อนุภรรยาขององค์รัชทายาท[Yaoi/BL]

ตอนที่ 15 : บทที่สิบสี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 12,178
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 946 ครั้ง
    17 ก.ย. 62

               "อย่ามาแตะต้องตัวข้า"

 

               น้ำเสียงทุ้มนุ่มก้องกังวานไปทั่วห้องที่ใช้รองรับผู้ป่วย ทุกชีวิตในห้องแห่งนี้นิ่งเงียบหยุดการเคลื่อนไหวคล้ายถูกโซ่ตรวนพันธนาการไว้ไม่ให้ขยับ ความกดดันแผ่ซ่านออกมาจากบุรุษร่างโปร่งบางบนตั่งเตียงนุ่ม

 

               "ออกไป!!"

 

               เยว่ซินตวาดเสียงดังน่าแปลกที่เสียงทุ่มนุ่มนั่นมีพลังมากพอทำให้ทุกคนต่างถอยห่างจากร่างนั้นจะมีก็เพียงเฟยหลงที่ยืนนิ่งจ้องใบหน้าของภรรยาตน

 

               "เจ้าเป็นอัน..."

 

               "อย่ามายุ่งกับข้า!!"

 

               เยว่ซินลุกขึ้นจากตั่งเตียงอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีดอกท้อจ้องมองไปยังผู้มีศักดิ์เป็นสามีของตน เยว่ซินกำลังสับสน เขากำลังขัดกับความรู้สึกลึกๆว่าเขายังรักเฟยหลงอยู่ เขายังรักเฟยหลงอยู่จริงหรือ?

 

               "เจ้าตื่นก็ดีแล้ว คราหลังก็รักษาตัวเองด้วย"

 

               องค์รัชทายาทเอ่ยด้วยเสียงนิ่งเรียบ จ้องมองเยว่ซินด้วยใบหน้าไร้อารมณ์ก่อนจะสะบัดชายเสื้อออกจากห้องแห่งนี้ไป เยว่ซินที่ใช้พลังกายไปมากทั้งที่พึ่งฟื้นคืนร่างโปร่งทรุดฮวบลงกับพื้นลำบากมู่หรงที่เฝ้ามองตลอดต้องมาประคองไว้

 

               "ใจเย็นก่อนเถิด ค่อยๆหายใจ"

 

               มู่หรงพิจมองใบหน้างดงามที่ประดับไปด้วยเม็ดเหงื่อ ปอยผมลู่ลงปกใบหน้า เสียงหอบหายใจคล้ายคนจะขาดใจตายดังขึ้นยิ่งทำให้มู่หรงนึกหวั่นใจไปเท่าทวี

 

               "ข้าอยากกลับเรือนข้า"

 

               นั้นคือคำพูดสุดท้ายของเยว่ซินก่อนที่เจ้าตัวจะจมดิ่งสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง ในความดำมืดนี้เยว่ซินได้พบบุรุษผู้หนึ่ง ชายผู้นั้นมีใบหน้างดงามราวเทพเซียน ดวงตาสีดอกท้อคล้ายเยว่ซินเป็นอย่างมาก

 

               'หลานรักของเราจงอย่าเศร้าไปเลย ชะตาฟ้าลิขิตชีวิตเจ้าใหม่แล้ว จงใช้ชีวิตอย่างไร้ความเจ็บปวดจงอย่าได้สนใจอดีต จงก้าวเดินต่อไปด้วยการตัดสินใจของเจ้า'

 

               เยว่ซินมองบุรุษผู้เรียกขานเขาว่าหลานยื่นมือมาให้แก่เขา เยว่ซินไม่รีรอที่เอื้อมไปจับความรู้สึกคุ้นชินบอกแก่เยว่ซินว่าคนผู้นี้คือคนสำคัญของเขา คือหนึ่งในครอบครัวของเขา...

