YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 5 : หวั่นไหว (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,383
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    13 ต.ค. 58

เวลาผ่านไปจนเย็นย่ำจนถึงเวลาที่ต้องกลับ วิชญาณีและนภัทรจึงพากันมาลาคุณย่า

"คุณย่าคะวันนี้แก้มขอตัวกลับก่อนนะคะ พรุ่งนี้ต้องไปทำงานที่ร้านต่อ ไว้วันหลังแก้มจะเอาดอกไม้มาฝากคุณย่านะคะ"

"แล้วผมจะพาแก้มมาบ่อยๆนะครับ" นภัทรพูดก่อนจะตีเนียนเอามือซุกซนโอบเอวงามไว้

เพี้ยะ! วิชญาณีตีมือนภัทรก่อนจะจิกตามอง ...อย่ามาฉวยโอกาสนะ!....

"แหม เพิ่งแต่งงานกัน ข้าวกำลังใหม่ปลากำลังมันมีเหลนให้ย่าอุ้มเร็วๆนะลูก" หญิงชราพูดก่อนจะยิ้มหวานให้วิชญาณี

"โห ได้เลยครับคุณย่า" นภัทรชำเลืองตามองศรีภรรยา "เราจะมีสักกี่คนดีจ้ะ" ความทะเล้นของนภัทรทำให้วิชญาณีหน้าแดงไปอีก

"พูดอะไรไม่อายปาก!" หญิงสาวบ่นกระฟัดกระเฟียดก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง

นภัทรเห็นดังนั้นจึงรีบวิ่งตามไปอย่างรวดเร็ว "กันไปก่อนนะครับคุณย่า สวัสดีครับ!"


"นี่เธอ!" เสียงนภัทรตะโกนดังไล่หลัง

วิชญาณีหันมาด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง ซึ่งไม่รู้เลยจริงจริ้งว่าโกรธใครมา(ประชด!)

"แก้ม!" นภัทรยังคงร้องเรียกหญิงสาวเมื่อเห็นว่าเธอยังคงเดินหนีเขา

"เปิดประตูให้หน่อย" วิชญาณีหันมาพูดกับเขาด้วยสีหน้าที่ไม่สบอารมณ์ "....ถ้าไม่เปิดฉันจะทุบกระจกเข้าไปนะ!" (โหดแท้!)

"โอเคๆ เปิดก็เปิด ...อ่ะเชิญเลยครับคุณผู้หญิง คุณผู้หญิงผู้สูงส่ง" 

นภัทรรีบเปิดประตูรถให้วิชญาณีก่อนจะวิ่งไปประจำที่ของตนเอง แล้วเริ่มสตาร์ทรถออกไป ....แกร๊ก แกร๊ก

แกร๊กๆ แกร๊ก ...รถคันหรูเจ้ากรรมกลับไม่มีการตอบสนองใดๆทั้งสิ้น! ..เอาแล้วไงไอ้กันเอ๋ย โดนวีนแน่ๆ.. 

แค่คิดในใจเหงื่อเม็ดโตก็ผุดออกมา



และแล้ว


"แหะๆ กันต้องรบกวนคุณย่าด้วยนะครับมันฉุกเฉินจริงๆ" นภัทนยิ้มแหยๆให้ผู้เป็นย่าก่อนจะมอง

ไปทางวิชญาณีที่ยืนอยู่ที่ระเบียงอีกด้านหนึ่ง

"แหม ตากัน เห็นย่าเป็นคนอื่นคนไกลแล้วเหรอ? ไม่ต้องเกรงใจย่าหรอกคนที่ต้องเกรงใจน่ะอยู่นู้น!"

