ใจแค้น แสนรัก [สนพ.ชูการ์บีท ตีพิมพ์]

ตอนที่ 18 : ใจแค้น แสนรัก : ตอนที่ 6 --- 70%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 8,571
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    24 ก.พ. 61

                         




                    แล้วเรื่องเอกสารการประชุม...

                เรียบร้อยดีค่ะพิมพ์กมลเอ่ยบอกก่อนที่ลลิสาจะพูดจบ ผู้บริหารสาวจึงยิ้มน้อยๆ ส่งให้อย่างพึงพอใจให้กับความรับผิดชอบของพนักงานรุ่นพี่ พลางพลิกนาฬิกาตรงข้อมือขึ้นดู

                เหลือเวลาอีกเกือบยี่สิบนาทีกว่าจะประชุม เดี๋ยวยังไง ลลิสขอนั่งจิบชากับตรวจงานรอก่อนละกันนะคะ

ได้เลยค่ะ งั้นเดี๋ยวพี่ไปสแตนด์บายรอที่ห้องประชุมเลยนะคะพิมพ์กมลบอกอย่างกระตือรือร้น ก่อนจะขอตัวเดินออกไปเพื่อจัดเตรียมเอกสารและห้องให้พร้อมสำหรับการประชุมที่จะเริ่มขึ้น

ขณะที่ลลิสายกแก้วชารสหอมขึ้นจิบอีกครั้งอย่างติดใจ ก่อนวางลง แล้วหันไปจับเมาส์แบบไร้สายคลิกไปมา โดยที่ดวงตาสวยจดจ้องอยู่บนจอคอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะตรงหน้า เพื่อไล่อ่านทบทวนรายละเอียดของงานก่อนเข้าห้องประชุมอีกรอบอย่างตั้งใจ ด้วยเพราะลลิสาคาดหวังกับงานชิ้นนี้ไว้มากและไม่อยากให้งานส่วนที่ตัวเองรับผิดชอบเกิดข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว เนื่องจากผู้ร่วมดูแลโปรเจ็กฝั่งเดอะแกรนด์วรรักษ์คือธิติ ผู้ซึ่งมีอายุการทำงานน้อยกว่าเธอ เธอจึงต้องศึกษางานอย่างหนักเพราะไม่อยากให้เขามาว่าเอาได้

การประชุมโปรเจ็กก่อสร้างวรวรารีสอร์ตของลลิสากับทีมผู้รับผิดชอบ เสร็จสิ้นลงตอนสิบเอ็ดนาฬิกาตรงเป๊ะพร้อมด้วยเนื้องานที่ออกมาเป็นที่น่าพอใจมาก แบบที่หญิงสาวมั่นใจว่าจะนำไปเข้าร่วมประชุมกับคนของทางโรงแรมเดอะแกรนด์วรรักษ์ได้อย่างไม่อาย

ลลิสากลับมานั่งประจำเก้าอี้ภายในห้องทำงานของตัวเองอีกครั้ง หลังลงไปทานข้าวกลางวันที่ภัตตาคารของโรงแรมร่วมกับทีมผู้รับผิดชอบเสร็จเรียบร้อย จึงกลับขึ้นมาเคลียร์งานที่ยังคงวางคั่งค้างอยู่เต็มโต๊ะ โดยเริ่มจากการหยิบแฟ้มเอกสารใกล้มือไปเปิดอ่านแฟ้มแล้วแฟ้มเล่า พร้อมกับลงลายเซ็นมือเป็นระวิงไปหมด ซึ่งกว่าหญิงสาวจะอ่านงานแฟ้มสุดท้ายเสร็จก็กินเวลาร่วมสองชั่วโมง ก่อนจะเปลี่ยนไปเช็กข้อความอิเล็กทรอนิกส์ที่ถูกส่งเข้ามากว่ายี่สิบข้อความ เธอจึงต้องมานั่งอ่านและทยอยตอบกลับไปทีละข้อความๆ จนครบ มารู้ตัวอีกทีตอนเงยหน้าขึ้นมองนาฬิกาฝาผนังที่ชี้บอกเวลาสิบห้านาฬิกาแล้ว

