YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 33 : 3rd day : มาร(ผจญ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    26 ต.ค. 58

           ดอกกุหลาบสีส้มอ่อนและดอกไม้นานาพรรณถูกวางปูเป็นฐานสำหรับเเท่นวางน้ำหอม คริสตัลเม็ดงามรวมถึงแสงไฟประดับไว้ให้ดูสวยหรูไม่น้อยเหลือแค่เพียงดอกไอริสที่จะบานแย้มสวยงามในวันพรุ่งนี้ก็คงเสร็จสิ้น มือเรียวของวิชญาณีจัดแต่งเหล่าพฤกษาอย่างบรรจง
"แก้ม ดื่มน้ำก่อนสิ" เสียงของนภัทรดังขึ้นจากด้านหลัง เขาเดินมาพร้อมกับใบหน้าที่ยิ้มแย้มก่อนจะส่งแก้วน้ำใบงามให้เธอ วิชญาณีได้แต่ยิ้มหวานให้เขาและรับแก้วน้ำใบนั้นอย่างเคอะเขิน
"แฮ่ม! นี่ยืนมานานแล้วน้ำสักแก้วก็ยังไม่มี ชีวิตของฉันมันช่างรันทดเสียยิ่งนัก" คณาทิปจีบปากจีบคอพูดพลางขยับกายให้เหมือนนางละคร ก็แหงล่ะ...เล่นมองกันหวานฉ่ำปานจะกลืนกินเสียขนาดนั้นคนโสดก็นอยด์เป็นนะคะ! ตั้งแต่มาทำงานที่นี่ไม่มีวันไหนที่นภัทรจะทิ้งหญิงสาวให้ไกลตาเลยแม้เพียงเสี้ยวนาที ร่างสูงเกาะติดศรีภรรยายิ่งกว่าเงาตามตัวเสียอีกคณาทิปก็อดดีใจแทนผู้เป็นเพื่อนไม่ได้ ที่มีชีวิตคู่เป็นสุขแบบนี้ เมือ่ได้ยินดังนั้นทั้งสองจึงมองคณาทิปก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ
"วันนี้กันว่าจะกลับไปดูงานที่บริษัทสักนิด แก้มอยากได้อะไรเพิ่มไหมเดี๋ยวกันจะซื้อมาให้"
วิชญาณีส่ายหน้าพลางมองชายคนรัก "แก้มไม่อยากได้อะไรแล้วค่ะ แค่ให้กันกลับมาหาแก้มแค่นี้ก็พอแล้ว"
นภัทรได้ยินเช่นนั้นจึงยิ้มชอบใจในท่าทีไร้เดียงสาของเธอ บางครั้งเธอก็ดูเป็นผู้ใหญ่และมีเหตุผลมากกว่าเขาเสียอีกแต่บางครั้งกลับกลายเป็นเหมือนแมวน้อยในโอวาท
"กันจะรีบกลับมานะครับ" ว่าแล้วชายหนุ่มก็ขโมยจูบจากศรีภรรยาก่อนจะค่อยๆเดินจากไป "ฉันฝากด้วยนะ ลูกกอล์ฟ" นภัทรบอกกับสาวประเภทสองที่กำลังเอามือปิดตาพลางยืนบิดไปมาราวกับโดนจูบเสียเอง ทิ้งให้แก้มนวลที่แดงก่ำยืนมองผู้เป็นสามีเดินจากไปจนลับตา

14.30
นภัทรขับรถออกมาจากบริษัททันทีเมื่อเคลียร์งานและเอกสารทุกอย่างเสร็จ เขาอยากจะกลับไปหาวิชญาณีใจจะขาดแม้เพิ่งจะห่างกันเพียงครึ่งวันเท่านั้น ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาก่อนจะส่งข้อความศรีภรรยาด้วยความคิดถึง

กัน : คิดถึงแก้มที่สุดเลย
แก้ม : ปากหวานจังทำงานเสร็จแล้วเหรอคะ?
กัน : เสร็จแล้วจะกำลังกลับ กันรักแก้มมากนะ
แก้ม : แก้มก็รักกันค่ะ

