ใจแค้น แสนรัก [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 30 : ใจแค้น แสนรัก : ตอนที่ 10 --- 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,871
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 139 ครั้ง
    27 พ.ค. 61

               




                    ครั้งนี้ฉันลืมจริงๆ นะ ไม่ได้แกล้งลืม

                แปลว่าครั้งก่อนๆ แกล้งลืมคิ้วเข้มเลิกสูงอย่างตั้งคำถาม แอบผิดหวังที่ได้ยินคำสารภาพของลลิสาที่นั่งเงียบไป เมื่อถูกจับไต๋ได้    

                ผมก็ไม่ได้จะว่าอะไรคุณหรอก แค่เตือนว่าอย่าเบี้ยวอีกธิติบอก แม้เขาจะไม่คิดติดใจเรื่องที่หญิงสาวจงใจเบี้ยวนัดเขาด้วยเรื่องที่เกี่ยวข้องกับงานแต่งงานบ่อยๆ แต่การกระทำของลลิสาที่ดูไม่ได้ใส่ใจกับงานแต่งงานครั้งนี้สักเท่าไหร่ ไม่กระตือรือร้น ไม่ยินดี ทั้งที่เขาเองก็คาดการณ์ไว้แล้วว่าสถานการณ์จะวนกลับมาอีหรอบเดิมๆ แต่ก็อดเสียความรู้สึกไม่ได้

                อืม ไม่เบี้ยวแน่นอนลลิสายืนยัน แล้วเงยหน้าขึ้นมองร่างสูง ที่เลื่อนเก้าอี้ออกเสียงดังครืด ก่อนผุดลุกขึ้นยืน จึงร้องถามอย่างแปลกใจ

                แล้วนั่นคุณจะไปไหน อิ่มแล้วเหรอ

                อือธิติรับคำสั้นๆ ท่าทีเป็นกันเองเมื่อครู่จางหายไป กลายเป็นความห่างเหินเข้ามาแทนที่ และลลิสาเองก็ไม่เอ่ยถามอีกเพราะรู้ตัวว่าเป็นต้นเหตุท่าทีมึนตึงกะทันหันของธิติ ทำได้แค่นั่งมองร่างสูงหยิบจานอาหารที่ยังไม่พร่องไปเลยแม้แต่นิดเดียว นำไปวางที่เคาน์เตอร์อ่างล่างจานส่งๆ อย่างไม่ใส่จะเหลียวแล

                เดี๋ยวผมไปนั่งรอด้านนอกนะ จะได้ออกไปพร้อมกันเขาบอกจัดแจงเสียงเรียบ แล้วเตรียมจะเดินดุ่มออกไป ก่อนจะชะงักเมื่อจู่ๆ ลลิสา ก็พูดโพล่งขึ้นอย่างรวดเร็ว เหมือนกลัวว่าเขาจะคะยั้นคะยอ

                ไม่รบกวนคุณดีกว่า เดี๋ยวฉันขับรถไปเอง คุณจะได้ไม่ต้องลำบากเวียนรถมารับอีกธิติปรายตามองคนหัวรั้นนิ่งอยู่ชั่วอึดใจ ก่อนส่งเสียงรับรู้เบาๆ ในลำคอ แล้วหมุนตัวเดินออกไป โดยไม่เซ้าซี้หรือบังคับฝืนใจหญิงสาวเหมือนอย่างเคย    โดยมีลลิสามองตามแผ่นหลังกว้างที่ก้าวฉับๆ ออกไปด้วยสายตาครุ่นคิด เธออาจผิดที่ไม่ถนอมความรู้สึกของธิติบ้าง แต่เธอไม่ผิดที่ยังไม่อินกับสิ่งที่ธิติทำ จึงไม่ได้รู้สึกแคร์และยินดีกับความทุ่มเทของเขาที่แทบจะเป็นคนจัดการทุกอย่าง แม้ว่าการย้ายมาอยู่ด้วยกันจะทำให้ความสัมพันธ์ระหว่างเขาและเธอดีขึ้นตามลำดับ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าเธอจะทำเป็นยินดีกับการลงเอยแบบนี้ได้โดยไม่ตะขิดตะขวงใจ เพราะความทรงจำเจ็บๆ ยังคอยย้ำให้เตือนให้เธอจำ นั่นจึงเป็นสาเหตุที่ทำให้เธอไม่เชื่อใจเขามากพอที่จะเสี่ยงเทหน้าตัก แล้วเดินหน้าไปด้วยกันกับเขาได้อย่างเต็มที่ เธอไม่ผิดที่กั๊กความรู้สึกตัวเองไว้แบบนี้

