สิ่งที่ขาดหายไป

ตอนที่ 4 : ตอนจบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ต.ค. 62

วาบบบบบบบบบบบบบบ
"............................................"
'อะไรกัน'
ปิมคิดก่อนจะพบกับเด็กน้อยคนหนึ่งซึ่งนั้นคือตัวเธอเองที่กำลังรอรถเมย์เพื่อกลับบ้าน ถ้าจำความได้ตอนนั้นเธออายุได้แค่2ขวบเองละมั้ง..
ปิมมองภาพเบื้องหน้าอดีตตอนที่เธอยังเด็กๆ
"ปิมกลับบ้านได้ยัง"
'ใคร?'
ปิมคิดเพราะมีร่างหนึ่งเดินเข้ามาหาเธอในตอนเป็นเด็ก สาวสวยน่ารักน่าหยิกอายุน่าจะประมาณ11-12ขวบเข้ามาจับไหล่ของปิมตัวน้อยในอดีต ปิมมองก่อนที่ปิมน้อยในอดีตจะเข้าไปกอดเด็กสาวสวยคนนั้น
"พี่ทิบคะพี่ทิบหนูขอไปซื้อขนมตรงร้านนู้นได้ไหม?"
"ไม่เอาจ๊ะปิม ตอนนี้ก็ใกล้เวลารถเมย์มาแล้วด้วยนะ"
"ง่า พี่ทิบใจร้าย "
"อย่าดื้อสิปิม"
ทิบมองปิมตัวน้อยอย่างเอ็นดูก่อนจะจูงมือปิมไปนั่งรอรถเมย์
'นี่มันอะไรกัน ทำไมเธอต้องมาดูอะไรแบบนี้ด้วยแล้วต้องการสื่ออะไรกัน?'
ปิมนึก
ทันใดนั้นเอง!?
"ปิม!!!"
ทิบร้องเสียงหลงเมื่อเห็นปิมตัวน้อยได้กระโจนวิ่งหนีออกถนนข้ามไปเพื่อซื้อขนมก่อนที่จะข้าม
' !!!!!!!!!!!.'
"กรี๊ดดดดด"
เอี๊ยดดด!?
ทุกอย่างเกิดขึ้นไวมากจนทุกอย่างในถนนตอนนี้มีคนมามุงดูรถเมย์ที่ได้เบรครถเป็นทางยาว
'เกิดอะไรขึ้น!?'
ปิมนึกก่อนที่จะเดินไปดูว่าเกิดอะไรขึ้นเมื่อไปถึงปิมถึงชะงักเมื่อเห็นเลือดได้ไหลออกมาจากรถเมย์ปิมหันไปดูบริเวณรอบๆก็เหมือนปิมตัวน้อยนอนสลบอยู่ขอบฟุตบาท
'พี่ทิบละ!?'
"มีเด็กถูกรถชน!!!"
"มาช่วยเด็กก่อนเร็ว!!"
ตอนนี้เหตุการณ์เริ่มวุ่นวายกันมากขึ้นปิมมองดูด้วยใจสั่นหวิว
'จะสื่ออะไรกันแน่!'
ปิม.....
ควับ!?
ปิมหันไปมองต้นเสียงที่ดังขึ้นพร้อมกับเห็นภาพตรงหน้า ตอนนี้เด็กหญิงที่ชื่อทิบมองมาทางเธอด้วยสีหน้ายิ้มแย้มก่อนจะขยับตัวเข้าไปใกล้ปิม
.......
หมับ??!
อบอุ่น...
ใช่..ตอนนี้เธอรู้สึกอบอุ่นเหลือเกินตอนนี้พี่ทิบเข้ามาสวมกอดเธอก่อนจะกระซิบข้างหูของเธอว่า
'รู้หรือยัง....ว่าขาดอะไรไปปิม..'
ขาดเหรอ....
ปิมลองนึกดูก่อนที่ความทรงจำของเธอค่อยๆผุดออกมา
พี่สาว..
ใช่...เธอ..ขาดพี่สาวของเธอไป
น้ำใสๆค่อยๆไหลออกมาจากตา ปิมสวมกอดพี่สาวเธอแน่น
พี่คะ....พี่
'ปิม...ต่อไปนี้เราจะต้องเข้มแข็งนะ ถึงเวลาที่พี่ต้องไปแล้ว'
ทิบกระซิบข้างหู
ไม่...อย่าไปได้ไหมคะ
หนูคิดถึงพี่อยู่กับหนูต่อได้ไหมคะ...
หนูขอร้อง....
ปิมร้องไห้ออกมาอย่างหนักพร้อมกับสวมกอดทิบแน่นราวกับว่าพี่ทิบจะหายไป...
'ไม่ได้...ถึงเวลาที่พี่ต้องไปแล้ว...เพราะฉะนั้น...ปิมดูแลตัวเองดีๆนะ..ฝากดูแลพ่อแม่แทนพี่ด้วย...'
ไม่....
'ลาก่อนนนน....'
ไม่นะไม่!!!!!!

