อนุภรรยาขององค์รัชทายาท[Yaoi/BL]

ตอนที่ 28 : บทที่ยี่สิบหก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,037
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 342 ครั้ง
    22 ต.ค. 62

               การประลองในรอบบ่ายเป็นรอบสุดท้ายเพื่อหาผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าอีกทั้งยังเป็นการเปิดตัวสัตว์เทพที่ตนครอบครองอีกด้วย เยว่ซินมองส่งแผ่นหลังของมู่หรงที่ก้าวออกไปจากที่นั่ง ความกังวลแปลกๆเกิดภายในจิตใจแม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าอย่างไรมู่หรงก็ต้องชนะกลับมา

 

               "อย่ากังวลไปเลยเจ้าค่ะนายท่าน"

 

               "อืม"

 

               เยว่ซินขานตอบหลีหมิ่นที่คลานเข่าเข้ามาให้กำลังใจเงียบๆ ในตอนนี้มู่หรงและเฟยหลงอยู่ที่ลานประลองแล้ว สองบุรุษแห่งแคว้นโจวและแคว้นหยางดูราวกับหยกงามที่สวรรค์สรรสร้าง

 

               "การประลองในครั้งนี้เป็นการตัดสินครั้งสุดท้าย ผู้ชนะสามารถขอสิ่งใดจากฮ่องเต้แคว้นหยางก็ได้ การประลองจะเริ่มใน สาม สอง หนึ่ง!!!"

 

               สิ้นสุดเสียงของขันทีนายนั้นผู้ชมทุกคนก็ต่างนิ่งเงียบเพ่งความสนใจไปกับการประลองรอบสุดท้าย เยว่ซินเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

 

               "ขออภัยด้วย"

 

               "เช่นกัน"

 

               มู่หรงและเฟยหลงคำนับอภัยกันและกันก่อนจะเริ่มการต่อสู้ เฟยหลงนั้นเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหามู่หรงก่อนเป็นจังหวะเดียวกับที่มู่หรงหยิบกริชออกมา แรงปะทะกันของกระบี่และกริชรุนแรงจนพื้นบริเวณนั้นร้าวก่อนที่มู่หรงจะผละออกมาและลอยตัวขึ้นกลางอากาศ

 

               "วิหคสวรรค์!"

 

               หวีดดด!!

 

               "พยัคฆ์ทิวา!"

 

               กรรร!!

 

               เสียงคำรามลั่นของสัตว์เทพระดับสามสองตัวสร้างความตื่นตระหนกให้แก่ผู้ได้พบเห็นเป็นอย่างมาก ไม่มีผู้ใดล่วงรู้ว่าเฟยหลงนั้นครอบครองพยัคฆ์ทิวาหากมีก็น้อยนัก

 

               "ไม่เจอกันนานเลยนะพยัคฆ์ทิวา"

 

               กรรร!!

 

               มู่หรงหัวเราะผะแผ่วก่อนจะกระโจนเข้าใส่เฟยหลงโดยครานี้มู่หรงใช้กระบี่ในการฟาดฟัน การโจมตีทั้งสองมนุษย์สองสัตว์เทพสร้างความปั่นป่วนบนชั้นฟ้าจนท้องฟ้าที่เคยสว่างสดใสมืดครึมลง

 

               กระบี่คู่กายของหมู่หรงตัดผ่านสีข้างของเฟยหลงไปแบบฉิวเฉียดในขณะที่กระบี่ของเฟยหลงก็ตัดผ่านไหล่ขวาของมู่หรงเช่นกัน การต่อสู้ดำเนินไปเช่นนั้นจนในที่สุดพยัคฆ์ทิวาก็คำรามเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะสลายหายไป

 

               เฟยหลังมองสัตว์เทพของตนเองด้วยสายตานิ่งเรียบไม่มีความเห็นใจหรือสงสารแต่อย่างไร มันสมควรจะแพ้อยู่แล้วในเมื่อเฟยหลงไม่เคยดูแลมันเลย

 

               "โหดเหี้ยมไม่เบาเลยนะ"

 