 ซึ่งนภัทรก็รู้ว่าคงจะโดนงอนจริงๆซะแล้ว



           หลังจากที่อาบน้ำเสร็จ วิชญาณีก็ออกมาเดินเล่นด้านล่างเพื่อสูดอากาศ 

ในคืนนี้ท้องฟ้านั้นเต็มไปด้วยดวงดาวนับแสนดวงต่างส่องแสง ราวจะแข่งกับดวงจันทร์ 

วิชญาณีเหม่อมองไปบนท้องฟ้านานเท่าไหร่เเล้วไม่รู้ได้ หญิงสาวรู้สึกตัวอีกทีเมื่อมีมืออุ่นโอบกอดเธอจากด้านหลัง

จังหวะที่วิชญาณีหันหน้าไปนั้นมันทำให้ใบหน้างามของเธอกับผู้มาเยือนใกล้ชิดกันจนรับรู้ได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ

"กัน!" วิชญาณีเบี่ยงหน้าหลบก่อนจะพยายามแกะมือหนาของชายหนุ่มออก "ปล่อยนะ เดี๋ยวมีคนมาเห็นเข้า!"

"ถ้ามีคนมาเห็นแล้วจะทำไมเหรอ? สามีภรรยาก็ต้องมีจู๋จี๋กันบ้างมั้ย?" นภัทรก็ยังคงกอดเธอไว้ 

พลางฮัมเพลงๆหนึ่งขึ้นมา




**เปิดเพลงเพิ่มความฟินนาเร่**

    


            โอ้ละหนอ~ ดวงเดือนเอย พี่มาเว่ารักเจ้าสาวคำดวง~~

 เสียงนุ่มกล่อมหญิงสาวในอ้อมกอดก่อนจะหันใบหน้างามเข้าหาเขา

ใบหน้าของหญิงสาวเมื่อกระทบแสงจันทร์แล้ว ยิ่งทำให้เธอน่าหลงไหลเข้าไปอีก 

แววตาคมดุที่กำลังจ้องมองชายหนุ่มกลับอ่อนระทวยไปอย่างง่ายดาย

ตอนนี้เธอเป็นเหมือนแมวตัวน้อยๆที่อยู่ภายใต้โอวาท และกำลังรอรับคำสั่งจากเขาอยู่ 

ณภัทรลูบไล้เรียวปากอย่างอ่อนโยน เขามองมันครั้งแล้วครั้งเล่าก่อนจะใช้มืออีกข้างลูบผมที่ยาวสลวยของเธอ 

เขาไม่สามารถละสายตาจากเธอได้เลยจริงๆ "คืนนี้ แก้มสวยเหลือเกิน" เพียงแค่เขาพูดออกมาคำเดียว

หัวใจของเธอก็อ่อนระทวยราวกับขี้ผึ้งรนไฟ นภัทรเลื่อนใบหน้าวิชญาณีเข้ามาใกล้...ใกล้ 

จนเขาไม่อาจห้ามใจตัวเองได้อรกต่อไป ริมฝีปากหนาบรรจงลุกไล้ใบทั่วดวงหน้างาม มือของเขาไม่อาจหยุดนิ่งอีกต่อไป

"เมื่อตอนเย็น กันขอโทษนะ" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่า ก่อนจะประทับรอยจูบบนหน้าผากของเธอ

แกร๊ก!











นภัทรหยุดบรรเลงบทรักเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งเหยียบกิ่งไม้แห้ง 

...แกร๊ก แกร๊ก เสียงฝีเท้าคู่นั้นยังคงเดินใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

มือทั้งสองของชายหนุ่มโอบกอดวิชญาณีไว้อย่างหวงแหนก่อนที่ทั้งคู่จะเดินไปหาต้นกำเนิดเสียงนั่น และแล้ว


"เฮ้ย! " นภัทรร้องเสียงหลงเมื่อพบกับเจ้าของฝีเท้า

"ไอ้ตั้ม! ไอ้โดม!" ชายหนุ่มมองหน้าของคนทั้งสองก่อนจะถอนหายใจอย่างโล่งอก

"เฮ้ย! พี่กันมาไงอ่ะ" วราวุธร้องออกมาด้วยความดีใจไม่แพ้กับจารุวัฒน์ที่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ตรงหน้า

