YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 34 : 4th day (1) : ยอมแพ้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 958
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    27 ต.ค. 58

          นภัทรตื่นขึ้นมาพร้อมกับความว่างเปล่าข้างกายและลางสังหรณ์บางอย่างที่เริ่มทวีคูณขึ้น วันนี้กลับไม่มีเสียงหวานร่ำร้องเพลงปลุกเขาเหมือนทุกวัน ชายหนุ่มกระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็วก่อนจะรีบตามหาหญิงสาวผู้เป็นที่รัก

"แก้ม!" เสียงเรียกร้องของชายหนุ่มดังขึ้นเมื่อเห็นศรีภรรยากำลังยืนเหม่อลอยไปที่ผืนน้ำอันกว้างไกลราวกับคิดอะไรบางอย่างอยู่ "แก้ม...เป็นอะไรหรือเปล่า" นภัทรโอบกอดเธอจากข้างหลังก่อนจมูกจะซุกไซร้หาไออุ่นจากซอกคอระหงส์
"ตัวก็ไม่ได้ร้อนนี่"
"..................." วิชญาณีรีบแกะมือของชายหนุ่มออกก่อนจะเดินหนีไปอีกทาง
"แก้ม!" เขาคว้ามือเธอไว้อย่างทันควัน "แก้มมีอะไรทำไมไม่บอกกัน" 
"..................."
นภัทรคว้าร่างงามเข้ามากอดแน่น "บอกมาสิว่ากันทำอะไรผิด!" ชายหนุ่มกระชับอ้อมกอดขึ้นเรื่อยๆก่อนจะถูกหญิงสาวผลักจนเกือบจะล้มตามแรงที่มากมายเหลือเกิน
"ปล่อยให้ฉันอยู่คนเดียวได้ไหม!" 
เมื่อสิ้นเสียงนั้นทำให้มือของเขาอ่อนแรงลง นภัทรยอมปล่อยวิชญาณีอย่างโดยดีพร้อมกับความไม่เข้าใจที่กำลังโลดแล่นอยู่ในนี้.....แก้มเป็นอะไรกันแน่ ทุกอิริยาบทของทั้งสองตกอยู่ภายใต้สายตาของพรรณวรททั้งสิ้น แววตาคมเฉี่ยวมองวิชญาณีที่วิ่งร้องไห้ไปอย่างสะใจ ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความให้ใครบางคนเพื่อเตรียมตัวกับแผนขั้นต่อไป
 
         ชายหนุ่มยังคงไม่หยุดค้นหาคำตอบ ในเมื่อวิชญาณีไม่ยอมคุยกับเขาเขาจึงเลือกที่จะตรงเข้าไปถามเรื่องราวจากคณาทิปที่อยู่กับเธอตลอดเวลา
"ลูกกอล์ฟ!" ชายหนุ่มกระชากแขนสาวประเภทสองขึ้นมาอย่างแรงทำให้เธอตกใจไม่น้อย
"ว้ายตะเถน!"
"แก้มเป็นอะไร?"
"มาถามฉันทำไม นายน่าจะรู้ดีมากกว่าฉันเสียอีก!" คณาทิปสะบัดแขนออกจากมือเขา สายตาของบุรุษตรงหน้าเริ่มจริงจังขึ้นก่อนจะค่อยๆเดินเข้ามาใกล้เธอ ไอร้อนกระทบหน้าสาวประเภทสองจนเหงื่อเม็ดโตผุดออกมาตามรู้ขุมขน
"ตกลงจะบอกฉันไหม?"
และแล้ว
คณาทิปเอารูปภาพที่ผู้หวังดี(?)ส่งให้วิชญาณีมาให้ชายหนุ่มดู เมื่อเห็นภาพทั้งหมดยิ่งทำให้นภัทรหัวเสียมากกว่าเดิมเขาโกรธตัวเองที่ไปหลงกลศัตรู นภัทรจึงค่อยๆตั้งสติและอธิบายเรื่องที่เกิดขึ้นให้แก่คณาทิปฟังอย่างละเอียดยิบก่อนที่ทั้งเขาคิดอะไรบางอย่างออก

