YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 38 : สมอง หรือ หัวใจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,254
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    29 ต.ค. 58

          บ้านหลังคาสีเขียวรูปทรงกระทัดรัดตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ต้นไม้ดอกไม้นานาพรรณเรียงรายอยู่เต็มพื้นที่ทำให้ดูร่มรื่นไม่น้อย นภัทรก้าวเท้าลงจากรถคันงามก่อนจะยืนรอหน้าบ้านด้วยใจจดจ่อ ไม่กี่อึดใจร่างของคนที่ปรารถนาจะพบก็ปรากฏขึ้น
"กัน!" วิชญาณีชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นร่างของชายคนรักยืนอยู่หน้าบ้าน
"แก้ม.." ยังไม่ทันจะพูดอะไรหญิงสาวก็จะเดินจากเขาไปเสียแล้ว เมื่อนภัทรเห็นดังนั้นจึงรีบคว้ามือเรียวของเธอไว้อย่างแนบแน่น "แก้ม! ช่วยฟังกันหน่อยได้ไหม?" มือของเขาค่อยๆเลื่อนเข้ามากอดร่างของเธอไว้ด้วยความคิดถึง ราวสามอาทิตย์แล้วที่เขาต้องใช้ชีวิตโดยไม่มีเธอ...มันไม่ต่างจากตายทั้งเป็นเลยสักนิด
"ออกไป! ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนาย" วิชญาณีผละตัวออกจากชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว หญิงสาวมองบุรุษตรงหน้าด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป "กลับไปซะ! เราไม่จำเป็นจะต้องเจอกันอีก"
"ไม่! กันจะไม่กลับจนกว่าแก้มจะเข้าใจและยกโทษในสิ่งที่กันทำ" 
"นายมัน..."
"เรื่องที่เกิดขึ้นในคืนนั้นมัน.."
"ออกไป!"
"ก็ได้ถ้าแก้มไม่ฟัง กันจะคุกเข่าอยู่ตรงนี้จนกว่าแก้มจะให้อภัย" พูดจบนภัทรจึงทิ้งร่างของเขาคุกเข่าลงกับพื้นหวังจะเป็นการไถ่โทษ แต่ถึงแม้วิชญาณีเห็นอย่างนั้นเธอกลับได้สนใจไม่
"นายอยากทำอะไรก็เชิญ แต่ทุกอย่างที่นายทำ....ฉันไม่ได้ขอ!" หญิงสาวเอ่ยขึ้นก่อนจะเดินจากไปอย่างไม่ใยดี ทิ้งให้ชายหนุ่มนั่งจมปรักอยู่กับความเจ็บนี้....คนเดียว

          เข็มนาฬิกาหมุนวนไปมาไม่รู้กี่รอบได้ แต่นภัทรก็ยังคงนั่งคุกเข่าอยู่ตรงนั้น เขานั่งเฝ้ามองหญิงสาวผู้เป็นที่รักอย่างไม่ท้อถอย...แม้ว่าเธอจะเดินผ่านเขาไปมาราวกับเป็นอากาศธาตุ
"นาย...นายมันบ้าที่สุด!" วิชญาณีชะเง้อมองออกมาจากหน้าต่าง ในใจพลางคิดหงุดหงิดกับสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังทำอยู่ ความสับสนเริ่มปะทุขึ้นในใจแต่เธอพยายามข่มมันใว้เพราะเธอจะไม่หลงเชื่อเขาอีกเด็ดขาด.....