"เออ เรื่องมันยาวอ่ะไว้ค่อยเล่าวันหลังละกัน" นภัทรเว้นวรรคก่อนจะถามขึ้นว่า "แล้ว.........แกมานานรึยังวะ"

นภัทรถามก่อนจะหันไปมองหน้าวิชญาณี ที่ตอนนี้เธอไม่กล้าสบตาใครทั้งสิ้น ...อายไหม? ถามใจเธอดู...

"ไม่นานหรอกพอดีไปเที่ยวงานวัดมาอ่ะ เนี่ยกลับมาก็เห็นเงาตะคุ่มๆก็นึกว่าใครเลยเดินมาดู" จารุวัฒน์พูดก่อนจะเห็นพิรุธของทั้งสองฝ่าย

"อย่าบอกนะว่า เมื่อกี้ทำอะไรกันอยู่!" วราวุธรีบเสริมก่อนจะมองหน้าจารุวัฒน์อย่างรู้งาน

"อุ้ยตัวเอง เค้าอยากไปดูดาวจังเลย!" วราวุธหันไปออเซาะจารุวัฒน์อย่างหน้าหมั่นไส้ "พาเค้าไปดูหน่อยจิ"

"ได้เลยตัวเอง รีบไปดีกว่าเนอะเดี๋ยวคนแถวนี้เค้าจะเขิน" ว่าแล้วสองแสบก็รีบวิ่งต้อนกันไปมา แล้วก็หายไปในความมืด

นภัทรและวิชญาณีไม่กล้าแม้จะสบตากันอีกครั้ง ทั้งคู่ได้แต่หลบสายตากันไปมา

"เอ่อ...อากาศเย็นแล้ว ฉันว่าเรากลับเข้าบ้านกันก่อนดีกว่า"

"อ...อืม เข้าบ้านดีกว่า"

วิชญาณีกำลังจะเดินไปนภัทรจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง "ด..เดี๋ยวคืนนี้ฉันนอนในรถนะ เธอก็....ขึ้นไปนอนได้แล้ว"

หญิงสาวไม่ตอบอะไร  เธอแค่พยักหน้าก่อนจะเดินไป นภัทรมองวิชญาณีจากไปจนลับตา ก็กลับเข้าประจำที่ที่รถ

....โถ ไอ้กันเอ้ย!แกทำอะไรลงไปวะ... นภัทรหลับตาลงก่อนจะดิ่งลงสู่นิทรา (โกรธตัวเองไหมล่ะน้า!)



_______________________________________________________________________________________________________

โดมคะ ตั้มคะ จังหวะนรกสุดบอกเลย แล้วอะไรคือน้าง้อเจ้แบบ....ไทยเดิมมากเจ้าค่ะ ลาวดวงเดือนงี้เข้าทางล่ะสิ



-สุดท้ายก็ใจอ่อน อัพให้อีกตอนจนได้
สำหรับวันนี้ก็นอนหลับฝันดีนะคะรีดเดอร์

Mr.Bromine #ทีมกันแก้ม

mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #11 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2558 / 00:01
    โอ๊ยยยยยยยยยยย ฟินมากค่ะบอกเลย ขอบคุณนะคะไรท์ที่มาอัพให้ ฝันดีค่ะไรท์ มาต่อเร็วๆนะคะ ^^
    #11
    0
  2. #10 witchayaphat (@witchayaphat) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 22:48
    ฝันดีราตรีวิชญาภัทรค่าาาาาาา
    พรุ่งนี้อัพต่อนะ สู้ๆ ฟินนนนนนนน
    #10
    0
  3. #9 .... (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2558 / 21:05
    คำเดียวเน้นๆ ฟิน!

    มาต่อเร็วๆนะ
    #9
    0