               มู่หรงก้าวเดินไปดูวิหคสวรรค์ของตนเองที่บาดเจ็บสาหัสเช่นกันก่อนมันจะสลายไปตามๆพยัคฆ์ทิวา สัตว์เทพไม่มีวันตายมันจะตายก็ต่อเมื่อเจ้านายของมันสิ้นอายุขัยหรือตัดสัญญากับมันแต่นั้นก็ต้องแลกมาด้วยสิ่งที่สำคัญที่สุดในชีวิต

 

               "ทำให้มันจบเสียที"

 

               มู่หรงยิ้มรับก่อนจะพุ่งเข้าหาเฟยหลง กระบี่ของมู่หรงแยกออกเป็นเก้าเล่มพุ่งตรงไปยังเฟยหลงที่ยอมยืนนิ่งๆเป็นเป้าให้ แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะยืนอย่างเดียวเพราะเฟยหลงเองก็สร้างร่างจำแลงมาอีกเก้าร่างเช่นกัน

 

               มู่หรงอยากขันเฟยหลงนึกย่างไรถึงใช้วิชาร่างจำแลงอีกทั้งยังสร้างมาแค่เก้าตัวนี้มิใช่การยอมจำนนทางอ้อมหรอกหรือ?

 

               "ง่ายเกินไปแล้ว"

 

               กระบี่เก้าเล่มปักบริเวณหน้าอกของร่างจำแลงทั้งเก้าก่อนจะเกิดควันขึ้นและค่อยๆจางหายไปพร้อมกับร่างของเฟยหลงที่ทรุดกายลงต่อหน้ามู่หรง เฟยหลงตวัดมือครั้งสุดท้ายสร้างบาดแผลทางยาวไว้บนตัวมู่หรงก่อนจะนอนแผ่ลงไปกับลานประลอง

 

               "ผะ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในใต้หล้าคือท่านมู่หรง!! รัชทายาทแห่งแคว้นโจว!!!"

 

               เสียงปรบมือดังไปทั่วพร้อมกับร่างของหมู่หรงที่ลอยขึ้นกลางอากาศและคำนับทั่วบริเวณ เฟยหลงหยัดกายลุกขึ้นมองสหายของตนด้วยท่าทางเอือมระอาและเดินออกลานประลองไปในที่สุด

 

               แต่ก่อนที่จะได้ทำอะไรไปมากกว่านั่นจู่ๆก็มีร่างอรชรของหญิงงามคุ้นหน้าคุ้นตาวิ่งมายืนหน้าผาซึ่งเป็นจุดที่อยู่ต่อหน้าฮ่องเต้และผู้ชมทุกคน

 

               "นั่นพระสนม!"

 

               เยว่ซินลุกขึ้นจากที่นั่งทันทีดวงตาสีท้อเบิกกว้างก่อนจะต้องตกใจมากกว่านี้เมื่อจู่ๆนางก็พูดในสิ่งที่ไม่ควรพูด

 

               "ท่านรองแม่ทัพเป็นกบฏ!!! ในอาหารมียาพิษ!!! ท่านรองแม่ทัพคิดก่อสงคราม!!!"

 

               เกิดความวุ่นวายขึ้นในทันทีขันทีที่ประจำการอยู่ใกล้ฮ่องเต้ต่างล้อมเป็นวงกลมคุ้มกันส่วนขันทีนายอื่นก็จับกุมแม่ทัพซื่อรุ่ยเอาไว้ ไม่ว่าสิ่งที่นางกล่าวจะเป็นจริงหรือไม่หากแต่กันไว้ดีกว่าแก้เสมอ

 

               “กองทัพอยู่หน้าประตูเมืองแล้ว!! พวกเขากำลังจะก่อกบฏ!!