"ไม่!!!"
"ยัยปิม!?"
"ปิมม!?"
"...!?."
ที่ไหน...
"ฮือฮือ..ปิม"
"พ่อ?..แม่?"
"เป็นไงบ้างเจ็บสาหัสตรงไหนหรือเปล่าลูก"
"เอ่อ...ไม่คะ...แล้วที่นี่ที่ไหนคะ?..."
ปิมมองเห็นวิวรอบข้างของตัวเองก่อนจะรู้ตัวว่าตัวเองอยู่ที่ไหน
โรงพยาบาล...
"ไอ้แฟนเฮงซวยของแก...พ่อแม่เเกส่งให้ตำรวจเขาจัดการแล้วนะ"
พริกบอกปิมเมื่อเห็นว่าปิมยังงงงวยอยู่
.
.
.
.
สามสัปดาห์ผ่านไป
พวงมาลัยได้ถูกวางตรงหน้าปิมมองป้ายศพของพี่สาวของเธอ ก่อนจะเอามือลูบบนภาพของทิบ
พี่คะ......
ต่อมน้ำตาของเธอเริ่มทำงานอีกครั้งคราวนี้เธอร้องไห้หนักกว่าครั้งไหนๆ ปิมมองรูปพี่สาวของเธอก่อนจะนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เธอได้ลืมมันไป
ใช่.... เธอลืมมัน
แต่เธอไม่ได้ตั้งใจที่จะลืม.....
ถ้าเธอรู้ว่าสิ่งที่เธอทำไปในคราวนั้นพี่สาวของเธอก็ต้องไม่จบชีวิตลงแบบนั้น....
มันเป็นความผิดของตัวหนูเอง....
ฮึกฮือๆๆ
.
.
.
.
ฟิ้วว
เอ๊ะ?..
สายลม..?
!!!!!!!!
ปิมตัวแข็งทื่อร่างกายไม่ขยับตอนนี้ปิมรู้สึกว่าเหมือนมีอะไรบางอย่างโอยกอดเธอเอาไว้
'อย่าโทษตัวเองเลยนะปิม...'
พี่ค่ะ!!!!
ปิมไม่เห้นตัวแต่มีเพียงเสียงกระซิบเท่านั้นที่เธอได้ยิน ปิมหลับตาลงก่อนที่เสียงกระซิบจะดังขึ้นอีกครั้ง
'ปิม.....เหตุการณ์ครั้งนั้นพี่ไม่ได้โกรธเราแม้แต่น้อยพี่เต็มใจที่ไปช่วยปิม เพราะพี่จะเสียใจมากถ้าพี่ไม่ช่วยปิม.....'
.........
'ที่ผ่านมาพี่เฝ้ามองเราเสมอ เราก็เอาแต่ตามหาสิ่งที่ขาดหายไปตลอดเลยใช่ไหมพี่รู้.....เรานะคิดว่าขาดเพื่อนเลยหาเพื่อนแทนจึงได้พบกับพริกแต่นานวันเข้าเราก็เกิดความรู้ขาดอะไรไปบางอย่างและคิดว่านั้นคือคนรัก.... ปิมจึงได้ไปเจอไอ้สารเลวนั้น....'
"แต่ตอนนี้หนูรู้แล้วว่าหนูขาดอะไรไป.. "
'!!!?'
"หนูขาดพี่สาวที่หนูรักที่สุดนั้นเองฮึกกกๆๆ"
'ปิม....'
ทิบยิ้มออกมาตอนนี้น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาไม่ต่างจากปิมที่ร้องไห้ต่อหน้าป้ายศพของตัวเองทิบโอบกอดปิมแน่นอีกครั้งก่อนผงสีทองค่อยๆสลายไปอย่างช้า
'ลาก่อนปิม.....น้องรักของพี่'
ผงสีทองได้ลอยล่องไปบนท้องฟ้าสีครามซึ่งแน่นอนปิมเห็นมัน
ปิมยิ้มอย่างมีความสุขพร้อมกับน้ำตาแห่งความปลื้มปิติยินดี
"ลาก่อนนะคะพี่ทิบ"
ปิมมองบนท้องฟ้าสีครามที่สดใสเหมือนกันจิตใจของปิมตอนนี้เช่นเดียวกันโลกของปิมกำลังจะก้าวเดิมต่อไปจ้าวหน้าอย่างไม่จบสิ้นเพราะตอนนี้เธอได้รู้แล้วว่าสิ่งที่เธอตามหามาตลอดทั้งชีวิตนั้นคืออะไร
ตอนนี้.....
เธอพร้อมที่จะรับมือสิ่งต่างๆได้แล้ว
แล้วคุณล่ะรู้หรือยังว่าคุณขาดอะไรไป....

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

1 ความคิดเห็น