ในขณะเดียวกัน
ปัง!
ประตูบานใหญ่ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงพร้อมกับร่างของสนที่ยืนจังก้าอยู่ ชายหนุ่มมองร่างระหงส์ที่ยืนเย็บกาแฟอยู่ในห้องทำงานอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว
"แกรนด์!"
เมื่อหญิงสาวได้ยินเสียงขับขานจึงหันมาสบตาผู้เรียกอย่างรวดเร็ว
"อ้าว! พี่สน...จะมาทำไมไม่บอกแกรนด์คะ?"
"แล้วทีเธอคิดจะทำอะไร ทำไมไม่บอกฉัน?" สนสวนกล้บอย่างทันควัน
"ทำไมคะ สิ่งที่แกรนด์ทำมันไม่ดีตรงไหน...ตอนนี้สองคนนั่นคงเลิกกันแล้ว พี่สนก็ได้ยัยแก้มไปสมใจ....ทำไมไม่รีบรวบหัวรวบหางเสียตั้งแต่ตอนนี้เลยล่ะ? ก่อนที่จะโดนปาดหน้าอีก" แววตาคมเฉี่ยวมองชายหนุ่มอย่างเย้ยหยัน
เพล้ง!
เเจกันใบงามถูกมือของเขาปัดลงอย่างแรง กระเบื้องที่หล่นกระทบพื้นนั้นได้แตกเป็นเสี่ยงๆ แววตาของสนฉายความโกรธออกมาต่อหน้าพรรณวรท
"พอทีแกรนด์!" ชายหนุ่มตะหวาดใส่ "พี่โง่ทำตามเรามาหลายครั้งแล้ว! หยุดตามรังควานชีวิตคนอื่นได้แล้ว"
"นึกจะบอกให้หยุดก็บอกกันง่ายๆแบบนี้เลยเหรอคะ? ทำไมล่ะ...โดนยัยแก้มปฏิเสธอีกแล้วล่ะสิ"
"ที่พี่ทำเพราะพี่ตาสว่างต่างหาก! พี่จะบอกเราเป็นครั้งสุดท้ายนะ...แต่ถ้ายังไม่เลิกหลักฐานทุกอย่างจะถูกประจานทั้งหมด และพี่คงไม่ต้องบอกถ้าหากคนอื่นๆรูข่าวนี้ บริษัทของแกรนด์จะเป็นยังไง!"
"กรี๊ดด!" พรรณวรทมองร่างชายหนุ่มเดินจากไปก่อนจะกรีดร้องออกมาราวกับคนขาดสติ สนได้แต่คิดว่าสิ่งที่เขาทำนั้นถูกต้องที่สุดแล้ว...เขายอมให้คนที่เขารักมีความสุขกับคนรัก....ที่ไม่ใช่เขาเสียดีกว่า

 
         แสงสุริยาที่ส่องสว่างได้เลือนลับผืนน้ำไปเผยให้เห็นดวงจันทราสว่างใสอยู่บนท้องฟ้าแม้ร่างอ่อนโรยราของนภัทรยังคงนั่งอยู่ที่เดิม....แต่แล้ว เมฆก้อนใหญ่เกิดรวมตัวกันขึ้นบทบังแสงไข เสียงคำรามจากฟ้าดังมาแต่ไกลก่อนจะตกเป็นฝนรำไรและหนักขึ้นในชั่วพริบตา
โครม!
เสียงขู่จากเบื้องบนส่งเสียงร้องราวกับไล่ผู้ที่นั่งอยู่ด้านล่าง อาภรณ์ที่ขาสวมใส่กลับเปียกปอนไปหมด
แววตาคมที่มองลงมาจากด้านบนเริ่มกังวลอย่างเห็นได้ชัด ความบ้าบิ่นของชายคนรักมีมากเกินกว่าที่เธอจะรับไหว ร่างงามเบือนหน้าหนีไปแม้ในใจจะภาวนาให้เขาลุกไปเสียที....ลุกสิ! ลุกขึ้นสิคนบ้า!
เปรี้ยง!
"เฮ้ย!" เสียงคำรามครั้งที่สองดังขึ้น นภัทรจึงเผลอดันตัวลุกขึ้นอย่างรวดเร็วฟ้าฝนที่พัดกระหน่ำอยู่ตอนนี้ทำให้เขาไม่สามารถมองเห็นสิ่งใดได้เลย ชายหนุ่มกวาดสายตามองไปรอบกายก่อนจะย่างกรายเข้าไปหลบในศาลาริมน้ำอีกฝั่งนึงของบ้านทันทีพร้อมกับวิชญาณีที่กำลังมองร่างของชายคนรักที่กำลังวิ่งหลบฝนไปอย่างเป็นห่วง.....ไม่นะ เธอต้องอย่าใจอ่อน!

