนาลืมนัดประชุมไปเลย กระทั่งได้ยินเสียงใหญ่ดังขึ้นเหนือศีรษะนั่นแหละถึงได้ชะงัก

"ไปหนูดี ไปโรงเรียนกันลูก รอนานหรือเปล่า พ่อ…" ศิขรินทร์พูดค้างเมื่อสายตาคมสบเข้ากับดวงตากลมโตสองคู่ที่เงยหน้าขึ้นมองเขาพร้อมกัน ต่างกันตรงอารมณ์ความรู้สึก คนเป็นลูกสาวมีแววตาเรียบเฉย แต่สายตาของอีกคนกลับเบิกกว้างอย่างตระหนกตกใจ นั่นทำเอาศิขรินทร์เกือบฉุนกึก นี่หน้าเขามีอะไรน่ากลัวนักหรือ

"พ่อขา…" มีนมีนารีบดึงสายตากลับออกมายามที่หนูดีเอ่ยขึ้นเสียงหวาน ก่อนจะผุดลุกขึ้นยืน มองเด็กหญิงวิ่งตุ้บตั้บเข้าไปหาร่างสูงใหญ่ที่หยุดยืนห่างออกไปเพียงไม่กี่ก้าว

"รอนานไหมลูก พอดีพ่อคุยกับลุงอคินอยู่" ศิขรินทร์วางมือแปะลงบนศีรษะทุยสวยของลูกสาวที่เงยหน้าคุยจ้อเสียงเจื้อยแจ้ว

"นานค่ะ แต่หนูดีมีพี่มีนอยู่เป็นเพื่อน"

"หือ" ศิขรินทร์เลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม ก่อนเหลือบตาขึ้นมองมีนมีนาอย่างแปลกใจ ทำเอาหญิงสาวรู้สึกประหม่า ด้วยไม่คุ้นกับการถูกจ้องมองนัก 

"คือ...ฉันเดินผ่านมาแถวนี้น่ะค่ะ เจอหนูดีพอดี เลยหยุดคุยด้วย" เธอเอ่ยตอบอย่างเสียไม่ได้ แม้จะไม่อยากสนทนากับเขาสักเท่าไหร่นัก ด้วยกลัวว่าชายหนุ่มจะหยิบยกเรื่องน่าอายของเธอมาพูด

"ขอบคุณนะ ที่อยู่คุยเป็นเพื่อนหนูดี"

"ค่ะ"

"แล้วคุณเป็นไงบ้าง ยังปวดหัวหรือเปล่า"

"คะ" มีนมีนาทวนถามเสียงสูง เสียจนคนถามต้องเอ่ยซ้ำ ตอกย้ำความจริงที่หญิงสาวไม่อยากได้ยิน

"คุณเมา"

"อ๋อ คะ ค่อยยังชั่วแล้วค่ะ ขอบคุณมากนะคะที่พาไปส่ง แต่ตอนนี้ฉันต้องไปแล้วค่ะ ขอตัวก่อนนะคะ" มีนมีนาพูดยาวและรวดเร็ว ไม่เปิดช่องว่างให้เขาได้เอ่ยแทรก ก่อนหันไปยกมือโบกให้หนูดี

"หนูดี พี่มีนไปก่อนนะจ๊ะ ไว้เจอกันนะ บ้ายบาย"

"บ้ายบายค่า" มือป้อมยกขึ้นโบกหย็อยๆ ให้มีนมีนาที่ทำแบบเดียวกัน ก่อนที่หญิงสาวจะก้าวฉับๆ เดินห่างออกไปอย่างรวดเร็ว โดยมีสายตาของสองพ่อลูกมองตามจนลับสายตา

"นั่นพี่มีนจะรีบไปไหนหรือคะพ่อ" เด็กหญิงเงยหน้าขึ้นถามคนเป็นบิดาที่ยังไม่ละสายตาจากแผ่นหลังบอบบาง

"ไปประชุมน่ะลูก พี่ดินเรียกประชุม"

"อ๋อ อย่างนี้เอง พี่มีนถึงรีบไป" เด็กหญิงพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนศิขรินทร์จะเอ่ยขึ้น

"งั้นเราไปโรงเรียนกันเถอะ เดี๋ยวพ่อจะได้ไปทำงานด้วย"

