อนุภรรยาขององค์รัชทายาท[Yaoi/BL]

ตอนที่ 11 : บทที่สิบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 13,380
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 949 ครั้ง
    11 ก.ย. 62

               นัยน์ตาสีท้อดูงดงามราวกาญจนาจับจ้องมองผู้มาใหม่ด้วยดวงตานิ่งสงบ เยว่ซินไม่นึกแปลกใจเท่าใดนักที่เห็นอีกฝ่ายแต่ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกมีโทสะกับใบหน้ากวนอารมณ์นั้น

 

               “คำนับหวงไท่จื่อแห่งแคว้นโจว”

 

               บุรุษผู้ยศฐาสูงศักดิ์จับจ้องมองชายสูงโปร่งตรงหน้าด้วยความแปลกใจแต่เพียงครู่ก็กระจ่างแจงอยู่ในที มู่หรงหลงลืมไปได้อย่างไรว่าคนผู้นี้ช่างฉลาดเรื่องการวางตัวแลหาผลประโยชน์ยิ่งนัก

 

               “อย่ามากพิธีไปเลย อย่างไรเสียคราหนึ่งข้ากับเจ้าก็เคยได้พูดคุยกัน”

 

               “มิได้ๆ ท่านย่อมมีศักดิ์มากกว่าข้าผู้น้อยเป็นไหน ไฉนเลยจะกล้ากล่าววาจาสนิทสนม”

 

               มู่หรงมองอีกฝ่ายด้วยความแคลงใจ คนผู้นี้กระไรกันเขาอยากสนิทสนมด้วยเช่นนี้เหตุใดจึงตีตัวออกห่าง

 

               “เช่นนั้นหรอกหรือ ว่าแต่เจ้าออกมาทำกระไรตรงนี้เล่างานประลองจะเริ่มแล้ว ไม่อยากไปดูหรือ”

 

               เยว่ซินเงยหน้ามองมู่หรง ขยับกายถอยห่างเล็กน้อยเพื่อรักษาระยะ เขาสังเกตเห็นองครักษ์อยู่สองสายที่หลบอยู่ในมุมมืดหนึ่งและบนต้นไม้อีกหนึ่ง  เป็นที่น่ายินดีที่เยว่ซินมีความสามารถเรื่องการสังเกตมาตั้งแต่เกิด

 

               “ข้าเพียงออกมายืดเส้นยืดสายเท่านั้น อีกครู่ก็จะกลับเข้าไปแล้ว”

 

               “เช่นนั้นก็ไปพร้อมข้าดีหรือไม่ เป็นการดีด้วยที่ข้าจะได้ไปสนทนากับสหายเก่าเสียหน่อย”

 

               โจวมู่หรงยกยิ้มจิ้งจอกออกมาก่อนที่จะก้าวเข้าประชิดตัวชายงามตรงหน้า ออกแรงฉุดรั้งอีกฝ่ายเพียงเล็กน้อยร่างที่โปร่งบางนี้ก็ปลิวลอยมากับตนเสียแล้ว

 

               มู่หรงไม่ได้สนใจกระแสอารมณ์รุนแรงของเยว่ซินสักเท่าไหร่นัก ที่เขาต้องการก็เพียงต้องการแกล้งอีกฝ่ายเท่านั้น รวมทั้งอยากรู้สาเหตุนักว่าเหตุใดเจ้าเฟยหลงนั้นจึงไม่สนใจภรรยาและปล่อยหงส์ออกมาให้อีกาทั้งหลายได้เชยชม

 

               ถือว่าข้าช่วยเจ้าแล้ว เฟยหลงเอ๋อ....

 

               องครักษ์เงาสองสายมองนายเหนือหัวของตนด้วยดวงตาระอาเล็กน้อย พวกเขาถูกฝึกให้ไร้ความรู้สึก ไร้สี ไร้กลิ่นกาย ใช้ชีวิตด้วยความจืดชืดแต่ผู้เป็นองค์เหนือหัวผู้นี้ดูจะชอบแต่งแต้มมันมาให้พวกเขาเสมอ เรื่องนี้ก็เช่นกัน องค์รัชทายาทแห่งแคว้นโจวแท้จริงแล้วเป็นหมาป่าที่ห่มหนังแกะ ใช้เล่ห์กลหลอกล่อเหยื่อให้ติดกับจนหาทางออกไม่ได้และตนนั้นนั่งเสวยสุขมองดูเหยื่อดิ้นรนด้วยรอยยิ้มแปลกประหลาด

 

               น่ากลัวว่าอนุน้อยผู้นี้ก็คงเป็นหนึ่งในนั้น...