          เวลาล่วงเลยไปพอสมควรพายุที่โหมกระหน่ำเมื่อสักครู่นี้ได้หยุดลงแล้ว นภัทรนั่งถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ใบหน้าอันหล่อเหลามองแสงไฟในห้องของหญิงสาวที่ถูกปิดลงเหลือเพียงแสงจากโคมไฟดวงน้อยที่ห้อยอยู่เท่านั้น
"เธอคงเกลียดฉันจริงๆแล้วใช่ไหม...แก้ม" ชายหนุ่มทิ้งร่างของเขาลงนอนบนเก้าอี้ยาวในศาลาไม้ก่อนที่เปลือกตาหนักอึ้งจะปิดลงด้วยความเหนื่อยล้าที่เจอมาทั้งวัน....

ฝุบ!
ผ้าห่มผืนใหญ่คลุมห่มร่างสูงของเขาไว้ก่อนจะเผยให้เห็นร่างของวิชญาณีที่ยืนอยู่ตรงหน้า หญิงสาวมองชายหนุ่มที่กำลังหลับอยู่ในนิทราด้วยแววตาที่ห่วงหาเหลือเกิน... 
มือเรียวค่อยๆเอื้อมสัมผัสที่ใบหน้าของชายคนรักอย่างลืมตัว 
"อุ้ย!" วิชญาณีร้องขึ้นเมื่อร่างของเธอถูกแรงของชายหนุ่มดึงตัวเข้ามาโอบไว้
"กันรักแก้มมากนะ....กันไม่อยากเสียแก้มไป" น้ำเสียงงัวเงียพูดขึ้น
หญิงสาวมองชายหนุ่มที่กำลังละเมอเพ้ออยู่แม้ในใจจะเจ็บปวดไม่น้อย
"กัน...รักแก้มที่สุด...รักที่สุดในโลกเลย"
วิชญาณีนอนแน่นิ่งในอ้อมกอดของเขาอยู่นาน จังหวะชีพจรของทั้งสองตึกเต้นพร้อมกันและเสียงนั้นกำลังดังกึกก้องไปทั่วทุกอณูหัวใจ.....พร้อมกับดวงตาคมค่อยๆปิดลงอย่างช้าๆ
"แก้มกลับมาได้ไหม?"
เมื่อได้ยินดังนั้นวิชญาณีจึงลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ถึงแม้ใจจะผูกพันธ์แค่ไหนแต่สมองกลับพันธนาการเธอไว้ไม่ให้หลงกลของเขาอีก ความสับสนทุกอย่างกำลังรุมเร้าขึ้นมากเรื่อยๆ คำถามต่างๆเกิดขึ้นมากมายและกำลังรอให้เธอตอบแต่ขึ้นอยู่กับว่าเธอจะเลือกเชื่อสมอง....หรือหัวใจของเธอเอง


______________________________________________________________

-ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ อย่าลืมมาเอาใจช่วยน้ากันด้วยน้า~
#Mr.Bromine #ทีมกันแก้ม


mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #149 witchayaput (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2558 / 20:20
    ตอนนี้มันให้เค้าน้ำตาไหลจริงๆ TT
    #149
    0
  2. #127 Sitanan1 (@sitanan123) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 22:53
    เจ้ ใจอ่อน เถอนร้าาาาาาาาา
    เจ้ เลือกเชื่อ หัวใจ สืคร้าาาาาาาาาาาา
    #127
    0
  3. #125 GGGungam (@GGGungam) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 22:17
    บีบหัวใจ ฮือๆๆๆ
    #125
    0
  4. #124 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 22:17
    พี่สนนนนนน ช่วยมาเคลียร์ให้เจ้เข้าใจทีเถอะะะะ พลีสสสสส เจ้ก็ใจอ่อนเถอะะ น้าไม่ได้ทำเลยยย รักกันทำไมต้องทรมานตัวเองด้วย โอ๊ยยยย อินแรงมากก 555555 มาต่อเร็วๆนะคะไรท์ ชอบๆๆ ^^
    #124
    0
  5. #123 wichayapat (@witchayaphat) (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 21:27
    ใจอ่อนเถอะ สงสารน้า นะๆๆ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #123
    0
  6. #122 #gungam46 (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 20:55
    #ทีมกันแก้ม
    #122
    0
  7. #121 kanda (จากตอนที่ 38)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2558 / 20:55
    เจ้จะใจอ่อนไหมเนียสงสารน้า
    #121
    0