                ก๊อก ก๊อก

                เชิญค่ะลลิสาส่งเสียงตอบรับออกไปพร้อมกับเอนหลังพิงพนักเก้าอี้แบบโซฟาเพื่อผ่อนคลาย ก่อนประตูกระจกบานทึบจะถูกเปิดออก ตามมาด้วยร่างผอมสูงของพิมพ์กมลที่ถือถาดบรรจุแก้วและจานขนมเดินเข้ามา

                พี่เห็นคุณลลิสเงียบไปเลยหลังประชุม เลยเอาชากับขนมมาเสิร์ฟเติมพลังให้ค่ะ

                ขอบคุณมากค่ะลลิสายิ้มรับบางๆ ขณะที่เลขานุการสาวหยิบแก้วชาและถาดขนมวางลงตรงหน้า เป็นจังหวะเดียวกันกับที่โทรศัพท์มือถือของลลิสาที่วางอยู่ใกล้กันสว่างวาบขึ้น แสดงรายชื่อคนโทรเข้าหราบนหน้าจอ ดึงความสนใจให้ผู้ใต้บังคับบัญชาเหลือบตามองอย่างอยากรู้อยากเห็น ก่อนจะขมวดคิ้วมุ่นแล้วเพ่งมองชื่อนั้นอย่างประหลาดใจคนบ้า

                คุณลลิสคะ มีสายเข้าค่ะพิมพ์กมลร้องบอกเมื่อเห็นว่าโทรศัพท์มือถือของเจ้านายกดปิดเสียงไว้ เรียกให้ลลิสาซึ่งกำลังยกแก้วชาขึ้นจิบเอื้อมมือออกมาหยิบมันขึ้นไปดู แล้ววางลงตามเดิมอย่างไม่คิดใส่ใจ

                อ้าว ไม่รับหรือคะ

                คนบ้าน่ะค่ะ สงสัยจะโทรผิดอีกแล้วลลิสาตอบพลางปรายตามองหน้าจอมือถือที่ยังคงสว่างวาบอยู่เนืองๆ เพราะดูท่าว่าปลายสายจะไม่ยอมกดวางง่ายๆ และยังกดโทรเข้ามาอย่างไม่ลดละ

                สงสัยว่าคนบ้าคนนี่จะโรคจิตน่าดูเลยนะคะ ดูสิโทรซะรัวเลย

                มั้งคะลลิสาตอบแบ่งรับแบ่งสู้ ก่อนตัดความสนใจของเลขาฯ ประจำตัวด้วยการหันไปเปิดแฟ้มงานที่วางอยู่ใกล้มือเพื่อตัดบทอย่างแนบเนียน จนอีกฝ่ายที่เสร็จธุระแล้วแต่ยังคงยืนนิ่งอยู่เอ่ยขึ้น

                งั้นเชิญคุณลลิสทำงานต่อเถอะค่ะ พิมพ์ขอตัวไปทำงานก่อน

                ค่ะหญิงสาวรับคำสั้นๆ ก่อนที่พิมพ์กมลจะหมุนตัวเดินออกไป พร้อมๆ กับหน้าจอมือถือของลลิสาดับลงและสว่างขึ้นอีกครั้งในแบบสั้นๆ จนเธอที่ทำท่าว่าจะไม่สนใจอยู่แล้ว อดเอื้อมมือไปหยิบมาเปิดดูอีกครั้งอย่างเสียไม่ได้

                นิ้วเรียวปัดผ่านข้อความที่แจ้งเตือนถึงจำนวนสายที่ไม่ได้รับเจ็ดสายอย่างไม่สนใจ ก่อนกดเปิดข้อความที่ถูกส่งเข้ามา แล้วกวาดสายตาอ่านเร็วๆ