 

               'หากเจ้ายังยึดติดกับสิ่งเดิมๆ จิตวิญญาณของมารดาเจ้าคงเป็นทุกข์อย่างแน่นอน ปล่อยวางเสียเถิดหลานรักแล้วเจ้าจงตามหาผู้ที่มีจินเตี่ยนดอกบัวสีแดง หากเจ้าเจอเขาชะตาของเจ้าและเขาจะหลุดพ้น'

 

               'ข้าหวังว่าเราจะได้พบเจอกันอีก ในสักวันหนึ่ง'

 

               บุรุษผู้นั้นเอ่ยจบลำแสงสีขาวก็แล่นผ่านดวงตาเยว่ซินจนต้องหลับตาลง เขาเห็นตัวเองกำลังนั่งร้องไห้ภาพข้างหน้าคือภาพของเฟยหลงที่กำลังเดินเคียงข้างซิ๋วอิง

 

               เยว่ซินยังรักเฟยหลงอยู่อีกหรือ....?

 

               เยว่ซินหันกลับมาจ้องมองร่างของเขาที่กำลังนั่งร้องไห้สภาพดูคล้ายคนจรจัดก็ไม่ปาน ใบหน้าบิดเบี้ยวไร้ความงดงาม เขาเป็นขนาดนี้เพราะสามีเฮงซวยนั้นนะหรือ พอเห็นเช่นนี้แล้วก็นึกขำตนเองอยู่ในที ช่างโง่งมแลน่าสมเพชยิ่งนัก

 

               บุรุษร่างโปร่งหยัดกายขึ้นจ้องมองแผ่นหลังของผู้เป็นสามีและสนมอิงด้วยดวงตานิ่งเรียบ

 

               ข้าได้คำตอบแล้ว ข้าได้คำตอบจากตัวข้าเองแล้ว

 

               'ลาก่อนเฟยหลง พี่ชายของข้า'

 

 

 

 

 

 



 

 

 

               เยว่ซินตื่นขึ้นมาในเช้าวันใหม่ แสงแดดยามเช้าลอดผ่านผ้าไหมโปร่งบางสีอ่อนเข้ากระทบกับเรือนกายของเจ้าของเรือน เสียงสกุณาสดใสของนกยามเช้าคล้ายเป็นตัวช่วยให้เช้าวันนี้สดใสมากกว่าเดิม เยว่ซินพยุงกายตนเองลุกขึ้นจากตั่งเตียงพิจมองบริเวณรอบห้องก็พบว่าเขากลับมายังเรือนตนเองแล้ว

 

               “ตื่นแล้วหรือ”

 

               เสียงทุ้มคุ้นหูเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบในยามเช้า เยว่ซินหันใบหน้าไปตามเสียงก่อนจะพบกับองค์รัชทายาทแห่งแคว้นโจวกำลังนั่งหลับตากอดอกบนเก้าอี้ไม้สานอย่างวางท่า เยว่ซินเลือกที่จะเมินมันก่อนจะเอ่ยถามถึงบ่าวคนสนิทของตน

 

               “หลีจวินเล่า”

 

               “ข้าสั่งให้บ่าวชายผู้นั้นไปพักผ่อน เขาเฝ้าเจ้าทั้งคืนมิยอมหลับยอมนอน”

 

               พลันอีกฝ่ายพูดจบบุรุษผู้ครอบครองนัยน์ตาสีครามก็ลืมตาขึ้นจ้องมองมายังทางเยว่ซิน ดวงตาสีดอกท้อก็จ้องมองอีกฝ่ายเช่นกันรอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนใบหน้าแต่น่าเสียดายที่มันส่งไปไม่ถึงดวงตา

 

               “เหมือนกับท่านใช่หรือไม่”

 

               มู่หรงไม่ตอบอันใดเขาทำเพียงถอนหายใจออกมาเท่านั้น เดินออกไปหน้าห้องที่ตนใช้เฝ้าบุรุษร่างผ่ายผอมนี้ทั้งคืน เพียงไม่นานมู่หรงก็กลับมาพร้อมอ่างน้ำขนาดกลางใบหนึ่งและเหยือกน้ำอีกใบหนึ่ง เยว่ซินมองภาพนั้นก็นึกขบขัน

 

               นี้เขากำลังใช้แรงงานฮ่องเต้องค์ถัดไปของแคว้นโจวอยู่หรือไร หากแต่จะเรียกว่าใช้ก็ไม่ถูกอีกฝ่ายสมัครใจทำเองมิใช่หรือ

 

