(FIC NCT) When I See You ≡ TAEYU

ตอนที่ 2 : WISY ≡ 0 1 l ยู ต ะ เ ป็ น แ ม ว ห ล ง .....(%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 130
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 6 ครั้ง
    14 ธ.ค. 59

?STAR









01

 

 

 

 

 

            คิมบับง่ายๆถูกบรรจงวางลงในกล่องสีขาวใสก่อนจะใช้ผ้าสีฟ้าอ่อนมาห่อ วันนี้แทยงตื่นตั้งแต่เช้าเพราะนอนไม่หลับ เมื่อคืนจนถึงตอนนี้ซึลกิเองก็ยังไม่มีท่าทีว่าจะโทรมาเลยแม้แต่น้อยไม่รู้ว่าจะเป็นยังไงบ้างอาจจะทำงานหนักจนป่วยหรือเปล่าก็ไม่รู้หรือว่าจะเครียดกับงานจนไม่มีเวลาส่วนตัว แต่จะเหตุผลอะไรก็ช่างวันนี้เป็นวันที่คนรักเขาจะเข้าบริษัทจะแทยงเลยต้องทำข้าวกล่องเพื่อเพิ่มกำลังใจให้แก่คนรักที่โปรดปรานฝืมือทำกับข้าวของเขารอยยิ้มบางถูกจุดบนใบหน้าหล่อก่อนที่แทยงจะตัดสินใจถอดผ้ากันเปื้อนสีดำของตัวเองออกแล้วเดินออกจากห้องครัวภายในบ้านเดี่ยวที่มีเพียงแค่เขาอาศัยอยู่คนเดียวเพราะต้องการแยกตัวออกมาสร้างครอบครัวใหม่พ่อแม่ของเขาเองก็แอบมาแวะเวียนบ่อยๆส่วนมากจะเอากับข้าวหรือพวกขนมมาฝากมากกว่าเพราะที่บ้านของเขาทำกิจการเบเกอร์รี่และหลังๆนี้ท่านทั้งสองมักจะมาเปรยๆเรื่องแต่งงานกับเขาบ่อยๆแทยงเองก็ตอบอะไรไม่ได้มากเพราะซึลกิยังไม่พร้อม ดวงตาคมเหลือบมองไปยังโทรศัพท์บนโต๊ะรับประทานอาหารก็ได้แต่ถอนหายใจ มิสคอลหรือข้อความก็ไม่มีสักกะอันหรือจะมีเพียงแค่เขาที่ฟุ้งซ่านคิดมากไปคนเดียวกันนะ

 

            ติ๊ด!

 

            ยังไม่ทันที่จะคิดน้อยใจเสียงข้อความของโทรศัพท์ก็ดังขึ้น และก็เป็นอย่างที่หวังเป็นเบอร์ของคนรักเขาที่ส่งมา ยิ้มอย่างดีใจก่อนจะหยิบขึ้นมาดู

 

            คิดถึงนะ

 

เพียงแค่ข้อความเดียวก็เกินพอแล้วสำหรับแทยงในตอนนี้ แม้จะไม่ได้เจอหน้ากันแต่แค่เพียงรู้ว่าซึลกิไม่ได้เป็นอะไรมากก็ยังดี แต่บางทีเขาก็อยากให้รู้ว่าเป็นห่วงเธอมากแค่ไหน ห่วงจนนอนไม่หลับเลยแม้แต่นิดเดียว อาการของคนคิดถึงมันรุนแรงจนแทยงยังไม่อยากจะเชื่อหากไม่เจอกับตัวเอง อมยิ้มกับข้อความก่อนจะกดส่งกลับไปยังเบอร์เดิมที่ส่งมา

 

 

ถ้าคิดถึงกันจริงๆ พอเจอหน้าเราแล้วจุ๊บนะ J

 

 

