ใจแค้น แสนรัก [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 40 : ใจแค้น แสนรัก : ตอนที่ 13 --- 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 175 ครั้ง
    9 ก.ค. 61

                    




กำหนดวางแผง 15 กรกฎาคมนี้!!!


***************


                    แกพูดเหมือนผู้หญิงที่ผ่านการแต่งงานมาแล้วร้อยครั้ง มีประสบการณ์โชกโชนอย่างนั้นแหละ ทั้งที่ความเป็นจริงเป็นโสด

                แหม คืนนี้อาจจะไม่โสดก็ได้ย่ะเนตรกมลหัวเราะคิกคัก ยามนึกถึงบรรดาแขกเหรื่อมากหน้าหลายตาที่มาร่วมงาน พลางสะบัดผมยาวๆ ของตัวเองอย่างชอบอกชอบใจ ก่อนจะถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเคาะประตูหนักๆ ตามมาด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มที่ทำเอาคนพูดเจื้อยแจ้วเมื่อครู่สะดุ้งโหยง

                ลลิส พี่เอง ขอเข้าไปหน่อยได้ไหม

                ค่ะ พี่ธรรศลลิสารับคำพี่ชาย ขณะที่เนตรกมลขยับตัว

                เดี๋ยวฉันลงไปรอในงานนะลลิส  ถ้าแกเสร็จแล้วก็รีบตามลงไปล่ะเอ่ยบอก แล้วเตรียมตัวจะผละไปด้วยท่าทีลุกลี้ลุกลน ขณะที่คนเป็นเจ้าสาวพยักหน้ารับคำอย่างไม่ทันสังเกตเห็นความผิดปกติถึงท่าทีที่รีบร้อนเกินเหตุของเพื่อน

                ฉันจะลงไปเหล่เพื่อนร่วมงานเจ้าบ่าวเสียหน่อย เผื่อว่าฉันจะได้ลงจากคานกับเขาบ้าง เห็นงานดีอยู่หลายคนเหมือนกัน

                ย่ะลลิสาแค่นเสียงกลั้วหัวเราะ ขณะที่คนเป็นเพื่อนรีบเดินปร๋อออกไป สวนกับร่างสูงของธรรศที่เปิดประตูเข้ามา ทำให้เนตรกมลต้องหยุดชะงักรอ และนั่นเป็นการเปิดโอกาสให้คนที่ก้าวเข้ามาได้เอ่ยทักทาย หลังเดินผ่านหน้ากันเฉยๆ ไปมาทั้งวัน

                จะไปแล้วเหรอ

                ค่ะลลิสามองหน้าพี่ชายกับเพื่อนสาวที่ยืนประจันหน้ากัน ก่อนจะพูดสมทบอย่างเย้าแหย่ เพื่อแก้ไขสถานการณ์ประดักประเดิด โดยที่ไม่รู้ว่าเป็นการเพิ่มเชื้อไฟลงไประหว่างทั้งคู่

                ยายอายจะลงไปเหล่เพื่อนเจ้าบ่าวน่ะค่ะ เห็นบอกว่าไม่อยากโสดแล้ว

                ขอตัวนะคะจบคำพูดของลลิสา เนตรกมลก็รีบสาวเท้าเดินออกไปอย่างรวดเร็ว ไม่รีรอ จนร่างสูงที่มองตามเผลอขบกรามเบาๆ แต่ก็เพียงแค่แวบเดียว ไม่ทันให้คนเป็นน้องสาวได้จับสังเกต ก่อนหันไปหาลลิสาที่ยืนฉีกยิ้มส่งมาให้

                ทำอะไรอยู่หรือ พี่เข้ามากวนหรือเปล่า

                กำลังแต่งตัวอยู่ค่ะ เหลือแค่ใส่ต่างหูก็เสร็จแล้วลลิสาบอกพร้อมกับชูต่างหูเพชรเม็ดเล็กอีกข้างในมือขึ้นให้พี่ชายดู

                มา เดี๋ยวพี่ช่วยใส่ให้ดีกว่า

                ขอบคุณค่ะหญิงสาวบอก แล้วยื่นต่างหูให้ธรรศที่รับไปบรรจงใส่ให้น้องสาวอย่างระมัดระวัง

                วันนี้เป็นไงบ้าง เหนื่อยไหม ต้องเข้าพิธีตลอดทั้งวันเลย

                ไม่เหนื่อยค่ะ เพราะลลิสแทบจะไม่ได้ทำอะไรเลย เขากับคุณแม่จัดการทุกอย่าง ลลิสแค่ยืนเฉยๆ