                เสียงรถแทรคเตอร์คันใหญ่กำลังเคลื่อนตัวช้าๆ เพื่อทำการไถเกลี่ยหน้าดินส่งเสียงดังเคร้งคร้างไปทั่วบริเวณลานดินกว้างขวางซึ่งถูกล้อมรอบด้วยรั้วกั้นมิดชิด พร้อมติดป้ายประกาศเขตก่อสร้างภายใต้การควบคุมดูแลของบริษัเมธตระกูลทวีกรุ๊ป ซึ่งเป็นผู้รับเหมา โดยมีชานนท์ หนึ่งในรุ่นน้องคนสนิทของคีริน เป็นวิศวกรผู้รับผิดชอบโครงการก่อสร้างวรวรารีสอร์ต ซึ่งเป็นรีสอร์ตกลางกรุงโดยการร่วมหุ้นของสองโรงแรมอย่างเดอะแกรนด์วรรักษ์และวราเรสซิเดนซ์

ร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาว ถลกแขนเสื้อจนถึงข้อศอกอย่างทะมัดทะแมง ยืนสวมหมวกนิรภัยสีเหลืองกำลังคุยงานอยู่กับรุ่นพี่อย่างชานนท์กลางแดดจ้าอย่างไม่กลัวร้อน ขัดกับภาพลักษณ์หนุ่มสังคมเจ้าสำอาง  พลางก้มมองแปลนงานในมือสลับกับภาพลานดินตรงหน้าด้วยท่าทีเป็นการเป็นงาน

ผมว่าลานดินตรงนั้นควรเกลี่ยอีกหน่อยไหมพี่ ดูมันไม่ค่อยเสมอกันเท่าไหร่

อ๋อ ตรงนั้นเพิ่งเกลี่ยได้รอบเดียว เดี๋ยวพี่ดูให้ใหม่

ขอบคุณมากครับพี่ธิติบอกขอบคุณ อันที่จริงเขาจะไม่ลงมาดูหน้างานเลยก็ได้ เพราะชื่อเมธตระกูลทวีกรุ๊ป การันตีคุณภาพได้เสมอ แต่เนื่องด้วยเขาอยากฟื้นวิชาที่เรียนมา จึงตัดสินใจลงไซต์งาน

แล้วนี่พี่เต้จะพักที่ไหน บ้านหรือไซต์งาน ถ้าพักที่นี่ผมจะได้ให้คนเอาสำนักงานน็อกดาวน์มาลงให้

ไม่ต้องๆ พี่กลับบ้านชานนท์รีบตอบ แม้ว่าระยะทางจากบ้านและไซต์งานจะค่อนข้างไกลกันอยู่มากและเขาอาจต้องเหนื่อยกับการเดินทางไปกลับก็ตาม แต่พอนึกถึงหน้าลูกชายตัวน้อยและภรรยาคนสวย เขาก็รีบปฏิเสธรุ่นน้องอย่างไม่เสียเวลาคิด