 

               เยว่ซินถูกบุรุษร่างสูงใหญ่ตรงหน้าลากมายังที่นั่งราชวงศ์อีกครา อีกฝ่ายนั่งลงข้างๆเฟยหลงทันทีที่มาถึงไม่ได้สนใจใบหน้าแปลกใจของเชื้อพระวงศ์สักเท่าไหร่ อีกทั้งยังดึงรั้งเยว่ซินให้นั่งลงข้างกายตนอีกต่างหาก

 

               เยว่ซินไม่แน่ใจว่าองค์รัชทายาทผู้นี้ขบคิดสิ่งใดอยู่ แต่ที่อีกฝ่ายทำนั้นไม่ใช่เรื่องดีเป็นแน่การที่อนุขององค์รัชทายาทแคว้นหยางถูกองค์รัชทายาทแคว้นโจวลากมาเช่นนี้ พวกปากมีแต่สมองหายมีหรือจะขบคิดหาเหตุผลที่ดีกว่าเขากับมู่หรงคบชู้กัน

 

               “ขออภัยที่พลีพล่ามเข้ามา หากแต่ระหว่างทางข้าเจอกระต่ายตัวน้อยกำลังหลงทางแลเป็นอันตรายอยู่ในทีจึงตั้งใจจะพามาส่ง หวังว่าหวงไท่จื่อเฟยหลงจะไม่ขุ่นเคือง”

 

               ดวงตายากหยั่งลึกของเฟยหลงตวัดมองหน้าสหายของตนก่อนจะเลือนสายตาไปหาอนุภรรยาที่นั่งก้มหน้าไม่ยอมสบตากับผู้ใด พลันในใจก็บังเกิดโทสะขึ้น ดวงตาสีน้ำสมุทรแวววับไปด้วยอารมณ์โทสะชั่วครู่ก่อนจะเลือนหายไปดั่งเช่นเคย

 

               “....”

 

               มู่หรงที่เป็นสหายกับเฟยหลงมาหลายปีมีหรือจะไม่รู้ เขาย่อมรู้ดีว่าเจ้าเฟยหลงผู้บ้ากองกีฎานี้เป็นผู้หวงของเพียงใด ขอแค่สิ่งๆนั้นถูกตีตราว่าเป็นของตน ผู้อื่นหรือมีหวังจะได้แตะต้อง น่าเสียดายที่มู่หรงนั้นได้ยั่วโมโหเจ้ามังกรนี้เข้าเสียแล้ว

 

               “งานประลองเริ่มแล้ว เจ้าว่าฝ่ายใดจะชนะกันเสี่ยวซิน”

 

               สรรพนามเรียกขานถูกแปรเปลี่ยนให้รับรู้ได้ถึงความสนิทชิดเชื้อ เยว่ซินหันไปมองหน้าอีกฝ่ายทันทีไม่เก็บแววตาแห่งความขุ่นข้องใจอีกต่อไป ไม่เป็นการดีเลยที่ปล่อยให้เจ้าเสือร้ายนี้อยู่ข้างตัว มีแต่จะเป็นหอกข้างแคร่แทงตัวให้ตายเข้าสักวันเสียมากกว่า

 

               แม้เยว่ซินจะพอเดาๆได้แล้วว่าบุรุษรูปงามตรงหน้าขี้แกล้งและมีความชื่นชอบที่จะเห็นผู้อื่นลำบากใจ แต่สำหรับเยว่ซินแล้วนี้ไม่ใช่เรื่องตลก เขาจำเป็นต้องออกจากสถานการณ์นี้ให้เร็วที่สุด

 

               “หวงไท่จื่อกล่าวเกินไปแล้ว ผู้น้อยไม่มีค่าพอให้เรียกขานเช่นนั้น อีกทั้งมันจะดูเป็นการไม่ควรเท่าใดนักหากท่านแสดงความสนิทชิดเชื้อเกินงาม”