"ค่า" หนูดีขานรับ ก่อนยื่นมือออกไปจับมือใหญ่ของบิดาที่ยื่นมาตรงหน้า พร้อมกับเอ่ยขึ้นเมื่อนึกขึ้นได้

"พ่อขา หนูดีลืมบอกไป"

"บอกอะไรหรือลูก" ศิขรินทร์ทวนถามอย่างงุนงง ก้มมองลูกสาวตัวน้อยที่เดินอยู่ข้างๆ

"พี่มีนเป็นคนช่วยคิตตี้ค่ะ"

"หือ" ชายหนุ่มเลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ก่อนประโยคต่อมาของหนูดีจะเฉลยข้อสงสัยทุกอย่าง

"พี่มีนเป็นพี่คนสวยของหนูดี"

ศิขรินทร์หันกลับไปมองตามทางที่หญิงสาวเดินลับไปอีกครั้ง เพียงแวบเดียว นี่คงเป็นเหตุผลที่ทำให้หญิงสาวมาเข้าประชุมสาย เพราะไปมัวช่วยเจ้าคิตตี้อยู่สินะคุณพี่มีน

 

"พี่มีน" น้ำฝนเอ่ยขึ้นเสียงดังพร้อมกับชูมือชูมือขึ้นโบกส่งสัญญาณให้มีนมีนา ยามที่หญิงสาวเดินเข้าไปในบริเวณลานดิน ที่พวกชาวค่ายหลายสิบกำลังทยอยลุกขึ้นยืน บ้างก็กำลังประโคมใส่เครื่องมือป้องกันแสงแดดกันให้วุ่นวายทั้งหมวกเอย ปลอกแขนเอย 

"พี่มีนมาแล้วค่ะๆ"

"มีอะไรหรือ" มีนมีนาร้องถามอย่างแปลกใจ เมื่อน้ำฝนหันไปร้องบอกดินที่ยืนรวมอยู่กับร้อยโทอคินและพล

"พี่ดินเช็กจำนวนสมาชิกน่ะค่ะ เห็นพี่มีนหายไป กำลังจะออกไปตามกันอยู่แล้วเชียว" จริยาบอก ทำเอามีนมีนาอุทานอย่างรู้สึกผิด เพราะการมาสายของตน เกือบทำให้ทุกเดือดร้อนกันไปหมด

"ตายจริง พี่ขอโทษที พอดีพี่แวะไปโทรศัพท์มาน่ะ"

"ค่ะ" คนเป็นรุ่นน้องยิ้มแหยๆ เพราะยังจำท่าทีเคร่งเครียดของทีมดูแลเมื่อครู่ได้อยู่เลย

"ดินว่าไงบ้างน้ำฝน" มีนมีนาปราดเข้าไปสอบถามร่างบางที่เดินกลับมา น้ำฝนย่นจมูกเล็กน้อย ก่อนตอบ

"ไม่ว่าไงหรอกค่ะ แค่เตรียมเกณฑ์ชาวบ้านแล้วเท่านั้นเอง"

"จริงเหรอ" มีนมีนาอุทาน ขณะที่น้ำฝนพยักหน้าหงึกหงัก

"เห็นหมวดอคินบอกว่าแถบนี้ติดชายแดน เลยต้องเข้มงวดเป็นพิเศษ เขากลัวว่าพี่มีนจะไปเดินซนที่ไหน"

"ไม่ๆ พี่แวะไปโทรศัพท์มา แต่เห็นแบบนี้แล้ว ครั้งหน้าไม่กล้าเถลไถลแล้ว" มีนมีนาบอกอย่างรู้สึกผิด 

"ไม่เป็นไรแล้วล่ะคะ ว่าแต่เมื่อคืนพี่มีนอยู่ดึกไหม"

"ก็ดึกอยู่นะ แต่ไม่เท่าพวกต้น แล้วนี่ต้นไปไหน"

"นั่งแฮงก์อยู่นู่นค่ะ เห็นว่าซัดเหล้าหมักไปหลายขวด" จริยาเป็นคนตอบพร้อมกับบุ้ยหน้าไปยังต้นที่นั่งกุมขมับอยู่บนขอนไม้ ทำเอามีนมีนาหลุดยิ้มบางๆ ให้กับท่าทีของรุ่นน้องหนุ่มที่จะเรียกได้ว่าคออ่อนก็ไม่ผิดนัก