ไกลอยู่นะพี่ธิติแย้งอย่างเป็นห่วง

พอดีพี่บอกกับลูกไว้แล้วว่าจะกลับบ้านทุกวัน ไม่อยากผิดสัญญา

แต่กว่าพี่จะกลับบ้าน น้องกาลก็หลับก่อนแล้วมั้ง

แค่ได้เข้าไปหอมแก้มลูกก่อนนอนก็พอแล้ว

ไม่คิดว่าพี่จะมีมุมโรแมนติกธิติแซวเสียงกลั้วหัวเราะ ก่อนบอกแต่โคตรน่าอิจฉาเลย มีครอบครัวอบอุ่น น่ารักๆ

มาอิจฉาพี่ทำไม เดี๋ยวแกก็จะแต่งงานแล้วนี่ รีบปั๊มลูกสิวะ

มันไม่ง่ายขนาดนั้นสิพี่ ผมเคยทำให้เขาเสียใจไว้เยอะ มันเลยยากธิติตอบด้วยน้ำเสียงเจือแววกังกล แต่เขารู้ดีว่ามันไม่ง่ายอย่างที่พูดจริงๆ เนื่องจากในอดีต เขาเคยทำให้ลลิสาเสียใจไว้มาก ด้วยเพราะไม่รู้ใจตัวเอง มารู้ตัวอีกทีก็ตอนที่ถูกถอนหมั้นแล้ว ตอนนั้นแหละที่เขาเพิ่งเข้าใจคำว่าอยู่ใกล้ไกลตาของจริง เพราะตอนที่เขาไม่มีลลิสากวนใจ เขากลับรู้สึกเหมือนขาดอะไรบางอย่างไป แต่พอรู้ใจตัวเองจึงกลับมา และเดินหน้าเต็มร้อย

เอาน่า ลองพยายามก่อน พี่เชื่อว่าถ้าเขายังรักแกอยู่ เขาต้องเปิดใจให้แกสักวัน

ผมก็หวังว่ามันจะเป็นอย่างนั้นธิติยิ้มอ่อน และวาดหวังให้ความพยายามของตัวเองสำเร็จ จนสามารถกระเทาะกำแพงใจแข็งๆ ของลลิสาได้สักวัน แต่คู่หมั้นของเขาก็ใจแข็งเหลือเกิน

ธิติอยู่คุยงานกับชานนท์ตลอดช่วงเช้าและนั่งทานข้าวกล่องด้วยกัน ภายในเพิงพักแบบสังกะสีเล็กๆ ที่ปลูกขึ้นมาง่ายๆ ร่วมกับคนงาน ก่อนจะออกมาจากไซต์งานในตอนเกือบเที่ยง แล้วมุ่งหน้าตรงไปยังร้านเวดดิ้งสตูดิโอชื่อดัง ซึ่งเป็นสถานที่นัดหมายเพื่อลองชุดแต่งงานและถ่ายพรีเวดดิ้งกับลลิสาในช่วงบ่ายนี้ ซึ่งการจาจรที่ไม่แออัดเหมือนชั่วโมงเร่งด่วน ทำให้ธิติมาถึงก่อนเวลานัดเกือบชั่วโมง และได้รับการต้อนรับอย่างดีจากพนักงานของทางร้านที่เชื้อเชิญให้ชายหนุ่มเข้าไปนั่งรอบริเวณห้องพักรับรองที่มีชุดโซฟาและเคาน์เตอร์กาแฟคอยให้บริการ

ธิติเลือกนั่งตรงโต๊ะริมกระจก ที่สามารถมองเห็นบรรยากาศภายนอกร้านได้ และในขณะที่เขากำลังจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดเพื่อเช็กอีเมล์คั่นเวลา พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นร่างแบบบางในชุดเสื้อยืด กางเกงยีนผลักประตูแล้วเดินลิ่วๆ เข้ามาในระยะสายตา ชายหนุ่มเพ่งมองอีกฝ่ายจนแน่ใจ ก่อนส่งเสียงร้องทักออกไป

พี่พีชร่างแบบบางที่ยืนรอพนักงานของร้านอยู่หันกลับมา ก่อนจะส่งยิ้มกว้างมาให้ เมื่อเขายกมือโบกให้สัญญาณ