ว่าแล้วรถคันงามก็แล่นออกจากลานจอดรถทันที นภัทรขับรถไปเรื่อยๆจนเห็นร่างของใครบางคนที่หยุดอยู่ริมข้างทาง ชุดเดรสสั้นกุดสีเขียวมรกตกับริมฝีปากที่แต้มลิปสติกสีแดงสดช่างคุ้นตาเหลือเกิน ชายหนุ่มคิดแล้วคิดอีกว่าจะจอดลงไปดูหรือไม่เพราะเธออาจจะต้องการความช่วยเหลืออยู่ก็ได้

เอี๊ยด!
ร่างสูงเปิดประตูลงมาเพื่อหาสตรีนิรนามคนนี้ "มีอะไรให้ช่วยหรือเปล่าครับ?" เมื่อเข้าของริมฝีปากสีแดงหันมาหาชายหนุ่มเธอกลับดีใจเสียยิ่งกว่าได้ลาภก้อนโต.....อยู่ดีๆเหยื่อก็มาหาถึงที่!
"คุณกัน!"
"เอ่อ...คุณแกรนด์"

Mercedes Benz ถูดจอดอีกครั้งที่หน้าโรงแรมแชงกี-ลา ชายหนุ่มลงมาเปิดประตูให้พรรณวรทตามมารยาท แชะ!
"ขอบคุณคุณกันมากนะคะ ถ้าแกรนด์ไม่เจอคุณแกรนด์ก็ไม่รู้จะทำยังไง" พรรณวรทตีหน้าเศร้าก่อนจะทำทีรู้สึกผิด "ถ้ารถแกรนด์ไม่เสียก็คง..."
"อย่าพูดอย่างนั้นเลยครับ ถึงยังไงเราก็กลับทางเดียวกันอยู่แล้ว" ชายหนุ่มยิ้มให้อย่างเป็นมิตร
"ถ้าอย่างนั้นเราเข้าไปด้านในดีกว่าค่ะ" ร่างบางเดินนำนภัทรเข้าไปด้านใน แชะ!
นภัทรเดินตามพรรณวรทมาตรวจงานที่จะมีขึ้นในวันมะรืนนี้ แต่หลายครั้งเขากลับรู้สึกว่าเธอพยายามจะใกล้ชิดเขามากขึ้น.....จนกระทั่ง
"ว้าย!" หญิงสาวร้องเสียงหลงเมื่อส้นรองเท้าบังเอิญไปเกี่ยวกับพรมสีแดงที่ปูไว้.....เอ๊ะ! หรืออาจจะไม่ใช่เรื่องบังเอิญ
"คุณแกรนด์!" นภัทรพูดพลางรับตัวหญิงสาวเอาไว้ก่อนจะพยุงเธอขึ้นมา
แชะ! เสียงกดชัตเตอร์ครั้งสุดท้ายดังขึ้น ร่างนิรนามแสยะยิ้มออกมาอย่างพอใจก่อนจะส่งรูปทั้งหมดไปให้เหยื่อรายต่อไป....วิชญาณี

          แสงทองที่ส่องสว่างค่อยๆเลือนหายไปเหลือไว้เพียงแสงรำไรที่กระทบเงาสะท้อนผืนน้ำ วิชญาณีเหม่อมองหาชายผู้เป็นที่รัก ในใจคิดเป็นห่วงเขาไม่น้อย มืองามเปิดดูข้อความที่เขาส่งให้ตั้แต่บ่ายสองจนตอนนี้เวลาราวหกโมงกว่าแล้วยังไม่มีวี่แววว่าเขาจะกลับมา
"แก...กลับเข้าห้องก่อนเถอะ ยุงเยอะ" คณาทิปพูดขี้นเมื่อเห็นว่าหญิงสาวนั่งรอนภัทรหลายชั่วโมงแล้ว
"กันจะเป็นอะไรหรือเปล่านะ?" แววตาของเธอเริ่มเป็นห่วงเขาไม่น้อย
"อย่าคิดมากเลยแก กันอาจจะงานยุ่งก็ได้เพราะเป็นถึงผู้บริหารงานก็มาจ่อรออยู่เป็นกองแล้ว" คณาทิปพยายามเกลี้ยกล่อมผู้เป็นเพื่อนให้เบาใจลง