 

               เยว่ซินเอ่ยเสียงราบเรียบ ประโยคที่เอ่ยคล้ายบอกเล่าหากแต่ก็แฝงไปด้วยโทสะและการตำหนิอีกฝ่าย ถึงแม้เฟยหลงจะไม่ได้สนใจในตัวเขาอย่างเช่นแต่ก่อนแต่นั้นประไร หากฝีปากของนางห้องเครื่องก่อเรื่องแก่เขาแลเข้าหูของขุนนางที่เคร่งครัดในกฎมีหรือเยว่ซินจะรอดตัวไปได้

 

               “ผู้น้อยต่ำต้อยนัก ถึงจะเป็นอนุภรรยาของหวงไท่จื่อแห่งแคว้นหยางหากแต่ก็มิสมควรมาขัดขวางท่านทั้งสองสนทนาวาทีกัน หากเป็นการดีผู้น้อยขอตัวลาไปนั่งยังที่ที่ถูกจัดไว้ให้ผู้น้อยด้วยเถิด”

 

               บุรุษผู้มีศักดิ์เป็นสามีเงียบอยู่นาน จ้องมองใบหน้าของสหายเก่าและภรรยาของตนก่อนที่เอื้อนเอ่ยตัดรำคาญสหายจอมเจ้าเล่ห์ของตนออกไป ดวงตาทั้งสองยังคงจับจ้องยังลานประลองที่มีร่างของชายสองผู้ได้ขึ้นไปเตรียมแล้ว

 

               “อยากไปก็ไปเถิด ระวังตัวด้วย”

 

               “ขอบพระทัยหวงไท่จื่อ”

 

               หลังจากได้รับอนุญาตเยว่ซินก็ปลีกกายออกมาทันที จึงไม่ได้ยินคำพูดของสองบุรุษยิ่งใหญ่แห่งสองแคว้น แต่นั้นก็ถือว่าโชคดีแล้ว

 

               “น่าสนใจยิ่ง...”

 

               “เขาเป็นภรรยาของข้า มู่หรง”

 

               คล้อยหลังบุรุษงามจากไปสองราชสีห์แห่งแคว้นหยางและแคว้นโจวจึงได้เผยธาตุแท้ออกมา  มู่หรงแสดงท่าทีไม่ยี่หระกับสายตาของสหายของตน ไม่ได้สนใจผิดถูกหรือศีลธรรมสักเท่าไหร่แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่มี

 

               “ก็เห็นๆกันอยู่ว่าเจ้าก็ใช้เขาไม่ต่างจากหมากเบี้ยจะหึงหวงไปไยให้ระรานตา ทำตัวเป็นหมาห้วงก้างเช่นนี้พระสนมอิงจะขุ่นข้องพระทัยเอานะพะยะค่ะหวงไท่จื่อ”

 

               เฟยหลงตวัดสายตามองสหายของตนอย่างหมองใจ เฟยหลงนั้นไม่ชอบหน้าและฝีปากของมู่หรงเสียเท่าไหร่นักเพราะเป็นสหายกันตั้งแต่เยาว์มีหรือจะไม่รู้เนื้อแท้ของกัน

 

               “ปากเจ้านี้ช่างพูดช่างเฉาะ มันน่าเลาะให้ฟันหายกลายเป็นตาเฒ่าหยอดน้ำต้มไปเสีย”

 

               “อาญามิพ้นเกล้าแล้วหวงไท่จื่อ”

 

               ท่าทางกวนอารมณ์ของมู่หรงถูกปัดตกไปเมื่อการประลองเริ่มขึ้น เขาทั้งคู่เลิกกวนประสาทโต้สานวาทีกันและหันมาสนใจงานประลองตรงหน้าแทน

 

               การต้อสู้ของสัตว์ระดับเก้าสองตัวถูกจับจ้องโดยประชาชนทั่วลาน หนึ่งเป็นสัตว์ที่ผู้คนคุ้นเคยแลรู้จักมันดีอย่างยิ่ง นามของมันคือจิ้งจอกเก้าหางเป็นสัตว์เทพของเฉินจินหลาน องค์ชายที่สิบเอ็ด สองเป็นสัตว์ใหญ่ถูกคลุมด้วยเพลิงไฟกิเลนเพลิง สัตว์เทพขององค์ชายสี่แห่งแคว้นหยาง หยางหวังฟาง