               “ล้างหน้าล้างตาเสีย ข้าสั่งให้บ่าวของเจ้าจัดเตรียมอาหารไว้แล้ว”

 

               “อืม”

 

               เยว่ซินขานรับเสียงเบายอมล้างหน้าล้างตาตามที่อีกฝ่ายสั่งโดยมีสายตาคู่คมนั้นจับจ้องมองทุกการกระทำ เยว่ซินอดที่จะประหม่าไม่ได้จึงมีบ้างที่หันไปบ่นกับอีกฝ่าย

 

               “ท่านมองข้าเช่นนี้ข้าจะทำได้อย่างสะดวกได้อย่างไร”

 

               “เจ้าก็ไม่ต้องสนใจข้าสิ”

 

               คนงามคล้ายเหนื่อยหน่ายกับการเถียงกับบุรุษผู้นี้ เยว่ซินทำหน้าเอือมระอาใส่อีกฝ่ายอย่างมิคิดปิดบังผลตอบแทนที่ได้มาก็เพียงเสียงหัวร่อถูกอกถูกใจจากอีกฝ่ายเท่านั้น

 

               ผ่านไปเพียงครู่นายของเรือนเร้นราตรีก็ออกมาจากห้องพร้อมกับองค์รัชทายาทแงแคว้นโจว แม้บ่าวในเรือนจะสงสัยแต่ก็มิมีใครกล้าถาม บุรุษทั้งสองเดินไปตามทางมุ่งสู่ศาลาริมแม่น้ำด้วยมู่หรงนั้นกล่าวว่าหลีหมิ่นนั้นมาแจ้งว่าเขาชอบรับสำหรับที่ศาลา มู่หรงจึงให้จัดที่นั้นแทนการนำไปถวายในห้อง

 

               สายลมเย็นของฤดูวัสสานะปะทะเข้ากับใบหน้างามหมดจด เส้นผมสีนิลพลิ้วไสวไปตามแรงลมช่างดูงดงามจนคล้ายเทพธิดาลงมาโปรด มู่หรงจ้องมองภาพงดงามนั้นเงียบๆไม่เอ่ยสิ่งใดทำเพียงเดินตามเจ้าของเรือนแห่งนี้ไป

 

               ทั้งเยว่ซินและมู่หรงเองรับสำหรับยามเช้าด้วยความเงียบแต่ก็หาอึดอัดไม่ พวกเขาทานไปเงียบๆจนบ่าวมาเก็บสำหรับ มู่หรงจึงเปิดบทสนทนาขึ้น

 

               “เหตุใดเจ้าจึงเอ่ยเช่นนั้นกับเฟยหลงเล่า”

 

               เพียงนามของเฟยหลงถูกเอื้อนเอ่ยนัยน์ตาสีดอกท้อพลันแข็งกร้าวขึ้นมาทันที มู่หรงที่เห็นเช่นนั้นก็มิได้รู้สึกอะไร เขาเพียงอยากทราบเหตุผลที่อีกฝ่ายเอ่ยกับผู้เป็นสามีเช่นนั้น แม้ในใจจะพอประจักษ์อยู่บ้างว่าความสัมพันธ์สามีภรรยาคู่นี้ไม่ดีเท่าไหร่

 

               น่าเสียใจแลก็น่าดีใจในคราเดียวกัน...

 

               มู่หรงนั้นไม่ใช้คนดีอันใดมากนัก เขาไม่สนใจศีลธรรมหากเป็นสิ่งใดที่เขาต้องการล้วนต้องได้ แต่ในเวลานี้หากเขาทำการอุกอาจโดยคิดอยู่ฝ่ายเดียวเกรงว่าเชิงกระดานที่เป็นอยู่จะยิ่งตึงเครียดมากกว่าเดิม

 

               “นั้นเป็นเรื่องของข้า ท่านคงเข้าใจที่ข้าจะสื่อใช่หรือไม่”

 

               เยว่ซินวางถ้วยน้ำชาที่จิบล้างปากลงบนโต๊ะ จ้องมองลงลึกไปยังดวงตาสีครามคู่นั้น เขาไม่มีเหตุจำเป็นเลยที่จะต้องเอ่ยเหตุผลส่วนตัวแก่ชายที่เห็นเขาเป็นเพียงเหยื่อในกำมือ หากแต่นักล่าผู้นี้ก็ยังมีประโยชน์แก่เขามากนัก