อ้าวไปป์ศิชายกมือโบกกลับ ละความสนใจจากพนักงานแล้วเดินดิ่งตรงเข้ามาหาธิติที่นั่งอยู่เพียงลำพัง ก่อนทรุดนั่งลงมาทำอะไรที่นี่น่ะ

มาลองชุดแต่งงานน่ะครับ

แล้วมาคนเดียวเหรอ คุณลลิสล่ะศิชา เมธตระกูลทวีเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม พลางสอดส่ายสายตามองหาว่าที่เจ้าสาวของรุ่นน้อง จนธิติต้องเอ่ยบอก

เดี๋ยวเขาตามมาน่ะครับ พอดีผมเพิ่งออกมาจากไซต์งาน เลยตรงมาที่นี่ก่อนเลย

อ๋อรุ่นพี่สาวลากเสียงยาวรับรู้พร้อมกับพยักหน้าเบาๆ

แล้วพี่พีชมาทำอะไรที่นี่ครับ

พี่มารับสูทน่ะ พอดีสั่งตัดสูทให้พี่คีไว้สองตัวศิชาตอบ แล้วฉีกยิ้มกว้างอย่างภาคภูมิใจพี่ออกแบบเองน่ะ พอร้านโทรให้มารับ เลยรีบมาเลย

น่าอิจฉาพี่คีจังเลย มีภรรยาน่ารักธิติพูดยิ้มๆ ขณะทอดสายตามองคนตรงหน้าด้วยความชื่นชมไม่เสื่อมคลาย เพราะไม่ว่าเวลาจะเปลี่ยนอย่างไร ศิชา เมธตระกูลทวีก็เป็นผู้หญิงเก่งในสายตาเขาเสมอ

ไม่ต้องมาแซว ว่าที่เจ้าสาวของไปป์ก็น่ารักเหมือนกันนั่นแหละศิชาค้อนน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยถามไถ่

แล้วเรากับคุณลลิสเป็นไงบ้างล่ะ ความสัมพันธ์ดีขึ้นไหม

ก็เรื่อยๆ ครับธิติตอบกลางๆ ไม่เอ่ยถึงวีรกรมมของลลิสาที่ชอบเบี้ยวนัดเขาเป็นประจำ จนเขาต้องเป็นตัวตั้งตัวตีในการจัดการเรื่องต่างๆ แต่ดีที่ได้มารดาและคุณอริสาเข้ามาช่วย จึงเบาแรงไปเยอะ

เรื่อยๆ ที่ว่า แปลว่ายังไม่คืบหน้าเท่าไหร่สินะศิชาลองเดา ขณะที่คนถูกถามไม่ตอบ เพียงยิ้มบางๆ แบบที่คนเป็นรุ่นพี่ก็พอจะเดาได้ จึงเสคุยเรื่องอื่นแทน

นี่ไปป์ เรื่องทำขนมน่ะ พี่อาจจะจริงจังนะ นี่พี่ก็ไปซื้ออุปกรณ์การทำขนมมาเพียบเลย แต่ช่วงนี้อาจจะต้องลองทำดูก่อน ถ้าฝีมืออยู่ตัวเมื่อไหร่ พี่จะรีบติดต่อไปป์ไปนะ

ยินดีครับเขารับคำอย่างเต็มใจ ก่อนจะเอ่ยถามไถ่ถึงเด็กชายคาริน และเปลี่ยนเรื่องคุยไปเรื่อยเปื่อย ขณะนั่งรอลลิสาที่ยังไม่มีวี่แววว่าจะมาถึงสักที

ในขณะที่ฟากของว่าที่เจ้าสาว หลังจากเคลียร์งานเสร็จเรียบร้อย ก็ออกจากโรงแรมตรงมาหาเนตรกมลที่ห้องชุดของอีกฝ่ายตั้งแต่ก่อนเที่ยง และทำท่าจะนั่งแช่อยู่ต่อไป หลังเอ่ยปากชวนเนตรกมลให้ไปเป็นเพื่อน แต่ถูกอีกฝ่ายปฏิเสธ


