ดวงใจศิขรินทร์ [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 11 : ดวงใจศิขรินทร์ : ตอนที่ 4 --- 30 %

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 134 ครั้ง
    11 ต.ค. 62




ตอนที่ 4


เสียงไก่โก่งคอขันในยามเช้า ผสานกับเสียงนกร้องจิ๊บๆ ดังลั่นไปทั่วทั้งหุบเขา บวกกับเสียงพูดคุยจอแจของคนที่เดินผ่านดังขึ้นเป็นระยะๆ เป็นสัญญาณของเช้าวันใหม่ ปลุกร่างแบบบางที่นอนแบ๊บอยู่บนฟูกนอนให้ขยับตัวตื่น

มีนมีนาหลับตาปี๋ ก่อนหลุดเสียงครางแผ่วเบา ยามที่ความรู้สึกปวดตุ้บแล่นพล่านไปทั่วทั้งศีรษะเสียจนต้องยกมือขึ้นกุมขมับและคลึงเบาๆ หวังบรรเทาอาการมึนงง ก่อนภาพเหตุการณ์ต่างๆ จะวนลูปเข้ามาในสมองส่วนความทรงจำ เตือนให้รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น เธอมาค่ายอาสาที่หมู่บ้านมะปิน และนั่งดื่มเหล้าหมักกับรุ่นน้องไปหลายแก้วอย่างสนุกสนาน แล้วหลังจากนั้นภาพก็ตัด มีนมีนาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองมานอนที่นี่ได้ยังไง

หญิงสาวฝืนลืมตาขึ้นช้าๆ แต่แล้วก็ต้องหยีตาแรง สู้แสงแดดจ้าที่ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างไม้ไผ่ บ่งบอกเวลายามเช้า ฉุดหญิงสาวให้ขยับตัวลุกขึ้นนั่งอย่างทรมาน เมื่อถูกอาการแฮงก์เล่นงานเข้าเต็มเปา เสียจนอยากล้มตัวลงนอนนิ่งๆ แต่ก็รู้ดีว่าทำได้แค่คิด

"หนูมีน" มีนมีนาขยับตัวเล็กน้อย แล้วหันไปมองตามเสียงเรียก เห็นป้าคำจันยืนนิ่งอยู่ตรงประตู

"ตื่นแล้วหรือจ๊ะ"

"ค่ะ" มีนมีนาฝืนยิ้มแหยๆ พร้อมกับยกมือขึ้นคลึงท้ายทอยที่ปวดหนุบหนับเบาๆ

"เป็นไงบ้างล่ะ ปวดหัวมากไหม"

"นิดนึงค่ะป้า" หญิงสาวตอบอย่างละอาย ขณะที่คนสูงวัยกว่าระบายยิ้มเอ็นดู

"ออกมาดื่มชาร้อนๆ ก่อนสิ ป้าต้มชาไว้ให้แล้ว"

"ขอบคุณนะคะ" มีนมีนากระพุ่มมือขึ้นไหว้เจ้าของบ้านอย่างซาบซึ้งใจ ป้าคำจันจึงขยับตัว แล้วเอ่ยบอก

"งั้นตามออกมานะ ป้าไปเตรียมข้าวเช้าให้ก่อน"

"ค่ะ" หญิงสาวพยักหน้ายิ้มๆ รอจนเจ้าของบ้านเดินออกไปแล้ว จึงฝืนขยับตัว ลุกขึ้นจัดเก็บผ้าห่มและฟูกนอนจนเรียบร้อย ก่อนก้มมองเสื้อผ้าตัวเดิมที่สวมใส่ อย่างนึกขึ้นได้ จึงหันไปรื้อกระเป๋าตรงมุมห้อง หยิบเอาเสื้อผ้าชุดใหม่และของใช้จำเป็นออกมาวาง แล้วคลุมตัวด้วยผ้าขนหนูผืนใหญ่ ปกปิดเสื้อผ้าชุดเดิม ที่บ่งบอกว่าเธอไม่ได้อาบน้ำมาตั้งแต่เมื่อคืนก่อนเดินออกไปด้านนอกพร้อมข้าวของเครื่องใช้ในอ้อมแขน ป้าคำจันที่หันมาเห็นเข้าจึงร้องทัก