“เออๆ ยิ้มเข้าไป ยิ้มให้มากๆนะมึง หลังจากนี้มึงจะยิ้มไม่ออกเลยเพราะฉันจะบอกหัวหน้าแผนกเราให้งานมึงหนักๆ” เสียงของมารความสุขอย่างยองโฮทำให้แทยงที่กำลังยิ้มหน้าบานถึงกับหุบลงทันที  ตั้งแต่ตอนเช้ามาจนถึงพักเที่ยงยองโฮก็เห็นแต่เพื่อนรักของตัวเองนั่งจ้องโทรศัพท์แถมยังยิ้มเหมือนคนบ้าอีกทั้งที่ปกติไม่ค่อยเห็นมันจะยิ้มเท่าไรต่างจากเขาที่ปกติออกจะร่าเริงสดใสแต่วันนี้ขอหนึ่งวันเถอะ ซอยังแฮ๊งค์อยู่

 

ใบหน้าที่เคยหล่อของยองโฮแทบดูไม่ได้เลยตอนนี้ หน้าตานี่ก็โทรมยังกับคนติดยามากกว่าพวกทำงานบริษัทซะอีก ยิ่งเมื่อเช้าเดินเข้ามาในบริษัทด้วยสภาพกระเซอะกระเซิงก็ทำให้ใครหลายๆคนถึงกับอ้าปากค้าง คนหน้าตาหล่อเหลารองจากที่แทยงที่สาวๆในบริษัททุกคนไม่เว้นป้าแม่บ้านกรี๊ดกร๊าดบัดนี้เหลือเพียงแค่ยองโฮคนเถื่อน ไม่อยากจะเชื่อว่าเหล้าทำให้คนเปลี่ยนไปภายในคืนเดียว แทยงที่ละสายตาออกจากจอโทรศัพท์ถึงกับส่ายหน้าให้กับสภาพของเพื่อนตัวสูงนอกจากเหมือนคนติดยาแล้วยังชอบมาพาลคนอื่นอีก ในปากก็ยังมีข้าวที่ยังเคี้ยวไม่หมดอีก

 

“พูดมาก ทานข้าวไปซะ”

 

“เออ ทานอยู่เนี่ย เร่งจังเลยนะ! แมร่ง ทำไมมาร์คมันต้องเมาค้างจนลุกไม่ขึ้นด้วยวะเนี่ย ซวยจริงๆเลยกูต้องมาอยู่กับคนมีความรัก” ยองโฮบ่นขึ้นมาอีกมือหนึ่งก็ยัดข้าวฝีมือแทยงทำมาฝากเข้าปากคำใหญ่ ในหัวก็คิดไปถึงเมื่อไอ้น้องรักตัวดีที่เมาด้วยกันเมื่อคืนมันดันเมาค้างมาทำงานไม่ได้และเดือดร้อนไปถึงเตนล์ที่ต้องรีบหอบเอกสารส่วนหนึ่งไปทำที่นั่น ปล่อยให้เขาอยู่กับแทยงที่วันนี้ดันผีบ้าเข้าสิงยิ้มตั้งแต่เช้าๆ ก็ได้แต่สงสัยอยู่ว่าใครกันวะนั่งหน้าเครียดซีเรียสเรื่องแฟนจนงานเลี้ยงฉลองต้อนรับเด็กฝึกงานถึงกับกร่อย

 

“งั้นไปไกลๆเลยไป”

 

“ใช่เรื่อง! กูกำลังแดกข้าวอยู่เนี่ย! ให้กูแดกก่อนได้มั๊ยล่ะ” พูดเสร็จก็ยัดข้าวเข้าปากอีกครั้งแถมยังทำหน้าทำตาใส่จนแทยงอยากจะแช่งให้ข้าวติดคอมันบ้างลองดู แต่ก็ได้ทำแค่คิดในใจสุดท้ายก็ต้องมานั่งจ้องข้อความเดิมๆอีกครั้ง ดวงตากลมโตของยองโฮกลอกไปมาอย่างรู้สึกปุเลี่ยนกับพวกชอบเพ้อถึงแฟน รู้สึกว่าแทยงมันกำลังจะอาการหนักมากแล้วพึ่งจะรู้นี่แหละว่าการห่างกันกับแฟนจะทำให้คนเป็นบ้าขึ้นขนาดนี้ แต่เมื่อนึกอย่างหนึ่งได้ยองโฮเลยต้องรีบกลืนข้าวลงคอก่อนจะเอ่ยถาม

 

"แล้วไหนยัยซึลกิบอกมึงว่าจะเข้ามาวันนี้ ทำไมยังไม่เห็นอีกวะ"

 

"จะไปรู้เหรอ?"