 

               “เจ้าน่าจะเห็นเจ้าในตอนนั้น”

 

               มู่หรงจ้องมองดวงตาคู่สวยกลับอย่างนึกสนุก เอ่ยโต้ตอบอีกฝ่ายด้วยเสียงขบขันหมุนควงถ้วยชากลิ่นหอมกรุ่นด้วยท่าทีครุ่นคิด

 

               “งดงามเสียจริงทั้งดวงตาเจ้าในตอนนั้นแลในยามนี้”

 

               “ขอบใจท่านที่เอ่ยชมข้า”

 

               เยว่ซินแย้มรอยยิ้มให้อีกฝ่าย เป็นรอยยิ้มที่ไม่มีความจริงใจเลยสักนิด มู่หรงเองที่เห็นเช่นนั้นก็หัวร่อออกมาเสียงดังตบเข่าดังฉาดใหญ่ก่อนที่จะรินชาใส่ถ้วยว่างเปล่าอีกสองใบ ใบแรกถูกยื่นมาให้เยว่ซิน ใบที่สองมู่หรงนำมาไว้ข้างตน เยว่ซินมองการกระทำนั้นด้วยสาตานิ่งเรียบคล้ายต้องการเชือดเฉือนอีกฝ่ายให้ตายลงด้วยดวงตาคู่สวย

 

               “บอกข้าสิว่าท่านต้องการอะไรมู่หรง”

 

               เยว่ซินเอ่ยถามมองถ้วยน้ำชาที่อีกฝ่ายส่งมาให้ เขารับมันมาถือไว้นี้คือการทำสัญญากันอย่างไม่ต้องสงสัยหากแต่มันยังไม่สมบูรณ์นั้นเพราะในถ้วยน้ำชานั้นยังไม่มีหยดเลือดของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

 

               “เป็นข้ามิใช่หรือที่ต้องถามเจ้าว่าเจ้าต้องการสิ่งใด”

 

               มู่หรงเอ่ยเสียงเรียบ เขามั่นใจมากกว่าแปดส่วนว่าอย่างไรเสียเยว่ซินย่อมต้องตอบตกลงแน่นอน เยว่ซินเองก็คล้ายจะรู้ว่าอย่างไรเสียผลประโยชน์ก็เข้าตัวอีกฝ่าย

 

               มู่หรงหยิบปิ่นปักผมมังกรทมิฬของตนออกมาเจาะที่ปลายนิ้วรอให้หยดเลือดหนึ่งหยดไหลลงสู่ถ้วยน้ำชา เยว่ซินเองก็มิได้ต่างกันเขาหยิบปิ่นมังกรพิสุทธ์ของตนเองมาเจาะนิ้วชี้และหยดเลือดลงไป รอเพียงครู่เลือดนั้นก็ละลายไปกับชาในถ้วย

 

               “ข้าต้องการให้เจ้ามาเป็นคนของข้า”

 

               “ข้าต้องการอิสระ”

 

               เยว่ซินจ้องมองไปยังดวงตาสีครามของชายตรงหน้า พวกเขาทั้งสองมีอย่างหนึ่งที่เหมือนกันคือเล่ห์เหลี่ยมแต่ดูท่าเยว่ซินคงจะยังสู้บุรุษตรงหน้าไม่ได้เลยสักนิด

 

               “ข้าช่วยเจ้าได้”

 

               “ข้าก็เป็นคนของท่านได้เช่นกัน

 

               เยว่ซินรู้เขาพาตัวเองเข้าไปสู่อาณาเขตของพญามังกรตนนี้เสียแล้ว แต่แล้วอย่างไรขอแค่อีกฝ่ายให้อิสระแก่เขาในฐานะคนของมู่หรงได้ เขาย่อมตกลงแต่หากอีกฝ่ายกางปีกบดบังอิสรภาพของเขา เยว่ซินจะเป็นผู้ตัดปีกนั้นด้วยตนเองแทน

 