                ธรรศทำเสียงหึในลำคอ เพราะคนเป็นน้องสาวยืนเฉยจริงอย่างที่พูดนั้นแหละ มิหนำซ้ำยังทำท่าจะวางมวยกับเจ้าบ่าวบนเวทีด้วยการยื้อยุดไม่ยอมให้ธิติจับมือขณะทำพิธีต่อหน้าแขกเหรื่อมากมายในงานเลี้ยงช่วงค่ำอีกด้วย ทำเอาเขาและญาติผู้ใหญ่เหงื่อตก แต่สุดท้ายธิติก็กำราบความพยศของน้องสาวเขาไว้ได้

                เสียงหึนี่หมายความว่ายังไงคะ

                ไม่มีความหมาย

                พี่ธรรศโกหกธรรศหัวเราะเมื่อถูกจับได้

                พี่ธรรศจะว่าว่าลลิสไม่ช่วยอะไรเลยใช่ไหมละคะคนเอ่ยถามทำหน้างอง้ำ จนคนเป็นพี่รีบปฏิเสธ

                พี่เปล่าพูดเสียหน่อย ใครจะว่าน้องสาวคนสวยได้ล่ะครับธรรศบอกเสียงกลั้วหัวเราะเมื่อเห็นใบหน้าของน้องสาวยับยุ่ง

                เออ พี่มีของจะให้แน่ะเอ่ยบอกก่อนควักตลับสร้อยในกระเป๋ากางเกงสแลคที่สวมอยู่ออกมาเปิด ทำเอาลลิสาถึงกับมองอย่างแปลกใจ

                อะไรหรือคะ

                ของขวัญแต่งงานไง มา เดี๋ยวพี่ใส่ให้ร่างสูงตอบก่อนบรรจงใส่สร้อยเพชรน้ำงามเส้นเล็กลงบนลำคอระหงเปลือยเปล่า เนื่องจากลลิสาทำผมทรงเกล้าสูง พร้อมกับอวยพรเสียงเบา

                พี่ขอให้ลลิสมีความสุขมากๆ ลืมอดีต แล้วก้าวไปข้างหน้าเถอะนะคนดี หนักนิดเบาหน่อยก็อภัยให้กัน อย่าถือทิฐิใส่กันให้มาก

                ค่ะหญิงสาวพยักหน้ารับก่อนหันไปสวมกอดพี่ชายเบาๆ ด้วยความรู้สึกเต็มตื้นในอก จนน้ำตาซึม ยามนึกถึงว่าต้องออกไปมีครอบครัวเป็นของตัวเอง

                เด็กขี้แย นี่ร้องไห้เหรอเด็กขี้แยที่น้ำตาเอ่อขึ้นมาส่ายหน้า ก่อนเอ่ยบอกคนเป็นพี่ชายเสียงอู้อี้

                ขอบคุณพี่ธรรศที่มานะคะ

                ต้องมาสิวันสำคัญของน้องสาวพี่ทั้งที

                หญิงสาวผละออกจากอ้อมแขนของพี่ชาย แล้วเงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่ายด้วยสายตาเว้าวอนไม่ต่างอะไรจากเด็กหญิงตัวเล็กขี้อ้อนในวันวาน

                พี่ธรรศว่าลลิสตัดสินใจถูกไหมคะที่ตัดสินใจแต่งงานกับเขา

                มันขึ้นอยู่กับว่าลลิสจะทำให้มันเป็นการตัดสินใจที่ถูกหรือผิดเองต่างหาก เชื่อใจตัวเอง แล้วทำให้มันเป็นการตัดสินใจที่ถูกดีกว่านะ

                ลลิสาพยักหน้าอย่างรับฟัง เป็นจังหวะเดียวกันกับที่โทรศัพท์มือถือของคนเป็นพี่ชายดังขึ้น หญิงสาวจึงเอ่ยขอตัว

                งั้นลลิสขอตัวลงไปข้างล่างก่อนนะคะ

                โอเค ถ้าพี่คุยธุระเสร็จแล้ว จะรีบตามลงไปนะ

                ค่ะลลิสายิ้มให้พี่ชาย ก่อนเดินออกมา หญิงสาวตั้งใจว่าจะลงไปเดินโฉบให้บรรดาแขกเหรื่อได้เห็นหน้าพอเป็นพิธีเท่านั้น ค่อยกลับขึ้นเพนต์เฮาส์ของธิติซึ่งใช้เป็นเรือนหอ แล้วแช่ตัวในอ่างอาบน้ำให้สบายตัว

                ร่างระหงก้าวออกจากลิฟท์เมื่อถึงชั้นที่ต้องการ พร้อมกับยกมือขึ้นจัดชุดเดรสที่สวมอยู่ให้เข้าที่นิดอย่างนึกประหม่า ก่อนเดินตรงไปยังห้องจัดเลี้ยงที่มีเสียงดนตรีดังแว่วๆ เข้าหู  พลันสายตาคู่สวยที่กวาดมองไปรอบๆ งานก็เหลือบไปสะดุดเข้าภาพบาดตาตรงมุมหนึ่ง ทำให้ถึงกับชะงักหยุดมองด้วยความรู้สึกแปลบปลาบ ภาพของธิติที่กำลังยืนพูดคุยยิ้มหัวอยู่กับศิชา ผู้หญิงที่เขาไม่เคยลืม