                ผมรู้ว่าบ่ายนี้คุณว่าง ไปดูของชำร่วยกัน ผมกำลังจะเข้าไปรับ

                หือ? ลลิสาอุทานในใจ หลังอ่านข้อความทื่อๆ แกมบังคับจบ ก่อนคิดหาทางหนีวุ่นวาย ด้วยเพราะเธอยังไม่อยากเจอหน้าธิติในตอนนี้ พอคิดได้ดังนั้นนิ้วเรียวก็กดปุ่มหมายเลขของคนบ้าที่เซฟเผื่อไว้เพื่อต่อสายกลับไป และฝ่ายนั้นก็กดรับแทบจะทันที

                ผมใกล้จะถึงแล้ว คุณลงมารอที่ล็อบบีได้เลย

                ฉันไม่ว่าง

                อะไรนะธิติอุทานเสียงขุ่นทำไมถึงไม่ว่าง ผมโทรเช็กตารางคุณเมื่อเช้า ไม่เห็นว่าเลขาคุณจะบอกนี่ว่ามีงานตอนบ่าย

                ฉันไม่มีงาน แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าว่างนี่ ลลิสาตอบปัดๆ ด้วยเพราะไม่อยากออกไปกับเขาตามลำพัง

                แต่ผมจะชวนคุณไปดูของชำร่วยที่จะใช้ในงานแต่ง ไม่คิดจะว่างหน่อยเหรอ

                คุณไม่ได้นัดก่อน จู่ๆ ก็โทรมา

                แปลว่าคุณมีนัดแล้วธิติร้องถาม เปิดโอกาสนให้ลลิสาได้โกหก

                อือ ฉันนัดกับคุณเชนทร์ไว้ เขากำลังไปเอารถอยู่

                คุณจะบอกว่ายืนรอหมอนั่นอยู่เหรอ น้ำเสียงของปลายดูไม่เชื่อ แต่กระนั้นลลิสาก็ไม่ยอมรับง่ายๆ

                ใช่ ถ้าคุณไม่มีอะไรแล้ว งั้น…”

                โกหกลลิสาไม่ทันได้พูดจบประโยค เสียงทุ้มของธิติก็ดังสวนมาทำไมชอบทำตัวเป็นเด็กเลี้ยงแกะ

                เอ๊ะ! นี่คุณหญิงสาวเตรียมจะแหวใส่เมื่อจู่ๆ ก็ถูกธิติตำหนิ แต่ก่อนที่จะได้บริภาษอะไรมากไปกว่านั้น ประตูห้องทำงานของเธอก็เปิดออก โดยไม่ถูกเคาะตามมารยาท เผยให้เห็นร่างสูงในชุดสูทเต็มยศของธิติที่ดึงโทรศัพท์มือถือซึ่งแนบหูออกขึ้นชูให้เธอด้วยท่าทียียวน

                เขาแกล้งเธอ

                ไหนล่ะนัดของคุณเขาเอ่ยถามเสียงเรียบ แล้วเดินอาดๆ เข้ามาทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ตรงหน้าเธอ พอไม่เห็นแม้แต่เงาของของผู้ชายที่หญิงสาวแอบอ้าง ก็เอ่ยว่า โกหก

                ลลิสากดวางสายโทรศัพท์ด้วยใบหน้ายับยุ่ง ก่อนมองเลยไปทางด้านหลังของธิติที่มีพิมพ์กมลยืนหน้าเสียอยู่ตรงนั้น เพราะดูท่าว่าการปล่อยให้ธิติเดินเข้ามาโดยพลการจะทำให้ลลิสาไม่พอใจ

                เขาบอกพี่ว่าเป็นคู่หมั้นคุณลลิสค่ะ แถมนัดไว้ พี่เลยไม่ได้ห้าม

                “คราวหลังคุณพิมพ์ควรแจ้งลลิสก่อนนะคะ”

                “คะ ค่ะ” เลขาฯ สาวรีบรับคำ หลังลลิสาเอ่ยขึ้นเชิงตำหนิ “คราวหลังพิมพ์จะระวังกว่านี้ ขอโทษค่ะ”

