YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 39 : If i ain't got you

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,363
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    30 ต.ค. 58

          แสงทองแห่งเช้าวันใหม่ส่องสว่างราวกับกำลังเอ่ยทักทายร่างงามที่หลับไหลอยู่บนเตียง วิชญาณีค่อยๆลืมตาขึ้นเมื่อแสงตกกระทบดวงตาคู่สวย ก่อนจะลุกขึ้นมาด้วยอาการที่ยังสลึมสลืออยู่เล็กน้อย สิ่งแรกที่โลดแล่นเข้ามาในหัวของเธอคือ....ผู้ชายคนนั้นจะเป็นอย่างไรบ้างนะ หญิงสาวค่อยๆลุกออกจากเตียงก่อนจะเดินลงไปด้านล่างทันที

          เมื่อวิชญาณีเดินมาถึงยังที่ที่ชายคนรักอยู่ เธอกลับพบแต่ความว่างเปล่า...ไม่มีร่างของชายที่นอนอยู่เมื่อคืนนี้ มีเพียงผ้าห่มหนาถูกพับกองไว้บนเก้าอี้ตัวยาวเท่านั้น ซึ่งบ่งบอกได้เป็นอย่างดีว่า....เขาได้กลับไปแล้ว ดวงตาคู่คมมองไปรอบๆข้างอย่างหวาดระแวงเพราะไม่อาจเชื่อคนเจ้าเล่ห์อย่างเขาได้สนิทใจ....และก็เป็นอย่างที่เธอคิด!
"อุ้ย!" ไม่ทันที่ความคิดของเธอจะสิ้นสุดลง ร่างของวิชญาณีกลับถูกพันธนาการเอาไว้โดยอ้อมกอดของเขาอีกครั้ง แต่อ้อมกอดของเขาครั้งนี้...กลับอบอุ่นเสียจนรู้สึกร้อนไปเสียเฉยๆ
"อรุณสวัสดิ์นะ..แก้ม" น้ำเสียงกระเส่าของชายหนุ่มดังขึ้นข้างๆหูเธอ
วิชญาณีมองร่างนั้นด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจ "ปล่อย!"
"ไม่ปล่อย! ต่อให้แก้มดิ้นยังไงกันก็ไม่ปล่อยจนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง"
"ฉันไม่อยากคุยกับนาย"
"ทำไมถึงดื้อแบบนี้นะ!" นภัทรพูดพลางกระชับอ้อมกอดมากขึ้น
"ปล่อย!" แรงที่วิชญาณีปล่อยออกมาอย่างมหาศาลทำให้เธอหลุดจากพันธนาการของเขาอย่างง่ายดาย "กลับไปซะ"
ตุ้บ!
ในจังหวะที่หญิงสาวกำลังจะเดินจากไป ร่างของชายหนุ่มก็หล่นลงกองกับบนพื้นทันทีทำให้วิชญาณีหันกลับมาด้วยความตกใจไม่น้อย
"กัน!" เธอรีบเข้ามาพยุงร่างของชายคนรักด้วยความเป็นห่วง "กัน...นายอย่าเป็นอะไรนะ"
ร่างงามค่อยๆต้องสติก่อนจะกดโทรศัพท์เพื่อขอความช่วยเหลือจากใครบางคน....

ตุ้บ!
ร่างของชายหนุ่มถูกวางบนเตียงหนาอีกครั้งโดยมีสนเป็นคนช่วยหามมาพร้อมกับวิชญาณีที่ยืนอยู่ข้างๆ และมองชายคนรักอย่างไม่วางตา
"จะไม่พากันไปโรงพยาบาลจริงๆเหรอคะพี่สน"
"จากที่พี่ฟังแก้มเล่าแล้ว...โดนทั้งแดด ลม ฝนแบบนี้คงจะเป็นไข้เสียมากกว่า ลองดูอาการสักพักดีกว่านะแก้ม ใจเย็นๆ" สนปลอบโยนวิชญาณีเมื่อเห็นว่าเธอมีท่าทีที่กังวลไม่น้อย 
"แต่....."
"เชื่อพี่นะแก้ม....เชื่อพี่ :)" แม้ในใจเธอไม่คิดอย่างนั้นเลยสักนิดแต่ก็จะลองเชื่อสนดูสักครั้ง หญิงสาวจึงพยักหน้ารับอย่างโดยดี 


ห้องรับแขก
กึก!
          แก้วน้ำสองใบถูกวางบนโต๊ะไม้ตัวน้อยที่ตั้งอยู่กลางบ้าน วิชญาณีนำขนมนมเนยออกมาต้อนรับชายหนุ่มที่เพิ่งเดินทางมาเหนื่อยๆ
"พี่สนทานนี่ก่อนนะคะ"
"ขอบใจนะแก้ม..เอ่อ แล้ว...ตอนนี้แก้มเป็นไงบ้าง" ชายหนุ่มค่อยๆถามขึ้นเพื่อพยายามจะบ่ายเบี่ยงคำถามบางอย่างที่อาจจะทำให้เธอเสียใจ
"แก้ม... สบายดีค่ะพี่สน" ถึงเธอจะบอกว่าสบายดีแต่แววตาของเธอไม่เป็นอย่างนั้นเลยสักนิด ครั้งแรกที่เห็นสนก็รู้ทันทีว่าวิชญาณีนั้นคิดอะไร ชายหนุ่มจึงตัดสินใจที่จะบอกบางอย่างกับเธอ
"แก้ม.. พี่มีเรื่องบางอย่างที่ต้องบอกให้แก้มรู้"
"....บอกให้แก้มรู้?"