                คุณลลิส

                คะลลิสาสะดุ้ง ก่อนหันไปตามเสียงร้องทักทาย เห็นราเชนทร์ในชุดสูทเต็มยศกำลังเดินเข้ามา

                ผมทำให้คุณลลิสตกใจหรือครับ ขอโทษนะ

                ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พอดีลลิสกำลังยืนมองอะไรเพลินๆ เลยตกใจไปหน่อยลลิสารีบบอกและดึงสายตากลับมาจากภาพตรงหน้า แต่ช้าเกินไปจนราเชนทร์หันไปมองตาม

                ที่ว่ามองเพลินๆ นั่นหมายถึงภาพคุณไปป์กับผู้หญิงคนนั้นหรือครับ

                คนถูกถามเม้มปากนิด แล้วเสมองไปทางอื่นแทน

                ใครหรือครับ ทำไมดูสนิทสนมกันจัง

                รุ่นพี่ที่ไปป์เคยฝึกงานน่ะค่ะ เขาอยู่กลุ่มเดียวกันหญิงสาวยอมเอ่ยปาก ขณะที่ราเชนทร์ยังมองตรงไปทางนั้นอย่างสนอกสนใจ

                คุณไปป์คงสนิทกับคุณผู้หญิงคนนั้นมากทีเดียวนะครับถึงพูดคุยเล่นหัวกันได้แบบนั้น

                ลลิสาข่มความรู้สึกตัวเองไม่ให้หันไปมองภาพนั้นตามที่ราเชนทร์บอก ก่อนชวนคุยเรื่องอื่น

                ช่างเขาเถอะค่ะ ยังไงลลิสต้องขอบคุณคุณเชนนะคะที่มาในวันนี้

                ถ้าบอกว่าไม่ค่อยจะเต็มใจมาเท่าไหร่ คุณลลิสจะเสียใจไหมครับหญิงสาวหันขวับไปมองหน้าเขา จนสบเข้าสายตาฉายแววผิดหวัง

                ผมรู้สึกเหมือนตัวเองอกหัก

                "ขอโทษค่ะลลิสาไม่รู้จะพูดอะไรได้ดีไปกว่านั้น ทำเอาคนเสียใจหลุดยิ้มเอ็นดู

                ผมว่าเราไปหาที่ยืนคุยกันข้างนอกดีกว่าไหมครับหรือคุณลลิสอยากจะออกไปแด๊นซ์เจ้าสาวของงานหันไปมองภาพบรรดาแขกเหรื่อที่เต้นยักย้ายส่ายสะโพกอยู่กลางฟลอร์เต้นรำอย่างสนุกสนาน ก่อนส่ายหน้าปฏิเสธ

                ไปข้างนอกดีกว่าค่ะ

                งั้นเชิญครับราเชนทร์ผายมือ แล้วเดินเคียงลลิสาออกไปยังสวนย่อมขนาดใหญ่ด้านหน้าห้องจัดเลี้ยง โดยไม่รู้เลยว่าร่างแบบบางที่ยืนอยู่อีกฟากของงานสะกิดให้คู่สนทนาซึ่งเป็นเจ้าบ่าวมองตามด้วยสายตาแข็งกร้าวเพียงใด

                ตรงนี้บรรยากาศดีนะครับราเชนทร์ชวนคุย ขณะยืนมองภาพยอดตึกสูงเสียดฟ้าที่ประดับประดาด้วยแสงไฟสีส้มเล็กใหญ่ตรงหน้าอย่างอารมณ์ดี พลางเหลือบมองร่างระหงข้างๆ ด้วยสายตาพราวระยับอย่างนึกชื่นชมในความสวยสดของลลิสา

                คุณลลิสแต่งงานแล้วแบบนี้ ผมจะไปมาหาสู่ได้เหมือนเดิมไหมน้า

                ทำไมจะไม่ได้ละคะลลิสารีบตอบ ด้วยเพราะไม่เห็นเหตุผลว่าเธอต้องตัดการติดต่อกับเขาเพื่ออะไร

                คุณเชนทร์เป็นเพื่อนลลิส จะมาหาลลิสเมื่อไหร่ก็ได้นี่คะ

                อดเป็นมากกว่าเพื่อนแล้วใช่ไหมครับลลิสายิ้มเจื่อนๆ ไม่ตอบรับอะไร เธอพอรู้ว่าเขาชอบ แต่พอมาได้ยินประโยคทำนองนี้ก็วางตัวไม่ถูกเหมือนกัน