                ไม่เป็นไรค่ะ คุณพิมพ์ไปทำงานต่อเถอะลลิสาตัดบท คนเป็นเลขาฯ จึงรีบพยักหน้ารับคำ แล้วปิดประตูลง ทิ้งเธอไว้กับผู้ชายเจ้าเล่ห์อย่างธิติตามลำพัง

                นี่คุณไม่อยากเจอหน้าผมถึงขนาดต้องโกหกเลยเหรอเขาเอ่ยถาม แล้วตรึงสายตาไว้ที่ใบหน้าสะสวยของคู่หมั้น แล้วกวาดมองแต่ละส่วนอย่างพึงใจ ตั้งแต่ดวงตากลมที่แตะแต้มด้วยอายแชโดว์สีอ่อน จมูกโด่งเชิดรั้น และจบลงที่ริมฝีปากอวบอิ่มน่าจูบ ที่เขารู้ดีว่าแสนหวาน

                คุณมีธุระอะไรก็พูดมาเลยดีกว่า ฉันมีงานต้องทำลลิสาบอกเสียงห้วน ในขณะที่ธิติเอื้อมมือไปหยิบแฟ้มงานที่วางอยู่มาเปิดดูอย่างถือวิสาสะ ก่อนพบว่ามันถูกลงลายเซ็นจนหมดแล้ว

                เอกสารก็เซ็นเรียบร้อยแล้ว ยังเหลืองานอะไรอีก

                อีกเยอะน่ะ

                งั้นผมจะรอ ผมรอได้ธิติสรุป แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่วงท่าสบายๆ พร้อมจะนั่งรอเต็มที่ ทำเอาลลิสา ถึงกับแอบกลอกตาให้กับความดื้อด้านของเขา

                นี่ถ้าฉันไม่ยอมออกไปคุณ คุณก็จะนั่งอยู่ที่นี่ใช่ไหม

                ครับเขารับคำ ก่อนกระตุกยิ้มมุมปากด้วยท่าทีเป็นต่อ เพราะดูเหมือนว่าการปะทะคารมกันครั้งนี้ เขากำลังจะเป็นฝ่ายชนะ

                แต่วันนี้มันเย็นแล้ว ฉันไม่อยากออกไปเผชิญกับรถติด เป็นครั้งหน้าละกันลลิสาบอกโดยหยิบยกสถานการณ์มาเอ่ยอ้างได้อย่างสมเหตุสมผล ซึ่งธิติก็รับคำอย่างเข้าใจ

                ได้สิ

                ถ้างั้นคุณก็กลับไปได้แล้ว ฉันจะทำงานต่อหญิงสาวเอ่ยปากไล่ แล้วแสร้งหยิบแฟ้มงานใกล้มือที่ตรวจทานและเซ็นฯ อนุมัติงานเรียบร้อยแล้วมาเปิดอ่าน แล้วก็แทบจะเก็บอารมณ์วีนเหวี่ยงไว้ไม่ได้เมื่อได้ยินประโยคถัดมาของเขา

                ผมจะรอไปส่งคุณที่บ้าน ไหนๆ ก็มาแล้ว จะได้ไม่เสียเที่ยว

                ฉันเอารถมา

                ก็เรื่องของคุณสิ แต่ผมจะไปส่งธิติดึงดันเสียงเรียบ ทำเอาลลิสาถึงกับอยากกรีดร้องออกมาดังๆ อย่างขัดใจ