 

               ครานี้ผู้ชมบางคนที่มาจากต่างแคว้นต่างลุกขึ้นมาเอาเรื่องเหล่าขันทีที่คอยคุ้นกันสร้างความโกลาหลจนเยว่ซินนึกปวดหัว แต่ก่อนจะได้ไปดึงตัวแม่ตัวดีอย่างซิ๋วอิงให้กลับมากับถูกกกระชากอย่างแรงจากคนทางด้านหลังเมื่อหันกลับไปก็เห็นว่าเป็นองครักษ์ส่วนตัวของมู่หรงเอง

 

               “เพื่อความปลอดภัยของท่านเยว่ซิน ท่านมู่หรงได้สั่งไปหลบภัยก่อนขอรับ”

 

               เยว่ซินมองหน้าองครักษ์ผู้นี้อยู่ชั่วครู่ก่อนจะหันไปหาองครักษ์อีกผู้หนึ่งที่คอยติดตามมู่หรงตลอดเวลา อีกฝ่ายพยักหน้ารับสองสามทีก่อนจะเดินออกไปหามู่หรง

 

               “แล้วบ่าวของข้าล่ะ”

 

               “ข้าจะรีบนำไปยังที่หลบภัยอีกที่ขอรับ”

 

               เยว่ซินขมวดคิ้วหนักกว่าเดิม เหตุใดต้องแยกกัน? เยว่ซินมองหน้าอีกฝ่ายอีกครั้งสังเกตความผิดปกติก่อนจะสะบัดแขนออกจากการกอบกุมและวิ่งออกมาทันที

 

               “เจ้าก็เป็นกบฏรึ!!?

 

               เยว่ซินอุทานอย่างตกใจเมื่อลองวิ่งหนีแล้วอีกฝ่ายตามมาพร้อมกับกระบี่เล่มคม ในตอนนี้ทั้งมู่หรงและเฟยหลงต่างติดอยู่ในกองทหารที่ถูกส่งเข้ามาอย่างแออัด มู่หรงเห็นหลังของเยว่ซินก่อนจะไม่เห็นอะไรอีกเมื่อขันทีตัวใหญ่นายหนึ่งบดบังภาพเบื้องหน้า

 

               “หลบข้า!!

 

               ขันทีนายนั้นยังคงเบียดมูหรงเช่นเดิมจนเขาเริ่มไม่พอใจซัดพลังลมปราณใส่อีกฝ่ายทันทีก่อนจะพยายามปลีกตัวออกมาพร้อมกับเฟยหลง แค่ต่อสู้กันเองก็เหนื่อยมากพอแล้วหากตอนนี้เกิดสงครามขึ้นมาจริงๆคงได้นองเลือดกันแน่ๆ

 

               “หายไปแล้ว”

 

               เฟยหลงพูดออกมาเมื่อไม่เห็นแม้แต่เงาของเยว่ซิน มู่หรงเองก็คล้ายจะกระวนกระวายขึ้นจนควบคุมตัวเองไม่อยู่ นัยน์ตาสีครามแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงเพลิงพุ่งตรงไปกระชากตัวหลีจวินที่นั่งก้มหน้านิ่ง

 

               “เยว่ซินอยู่ที่ใด!!

 

               หลีจวินไม่ตอบ เขาเพียงมองหน้ามู่หรงอย่างเลื่อนลอยคล้ายสติไม่อยู่กับตัวนั้นยิ่งทำให้มู่หรงโมโหมากกว่าเดิม มู่หรงทิ้งหลีจวินลงพื้นอย่างไม่ใยดีก่อนจะเตรียมใช้วิชาตัวเบาตามหาเยว่ซินต่อ

 

               “ประเดี๋ยวก่อนมู่หรง! นี้อยู่เหนือแผนการเราทั้งคู่ต้องไปแจ้งแก่ท่านพ่อก่อน”

 

               “จะรอช้าได้อย่างไร! เยว่ซินถูกจับไปแล้ว”

 

               เฟยหลงมองหน้าสหายของตนเองก่อนจะตัดสินใจกระชากมู่หรงให้กลับมาและพยายามทำให้อีกฝ่ายใจเย็นลง หากมู่หรงไปตามหาเยว่ซินแน่นอนว่าต้องเจอแต่นั้นคือกับดัก เฟยหลงเชื่อว่าเยว่ซินเอาตัวรอดได้

 

               “เราต้องไปทูลท่านพ่อก่อน ส่วนเยว่ซินข้ามั่นใจว่าเยว่ซินเก่งพอ”

 