                แต่คุณลลิสแต่งงานแล้วแบบนี้ ก็ท้าทายดีนะครับ

                คะลลิสาอุทานแล้วหันไปมองหน้าราเชนทร์ ขณะที่อีกฝ่ายยิ้มบางๆ เธอจึงร้องถามเมื่อได้ยินไม่ชัดเจน

                เมื่อกี้คุณเชนพูดว่าอะไรนะคะ

                ผมหมายถึง เป็นเรื่องท้าทายสำหรับคุณไปป์นะครับ ตอนที่คุณลลิสต้องดีลงานกับหนุ่มๆ คุณไปป์จะหึงไหมลลิสาเม้มปากแน่น และนั่นทำให้ดวงไฟเล็กๆ ในตาคนมองลุกวาบขึ้นนิด

                คงไม่หรอกค่ะ เขาจะมาหึงลลิสทำไม

                อ้าว ทำไมละครับ คุณลลิสน่าหึงจะตาย

                เราไม่ค่อยยุ่งเรื่องส่วนตัวของกันสักเท่าไหร่น่ะค่ะลลิสาตอบพลางห่อไหล่ เมื่อสายลมเย็นบนยอดตึกสูงต้องกระทบผิวกาย จนราเชนทร์ที่สังเกตเห็นเอ่ยถาม

                หนาวหรือครับ เข้าไปข้างในไหม

                นิดหน่อยน่ะค่ะ แต่ลลิสอยากยืนอยู่ตรงนี้มากกว่าหญิงสาวปฏิเสธแล้วมองตรงไปยังท้องฟ้ามืดสนิทเบื้องหน้า ปล่อยความคิดให้ล่องลอยไปกับสายลม

                ถ้าคุณลลิสยังยืนยันว่าจะยืนอยู่ตรงนี้ ก็คลุมไว้สักนิดนะครับ

                คะลลิสาหันไปมอง เห็นราเชนทร์ถอดเสื้อคลุมตัวนอกออกและกำลังจะวางมันลงบนไหล่บอบบางของเธอ แต่ในนาทีที่หญิงสาวกำลังจะปฏิเสธและเบี่ยงตัวออก ร่างของคนที่ยืนอยู่เคียงข้างก็ผงะถอยกรูดออกไปพร้อมกับเสียงพลั่กที่ดังขึ้นจากหมัดลุ่นๆ ของร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีเดียวกันกับเธอเสยเข้าปลายคาง หลังอีกฝ่ายเดินดุ่มเข้ามาด้วยใบหน้าถมึงทึง

                ผมเคยบอกว่ายังไง!ธิติที่เดินเข้ามาทันเห็นเหตุการณ์หันไปขึ้นเสียงใส่ร่างบางที่ยืนเบิกตากว้างอย่างโมโห เขาเคยห้ามไม่ให้เธอสุงสิงกับราเชนทร์ แต่ลลิสากลับไม่ฟัง มิหนำซ้ำยังมายืนคุยตามลำพังทั้งที่เป็นงานแต่งงานของตัวเอง

                นี่คุณทำอะไรของคุณ!หญิงสาวร้องอย่างตระหนก มองราเชนทร์ที่ล้มลงอย่างตกใจ ขณะที่ธิติไม่ตอบพร้อมกับคว้าหมับเข้าที่ข้อมือบาง แล้วออกแรงลากกึ่งจูงให้เดินตามอย่างไม่ปราณี ปล่อยให้ราเชนทร์ที่ถูกต่อยจนล้มลงกับพื้นนั่งมึน ปาดหยดเลือดตรงปากออกอยู่ตรงนั้น

                ไอ้ไปป์ กูได้ยินเสียงโวยวาย เกิดอะไรขึ้นนภดลที่วิ่งตามออกมาเอ่ยถาม พลางเหลือบมองลลิสาที่ยืนหน้ายุ่งอยู่ข้างเพื่อนอย่างสงสัยใคร่รู้

                กูมีธุระต้องคุยกับเมีย ฝากพวกมึงจัดการเรื่องแขกให้ด้วย

                เออๆ ได้ๆอีกฝ่ายรับคำอย่างมึนๆ เพราะพอสั่งเสร็จ คนเป็นเพื่อนก็ลากเจ้าสาวเดินผ่านหน้าไปอย่างรวดเร็วด้วยท่าทีรีบร้อน แทบจะไม่รอฟังคำตอบรับจากเขาเลย

                ปล่อย!ลลิสาเอ่ยปากเสียงสั่นอย่างจับต้นชนปลายไม่ถูก หลังก้าวตามธิติเข้าไปยืนอยู่ในลิฟต์โดยสารกับเขาตามลำพัง