          ประตูบานใหญ่ถูกเปิดออกแล้วปรากฏร่างของวิชญาณีอยู่หน้าห้อง หญิงสาวมองรถของสนที่แล่นออกไปก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกับอารมณ์ที่หลากหลายเหลือเกิน ในขณะที่ร่างของนภัทรก็ยังคงหลบไหลอยู่... วิชญาณีวางกะละมังใบน้อยลงข้างๆเตียงก่อนจะชุบผ้าขนหนูแล้วบิดหมาดๆ หญิงสาวค่อยๆเช็ดตัวของชายหนุ่มอย่างเบามือ
~some people search for the fountain, that promises forever young, some need three dozen roses and that the only way to prove you love them~ เสียงหวานฮัมเพลงออกมาเบาๆ ความรู้สึกทุกอย่างนั้นได้ส่งผ่านออกมาพร้อมกับเพลงนี้
ผ้าขนหนูผืนน้อยนั้นซึบซับความร้อนจากผิวกายของชายหนุ่มได้เล็กน้อย ทำให้ร่างของเขาเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด
~some people want it all but i don't want nothing at all if it ain't you baby, if i ain't got you baby~ ความรู้สึกผิดเข้ามารุมเร้าจิตใจของเธออีกครั้งเธอไม่อาจขัดขืนใจของตัวเองได้อีกแล้ว หญิงสาวไม่สามารถปฏิเสธหัวใจของชายหนุ่มได้เลยแม้แต่น้อย
~some people want diamond rings some just want everything, but everything means nothing if i ain't got you~ วิชญาณียังคงร่ำร้องบทเพลงนี้ออกมาแม้น้ำตากำลังรินไหลอยู่  ....ตื่นมาสิ นายตื่นมาร้องเพลงกับฉันอีกสิ... 


ฟึบ!
มือหนาที่เคยไร้เรียวแรงนั้นกลับกอบกุมมือของวิชญาณีเอาไว้ ทำให้หญิงสาวชะงักเล็กน้อย
"กัน...."
สิ้นสุดคำเรียกขานของวิชญาณี ร่างนั้นจึงลุกขึ้นมาอย่างรวดเร็วมือซุกซนของเขาโอบกอดเธอเอาไว้อย่างแนบแน่นภายใต้ใบหน้าอันเจ้าเล่ห์ที่กำลังมองศรีภรรยาด้วยความห่วงหา "แก้ม..."
ภายในห้องกลับเงียบกริบไม่มีแม้คำพูดใดๆเลยนอกจากลมหายใจของเขาและเธอ
"กัน..."เสียงอันสั่นเครือของหญิงพูดออกมาพร้อมน้ำตาที่ยังคงรินไหลอยู่ "แก้ม..ขอโท.."
ไม่ทันที่วิชญาณีจะได้เอื้อนเอ่ยคำนั้นออกมาริมฝีปากอุ่นจึงประกบลงกับเรียวปากของเธอทันที
"กันขอโทษ...สำหรับทุกอย่าง กันขอโทษ"
คำพูดของชายหนุ่มทำให้มือที่ถือผ้าอยู่นั้นอ่อนแรงลงพร้อมกับหัวใจที่เต้นจนไม่เป็นจังหวะ ร่างงามมองชายคนรักด้วยแววตาที่ผูกพันธ์ก่อนจะพูดกับเขาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน "แก้มรู้เรื่องทุกอย่างแล้ว...แก้มอยา.."
วิชญาณีไม่มีโอกาสที่จะพูดคำใดได้อีกเมื่อถูกริมฝีปากหนักประกบลงอีกครั้ง หัวใจที่เคยแหลกสลายกลับถูกก่อร่างขึ้นอีกครั้ง จุมพิตของเขาเป็นเสมือนยารักษาหัวใจที่กำลังต่อเติมความรู้สึกทุกอย่างให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม....





____________________________________________________________

-ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ หมดห่วงแล้วน้าทุกคน~ ^^
#Mr.Bromine #ทีมกันแก้ม

mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #132 GG 34 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 19:08
    อ้อนอีกคน ไรท์จ๋า จะได้นอนฝันดี
    #132
    0
  2. #131 #gungam46 (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 18:48
    ฟินมากเลยไรท์ ขออีกสักตอนได้ไหมค่ะ นะ ๆ
    #131
    0
  3. #130 GGGungam (@GGGungam) (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 16:57
    ไม่ปล่อยให้พูดเลยยย 55555 เอะอะจูบนะน้า 5555
    #130
    0
  4. #129 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 16:50
    โอ๊ยยยยยย รักพี่สนก็ตอนนี้แหละะะ มาหาหนูก็ได้นะคะ 55555 ชอบๆๆๆ มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ ฟินนน ^_^
    #129
    0
  5. #128 KANDA (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2558 / 14:49
    ดีใจไรท์กลับมาแล้วกลับมาฟิน
    #128
    0