 

"เอ้า นี่พวกมึงส่งข้อความหากันยังไงไม่รู้จักถามไถ่ถึงกัน" ตอบมาแบบนี้ยองโฮงงนะเออ เห็นนั่งจ้องโทรศัพท์ตั้งนานนี่แปลมันไม่ได้คุยอะไรกันเหรอะวะ

 

"ก็แค่ส่งว่าคิดถึงกันเท่านั้น ไม่ได้ถามอะไร" แทยงตอบกลับมาหน้าตาย ส่วนยองโฮนี่ถึงกับค้างไปแล้ว พะงาบๆปากก่อนจะถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจว่าหูของตนมันไม่ได้ฟังผิดเพี้ยน

 

"คิดถึง?"

 

"อืม"

 

"แค่นี้?"

 

"ใช่"

 

"ไม่ได้ถามอะไรอีก?"

 

"........."

 

"ไอ้แทยง ไอ้คนขี้ป๊อดดดดดดดดดดดดดดดดดด!" ลุกขึ้นยืนลากเสียงยาวพร้อมกับเอฟเฟคมากมายที่กระเด็นออกมาจากปากก่อนคนตัวสูงจะหยิบเอาจานข้าวมาถือไว้แล้วเดินออกไปอย่างเร็วทิ้งให้แทยงเช็ดคราบจากยองโฮที่กระเด็นมาโดนตัวเองพร้อมกับสบถด่าตามหลังเพื่อนจอมซกมก

 

ช่วงเวลาแห่งการทำงานของวันนี้ผ่านไปอย่างช้าๆแต่สรุปแล้ววันนี้แทยงก็ไม่ได้เจอกับซึลกิจริงๆ หลายครั้งของวันที่เขาแอบแวะเวียนไปยังแผนกการขายลองเลียบเคียงถามจากเพื่อนร่วมงานคนอื่นในแผนกนั้นแล้วทุกคนต่างก็บอกเป็นเสียงเดียวกันว่ายังไม่ได้เจอหน้าแฟนของเขาเลย พอกดส่งข้อความหรือทักในแชทไปก็ยังไม่ได้รับการตอบกลับ เมื่อเป็นแบบนั้นก็ได้แต่ถอนหายใจซ้ำๆตัดใจซะดีกว่าก่อนจะจัดการเก็บเอกสารงานที่ค้างไว้เข้ากระเป๋า ไหนๆก็ไม่ได้เจอหน้าคนที่คิดถึงแล้วก็ขอกลับบ้านก่อนเวลาเลยแล้วกัน ดีไม่ดีอาจจะต้องชวนยองโฮไปทานอาหารร้านประจำก่อนกลับบ้านเป็นการแก้เบื่อก่อนแล้ว

 

"ฮายยยยย จะกลับบ้านแล้วเหรอมึง รอกูด้วยๆ"  เสียงทุ้มของยองโฮที่ดังมาจากโต๊ะอีกฝั่งอย่างเรียกให้แทยงหันไปสนใจก็พบกับมือใหญ่ๆข้างหนึ่งที่โบกไปมาอย่างร่าเริงส่วนใบหน้าเจ้าตัวก็แจกยิ้มสดใสมากยังเขาแถมยังเผื่อแผ่ไปยังสาวๆในแผนกอีก มืออีกข้างก็คอยยัดเอกสารเข้ากระเป๋าเป้ของตัวเอง เมื่อเขาพยักหน้าเชิงว่ารับรู้และส่งสายตาบอกให้มันรีบเก็บของเร็วๆยองโฮก็รีบหยิบนั่นหยิบนี่ยัดเข้ากระเป๋าอย่างเร่งรีบ

 