               “จงดื่มให้แก่พันธะของเราเถิด ข้าสัญญาก่อนงานประลองจะจบเจ้าจะได้รับอิสระภาพในฐานะคนของรัชทายาทแห่งแคว้นโจว”

 

               “ขอให้เป็นเช่นนั้น”

 

               ว่าจบถ้วยชาของเยว่ซินก็ถูกเลื่อนไปฝั่งตรงข้าม ในทำนองเดียวกันถ้วยชาของมู่หรงก็มายังฝั่งของเยว่ซินเช่นกัน พวกเขาดื่มชานั้นในคราเดียวกลิ่นหอมอ่อนๆของใบชาสี่ฤดูช่วยกลบกลิ่นคาวเลือดได้เป็นอย่างดี เยว่ซินวางถ้วยชาลงยิ้มแย้มให้แก่มู่หรงก่อนจะเอ่ยวาจานิ่งเรียบเด็ดขาดแสดงความหยิ่งยโสอย่างเห็นได้ชัด

 

               “ข้าให้เวลาท่านห้าวัน บ่าวไพร่ของข้าต้องไปกับข้าทุกผู้คน ท่านเข้าใจหรือไม่ท่านมู่หรง”

 

               “เจ้าช่างโลภมากยิ่งนัก”

 

               เยว่ซินยิ้มรับสนทนาวาทีกับอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนที่คนงามจะลุกขึ้นไปส่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นโจว สองร่างเดินเคียงกันช่างดูเหมาะสมในสายตาบ่าวในเรือน ปิ่นมังกรที่คล้ายกันนั้นช่างดูเหมาะสมกันราวกับหยินหยาง หลีหมิ่นมองภาพนั้นด้วยดวงหน้าแย้มยิ้ม

 

               นางเห็นด้ายเส้นหนึ่งค่อยๆถูกถักทอขึ้นอย่างชื้องช้าแต่มั่นคงและรอบคอบ แม้เส้นไหมที่ถูกถักจะไม่ใช้เส้นไหมสีแดงแต่มันช่างดูงดงามจนนางนึกยินดีกับนายท่าน ไม่เสียแรงที่นางเฝ้าภาวนาขอร้องแก่องค์เง็กเซียนให้เห็นใจนายของนาง

 

               “น้อมส่งองค์รัชทายาทแห่งแคว้นโจว”

 

               “อีกห้าวันข้าจะมารับเจ้า เตรียมตัวไว้เถิดเมื่อถึงครานั้นเจ้าต้องเลือกเส้นทางของเจ้าแล้ว”

 

               เยว่ซินเงยหน้ามองอีกฝ่ายส่งยิ้มหวานพิมพ์ใจให้อีกฝ่าย ก้าวเข้าประชิดตัวแต่ก็ไม่มากเกินควรเอ่ยเสียงเรียบแต่เด็ดขาดให้มู่หรงได้รับรู้

 

               “ข้าเลือกแล้ว คิดว่าท่านคงรู้”

 

               “ย่อมดี ลาก่อนอนุเยว่ซิน”

 

               สิ้นเสียงแผ่นหลังกว้างก็จากไปยังเส้นทางของป่าไผ่ เยว่ซินจ้องมองแผ่นหลังที่จะต้องแบกรับคนทั้งแผ่นดิน ต้องแบกรับอะไรมากมายก่อนที่จะหมุนกายกลับเข้าเรือนไปเมื่อหยดน้ำฝนไหลลงจากท้องฟ้าคล้ายเป็นการเตือนว่าเยว่ซินได้เลือกแล้ว เขาได้เลือกทางของเขาแล้ว

 

.....................................................