 

               “เจ้าว่าจักเป็นผู้ใด”

 

               เสียงทุ้มนิ่งของมู่หรงดังขึ้นอย่างเอื่อยเฉื่อยคล้ายไม่ได้สนใจมากนัก เฟยหลงเองก็เช่นกันเชิงสู้ในครั้งนี้เป็นที่ประจักษ์อยู่ตั้งแต่ขึ้นลานประลองว่าผู้ใดจะเป็นผู้ชนะ

 

               “เจ้าคงกำลังคิดว่าต้องเป็นน้องชายเจ้าเป็นแน่ แต่อย่าหลงลืมไปอีกฝ่ายมีเข็มพิษซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อ”

 

               “เจ้าประมาทหวังฟางเกินไปแล้วมู่หรง”

 

               เฟยหลงกล่าวออกมาเบาๆ สายตาจับจ้องไปที่ลานประลองคล้ายสนใจอยู่ในทีแต่ที่จริงแล้วเฟยหลงกำลังคิด เขากำลังคิดว่าสหายของตนจะทำการอย่างไรต่อไป สาเหตุที่อีกฝ่ายมาที่นี่ย่อมมีอย่างแน่นอนการล้มเชิงกระดานที่เกิดขึ้นในเวลานี้ไม่ใช่เรื่องง่าย ต่อให้มู่หรงคิดการใหญ่ทำเพียงผู้เดียวเห็นทีคงได้เกิดเรื่องบาดหมางระหว่างสองแคว้นขึ้น

 

               “ข้าย่อมต้องมองในมุมที่แตกต่างเฟยหลง น้องชายของเจ้าอาจจะฉลาดหากแต่ถ้าประมาทก็เสี่ยงตายได้ ดั่งเช่นหมากเบี้ยนั้นแลหากเจ้าคิดจะใช้มันแล้วเดินผิดทาง หนทางของมันก็มีแค่ตายกับอยู่เจ้าจะยกมันออกจากเชิงกระดานตอนนี้ก็มิได้แล้ว หากทำเช่นนั้นผู้เล่นกับเจ้าคงไม่พอใจเป็นแน่”

 

               คำพูดยืดยาวตั้งแต่ได้พบกันเพียงไม่ถึงหนึ่งการธูปหลุดออกมาจากองค์หวงไท่จื่อแคว้นโจว มีหรือเฟยหลงจะไม่รับรู้สารที่แฝงมาด้วยอดแปลกใจเสียด้วยซ้ำที่อีกฝ่ายเลือกเอ่ยชัดเจนเช่นนี้

 

               “ระวังคำพูดเจ้าหน่อยมู่หรง เลิ่นเล่อเช่นเจ้าข้าไม่อยากเห็นอีกคราตอนกลายเป็นศพไม่มีกระดูก”

 

               “เหอะ! เจ้าอวยพรสหายเจ้าเช่นนี้หรือไร”

 

               หลังจากนั้นมู่หรงก็เอาแต่บ่นไปเรื่อยตามภาษาเจ้าตัว มู่หรงและเฟยหลงช่างแตกต่างกันจะมีเพียงก็แต่วิธีเลี้ยงดูและเส้นทางเดินที่ผลักดันในเขาทั้งคู่แข็งแกร่งเหนือผู้ใด ต่อให้ต้องเหยียบย้ำหัวของผู้มีพระคุณก็ตาม หนทางนี้ช่างเดี่ยวดายอ้างว้าง พวกเขาทั้งสองจึงเข้าใจกันและกันความรู้สึกนั้นไม่ดีเอาเสียเลยแต่ก็น่าแปลกที่ถูกเลี้ยงมาคล้ายกันแต่มู่หรงกับยังคงยิ้มแย้ม แลเปิดใจอยู่เสมอ ช่างต่างกับเฟยหลงที่เย็นชา ถูกขนานนามจากผู้คนว่าไร้หัวใจ บางทีโดนหาว่าเป็นปีศาจที่เข้ามาสิงสู่

 

               ช่างน่าขันยิ่งนัก..