และตอนนี้แทยงเองก็เก็บงานทั้งหมดที่ต้องนำไปทำต่อที่บ้านเข้ากระเป๋าเสร็จแล้วเหมือนกันเลยเดินไปรอเพื่อนสนิทตัวสูงที่กำลังวิ่งหน้าตั้งตามมา เพราะว่าอีกไม่ถึงหนึ่งชั่วโมงก็จะเป็นเวลาเลิกงานของพนักงานบริษัทแล้วก็เลยมีหลายคนที่เริ่มเดินทางกลับบ้าน และเพราะว่าตกลงจะไปหาอะไรกันกินก่อนกลับบ้านใครบ้านมันแทยงจึงชวนยองโฮไปร้านประจำอย่างที่ตั้งใจไว้ ส่วนไอ้คนโดนชวนก็พยักหน้ารัวๆทำตัวดี๊ด๊าแถมยังบอกอีกว่าคิดถึงสาวเสิร์ฟคนหนึ่งที่มันเคยพยายามขอเบอร์เมื่อคราวที่แล้วที่ไปเขากับมัน ซึ่งแทยงก็จำได้ดีว่าตอนยองโฮโดนสาวเสิร์ฟคนนั้นตอกกลับมาว่าไม่ชอบฝรั่งสีหน้าตอนนั้นมันฮาแค่ไหน

 

เขากับยองโฮเลือกที่จะเดินไปอย่างชิวๆเพราะร้านที่ชอบไปกินนี่มันไม่ไกลจากบริษัทเขาเท่าไร ระหว่างเดินไปก็คุยเรื่องสัพเพเหระทั่วไปเรื่องเสื้อผ้ารองเท้าคอลเลคชั่นใหม่ที่พึ่งเข้ามาบ้าง เรื่องหนังดังๆที่กำลังเข้าฉายหรือเรื่องกีฬาบ้างอันนี้ยองโฮมันชอบส่วนเขานี่ไม่รู้อะไรเลยและนานๆเข้าก็วกเข้าเรื่องสาวๆในสต๊อกยองโฮยิ่งเริ่มพูดจ้อไม่หยุดส่วนเขานี่รีบเบนสายตามองไปทางอื่นทันที เด็กนักเรียนสาวเกาหลีกระโปรงสั้นหลายคนต่างก็เริ่มใส่เสื้อโค๊ทสีสวยเดินกันขวักไขว่และมีหลายคนที่แอบส่งสายตาหวานเชื่อมมาทางเขากับยองโฮ แทยงไม่ได้สนใจกับสายตานั่นแต่เขาห่วงสุขภาพของเด็กพวกนี้มากกว่า มาใส่กระโปรงสั้นๆในอุณหภูมิ 7-8 องศานี่ไม่หนาวกันบ้างหรือไงขนาดเขาที่ใส่กางเกงขายาวยังหนาวสุดๆ คิดในใจแล้วก็ส่ายหน้าก่อนจะหยุดเดินเมื่อต้องรอสัญญาณไฟเพื่อข้ามถนนไปยังฝั่งตรงข้าม

 

!!!!!!!!!!!!!!!!!

 

และไม่รู้ว่าตาเขาฝาดหรืออย่างไรที่ดันไปมองเห็นคนคนหนึ่งที่รู้สึกคุ้นตาเหลือเกิน ใบหน้าหวานๆพร้อมที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มในชุดนักเรียนม.ปลายแบบนั้นเขาจำได้ว่าเคยเห็น ดวงตากลมโตใสแจ๋วคู่นั้นเอาแต่มองไปยังคู่สนทนาของตัวเองไม่สังเกตถึงตัวตนของเขา ท่าทางของร่างบางยังคงไม่แตกต่างจากเมื่อคืนอีกคนยังดูสดใสจนแทยงเผลอขมวดคิ้ว กระทั่งเขามองเห็นแต่เพียงแผ่นหลังบางๆนั่นแต่ก็ยังไม่สามารถละสายตาออกจากเด็กคนนั้นได้เลย ยองโฮที่เห็นท่าทีแปลกๆของเพื่อนจึงจำต้องดีดนิ้วพยายามเรียกความสนใจจากแทยงให้กลับคืนมาแต่แทยงก็ยังเอาแต่มองไปทางด้านหลังอยู่ได้ สัญญาณก็จะหมดเวลาอยู่แล้วยังจะเดินช้าเอื่อยอาดอยู่อีก