                ฉันเจ็บ! ปล่อยนะ

                เงียบ แล้วยืนอยู่เฉยๆ อย่าทำให้ผมโมโหมากไปกว่านี้ธิติเค้นเสียงตอบอย่างไม่ชอบใจกับการกระทำไม่ไว้หน้าของลลิสา แต่ที่เขาผิดหวังที่สุดคือหญิงสาวไม่คิดจะฟังคำเตือนจากเขาเลยสักนิด

                ชายหนุ่มก้าวออกจากลิฟต์เมื่อถึงชั้นที่ต้องการ โดยจับจูงลลิสาที่ยอมสงบปากสงบคำให้เดินตรงไปยังเพนต์เฮาส์ส่วนตัว

                นี่!หญิงสาวขืนตัวไว้ยามที่ชายหนุ่มเปิดประตูห้องนอน ซึ่งใช้เป็นเรือนหอในค่ำคืนนี้ แล้วดันร่างระหงให้ผลุบเข้าไป ก่อนเขาจะล็อกกลอนแน่นหนาและยืนจังก้าบังประตูไว้

                คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม ฉันจะกลับห้องของฉัน

                ไม่มีห้องไหนอีกแล้ว มีแต่ห้องนี้ธิติบอกเสียงเข้มอย่างออกคำสั่ง หลังตกแต่งห้องเพิ่มเติมให้มีพื้นที่ใช้สอยเพียงพอต่อคนสองคน

                และคืนนี้เราต้องคุยกันให้รู้เรื่อง

                ฉันไม่มีอะไรจะคุยลลิสาลอยหน้าลอยตาตอบ ไม่สลดกับสายตาตำหนิที่ธิติมองมา

                แน่ใจนะว่าไม่มีอะไรจะคุย คุณเองนั่นแหละที่ทำให้เรามีเรื่องต้องคุยกันมากมาย คุณเป็นเจ้าสาวของผม แต่กลับไปยืนคุยกับผู้ชายคนอื่นแบบนั้นในที่รโหฐาน คุณคิดว่าแขกเหรื่อเขาจะมองยังไง

                ก็คงมองเหมือนที่คุณคุยกับผู้หญิงคนนั้นนั่นแหละลลิสาย้อนเสียงหยัน มองสบตาวาววับของร่างสูงตรงหน้าอย่างไม่ยอมแพ้และมองข้ามภาพลักษณ์ของธิติไปเสียหมด เขาดูดีมากในชุดสูทสีแดง แต่นี่ไม่ใช่เวลาที่เธอจะมาเอ่ยปากชมเขา เพราะคนที่เขาอยากให้เอ่ยชื่นชมคงจะบอกเขาไปหมดแล้ว

                ถ้าคุณหมายถึงพี่พีชล่ะก็พูดให้มันดีๆ หน่อยนะลลิส เขาเป็นรุ่นพี่ที่ผมเคารพ

                ธิติปรามอย่างไม่ชอบใจ แม้ลลิสาจะมีอายุมากกว่าเขาแต่ก็น้อยกว่าศิชา เขาไม่ชอบให้หญิงสาวพูดเหมือนไม่เคารพอีกฝ่ายแบบนั้น แต่กลับกระตุ้นให้ลลิสายิ่งก้าวร้าว เอ่ยเสียงหยัน

                ปกป้องกันเสียเหลือเกินนะ

                อย่ามาประชดประชัน

                ถ้าฉันแตะต้องคนของคุณไม่ได้ คุณก็แตะต้องคนของฉันไม่ได้เหมือนกัน ฉันจะยุให้คุณเชนแจ้งความข้อหาทำร้ายร่างกาย

                คุณว่ายังไงนะ คนของคุณงั้นเหรอลลิสาเชิดหน้านิ่งอย่างพร้อมสู้เต็มที่

                ทำไมถึงชอบยั่วให้ผมโมโหนักนะลลิส คุณเป็นของผม ไม่ใช่ของใครทั้งนั้น

                ก็แค่ความสัมพันธ์คืนเดียว ฉันไม่เก็บมาคิดให้รกสมองหรอก

                งั้นก็จำคืนนี้ไว้ด้วยแล้วกันธิติบอกแล้วย่างสามขุมเข้าไปหาคนตัวบางที่ถอยหลังกรูดอย่างหวาดกลัว เขาไล่ต้อนเสียจนอีกฝ่ายล้มลงกับเตียงนอนหนานุ่มที่โรยไว้ด้วยกลีบกุหลาบหอมหวาน แล้วกักร่างทั้งร่างด้วยท่อนแขนกำยำที่เท้าลงทาบทับ