“จะอาบน้ำหรือหนูมีน รอแป๊บสิลูก ลุงแก้วใช้ห้องน้ำอยู่ เดี๋ยวป้าเร่งให้”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวมีนไปใช้ห้องน้ำข้างนอกก็ได้ค่ะ” มีนมีนารีบปฏิเสธรวดเร็วอย่างเกรงใจ

“จะเอาอย่างนั้นหรือจ๊ะ”

“ค่ะ” หญิงสาวพยักหน้ายิ้มๆ เจ้าของบ้านจึงเอ่ยบอกทาง

"ห้องน้ำอยู่ทางหลังบ้านนะหนูมีน เดินไปนิดเดียว"

"ค่ะป้า" มีนมีนาขานรับ ก่อนก้าวลงจากตัวบ้าน ตรงไปยังห้องน้ำซึ่งอยู่ห่างออกไป ท่ามกลางสภาพอากาศเย็นสบาย ที่มีลมพัดแรงโชยมาเป็นระยะ 

หญิงสาวคู้ตัวเล็กน้อยยามผิวกายต้องไอลม ขณะเดินผ่านบ้านของชาวบ้านหลายหลังที่กำลังวุ่นอยู่กับกิจกรรมยามเช้า มีนมีนาเห็นเด็กๆ ในชุดนักเรียนกลางเก่ากลางใหม่สี่คนกำลังเดินจับกลุ่มมุ่งหน้าไปยังโรงเรียนประจำหมู่บ้านที่ตั้งอยู่บนเนินเขาอีกฟาก ขณะที่เพื่อนร่วมค่ายหลายคนลุกขึ้นมาช่วยเจ้าของบ้านทำอาหาร บางคนก็เพิ่งจะเดินกลับเข้ามา โดยมีกระบุงที่สานจากไม้ไผ่สะพายอยู่บนหลัง เดาได้ว่าเพิ่งกลับมาจากการเก็บยอดชาในยามเช้า 

มีนมีนาส่งยิ้มให้เพื่อนร่วมค่ายที่เดินสวนออกมาเล็กน้อย ก่อนเร่งฝีเท้าตรงไปยังห้องน้ำ เพื่อจัดการตัวเองให้เรียบร้อย ก่อนจะถึงเวลานัดที่ลานดินกลางหมู่บ้าน

เพิงห้องน้ำที่ถูกสร้างขึ้นชั่วคราว แข็งแรงกว่าที่มีนมีนาคาดไว้ แม้จะถูกก่อขึ้นจากโครงไม้และสังกะสีอย่างง่ายๆ แต่ก็ดูมิดชิด ภายในมีโอ่งบรรจุน้ำสำหรับอาบ และถังน้ำเล็กๆ ข้างคอห่านเตี้ยๆ มีที่สำหรับแขวนเสื้อผ้า และกลอนประตูที่ค่อนข้างแข็งแรง แต่กระนั้นมีนมีนาก็ใช้เวลาอาบน้ำและจัดการตัวเองในเวลาที่ค่อนข้างรวดเร็ว ไม่มัวเอ้อระเหยเหมือนตอนอยู่ที่คอนโดฯ เพราะถึงแม้ที่นี่จะดีกว่าที่คาด แต่ก็ใช่ว่าจะสะดวกสบายมากพอที่เธอจะใช้เวลานานๆ ได้

หญิงสาวใช้เวลาในห้องน้ำชั่วคราวราวสิบห้านาทีก็เสร็จเรียบร้อย ก่อนก้าวออกมาในชุดใหม่ที่ไม่ต่างจากเดิมมากนัก นั่นคือชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนอย่างง่ายๆ แต่วันนี้มีนมีนารวบผมเป็นหางม้าสูงแทนที่จะปล่อยสยายเหมือนเมื่อวาน เพื่อเตรียมรับมือกับกิจกรรมในวันแรกของค่ายอาสาที่กำลังจะเริ่มขึ้น