สวัสดีค่ะ จันทร์เองง

 

แหมะ คู่นี้เล่ห์เหลี่ยมเขาเยอะกันจังนะคะ นี้สิถึงจะเรียกสมน้ำสมเนื้อ ฮาฮาฮา จันทร์ต้องแจ้งอีกครั้งนะคะ พี่โจวของเราเป็นพระเอกค่ะ  โจว มู่หรง เป็นพระเอก และอยากจะบอกอีกครั้งนะคะว่าทุกการกระทำของตัวละครมีเหตุและผลของมันค่ะ อยากให้ทุกๆคนติดตามเนื้อเรื่องต่อไปนะคะ

 

จันทร์ต้องขออภัยด้วยนะคะหากภาษาของจันทร์ติดขัดหรือไม่ดีไปบ้าง หากมีอะไรสงสัยหรืออยากพูดคุยกับจันทร์คอมเมนต์ไว้ได้เลยค่ะ หรือไม่ก็ติดต่อจันทร์ทางทวิตเตอร์ก็ได้ ยังไงจันทร์ก็ขอขอบคุณทุกๆคอมเมนต์ทุกๆกำลังใจที่มีให้นะคะ จันทร์รับฟังทุกคอมเมนต์ค่ะ ขอบคุณที่ติดตามจันทร์นะคะ

 

>>>> ติดต่อ @Katuk_Ccz2

 

 

*ยังไม่ได้แก้คำผิด*

 

#อนุภรรยาอ้วน

 

 

 

              

 

              

 

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 946 ครั้ง

1,007 ความคิดเห็น

  1. #967 ผู้รับใช้ซาตาน (@myonlyone) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2562 / 06:07
    คุณสามี คุณได้เสียภรรยาที่เคยรักคนหนึ่งไปแล้ว โดนเพื่อน?แทงข้างหลังเต็มๆเลยงานนี้
    #967
    0
  2. #914 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 22:26
    พระนายทาแล้วแอแงงง
    #914
    0
  3. วันที่ 19 ตุลาคม 2562 / 00:42
    สงสารเฟยหลงเหมือนกันนาาาา
    แต่แบบนี้คงดีแล้วแหละ
    #850
    1
  4. #844 CK 27 (@noblesse_1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2562 / 00:41
    เราเป็นคนเดียวรคป่าวที่อยู่ผิดเรือ5555
    #844
    0
  5. วันที่ 17 ตุลาคม 2562 / 17:36
    โอ้วววววว
    #836
    0
  6. #812 YYns_tp (@12520) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 22:23
    กี๊ดดดดดดดดดดดดด อ้ากกกกกกพี่ลงเรือถูกกกก
    #812
    0
  7. #811 pam005 (@pam005) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 21:58
    กี้สสสมู่หรงเป็นพระเอกกกกก~~~กรี๊ดดดๆๆๆๆๆๆๆลงเรือถู-----//โดนลากไปหมกป่า
    #811
    0
  8. #783 TheBeen (@poppro) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 14:43
    น้ำตาจะไหล ลูกหลุดพ้นแล้ว
    #783
    0
  9. #678 ♣hotchoc♣ (@wanirahot) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2562 / 09:49
    สำรับ เขียนงี้ตะเอง
    #678
    0
  10. #656 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2562 / 00:35
    พระเอกกับนายเอกของเลาจะได้มีโมเม้นเยอะๆแล้วสินะ!
    #656
    0
  11. #621 jiyg (@pannos) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 21:35
    เข้าใจพี่หลงแหละ แต่มันเจ็บใจไงนึกออกป่ะ เราก็รักลูกเรา สั้นๆเลยว่าลำเอียง5555555555555
    คู่นี้เขาศีลเสมอกันอ่ะ บันเทิงดี ชอบบๆๆๆ
    #621
    0
  12. #601 arenajangg (@arenajangg) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 14:00
    จะหย่าแล้ววววจ้าาาาา
    #601
    0
  13. #587 S_H_I_K (@15975347) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 13:14
    ขนาดปิ่นยังคู่กันเลยจ้าาาาาา
    มู่หรง - มังกรทมิฬ
    เย่วซิน - มังกรพิสุทธิ์
    #587
    0
  14. #563 aim42404 (@aim42404) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 12:03
    ชอบตรงที่ไม่ใช่ด้ายสีแดงแต่ก็งดงามไม่แพ้กัน ไปเริ่มต้นใหม่นะน้อง
    #563
    0
  15. #537 wuddyy (@wuddyy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 02:28
    จะหย่าแล้วๆๆๆๆ
    #537
    0
  16. #519 PuiPui--r (@PuiPui--r) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 00:18
    ไปตายเอาดาบหน้า
    #519
    0
  17. #494 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 13:40
    เค้าคู่กันแน่ๆๆๆๆ
    #494
    0
  18. #469 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 22:47

    สัญญาเลือดก็มา เตรียมเทผัวเก่าค่ะ!