                อย่านะไปป์เสียงหวานที่สั่นน้อยๆ ร้องห้าม แล้วมองสบตาเขาด้วยแววตาสั่นระริก พร้อมกับยกมือขึ้นดันไหล่หนาภายใต้เสื้อสูทเนื้อดีไว้อย่างห้ามปราม

                กลัวผมหรือ ทีอยู่กับหมอนั่นสองคนทำไมไม่กลัว

                คุณเชนไม่ได้ทำอะไรน่ากลัว ทำไมต้องกลัว

                คนที่ผมสั่งห้ามนั่นคือคนที่น่ากลัว แล้วทำไมไม่คิดจะฟังกันบ้างธิติบอกด้วยน้ำเสียงอ่อนลง พอๆ กับแววตาที่ทอดหวานเสียจนถูกมองสะเทิ้นอายไปหมด ทั้งที่เมื่อครู่เพิ่งเถียงกับเขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

                ความสัมพันธ์ของเรายืดเยื้อมามากเกินไปแล้วลลิส และผมจะไม่หยุดเขาจ้องตาเธอนิ่งและเอ่ยบอกแกมบังคับอย่างเอาแต่ใจ ก่อนมือใหญ่ที่แสนรุ่มร้อนจะรั้งสายชุดเดรสบนหัวไหล่บอบบางข้างหนึ่งลง แล้วตามด้วยริมฝีปากหยักเต็มที่กดจูบลงบนผิวเนื้อเปลือยเปล่านั่นอย่างหนักแน่น หลังอดทนอดกลั้นมาแสนนาน

                ผมรักคุณเขากระซิบชิดผิวเนื้อนุ่มหอมด้วยความรู้สึกทั้งหมดจากหัวใจ และนั่นเปรียบเสมือนขีปนาวุธร้ายแรงที่ทำลายล้างกำแพงทุกอย่างที่ลลิสาเพียรสร้างขึ้นเป็นกำบังให้แตกกระเจิง

                ขอให้ลูกทั้งสองของแม่ถือไม้เท้ายอดทองกระบองยอดเพชรนะจ๊ะ

                หนักนิด เบาหน่อยก็ให้อภัยกันนะลูก

                เชื่อใจ ยึดมั่นคำนี้อย่าให้ขาดนะ

                ลืมอดีต แล้วก้าวไปข้างหน้าเถอะนะคนดี

                ‘ขอให้รักกันมากๆ มีลูกหัวปีท้ายปีเลยนะ


-----------------------------------------------

ขอตัดจบตรงนี้นะค้าาา ถ้าเอาลงอีกกลัวถูกแบนจ้า

ฝาก ใจแค้น แสนรักไว้ในอ้อมใจด้วยนะค้าาา

ชอบไม่ชอบหรืออย่างไรมาแนะนำติชมกันได้จ้า พร้อมจะนำไปพัฒนา

หากไม่ถูกจริตก็ด่าได้ แต่อย่าแรงเด้อออ ติเพื่อก่อดีกว่านะค้าาา เนอะๆๆ

สุดท้ายฝากนิยายของลานีนไว้ด้วยนะคะ

ร้ากกกกกกกกกกกกกกกกก 15 ก.ค. นี้เจอกันจ้าาาา

ฝากผลงานเรื่องอื่นๆ ด้วยนะคะ


         