 

เพื่อนตัวสูงชะโงกหน้ากลับมาดูข้างหลังบ้างพยายามมองหาสิ่งที่ทำให้แทยงแปลกไปแต่แล้วก็ไม่พบอะไรที่น่าสงสัยเลยแม้แต่น้อยนอกจากเด็กม.ปลายสองคนที่เดินข้างกันเขาจึงตัดสินใจกลับหันมาถามเพื่อนแต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อพบกับใบหน้าที่ครุ่นคิดจนคิ้วทั้งสองข้างแทบจะผูกเข้าด้วยกัน

 

"ทำไมทำหน้าปวดขี้แบบนั้นวะแทยง?"

 

ดั่งกับว่าคำถามของยองโฮนั้นลอยไปตามสายลม เพราะหลังจากนั้นหูทั้งสองข้างของแทยงก็ไม่ได้ยินอะไรอีก ไม่ได้รู้ตัวว่าเลยว่าตัวเองกำลังโดนยองโฮลากไปอีกฝั่งก่อนที่รถจะวิ่งมาชนเขาทั้งสอง นอกจากใบหน้าของเด็กคนนั้นที่หันกลับมาพร้อมกับยิ้มแปลกๆให้แบบเดิมอย่างเมื่อคืน

 

 

 

 


 

"ยูตะยิ้มให้ใครวะ?


คิม โดยอง หันไปถามเพื่อนร่างบางที่อยู่ๆก็หันหลังกลับทันทีที่เดินข้ามทางม้าลายมาแถมยังยิ้มแปลกๆอีกราวกับว่าเห็นใครสักคน และเมื่อเขามองไปก็ไม่พบอะไรเลยนอกจากรถที่วิ่งสวนกันไปมาจนน่าปวดหัว จะว่ายิ้มให้สาวๆก็ไม่ใช่  ยูตะหันกลับมายิ้มให้โดยองอย่างสดใสพร้อมกับส่ายหน้าจนกลุ่มผมสีน้ำตาลนั่นสะบัดไปมาเป็นการปฏิเสธ เมื่อเห็นว่ายูตะคงไม่มีทางบอกโดยองก็พูดต่อทันที

 

"ถ้ามึงไม่บอกก็ไม่เป็นไรแต่ตอนนี้รีบไปกันเถอะ เดี๋ยวพวกนั้นจะว่าเอาถ้าเราสองไปสาย" โดยองพูดจบก็เอื้อมมือโอบไหล่บางของคนตัวเล็กกว่าให้มาชิดกับตัวเองก่อนจะบังคับให้เดินไปด้วยกันอย่างรวดเร็ว








(.....%)



 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 6 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

27 ความคิดเห็น

  1. #27 Vashpurl (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2559 / 16:11
    รอค่าา
    #27
    0
  2. #26 PSYou (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 08:58
    ไรต์มาอัพแล้ววววววววววววดีใจ แล้วจะรอตอนต่อไปนะคะ รู้สึกสงสารแทยงจัง
    #26
    0
  3. #25 nicemafish (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 15 ธันวาคม 2559 / 00:47
    รอนานแหละเมื่อไหร่ไรท์จะมาอัพพ
    #25
    0
  4. #22 kms_chks (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 19:53
    ทำไมอ่านไม่ได้ ฮืออออ
    #22
    0
  5. #21 TaewithYU (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 14:52
    รอนะ สู้ๆ ?
    #21
    0
  6. #20 ทาสทงเฮ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 11:31
    นี่แค่เจอกันครั้งที่2นะเนี่ยแทยงถึงกับอึ้งในความสวยของยูยจังเลยหรอ อิอิๆๆๆ รออ่านต่อนะคะ 
    #20
    0
  7. #19 PSYou (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 08:39
    รออีก 90 เปอนะคะะะะะะ
    #19
    0
  8. #18 nicemafish (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 01:55
    รออออคะ
    #18
    0
  9. #17 AllYaoi..@* (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 00:34
    ต่อค่า ต่อ อยากให้เจอกันอีกครั้งเร็วๆ><
    #17
    0