               มู่หรงโมโหเขาไม่มีอารมณ์จะมาฟังเฟยหลงพล่ามอะไรทั้งนั้น เขาตวัดแขนเฟยหลงออกก่อนจะทะยานฟ้าออกไปทันที เฟยหลงที่เห็นเช่นนั้นก็มีสีหน้าเคร่งเครียดขึ้นมาก่อนจะไปกระชากตัวการให้ตามมากับตน

 

               เมื่อมาถึงหลังเขาเฟยหลงก็กระแทกซิ๋วอิงลงกับพื้นอย่างแรงก่อนจะชักกระบี่ออกมาจี้คอระหงส์ของอีกฝ่าย

 

               “เอ่ยออกมาพระสนมที่รัก เจ้าทำเช่นนี้เพราะเหตุใด?

               ซิ๋วอิงตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัวนางไม่เคยเห็นเฟยหลงเป็นเช่นนี้แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่นางคิดแล้วไม่ว่าอย่างไรมันก็อันตรายเกินไป

 

               “ข้าเป็นผู้ครอบครองพิษหมื่นแมงมุมและมันได้หายไปจากข้า เพราะเช่นนั้นผู้ที่จะสามารถนำพิษหมื่นแมงมุมออกไปจากข้าได้ต้องเป็นคนที่รู้จักข้าดีข้าจึงคิดว่าต้องเป็นท่านพ่อเป็นแน่ หากเขาใช้ต้นกำเนิดพิษหมื่นแมงมุมประชาชนแคว้นหยางจะต้องตกตายกันหมด”

 

               เฟยหลงมองหน้าซิ๋วอิงอย่างจนใจ เขาลดกระบี่ในมือลงเป็นกุมขมับแทนทั้งชีวิตของเฟยหลงไม่เคยเห็นใครหวังดีได้โง่งมเช่นซิ๋วอิงมาก่อน เฟยหลงถอนหายใจออกมาหนึ่งคำรบก่อนจะสกัดจุดซิ๋วอิงให้หลับไปและทิ้งนางไว้ตรงนั้น

 

               “ไร้ประโยชน์ ไร้ประโยชน์จริงๆ!

 

               เมื่อกลับมาถึงลานประลองความวุ่นวายก็ยังไม่หมดลงยิ่งเพิ่มโทสะให้แก่เฟยหลงได้เป็นเท่าตัว ร่างของบุรุษแห่งแคว้นหยางเดินไปยังที่พำนักของเชื้อพระวงศ์ก่อนจะคุกเข่าลงต่อหน้าพระบิดา

 

               “ทูลพระบิดา ข้าเกรงว่าแผนทั้งหมดคงพังลงแล้ว”

 

               เฟยหลงได้ยินเสียงหัวเราะของพระบิดาดังออกมาก่อนจะตามด้วยเสียงหัวเราะที่ดังกว่าเดิมและต่อมาก็เป็นเสียงของเนื้อกระทบเนื้อดังเพี๊ยะ เฟยหลงเงยหน้าขึ้นก่อนจะพบกับฮ่องเต้แห่งแคว้นโจวตีหน้าขรึมอยู่บนบัลลังก์ข้างๆท่านพ่อ

 

               “งั้นก็ต้องใช้แผนใหม่ ในยามนี้ซื่อรุ่ยหนีไปแล้วเจิ้นคิดว่าอีกไม่กี่ชั่วยามจะเกิดสงครามขึ้นเป็นแน่”

 

               “เยว่ซินถูกจับไปแล้ว อีกทั้งมู่หรงเองก็ออกไปตามหาเช่นกัน”

 

               “หากเป็นเช่นนั้นก็ปล่อยไป ครานี้เจิ้นจะเป็นผู้นำทัพเองหลานรักจงไปรวบรวมพลทหารให้มาประจำกันที่ลานประลองของหลวงด้วย”

 

               ฉางอันกล่าวออกมาอย่างเป็นงานเป็นการก่อนจะเดินลงจากบัลลังก์และทะยานออกไปทันทีเหลือไว้เพียงแต่พระบิดาและบุตรชายเท่านั้น

 