"แล้วนี่เราจะไปไหนกัน"

"ไปโรงเรียนค่ะ ไปเคลียร์พื้นที่โดยรอบ แล้วก็ทาสี" น้ำฝนตอบเจื้อยแจ้ว ก่อนเสียงของดินจะดังขัดบทสนทนา ทุกคนจึงหันไปให้ความสนใจกับประธานค่ายร่างใหญ่ เพื่อรับฟังการทำงานอย่างคร่าวๆ ก่อนจะขยับเคลื่อนตัว พากันเดินไปยังโรงเรียนประจำหมู่บ้านซึ่งอยู่อีกฟาก เพื่อเริ่มภารกิจแรกของวัน

มีนมีนายังคงจับกลุ่มอยู่กับน้ำฝนและพวกทำการเคลียร์พื้นที่บริเวณสนามเด็กเล่น ที่มีเครื่องเล่นกลางเก่ากลางใหม่ตั้งอยู่ หลังได้รับการแบ่งงานมาจากดิน ในขณะที่ชาวค่ายคนอื่นๆ ก็กระจายกันออกไปทำหน้าที่ของตัวเอง โดยมีบรรดาเด็กๆ ในชุดนักเรียนโผล่หน้าออกมาชะเง้อมองอย่างสนอกสนใจ ขณะที่คุณครูสาวในชุดสีกากียืนคุมอยู่ใกล้ๆ กันไม่ให้เด็กๆ เล่นซน

มีนมีนาหันไปมองทางตัวอาคาร แล้วส่งยิ้มให้เด็กๆ ก่อนจะเปิดยิ้มกว้างขึ้นไปอีก เมื่อเห็นหนูดีโบกมือหย็อยๆ ส่งสัญญาณมาให้ หญิงสาวเห็นปากเล็กขยับร้องเรียก 'พี่มีน' เธอจึงยกมือขึ้นโบกตอบกลับอีกฝ่ายไปอย่างเสียไม่ได้ ก่อนหันกลับมาสนใจกับงานตรงหน้า

กิจกรรมพัฒนาโรงเรียนดำเนินไปอย่างราบรื่น ด้วยการร่วมมือร่วมใจของชาวค่ายและบรรดาชาวบ้านที่ออกมาช่วยกันอย่างแข็งขัน ทำให้การเคลียร์พื้นที่โดยรอบบริเวณโรงเรียนเสร็จเรียบร้อยภายในครึ่งวันเช้าตามกำหนดเวลาที่วางไว้ ดินจึงประกาศให้ทุกคนได้พักผ่อนตามอัธยาศัย

ขณะที่ใต้ต้นมะตูมสูงใหญ่ มีชาวบ้านตั้งซุ้มอาหารไว้คอยบริการอยู่ตรงนั้น บรรดาชาวค่ายจึงทยอยลุกขึ้นไปตักอาหารมานั่งรับประทานอย่างง่ายๆ โดยเมนูของวันนี้เป็นแกงเป็ดเผ็ดย่างรสจัดจ้าน ทานคู่กับผักสดพื้นบ้านอย่างยอดมะตูม ยอดมะกอกน้ำ ซึ่งถ้าหากใครไม่สามารถทานเผ็ดได้ ก็มีเมนูไข่เจียวต้นหอมเตรียมไว้สำรอง

และอาจจะเป็นเพราะความเหน็ดเหนื่อยและอ่อนเพลีย ทำให้วงข้าวของวันนี้เงียบกริบ ไม่ครึกครื้นสักเท่าไร ทุกคนต่างนั่งรับประทานข้าวกันอยู่เงียบๆ บ้างทานหมดแล้ว ก็ลุกไปตักเพิ่มอีกจานอย่างติดใจในรสชาติ บางคนที่รับประทานเสร็จแล้วก็ไปหาที่นั่งพักผ่อน บ้างก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาถ่ายรูป คั่นเวลาเพื่อรอเริ่มงานในช่วงบ่าย ส่วนมีนมีนานั้นปฏิเสธการไปเดินสำรวจโรงเรียนของรุ่นน้อง ปล่อยให้น้ำฝน จริยาและต้นไปเดินดูรอบๆ โรงเรียน โดยเลือกนั่งพักอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ร่วมกับชาวค่ายคนอื่น ก่อนจะตัดสินใจหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดู และกดอ่านข้อความนับร้อยที่ถูกส่งเข้ามา

'ถ้าเธอเห็นและได้ยินทุกอย่างเหมือนที่พี่ทศบอกจริงๆ ก็หลีกทางให้ฉันซะที!'