                หรือคุณอยากออกไปหาอะไรอร่อยๆ กินกันก็ได้นะ ผมมีร้านแนะนำเพียบเลย

                ฉันยังไม่หิว

                งั้นคุณก็เลือกเอาว่าจะให้ผมนั่งรอไปส่งคุณที่บ้านหรือออกไปหาอะไรกิน

-----------------------------------------------

คุณไปป์ไม่ใช่แค่หนุ่มสายอ่อย แต่ชอบบังคับด้วย

ใครชอบหนุ่มแนวนี้ ขอเสียงหน่อยค่าาา ฮิ้ววว ^^

อย่าลืมคอมเมนต์ โหวต ให้กำลังใจกันสักนิดนะจ้ะ จะได้มีแรงปั่นรัวๆ ^^

ฝากเพจและผลงานด้วยค่า





         
แสนรักร้าย
ลานีน
www.mebmarket.com
เธอรักเขาอย่างไร้ข้อแม้ แต่ก็เป็นรักข้างเดียวที่ถูกจำกัดด้วยคำว่า "เด็กเสี่ย"****พนิตดามั่นใจ ว่าเธอรักติณห์ บูรณธิรักษ์ ด้วยหัวใจทั้งหมดที่มี แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาอยู่ในสถานะคลุมเครือเกินกว่าจะคาดเดา ขณะที่คนรอบตัวรู้อยู่เต็มอกว่า วิศวกรหนุ่มประจำบริษัทเมธตระกูลทวีกรุป ที่ทั้งหล่อ รวย และสมบูรณ์แบบอย่างติณห์ เลี้ยงเด็กนักศึกษาอย่างเธอไว้ในฐานะอะไรเขาให้การศึกษา ให้ชีวิต แต่ไม่ให้หัวใจ แล้วคนใน 'อุปการะ' ของเขาอย่างเธอจะเรียกร้องสิ่งใดได้นอกจากเจียมตน และขอให้รักที่ (อยาก) มีไม่ 'ร้าย' เกินไป
ลับ รัก สุดใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
เจ้าชายในนิยายอาจจะไม่มีอยู่จริงแต่ผู้ชายในเครื่องแบบอย่าง ร้อยเอกชวนนท์  เป็นดั่งเทพบุตรขี่ม้าขาวพิมพิกา  หาใช่เจ้าหญิงผู้อ่อนหวาน แต่ซ่อนความอ่อนไหวไว้ใต้ภาพลักษณ์ของสาวมั่นเขาเองอาจไม่ใช่เจ้าชายหนุ่มในคืนเต้นรำแต่เป็นทหารหาญที่ซ่อนตัวเพื่อภารกิจลับของชาติมาโดยตลอด และกำลังอยากจะเปลี่ยนแปลงตัวเองให้มีตัวตน เพื่อที่จะได้รักใครสักคนให้สุดใจ!          “พี่ซัน”          “ครับ” ชวนนท์ขานรับเสียงหวานชิดใบหูเล็กของพิมพิกาที่แม้จะมีที่ครอบหูกางกั้น แต่เธอกลับรู้สึกเหมือนลมหายใจของเขาเป่ารดบนผิวเนื้อของเธอเต็มๆ          “พี่ซันยืนใกล้เจ้าเกินไปแล้วนะคะ”          “เขาก็สอนยิงปืนกันแบบนี้แหละ พี่ไม่ได้แต๊ะอั๋งสักหน่อย”          “ต้องโอบไว้ทั้งตัวเลยหรือคะ” พิมพิกาถาม ทั้งที่สายตามองตรงไปยังเป้าหมายเบื้องหน้าเพื่อซ่อนอาการเขินอาย ของตัวเอง          “ก็ต้องยืนแบบนี้สิ เจ้าขายังยิงปืนไม่เป็นนี่ครับ ก็ต้องติวหนักหน่อย”          “แต่พี่ซันแน่ใจนะคะว่าแค่จะสอนยิงปืนเฉยๆ”          “ทำไม” ชวนนท์หลุดยิ้มอย่างชอบใจกับคำถามของร่างแบบบางในอ้อมกอด เพราะการสอนยิงปืนของเขาดูจะพิเศษกว่าการสอนยิงปืนของครูฝึกท่านอื่นๆ ในเมื่อเขาจงใจเหยียดแขนโอบคนตัวเล็กกว่าไว้ทั้งตัว ซ้ำยังฉวยโอกาสดอมดมกลิ่นหอมกรุ่นจากร่างบางไว้เต็มปอด          “ก็...มันใกล้ไป”          “ไม่ใกล้หรอก เขาก็ยืนสอนกันแบบนี้แหละครับ”
   