แสนรักร้าย
ลานีน
www.mebmarket.com
เธอรักเขาอย่างไร้ข้อแม้ แต่ก็เป็นรักข้างเดียวที่ถูกจำกัดด้วยคำว่า "เด็กเสี่ย"****พนิตดามั่นใจ ว่าเธอรักติณห์ บูรณธิรักษ์ ด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาอยู่ในสถานะคลุมเครือเกินกว่าจะคาดเดา ขณะที่คนรอบตัวรู้อยู่เต็มอกว่า วิศวกรหนุ่มประจำบริษัทเมธตระกูลทวีกรุป ที่ทั้งหล่อ รวย และสมบูรณ์แบบอย่างติณห์ เลี้ยงเด็กนักศึกษาอย่างเธอไว้ในฐานะอะไรเขาให้การศึกษา ให้ชีวิต แต่ไม่ให้หัวใจ แล้วคนใน 'อุปการะ' ของเขาอย่างเธอจะเรียกร้องสิ่งใดได้นอกจากเจียมตน และขอให้รักที่ (อยาก) มีไม่ 'ร้าย' เกินไป
ลับ รัก สุดใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
เจ้าชายในนิยายอาจจะไม่มีอยู่จริงแต่ผู้ชายในเครื่องแบบอย่าง ร้อยเอกชวนนท์  เป็นดั่งเทพบุตรขี่ม้าขาวพิมพิกา  หาใช่เจ้าหญิงผู้อ่อนหวาน แต่ซ่อนความอ่อนไหวไว้ใต้ภาพลักษณ์ของสาวมั่นเขาเองอาจไม่ใช่เจ้าชายหนุ่มในคืนเต้นรำแต่เป็นทหารหาญที่ซ่อนตัวเพื่อภารกิจลับของชาติมาโดยตลอด และกำลังอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้มีตัวตน เพื่อที่จะได้รักใครสักคนให้สุดใจ!          “พี่ซัน”          “ครับ” ชวนนท์ขานรับเสียงหวานชิดใบหูเล็กของพิมพิกาที่แม้จะมีที่ครอบหูกางกั้น แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนลมหายใจของเขาเป่ารดบนผิวเนื้อของเธอเต็มๆ          “พี่ซันยืนใกล้เจ้าเกินไปแล้วนะคะ”          “เขาก็สอนยิงปืนกันแบบนี้แหละ พี่ไม่ได้แต๊ะอั๋งสักหน่อย”          “ต้องโอบไว้ทั้งตัวเลยหรือคะ” พิมพิกาถาม ทั้งที่สายตามองตรงไปยังเป้าหมายเบื้องหน้าเพื่อซ่อนอาการเขินอาย ของตัวเอง          “ก็ต้องยืนแบบนี้สิ เจ้าขายังยิงปืนไม่เป็นนี่ครับ ก็ต้องติวหนักหน่อย”          “แต่พี่ซันแน่ใจนะคะว่าแค่จะสอนยิงปืนเฉยๆ”          “ทำไม” ชวนนท์หลุดยิ้มอย่างชอบใจกับคำถามของร่างแบบบางในอ้อมกอด เพราะการสอนยิงปืนของเขาดูจะพิเศษกว่าการสอนยิงปืนของครูฝึกท่านอื่นๆ ในเมื่อเขาจงใจเหยียดแขนโอบคนตัวเล็กกว่าไว้ทั้งตัว ซ้ำยังฉวยโอกาสดอมดมกลิ่นหอมกรุ่นจากร่างบางไว้เต็มปอด          “ก็...มันใกล้ไป”          “ไม่ใกล้หรอก เขาก็ยืนสอนกันแบบนี้แหละครับ”

   

ร้อยเล่ห์ใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
รักสิบปีของผู้บริหารหนุ่มและวิศวกรสาวได้เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังในวันที่ทั้งคู่ต่างสวมแหวนแต่งงานให้กันและเซ็นชื่อในใบทะเบียนสมรสท่ามกลางสักขีพยานเพื่อประกาศสิทธิ์ทางนิตินัยว่าได้เป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์หากการแต่งงานกลับไม่ใช่ปลายทาง แต่มันคือการเริ่มต้นชีวิตคู่ของคนสองคนต่างหาก ดังนั้นที่เคยคิดว่าความรักอย่างเดียวก็เพียงพอ ทว่าวันนี้กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อมีบททดสอบเข้ามามากมายให้เธอและเขาได้ฟันฝ่าสองมือที่เคยจับกันแน่นจะคลายออกหรือไม่รักที่สมบูรณ์แบบจะมีอยู่จริงไหมมีเพียงสองหัวใจเท่านั้นที่ให้คำตอบได้

     

เล่ห์ร้อยใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
เมื่อรักร้างรา เสน่หาจึงกลายเป็นน้ำตารักเจ็ดปีของศิชาพังทลายลง เพียงเพราะเธอบ่ายเบี่ยงคำขอแต่งงานของคีรินใครจะคิดว่าแค่ขอยืดเวลาออกไป เขาจะตัดรอนถึงขั้นบอกเลิกกับเธอรักแสนหวานที่บ่มเพาะมานานจึงกลายเป็นรักร้าย ทำลายหัวใจใช่ว่าศิชาจะเจ็บคนเดียว คีรินเองก็เจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้กันเพราะคนที่รักและรอมานานอ้างว่ายังไม่พร้อมจะใช้ชีวิตร่วมกันเขาจึงต้องทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับความต้องการของหัวใจนั่นคือยุติความสัมพันธ์ที่มีมายาวนาน ราวกับไม่เคยผูกพันกับเธอเมื่อคู่รักกลายเป็นคู่ร้าง จากที่เคยสบตาก็กลายเป็นเมินหน้าหนีจากที่เคยห่วงใย แต่นี้ต่อไปก็เป็นได้แค่เพียงคนแปลกหน้าแต่ทำไมยิ่งถอยห่างกันเท่าไร หัวใจของพวกเขาก็ยังเพรียกหากันหรือแท้จริงภายใต้ความเย็นชา ยังมีเยื่อใยแห่งความห่วงหาซุกซ่อนอยู่

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 175 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