 

               “เอาเถิด อย่างไรเสียการประลองในครั้งนี้ก็ชัดแจ้งอยู่แล้วข้าไปดีกว่า”

 

               ว่าจบร่างของบุรุษสวมอาภรณ์สีดำก็ลุกขึ้นจากไปในทันที เฟยหลงไม่ได้มองตามอีกฝ่ายทำเพียงลุกขึ้นและเดินไปในทางของตนเท่านั้น เขายังคงมีเรื่องให้สะสางอีกมากมาย

 

              

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

               ทินกรเคลื่อนตัวตรงศรีษะ ฮ่องเต้ทรงสั่งให้เหล่าผู้ประลองหยุดพักไปทานข้าวทานน้ำให้เต็มอิ่มและช่วงบ่ายจะเริ่มขึ้น ร่วมทั้งเยว่ซินด้วยเช่นกัน เขายอมรับเลยว่างานประลองนั้นน่าสนุกสนานจนเกิดความคิดว่า

 

               หากเขาไปประลองบ้างเล่า...

 

               แต่ก็ต้องสะบัดความคิดนั้นในเมื่อแม้แต่สัตว์เทพเขายังไม่มี เยว่ซินปลีกตัวออกมาจากลานประลอง คิดหาเหล่าอาหารสักแห่งที่เงียบๆนั่งทานแต่ก็เป็นอันต้องหยุดเมื่อเห็นร่างของบุรุษที่คุ้นเคยยืนเคียงข้างกับสตรีที่เขารู้จักเช่นกัน

 

               เฟยหลงและซิ๋วอิง...

 

               ชะตาฟ้าเล่นตลกหรือไรถึงบันดาลให้เขามาเจอสองผู้นี้ เยว่ซินเสใบหน้าไปทางอื่นเดินเลี่ยงออกจากตรงนั้นทันทีในใจขบคิดหวังให้มีผู้ใดมาช่วยพาตนออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

 

               “บังเอิญเจอเจ้าอีกแล้ว..”

 

               อ่า.....นี้สินะสุภาษิตที่ว่าถามถึงผี ผีก็มาหา

 

               เยว่ซินหันกายไปทางเสียงเรียกก็พบเจอกับบุรุษที่เพิ่งจากกันเมื่อไม่กี่ชั่วยามก่อน ใบหน้าคมคายยังคงประดับด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เจ้ากลอยู่เสมอ เยว่ซินมองใบหน้านั้นด้วยสายตาเฉยชาไม่ได้แสดงอารมณ์อันใดออกมา

 

               “ช่างเป็นเรื่องบังเอิญเสียจริงๆ”

 

               ต่อให้เป็นทารก ทารกก็ย่อมรู้ว่าเขาพูดจาประชดประชันแต่เหตุไฉนมู่หรงจึงทำเพียงส่งยิ้มโง่งมมาให้เขาแล้วก้าวเข้ามาใกล้เล่า เจ้าคนผู้นี้คิดอ่านสิ่งใดกัน!!

 

               “รังเกียจหรือไม่หากข้าอยากชวนเจ้าไปทานอาหารด้วยกันในฐานะสหายที่เคยช่วยเจ้าไว้”

 

               เยว่ซินทำเพียงยิ้มแผ่วเบา ในใจตะโกนกึ่งก้องตอบอีกฝ่ายไปแล้วว่าตนไม่ต้องการ แต่ในความเป็นจริงนั้นสถานการณ์เช่นนี้เขานั้นอยากวิ่งแล่นออกไปเสียเหลือเกิน หากไม่ติดว่าที่ตรงนี้ผู้คนแออัดและเริ่มเบียดเสียดกันจนระยะห่างของเขากับมู่หรงเริ่มน้อยลง

 

               “แล้วข้าผู้น้อยจะปฏิเสธสิ่งใดได้”

 

               มู่หรงลอบยิ้มอยู่ในทีก่อนที่จะคว้าข้อมือคนงามตรงหน้าให้ตามตนมา นึกถึงใบหน้าที่กระฟัดกระเฟียดโมโหเขาแล้วก็อดอมยิ้มไม่ได้ แน่นอนว่ามู่หรงนั้นจะต้องได้เห็นใบหน้านั้นประดับอยู่บนดวงหน้าอีกฝ่าย

 

               “รบกวนเจ้าแล้วเสี่ยวซิน”

 

...............................................