--------------------------------------------------------------

ฝากผลงานเรื่องอื่นๆ ของลานีนด้วยนะคะ ^^



         

แสนรักร้าย
ลานีน
www.mebmarket.com
เธอรักเขาอย่างไร้ข้อแม้ แต่ก็เป็นรักข้างเดียวที่ถูกจำกัดด้วยคำว่า "เด็กเสี่ย"****พนิตดามั่นใจ ว่าเธอรักติณห์ บูรณธิรักษ์ ด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาอยู่ในสถานะคลุมเครือเกินกว่าจะคาดเดา ขณะที่คนรอบตัวรู้อยู่เต็มอกว่า วิศวกรหนุ่มประจำบริษัทเมธตระกูลทวีกรุป ที่ทั้งหล่อ รวย และสมบูรณ์แบบอย่างติณห์ เลี้ยงเด็กนักศึกษาอย่างเธอไว้ในฐานะอะไรเขาให้การศึกษา ให้ชีวิต แต่ไม่ให้หัวใจ แล้วคนใน 'อุปการะ' ของเขาอย่างเธอจะเรียกร้องสิ่งใดได้นอกจากเจียมตน และขอให้รักที่ (อยาก) มีไม่ 'ร้าย' เกินไป
ลับ รัก สุดใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
เจ้าชายในนิยายอาจจะไม่มีอยู่จริงแต่ผู้ชายในเครื่องแบบอย่าง ร้อยเอกชวนนท์  เป็นดั่งเทพบุตรขี่ม้าขาวพิมพิกา  หาใช่เจ้าหญิงผู้อ่อนหวาน แต่ซ่อนความอ่อนไหวไว้ใต้ภาพลักษณ์ของสาวมั่นเขาเองอาจไม่ใช่เจ้าชายหนุ่มในคืนเต้นรำแต่เป็นทหารหาญที่ซ่อนตัวเพื่อภารกิจลับของชาติมาโดยตลอด และกำลังอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้มีตัวตน เพื่อที่จะได้รักใครสักคนให้สุดใจ!          “พี่ซัน”          “ครับ” ชวนนท์ขานรับเสียงหวานชิดใบหูเล็กของพิมพิกาที่แม้จะมีที่ครอบหูกางกั้น แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนลมหายใจของเขาเป่ารดบนผิวเนื้อของเธอเต็มๆ          “พี่ซันยืนใกล้เจ้าเกินไปแล้วนะคะ”          “เขาก็สอนยิงปืนกันแบบนี้แหละ พี่ไม่ได้แต๊ะอั๋งสักหน่อย”          “ต้องโอบไว้ทั้งตัวเลยหรือคะ” พิมพิกาถาม ทั้งที่สายตามองตรงไปยังเป้าหมายเบื้องหน้าเพื่อซ่อนอาการเขินอาย ของตัวเอง          “ก็ต้องยืนแบบนี้สิ เจ้าขายังยิงปืนไม่เป็นนี่ครับ ก็ต้องติวหนักหน่อย”          “แต่พี่ซันแน่ใจนะคะว่าแค่จะสอนยิงปืนเฉยๆ”          “ทำไม” ชวนนท์หลุดยิ้มอย่างชอบใจกับคำถามของร่างแบบบางในอ้อมกอด เพราะการสอนยิงปืนของเขาดูจะพิเศษกว่าการสอนยิงปืนของครูฝึกท่านอื่นๆ ในเมื่อเขาจงใจเหยียดแขนโอบคนตัวเล็กกว่าไว้ทั้งตัว ซ้ำยังฉวยโอกาสดอมดมกลิ่นหอมกรุ่นจากร่างบางไว้เต็มปอด          “ก็...มันใกล้ไป”          “ไม่ใกล้หรอก เขาก็ยืนสอนกันแบบนี้แหละครับ”