               “พระบิดาคิดเช่นไร”

 

               “สิ่งที่เกิดขึ้นเหนือความคาดหมายไปมากแต่ไม่ต้องตระหนกไป เราจะเดินหมากตามหนูสกปรก ไปจัดการสิ่งที่เจ้าต้องทำได้แล้วบุตรชาย”

 

               เฟยหลงน้อมกายรับคำบัญชาก่อนจะทะยานออกไปทิศทางเดียวกับฉางอัน เจ้าหรานมองส่งแผ่นหลังลูกชายก่อนจะยกยิ้มขบขันขึ้นมา

 

               “คงใกล้ถึงจุดสิ้นสุดแล้วสินะ”

 

              

 

 

 

 

 

 

 

               เยว่ซินลืมตาตื่นขึ้นมาหลังจากที่เขาพยายามหนีองครักษ์ของมู่หรง มันไม่ง่ายเลยสักนิดที่เยว่ซินจะรอดจากคนที่มีฝีมือเก่งกว่า กลิ่นสนิมและกลิ่นอับชื้นปะทะกับจมูกของเยว่ซินเป็นสิ่งแรกก่อนจะรู้สึกหนักบริเวณข้อเท้า

 

               “ตื่นแล้วหรือ?

 

               เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหูสัมผัสจากฝ่ามือปริศนาทำให้เยว่ซินสะดุ้งตัวโยนก่อนจะถอยกายออกมา ชายที่ว่านั้นคือบุรุษรูปร่างสูงใหญ่นัยน์ตาสีฟ้าอ่อนลำตัวคลุมไปด้วยผ้าคลุมสีดำสนิท

 

               “ท่านคือผู้ใด?

 

               “พี่เขยเจ้าไง”

 

               อีกฝ่ายตอบด้วยน้ำเสียงนิ่งเรียบก่อนจะกระชากโซ่ที่คล้องกับขาของเยว่ซินออกให้ขาดในทีเดียว ความแข็งแกร่งระดับนี้ใช่มนุษย์หรือ? เยว่ซินก็ได้แต่คิดแต่ไม่กล้าถาม

 

               “เกิดอันใดขึ้น”

 

               “สงคราม”

 

               “แล้วมีสิ่งใดอีก”

 

               “มีคนตาย”

 

               เยว่ซินหน้าตึงฉับพลันเขาตัดสินใจที่จะเงียบไม่ถามสิ่งใดให้มากความอีก บุรุษผู้นั้นเองก็หายไปแล้วเช่นกัน เยว่ซินลุกขึ้นสำรวจพื้นที่รอบๆที่แห่งนี้คล้ายคุกใต้ดินขนาดใหญ่ที่ใช้จับนักโทษมาทรมานดูได้จากโซ่แส้และเลือดที่เกรอะกรัง

 

               “เราจะใช้มันได้จริงๆหรือท่านรองแม่ทัพ”

 

               เสียงของชายผู้หนึ่งดังขึ้นในความมืดเยว่ซินทรุดตัวลงแสร้งทำว่าหลับทันทีไม่ลืมที่จะนำโซ่มาคล้องไว้อย่างเดิม ผ่านไปสักครู่เยว่ซินก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้ๆและหยุดลงในที่สุด

 

               “มันเป็นที่รักของทุกคนหากใช้มันเป็นตัวประกันเพื่อหลบหนีออกจากเมืองย่อมถ่วงเวลาได้ไม้ช้าก็เร็ว หากสำเร็จแล้วเราจะทิ้งมันกลางป่าทันที”

 

               “แล้วเรื่องกบฏล่ะ”

 

               เยว่ซินนิ่งเงียบรับฟังทุกคำที่ทั้งสองสนทนากันก่อนจะได้ยินเสียงหัวเราะของซื่อรุ่ยดังออกมา

 

               “เราจะเริ่มตั้งกองกำลังกันใหม่และบุกโจมตีเมืองหลวงในคราเดียว”

 

               “มันไม่ง่ายอย่างนั้นหรอกพวกหนูสกปรก”

 