สวัสดีค่ะ จันทร์จ้าวเองง

 

อาทิตย์นี้และอาทิตย์หน้าจันทร์ยุ่งมากเลย งานเยอะมากปั่นจนหัวจะหลุดแล้วว จันทร์จะพยายามมาอัพให้บ่อยๆนะคะ

 

ส่วนตอนนี้จันทร์ได้เริ่มเข้าสู่เนื้อเรื่องแล้วนา แล้วตอนนี้ก็จะบอกเลยว่าคู่พระนายจะเริ่มขยับความสัมพันธ์กันแล้ว เนื้อเรื่องอาจจะเอื่อยเฉื่อยไปบ้าง แต่จันทร์อยากบรรยายให้เข้าถึงสถานที่และตัวละครเหมือนเราเป็นเขา เหมือนเราได้เข้าไปอยู่ในนั้นจริงๆ

 

จันทร์จะบอกว่าพระเอกของเราก็คือ โจว มู่หรงค่ะ องค์รัชทายาทแคว้นโจว ส่วนเรื่องที่เขาจะรักกันได้ยังไงต้องรอติดตามเนื้อเรื่องค่ะ ขอบคุณที่เข้ามาอ่านนิยายจันทร์นะคะ อ่านทุกคอมเม้นท์นา

 

*ยังไม่ได้แก้คำผิด*

 

#อนุภรรยาอ้วน

 

               ะชาชนทั่วลาน หนึ่งเป็นสัตว์ที่ผู้คนคุ้นเคยแลรู้จักมันดีอย่างยิ่ง นามของมันคือจิ้งจอกเก้าหางเป็นสัตว์เทพของระทัยเอานะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 949 ครั้ง

1,006 ความคิดเห็น

  1. #939 rak_2550 (@rak_2550) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 01:43
    ในที่สุดก็มาถูกเรื่อออ
    #939
    0
  2. #900 exoxoxo1122 (@exoxoxo1122) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 12:40
    น้องมีความดื้อเงียบอ่ะคนพี่ก็มีความเจ้าเล่ห์ขี้แกล้ง น่ารัก>\\<
    #900
    0
  3. #889 GOT-MarkBam (@Angle-2358) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 08:57

    อ่ะอย่างน้อยก็ถูกเรือ
    #889
    0
  4. #808 YYns_tp (@12520) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2562 / 21:24
    เนี่ยปากแข็งไปอีกก หวงเขาแต่ไม่แสดงออก ขอยาดเหยียบเรือโจวนะเจ้าค่ะ รู้ว่าเสี่ยงแต่คงต้องขอลองงงง~~~
    #808
    0
  5. #780 TheBeen (@poppro) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2562 / 14:22
    น้องเหมือนของเล่นอะ ไม่เหมือนคนที่เป็นถึงหลานเง็กเซียน
    #780
    0
  6. #719 overager (@overager) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2562 / 14:15
    โอ้ย เสียใจอะ
    #719
    0
  7. #688 NoeynoeyEiei (@NoeynoeyEiei) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2562 / 10:55
    เอาแล้ววว
    #688
    0
  8. #651 Beam9404 (@Beam_sehun94) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2562 / 23:34
    ดีๆนะคะพี่โจว
    #651
    0
  9. #617 jiyg (@pannos) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 21:01
    เอาว่ะ คู่รักไม้เบื่อไม้เมา55555555555 เอาดิ น่าจะโดนน้องเยว่จิกกัดแสบๆคันๆหลายแผลแหละกว่าจะได้รักกันน่ะ555555555
    #617
    0
  10. #538 M-232 (@M-232) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 02:30
    เริ่มไม่ชอบมู่หลงละ คือเอาแต่หาปัญหาให้คนอื่น ไม่มีความเกรงใจหรือมารยาทเลย
    #538
    0
  11. #532 wuddyy (@wuddyy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กันยายน 2562 / 01:50
    มู่หรงสดใสมากกกกกก รักกก
    #532
    0
  12. #506 Sodaxzaza2549 (@Sodaxzaza2549) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 กันยายน 2562 / 19:46
    ลงเรือถูกลำว่ะ มาดูกันซิ ว่าพี่มู่กับน้องเย่วจะรักกันยังไง
    #506
    0
  13. #500 เจ้าทาสนายท่าน (@sasila) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 17:54
    เราเข้าใจนะคะถ้าเย่วซินชอบมู่หลง เราก็ชอบเขา 5555555
    #500
    0
  14. #490 Airzaa1810 (@Airzaa1810) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2562 / 12:48
    ชอบพี่มู่หรงอ่ะ
    #490
    0
  15. #454 อดีตรีดเงา (@kidmai555) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 กันยายน 2562 / 02:17