    #469
    0
  19. #363 Xialyu (@Xialyu) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 21:38
    ไปกันเถอะ
    #363
    0
  20. #334 DreamingDreamer (@dreamza559) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 22:12
    ไปค่ะลูก move on
    #334
    0
  21. #276 Prwpp (@preaw-pan) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 19 กันยายน 2562 / 02:32
    สนุกมากเลยค่ะ
    #276
    0
  22. #239 Konrafah (@Konrafah) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 20:59
    สักวันเฟยหลงคงเสียใจ ตอนเสียน้องไปแล้ว
    #239
    0
  23. #232 saitgong (@saitgong) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 13:45
    คิดว่าเฟยหลงคงรักน้องแต่แสดงออกมากไม่ได้เหมือนพยายามกันน้องออกจากอะไรซักอย่าง ดีแล้วที่พระเอกเป็นพี่มู่ มารอว่าปมต่อไปคืออะไร
    #232
    0
  24. #231 KimJisun (@KimJisun_B2UTY) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 11:03

    ดีแล้วค่ะที่เป็นพี่มู่หรง แต่ก็แอบเสียดายท่านแม่ทัพนะ เขาดูรักน้องมากจริงๆ ดิ้นรนเพื่อน้องมาตลอด แต่ก็ไม่ได้อะไรตอบแทนเลย

    สงสัยเฟยหลงด้วย จริงๆแล้วรักน้องหรือไม่รักกันแน่ แล้วรักแบบไหน แต่นี่คิดว่าคนแบบเฟยหลงไม่น่ารักซิ๋วอิงนะ เหมือนอย่างที่น้องบอกอ่ะ เป็นพวกใช้กำลังมากกว่าสมอง

    ดูไม่เหมาะกับเฟยหลง คือมีไว้ประดับแต่ไม่น่าจะรักอะไรทำนองนั้น คิดว่าซิ๋วอิงนี่ก็น่าจะหมากตัวหนึ่งเหมือนกัน แต่หมากในความหมายไหนนั้นก็สุดจะรู้ได้

    ส่วนพ่อแม่น้อง แม่น้องคือคนที่ฮ่องเต้รักแน่ๆ แต่พ่อน้องนี่สิ จะใช่ฮ่องเต้หรอ แบบอาจจะเป็นพี่น้องฮ่องเต้ทีถูกขับไล่หรืออะไรทำนองนั้นหรือเปล่า เพราะถ้าน้องเป็นหลานเง็กเซียน สายเลือดน้องก็ต้องไม่ธรรมดาป่ะ หรือไง ปิ่นที่พ่อน้องให้ไว้ก็ไม่ธรรมดา ก็คือมันสนุก น่าติดตาม รอให้น้องเปิดใจให้มู่หรง รอให้รักกันโดยไม่เกี่ยวกับสัญญา หรือผลประโยชน์ใด อยากให้น้องกลับมายิ้มจนตาคล้ายจันทร์เสี้ยวอีกครั้ง

    #231
    0
  25. #224 Nekkoya02 (@Miumiki) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 03:04
    ไอหยา เฟยหลงกินน้องต่างแม่ตัวเองไปแล้ว 😂

    อะคือจากที่เคยอ่านจีนโบราณมาหลายๆเรื่อง การหย่าน่าจะเป็นเรื่ิองใหญ่เลยนะคะ ยิ่งเป็นอนุของคนที่ยศใหญ่ นี่ก็ใหญ่มาก เป็นถึงองค์รัชทายาท แถมเป็นอนุผู้ชาย ประมานว่าถ้าหย่าไปแล้ว จะเป็นขี้ปากชาวบ้าน+ดูถูกเหยียดหยาม โดนครหา ไม่มีใครอยากได้ของใช้แล้ว อะไรแนวๆเนี้ยอะค่ะ ตะหงิดๆใจอยู่เรื่องนี้ แต่ถ้าตัดมันไป การหย่าถือว่าเป็นเรื่องปกติ พรอตเรื่องก็สนุกอยู่ค่า
    #224
    0