               ในครานี้ไม่ใช่ทั้งเสียงของซื่อรุ่ยและบุรุษอีกคนแต่กลับเป็นเสียงของมู่หรงที่ดังขึ้น เยว่ซินเบิกตากว้างด้วยความตกใจ

 

               “คืนคนของข้ามาแล้วเจ้าจะได้ตายอย่างสงบ”

 

               เยว่ซินมองตามมู่หรงที่พุ่งตรงมายังทางซื่อรุ่ยก่อนที่คมกระบี่จะแทงทะลุท้องซื่อรุ่ยออกมา ภาพตรงหน้าของเยว่ซินนั้นไม่ต่างไปจากสัตว์ร้ายที่คุมคลั่งดวงตาของมู่หรงเป็นสีแดงเพลิงทั้งหมดของมู่หรงในยามนี้กำลังทำให้เขาหวาดกลัว

 

            เขากำลังกลัวมู่หรง....

 

 

.......................................

 

สวัสดีค่ะ จันทร์จ้าวเอง

 

ดำเนินเนื้อเรื่องมาใกล้จบแล้วว ใกล้ได้เวลารีไรท์แล้วและก็ใกล้เวลาเปิดเรื่องใหม่ด้วย จันทร์งงการลำดับญาตินิดหน่อยอย่างเช่นชางอู่ต้องเรียกเฟยหลงว่าพี่เมียส่วนเยว่ซินต้องเรียกชางอู่ว่าพี่เขยแต่จันทร์ดันให้ชางอู่เรียกพี่เฟยว่าพี่เขย ฮาฮาฮา เดี๋ยวจันทร์จะมาแก้ให้นะคะ

 

ขอบคุณทุกคอมเมนต์ทุกกำลังใจนำคะ ขอบคุณมากค่ะ

 

*ยังไม่ได้แก้คำผิด*

 

#อนุภรรยาอ้วน

 

              


 

              

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 342 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #907 GOT-MarkBam (@Angle-2358) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 17:26
    ทำไมรู้สึกชอบมู่หรงตอนโมโห แบดดี
    #907
    0
  2. #880 sammsung060259 (@sammsung060259) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 23:28
    รอน๊าาาาาา
    #880
    0
  3. #872 Ginaii (@annavivi) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 09:58
    รอออออ
    #872
    0
  4. #871 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2562 / 09:55
    น้องอย่ากลัวท่านมู่ ท่านมู่มาช่วยหนูนะลูก
    #871
    0
  5. #870 SUTH17 (@SUTH17) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 23:14
    รอจ้าาาา น้องอย่ากลัวพี่เลย
    #870
    0
  6. #869 LovelyWonbin (@LovelyWonbin) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 18:01
    รออยู่ค่าาาาา
    #869
    0
  7. #867 น.ส.แม่มด ใจดี (@ning11434) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 14:11
    รออค่าา
    #867
    0
  8. #866 sukanyaza (@nooaedekza) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 11:14

    มาจ้า..
    #866
    0
  9. #864 198851988 (@198851988) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 08:00
    กล่าวจะได้เห็นแท่งทองมู่หลง

    ก็จะจบแล้ว
    #864
    0
  10. #863 jeerasuda0610 (@jeerasuda0610) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 07:14
    รอค่ะๆ
    #863
    0
  11. วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 05:46
    รอน้าาาา
    #861
    0
  12. #860 moonmore (@evermorefullmoon) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:54
    อย่ากลัวพี่มู่สิ คุณรู้จักพี่มู่ดีที่สุดนะ
    #860
    0
  13. #859 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:41

    ถ้ามัวแต่กลัวแล้วใครจะช่วยตัวเองหล่ะ น้องเยว่

    #859
    0
  14. #858 Notty Kero (@sung-yong-nelu) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:16
    อย่ากลัวมู่หรงเลยนะ แงงงงงง
    #858
    0
  15. #857 mino_incle4 (@mino_incle4) (จากตอนที่ 28)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2562 / 00:02
    มู่หรงโกรธจัดแล้วจ้า เยว่ซินอย่าพึ่งกลัวพี่เค้าเลยนะที่เป็นแบบนี้ก็เพราะเราไง
    #857
    0