714 ความคิดเห็น

  1. #707 Ms_miss (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2561 / 15:22
    ในmebยังไม่มีให้โหลดเลยย พร้อมเปย์มากกกก-3-
    #707
    1
    • #707-1 Mablelanine(จากตอนที่ 40)
      16 กรกฎาคม 2561 / 14:43
      มาแล้วจ้าาาาาา ^^
      #707-1
  2. #706 Aon (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 13:44

    รำคาญนางเอกมาก พีชก็แต่งงานไปแล้ว ยังจะคิดเล็กคิดน้อยอีก แล้วนี่งานแต่งตัวเองนะ ไม่ทำตัวเป็นเจ้าภพที่ดีเลย หึงบ้าบออยู่นั่นแหละ เอะอะก็ประชด

    #706
    0
  3. #704 nutthamon_on (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 07:20

    รออีบุค

    #704
    1
    • #704-1 Mablelanine(จากตอนที่ 40)
      11 กรกฎาคม 2561 / 20:22
      ขอบคุณมากจ้าาา
      #704-1
  4. #703 nutthamon_on (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 07:20

    เมื่อไหร่จะมีอีบุค

    #703
    1
    • #703-1 Mablelanine(จากตอนที่ 40)
      11 กรกฎาคม 2561 / 20:22
      หลังวันที่ 15 ก.ค.นี้จ้าาา
      #703-1
  5. #702 Soud Pete (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 06:44
    ปล่อยวางบ้างก็ดีนะลลิส
    #702
    0
  6. #701 Cheeryblue (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 10 กรกฎาคม 2561 / 00:35
    รำคาญนางเอกจัง ในเมื่อตัดสินใจจะกลับมาหมั้นและแต่งงานอีกครั้ง ก้าวผ่านความกลัว ความไม่แน่ใจต่างๆนานามาได้ ก็ไม่ควรต้องหวั่นไหวกับพีชไหมอ่ะ เพราะพีชก็มีสามีมีลูกไปแล้ว คงไม่มีทางหันมามองไปป์ได้ จะมางี่เง่าไร้สาระเพื่ออะไร หนักกว่านี้ก็ผ่านมาแล้ว ต้องสตรองสิยะ หล่อน ถึงจะถูก
    #701
    0
  7. #700 Supapit Pran (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 22:54
    ไปป์สู้ๆนะะ
    #700
    0
  8. #699 AijaSolothurn (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 22:01

    เจอกันวันที่15นะอิพี่ไปป์❤️❤️❤️❤️??“?

    #699
    0
  9. #698 noo004 (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 21:50
    จริงๆไปป์ไม่รู้เลยเหรอว่าพีชกำลังเป็นตัวปัญหาอยู่ใส่ใจทุกเรื่องแต่ทำไมข้ามเรื่องนี้ไป
    #698
    0
  10. #697 แอน (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 21:35

    เรื่องพีชเนี่ยเป็นปมใหญ่ในใจของลลิส ไปป์นายต้องแสดงให้เห็นว่ารักลลิสมากกว่าพีช สู้ๆนะไปป์เพราะนายทำกับ ลลิสไว้เยอะเสียด้วย

    #697
    0
  11. #696 goszyboong (จากตอนที่ 40)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 20:30

    โอยยย ลลิสทำไมเป็นแบบนี้อ่ะ คือเห็นอีกฝ่ายทำก็จะทำประชดคืนเหรอ คือคิดบ้างว่านี่วันแต่งงาน ไปยืนกับผช.คนอื่นทำไม เพื่อนไม่มีเหรอ แขกคนอื่นไม่มีเหรอ

    โกรธแทนไปป์อ่ะ อยากให้ลลิสได้บทเรียนจัง

    #696
    1
    • #696-1 ยัยหนูมาโซ(จากตอนที่ 40)
      1 เมษายน 2562 / 21:12
      ก็ลลิสเขาก็มีอดีตน่าา เห็นไปป์ไปยืนคุยกับคนที่ลิสคิดว่าไปป์เคยชอบละเรื่องก็ยังไม่เคลียร์ เเถมเห็นไปป์ส่งสายตาแบบนั่นตามที่ไรท์เขียนเป็นใครใครก็ต้องคิดมากสักนิดอะ อีกอย่างที่ละลลิสไปคุยกับตัวประกอบเอลลิลก็คงคิดเหมือนไปป์อะว่าเเค่เพื่อนเเค่คนรู้จักลลิสไว้ใจตัวประกอบเอมากไปก็จริงถ้าไม่เป็นงี้จะมีอีเว้นท์ไปป์ออกโรงเป็นพระเอกขี่ม้าขาวอ่อ555ตอนที่ตัวประกอบเอจะเอาเสื้อคลุมให้ลลิสนางก็จะหลบอยู่น่าเเต่คนขี่มาขาวเข้ามาก่อน555
      #696-1