ในอีกด้านหนึ่ง 
วิชญาณีปลีกตัวออกมาเดินชมนกชมไม้ผ่อนคลายอารมณ์อยู่นานหลายชั่วโมง ในหัวได้แต่คิดทบทวนเรื่องเดิมซ้ำๆว่าสิ่งที่เธอเห็นมันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า
"อุ้ย!" วิชญาณีอุทานออกมาเมื่อร่างของเธอชนกับอกหนาของใครคนหนึ่ง ใบหน้างามค่อยๆเงยมองร่างสูงโปร่งที่ยืนอยู่ตรงหน้า....แต่ก็ต้องผิดหวัง
"แก้มไม่สบายใจอะไรหรือเปล่า" น้ำเสียงอันอบอุ่นของสนเอ่ยถามขึ้น "มีอะไรไม่สบายใจบอกพี่ได้นะ"
"....แก้มรู้สึกไม่มีความสุขเลยค่ะพี่สน"
"ไม่มีความสุข?"
"ค่ะ พี่สนจะทำยังไงถ้าโดนคนที่พี่สนรักหักหลังคะ?"
สิ่งที่หญิงสาวถามนั้นทำให้สนชะงักเล็กน้อย "พ...พี่"
"แก้มรู้สึกไม่ดีเลยถ้าจะต้องเจอแบบนั้น....คงทำใจไม่ได้แน่ๆ" แววตาของหญิงสาวกลับไม่เปล่งประกายสวยเหมือนเคย สิ่งที่ประจักษ์แก่สายตาสนยิ่งทำให้เขาละอายใจไม่น้อย เขาหรือเปล่าที่ทำให้ผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเสียใจ และสิ่งที่เขากำลังทำอยู่......มันเรียกว่าหักหลังหรือเปล่านะ
"แก้ม" สนพูดพลางกุมมือเรียวของเธอไว้ "พี่....รักแก้มนะ พี่จะไม่ทิ้งแก้มไปไหน" สนตัดสินใจบอกความในใจที่เขาอัดอั้นมานาน แววตาคมมองสตรีตรงหน้าด้วยความหวัง....ที่มีเพียงรำไร
"แก้มก็รักพี่นะคะ..." วิชญาณีตอบด้วยน้ำเสียงอันแผ่วเบา "พี่สนเป็นเสมือนพี่ชายแท้ๆของแก้ม ขอบคุณที่อยู่ดูแลแก้มมาตลอด" สนได้ยินเช่นนั้นกลับรู้สึกราวกับหัวใจสลายไปแล้วทั้งดวง น้ำตาลูกผู้ชายกลับรินไหลอย่างไม่อายฟ้าดิน...ทำไมแก้มถึงรักแกได้ขนาดนี้ ลึกๆแล้วเขาแค่อยากจะครอบครองเธอ เขาอยากจะอยู่ดูแลเธอแบบยี้ตลอดไป เส้นใยบางๆของ ความรัก กับ ความลุ่มหลง มันทำให้เขาเป็นได้ขนาดนี้เลยหรือ มันทำให้คนธรรมดาต้องกลายเป็นผู้ร้ายที่พร้อมจะทำลายความรักของคนอื่น สิ่งที่เขาได้ยินในตอนนี้มันทำให้เขาตาสว่างว่า ที่แท้เขาเองนั่นแหละที่เป็นไอ้ขี้แพ้....และเขาต้องยุติแผนการทุกอย่าง! เขาจะไม่ยอมให้วิชญาณีต้องมาเสียใจกับแผนการโง่ๆอีกแล้ว
"แล้ว...ถ้าพี่จะขอกอดน้องสาวคนนี้สักครั้งได้ไหม?" สายตาของเขามองวิชญาณีด้วยความรู้สึกที่เปลี่ยนไป มือหนาโอบกอดร่างงามเอาไว้อย่างหนาแน่นเสมือนว่าอ้อมกอดนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายที่เขาจะได้สัมผัสจากเธอ

ตุ้บ!
ดอกเยอบีร่าช่อใหญ่หล่นกระทบพื้น ก่อนจะเผยให้เห็นร่างของนภัทรที่ยืนมองทั้งสองอยู่ไกลๆ เขามองร่างสูงอย่างเอาเรื่อง ใจนึงอยากจะเข้าไปซัดร่างนั้นเสียให้ล้มจนคาทีแต่ยิ่งเห็นสนกอดดวงใจของเขาแน่นมากเท่าไหร่สมองกลับสั่งให้วิ่งออกไป....ไปที่ไหนก็ได้ที่จะไม่เห็นภาพบาดใจแบบนี้ สองเท้าวิ่งควบออกมาโดยไม่หันหลังกลับและได้แต่เอ่ยขอโทษกับตัวเองซ้ำๆ....ขอโทษ ขอโทษที่เขาใจไม่กล้าพอ


______________________________________________________

-เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
#Mr.Bromine #ทีมกันแก้ม



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #113 wichayapat (@witchayaphat) (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2558 / 08:03
    น้ำตาไหลริน....TT อะไรจะดราม่าขนาดนั้น ฮือๆๆๆ
    #113
    0