'มีน เรื่องทั้งหมดพี่อธิบายได้นะ มีนอย่าทำแบบนี้เลย รับสายพี่เถอะ ให้พี่ได้อธิบายให้มีนเข้าใจ อย่าใจร้ายเลยนะคนดี'

มีนมีนาสูดหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นอารมณ์บางอย่างที่พุ่งเข้ามาในหัวใจ ยามอ่านสองข้อความล่าสุดที่ถูกส่งเข้ามาจนจบ รู้สึกเจ็บหน่วงที่ใจไปหมด เมื่อข้อความทั้งสองแสดงธาตุแท้ของคนสองคนให้เธอได้รู้จนหมด

อนามิกาพยายามให้เธอจบ ขณะที่ทศเทพพยายามจะเหนี่ยวรั้ง

บางทีเธออาจจะต้องเคลียร์กับทั้งคู่ตามคำแนะนำของพะแพงจริงๆ เพื่อให้เรื่องทุกอย่างจบลง แม้ว่ามันจะทำให้เธอต้องเจ็บที่ใจขึ้นอีกนิดก็ตาม

--------------------------------------

อัพแล้วตามสัญญา ไม่ลืมๆ แน่นอนค่าาาา ^^


  

    

   

  

 






ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 115 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #414 noodao (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2562 / 12:30
    เคลียร์ให้จบจะได้เริ่มใหม่
    #414
    0
  2. #126 kannika132515 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2562 / 14:12

    แกงเผ็ด_เป็ดย่างนะไรท์

    แก้ไขด้วย

    อ่าน วนๆ รอไรท์ มาต่อ

    รีบมาเด้อ

    รอเปิดจองเล่ม

    #126
    1
  3. #111 fsn (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 12:06

    เห็นด้วยคะ อย่าให้คาราคาซัง ลำบากตัวเองเลยหนู อะไรไม่ดีก็โละ

    #111
    0
  4. #104 Ranee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 20:25

    อัพไม่ขึ้นนะคะ ของวันที่ 18 ช่วยดูด้วยค่ะ

    #104
    1
    • #104-1 Mablelanine(จากตอนที่ 13)
      18 ตุลาคม 2562 / 21:12
      ไม่ขึ้นจริงๆ ด้วยค่ะ แต่อัพแล้วน้าาาา TT^TT
      #104-1
  5. #103 Valwichanee (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 15:31

    เคลียร์ออกลำโพงไปฟังพร้อมๆกันเลย จะได้ไม่คาราคาซัง บอกไปเลย ไม่ต้องการเป็นส่วนเกิน ของใคร

    #103
    0
  6. #102 Cheeryblue (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 08:05
    พูดยากนะ รักสามเส้า เราสามคน ณ จุดนี้ มีนคงต้องเห็นแก่ตัวเองบ้าง อยู่ต่อก็เจ็บเรื้อรัง สู้จบแต่เจ็บครั้งเดียว มันคงดีกว่า ทางใครทางมันทุกคนเลือกแล้วนี่# มีนน้อยสู้ๆ
    #102
    0
  7. #101 Jakkaran55 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 01:49
    สามสายคุยไปเลย สายสตรองอย่าไปแคร์
    #101
    0
  8. #100 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 01:11
    เรียก มาคุย ทั้งสองคน มันจะได้จบๆไป แล้วมีนจะได้มีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่มีชีวิตที่บัดซบ กับผู้ชายแบบนี้ที่ไม่ตัดสินใจให้เด็ดขาด
    #100
    0
  9. #99 tns_niracha (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 22:49
    เจ็บแต่จบ คำนี้มันมีจริงๆนะ
    #99
    0
  10. #98 kung241 (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:50

    สงสารนางเอกhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-10.png

    #98
    0
  11. #97 wayray (จากตอนที่ 13)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2562 / 21:45
    นังผญ.นั่น เพื่อนจริงๆใช่ม่ะ
    #97
    0