   

ร้อยเล่ห์ใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
รักสิบปีของผู้บริหารหนุ่มและวิศวกรสาวได้เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังในวันที่ทั้งคู่ต่างสวมแหวนแต่งงานให้กันและเซ็นชื่อในใบทะเบียนสมรสท่ามกลางสักขีพยานเพื่อประกาศสิทธิ์ทางนิตินัยว่าได้เป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์หากการแต่งงานกลับไม่ใช่ปลายทาง แต่มันคือการเริ่มต้นชีวิตคู่ของคนสองคนต่างหาก ดังนั้นที่เคยคิดว่าความรักอย่างเดียวก็เพียงพอ ทว่าวันนี้กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อมีบททดสอบเข้ามามากมายให้เธอและเขาได้ฟันฝ่าสองมือที่เคยจับกันแน่นจะคลายออกหรือไม่รักที่สมบูรณ์แบบจะมีอยู่จริงไหมมีเพียงสองหัวใจเท่านั้นที่ให้คำตอบได้

     

เล่ห์ร้อยใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
เมื่อรักร้างรา เสน่หาจึงกลายเป็นน้ำตารักเจ็ดปีของศิชาพังทลายลง เพียงเพราะเธอบ่ายเบี่ยงคำขอแต่งงานของคีรินใครจะคิดว่าแค่ขอยืดเวลาออกไป เขาจะตัดรอนถึงขั้นบอกเลิกกับเธอรักแสนหวานที่บ่มเพาะมานานจึงกลายเป็นรักร้าย ทำลายหัวใจใช่ว่าศิชาจะเจ็บคนเดียว คีรินเองก็เจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้กันเพราะคนที่รักและรอมานานอ้างว่ายังไม่พร้อมจะใช้ชีวิตร่วมกันเขาจึงต้องทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับความต้องการของหัวใจนั่นคือยุติความสัมพันธ์ที่มีมายาวนาน ราวกับไม่เคยผูกพันกับเธอเมื่อคู่รักกลายเป็นคู่ร้าง จากที่เคยสบตาก็กลายเป็นเมินหน้าหนีจากที่เคยห่วงใย แต่นี้ต่อไปก็เป็นได้แค่เพียงคนแปลกหน้าแต่ทำไมยิ่งถอยห่างกันเท่าไร หัวใจของพวกเขาก็ยังเพรียกหากันหรือแท้จริงภายใต้ความเย็นชา ยังมีเยื่อใยแห่งความห่วงหาซุกซ่อนอยู่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 139 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

714 ความคิดเห็น

  1. #531 goszyboong (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2561 / 13:37

    รระหว่างให้ลลิสเทไปป์ให้รอเก้อกับมาเจอพี่พีชอันไหนจะมาม่ากว่ากันนะ

    #531
    0
  2. #530 noodao (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 13:29

    ลลิสจะมาตามนัดไหมนะ กลัวไปป์จะรอเก้อ

    #530
    0
  3. #529 MyMod09 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2561 / 02:16
    ถ้าลลิสมาเห็น จะม่ามั่ยอ่ะ
    #529
    0
  4. #528 Umapan Sadtrapai (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 14:13
    อยากได้เต็มเรื่องแล้ว รออีบุ๊ค รอหนังสือนะคะ
    #528
    0
  5. #527 Pun Arun (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 14:06

    อ่านแล้ว เหนื่อย ๆ เนือย ๆ อย่างไรก็ไม่ทราบ

    #527
    1
  6. #526 แอน (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 13:42

    สงสัยอิไปป์คงรอเก้ออีกแล้ว ก็สมควรโดน ทำกับเขาไว้เยอะนี่

    #526
    0
  7. #525 AijaSolothurn (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 / 13:33

    สงสารพี่ไปป์จัง

    #525
    0