ร้อยเล่ห์ใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
รักสิบปีของผู้บริหารหนุ่มและวิศวกรสาวได้เริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังในวันที่ทั้งคู่ต่างสวมแหวนแต่งงานให้กันและเซ็นชื่อในใบทะเบียนสมรสท่ามกลางสักขีพยานเพื่อประกาศสิทธิ์ทางนิตินัยว่าได้เป็นสามีภรรยากันอย่างสมบูรณ์หากการแต่งงานกลับไม่ใช่ปลายทาง แต่มันคือการเริ่มต้นชีวิตคู่ของคนสองคนต่างหาก ดังนั้นที่เคยคิดว่าความรักอย่างเดียวก็เพียงพอ ทว่าวันนี้กลับไม่ได้เป็นเช่นนั้น เมื่อมีบททดสอบเข้ามามากมายให้เธอและเขาได้ฟันฝ่าสองมือที่เคยจับกันแน่นจะคลายออกหรือไม่รักที่สมบูรณ์แบบจะมีอยู่จริงไหมมีเพียงสองหัวใจเท่านั้นที่ให้คำตอบได้
     
เล่ห์ร้อยใจ
ลานีน
www.mebmarket.com
เมื่อรักร้างรา เสน่หาจึงกลายเป็นน้ำตารักเจ็ดปีของศิชาพังทลายลง เพียงเพราะเธอบ่ายเบี่ยงคำขอแต่งงานของคีรินใครจะคิดว่าแค่ขอยืดเวลาออกไป เขาจะตัดรอนถึงขั้นบอกเลิกกับเธอรักแสนหวานที่บ่มเพาะมานานจึงกลายเป็นรักร้าย ทำลายหัวใจใช่ว่าศิชาจะเจ็บคนเดียว คีรินเองก็เจ็บปวดรวดร้าวไม่แพ้กันเพราะคนที่รักและรอมานานอ้างว่ายังไม่พร้อมจะใช้ชีวิตร่วมกันเขาจึงต้องทำในสิ่งที่ตรงข้ามกับความต้องการของหัวใจนั่นคือยุติความสัมพันธ์ที่มีมายาวนาน ราวกับไม่เคยผูกพันกับเธอเมื่อคู่รักกลายเป็นคู่ร้าง จากที่เคยสบตาก็กลายเป็นเมินหน้าหนีจากที่เคยห่วงใย แต่นี้ต่อไปก็เป็นได้แค่เพียงคนแปลกหน้าแต่ทำไมยิ่งถอยห่างกันเท่าไร หัวใจของพวกเขาก็ยังเพรียกหากันหรือแท้จริงภายใต้ความเย็นชา ยังมีเยื่อใยแห่งความห่วงหาซุกซ่อนอยู่
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

714 ความคิดเห็น

  1. #464 noodao (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2561 / 00:09

    พี่ไปป์มาแนวนี้ลลิสจะทำอะไรได้

    #464
    0
  2. #417 แอน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 15:49

    ชิส์ ชอบบังคับ

    #417
    0
  3. #329 A-Arun (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2561 / 15:07
    ตีมึนตลอดเลยนะคะคุณธิติ
    #329
    0
  4. #328 Soud Pete (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:06
    มันก็ต้องบังคับกันบ้าง
    #328
    0
  5. #327 Thittayaiem (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 22:05
    ไม่น่ารักเลย อึดอัดแทน ผู้ชายแบบนี้เราไม่ชอบ บังคับมาก็จะหาทางเลี่ยงกลับไม่โกงค่ะ
    #327
    0
  6. #326 wooeye (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:23
    ชอบบบบบบ😻😻😻
    #326
    0
  7. #325 fsn (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2561 / 20:04
    คือมาแนวมัดมือชกนะคะ
    #325
    0