    กรี๊ดดด ชั้นว่าแล้วมันต้องเรือลำเน้!! พี่โจวเป็นพระเอก แหมมม ชื่อเรื่องและคำโปรยของไรท์หลอกกันได้!

    #454
    0
  16. #414 พลูโตโล (@benz_sasiprapa) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 24 กันยายน 2562 / 14:52
    จากชื่อเรื่องและคำโปรยไม่ใช่ว่าพระเอกคือเฟยหลงเหรอคะ???? คือถ้าไม่มาอ่านจนเจอมู่หรงก็จะไม่รู้เลยว่านี่พระเอก เพราะคำโปรยและชื่อเรื่องคือสื่อถึงสามีนายเอก....เอ๊ะ??
    #414
    0
  17. #393 thiyadanook-1234 (@thiyadanook-1234) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 06:52
    เรารู้สึกว่าตั้งแต่ชื่อเรื่อง คำโปรย การดำเนินเรื่องมาจนถึงตอนนี้ เราคิดว่าเฟยหลงน่าจะเป็นพระเอกอ่ะ เพราะมันสื่อถึงเฟยหลงหมดเลยอ่ะ พอมาเป็นมู่หรง ก็เลยเฟลหน่อยๆ555 นี่ครสเรานะ

    แต่ก็จะอ่านต่อไป เพราะเราชอบนิยายแนวนี้มาก การดำเนินเรื่องการบรรยายของไรท์ดีมากก แต่ติดที่บางคำเราก็ไม่ค่อยเข้าใจว่ามันแปลว่าอะไร555 อาจจะเป็นกับเราเอง ยังไงก็เอาใจช่วยนะคะ สู้ๆ มาอัพบ่อยๆน้าาา
    #393
    0
  18. #386 Jumbobo (@aaiaii_) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 กันยายน 2562 / 00:15
    เย้ ไม่เชียร์เฟยหลงอย่างแรง
    #386
    0
  19. #347 KWSP (@funfive09) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 22 กันยายน 2562 / 17:21
    ดีมากแม่ แงแต่ก้แอบเสียใจจจ
    #347
    0
  20. #333 DreamingDreamer (@dreamza559) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 21:12
    ทีมมู่หรงง
    #333
    0
  21. #311 nydradee (@zetala) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 21 กันยายน 2562 / 10:05
    อ่านแล้วตะหงิดๆ มาหลายตอนแล้ว

    คือไม่ใช้ภาษาบาลีดีกว่าไหมคะ อ่านแล้วตะหงิดมาก

    บางทีต้องมานึกคำนี้คืออะไร อ่านแล้วไม่ไหลลื่น แล้วเป็นนิยายจีนเจออย่างนี้ไปยิ่งสะดุดเข้าไปใหญ่
    #311
    0
  22. #303 กิ้้ก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 13:24

    เเดี๋ยวติดเทอร์โบเรือมู่หรงอีกทีจะได้ซิ่งไปไวไว555

    #303
    0
  23. #302 กิ้ก (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กันยายน 2562 / 13:19

    ทิ้งเฟยหลงไปเลยปล่อยให้กระอักเลือดตายไปเลยจ่าาาา

    #302
    0
  24. #254 นินรักจงอิ้ด (@nisara-k) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 23:20
    เสียใจอ่าาาาาา
    #254
    0
  25. #241 Paperheart96 (@Paperheart96) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 17 กันยายน 2562 / 21:29
    กรี๊ดดดด ตอนแรกอ่านๆตอนนี้คือแบบ เอาแล่ว พระเอกคือเฟยหลงแน่เลยมาเวย์นี้ พออ่าน talk แล้ว เห้ยยย มู่หรง~~~
    #241
    0