"เอ่อ…" มีนมีนาที่เปิดประตูห้องน้ำออกมาชะงักเท้า แล้วเงยหน้าขึ้นมองคนที่เดินมาหยุดยืนอยู่ตรงหน้า หญิงสาวจึงเงยหน้าขึ้นมองพร้อมกับส่งยิ้มบางๆ ไปให้ เมื่อเห็นว่าเป็นชายหนุ่มรุ่นน้องอย่างติยะ

"คือผม…" ร่างสูงอึกอักเล็กน้อย ก่อนใบหน้าขาวใสจะขึ้นริ้วสีเรื่อ ขณะที่มีนมีนาเลิกคิ้วน้อยๆ ก่อนจะหลุดยิ้มยามกวาดตามองร่างสูงที่ยังคงอยู่ในชุดเดิม ติยะคงจะอายเธอเรื่องนี้สินะ

"เพิ่งตื่นเหรอ"

"เอ่อ...ครับ"

"พี่ก็เพิ่งตื่นเหมือนกัน เหล้าหมักทำพิษไปหน่อย"

"แล้ว...พี่มีนโอเคหรือยังครับ แฮงก์หรือเปล่า"

"ยังปวดหัวนิดหน่อยน่ะ แล้วเมื่อคืนเลิกดึกกันหรือเปล่า หลังๆ พี่มึนๆ ไม่รู้เรื่องเลย" 

"ก็เกือบเที่ยงคืนครับ"

"ก็ดึกอยู่เหมือนกันนะ" มีนมีนาชวนคุยยิ้มๆ ก่อนจะเอ่ยขอตัว

"งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ ป้าคำจันรออยู่น่ะ ติวจะได้อาบน้ำด้วย ใกล้เวลานัดแล้ว"

"ครับ"

"แล้วเจอกันจ้ะ" หญิงสาวบอก ก่อนเดินผละออกมา ด้วยกลัวว่าป้าคำจันจะรอนาน 

มีนมีนาเดินเอาของใช้ส่วนตัวไปเก็บ ก่อนออกมานั่งร่วมวงรับประทานอาหารเช้าร่วมกับป้าคำจันและลุงแก้วผู้เป็นสามีที่เพิ่งอาบน้ำเสร็จ หลังกลับมาจากการเก็บผลมะตูม โดยไม่ลืมที่จะดื่มชาร้อนๆ ที่ป้าคำจันเตรียมไว้ให้ก่อน เพื่อบรรเทาอาการปวดศีรษะที่มีผลกระทบมาจากการดื่มหนักเมื่อคืนที่ผ่านมา

-------------------------------------------

อัพแล้วจ้าาา ชอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์กำลังใจที่มีให้กันนะคะ

เป็นเฃื้อเพลิงชั้นดีที่ทำให้คนเขียนมีกำลังใจในการสร้างสรรค์ผลงานเลยค่ะ ^^

อย่าลืมไปติดตามกันได้ที่เพจ ลานีน นะคะ กด ลานีน ได้เลยจ้ะ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 134 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

660 ความคิดเห็น

  1. #379 noodao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 22:55
    ระวังจะโดนดุนะมีน
    #379
    0
  2. #378 noodao (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2562 / 22:55
    ระวังจะโดนดุนะมีน
    #378
    0
  3. #91 Jakkaran55 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2562 / 01:22
    ไรท์คะ30%ไม่พอค่ะ อยากเจอคุณคามแล้ว มีใครในค่ายหรือในหมู่บ้านรู้รึยังว่าพี่มีนคนขี้เมาเป็นถึงสถาปนิกสาวมือทอง
    #91
    0
  4. #90 Tudtu Sujaree (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 22:54
    รอ ตอนต่อไปจ้า
    #90
    0
  5. #89 Volunteer (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 22:35

    ตืดตามตลอดค่ะ ชอบนะคะ

    #89
    0
  6. #88 AijaSolothurn (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2562 / 21:12
    มาอัพบ่อยๆนะรอออ
    #88
    0