"พี่แก้มเชื่อว่า พี่กันไปทำงานจริงๆเหรอคะ?" เสียงใสของลินพิตาดังขึ้นขัดจังหวะ สาวประเภทสองได้ยินดังนั้นจึงหันไปมองอย่างไม่พอใจ
"หญิง! พูดอะไรออกมารู้ตัวหรือเปล่า"
"ก็มันจริงนี่คะพี่ลูก เมื่อบ่ายนี้มีคนเห็นพี่แกรนด์นั่งรถไปกับพี่กันด้วยนะคะ" หญิงสาวยังคงพูดต่อโดยไม่สนใจสายตาของคณาทิปเลย
"ซี๊ซั๊วพูดเอาเองหรือเปล่าก็ยังไม่รู้"
"พอเถอะลูกกอล์ฟ" วิชญาณีร้องห้ามผู้เป็นเพื่อนเพราะกลัวว่าจะเกิดเรื่องขึ้น
"งั้นก็ไปกันเถอะยัยแก้ม" คณาทิปเดินจูงมือหญิงสาวไปอย่างหัวเสีย เธอรู้สึกตงิดใจกับลินพิตาอยู่หลายรอบ....ดูซิว่าจะเสแสร้งได้นานเท่าไหร่กัน!
"หญิงถือว่าบอกพี่แล้วนะคะ.....พี่แก้ม"


"เฮ้อ! แกอย่าไปเชื่อในสิ่งที่ยัยน้องหญิงพูดนะ" คณาทิปทิ้งตัวลงบนเตียงของวิชญาณีก่อนจะพูดอย่างไม่สบอารมณ์ "ฉันไม่เชื่อว่ากันเป็นคนแบบนั้นหรอก แกก็ต้องเชื่อมั่นในคนของแก"
"................."
"ฉันไม่อยากให้แกคิดมากนะ"
"................"
"ยัยแก้ม...ยัยแก้ม! แกร้องไห้ทำไม" สาวประเภทสองถามด้วนความตกใจเมื่อเห็นวิชญาณีนั่งร้องไห้ตั้งแต่เมื่อไหร่แล้วไม่รู้มือเรียวกำโทรศัพท์แน่นก่อนจะปล่อยโฮออกมา
"ฮือๆๆ แก...." หญิงสาวยื่นโทรศัพท์ให้แก่ผู้เป็นเพื่อนพร้อมมือที่ไร้เรี่ยวแรง สิ่งที่คณาทิปเห็นนั้นแทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง ภาพของนภัทรและพรรณวรทที่ดูสนิทสนมกันเกินเหตุได้ประจักษ์แก่สายตาทั้งสองคู่
"สิ่งที่น้องหญิงพูดเป็นความจริง...มันเป็นความจริง" น้ำเสียงที่สั่นเครือของเธอยิ่งทำให้สาวประเภทสองใจคอไม่ดี เธอโอบร่างของผู้เป็นเพื่อนไว้ก่อนจะปลอบโยนแม้จะรู้ว่ามันไม่เป็นผล
"มันอาจจะเป็นอุบัติเหตุก็ได้ แกอย่าร้องเลยนะ"
"ฮือๆๆ...."
"โถ ยัยแก้ม"

นภัทรเดินกลับเข้ามาด้วยท่าทีที่เหนื่อยอ่อนเพราะต้องขับรถอยู่หลายชั่วโมง ชายหนุ่มกำลังจะเปิดประตูเข้าไปในห้องแต่เป็นจังหวะที่คณาทิปเปิดสวนมาพอดี
"กัน!" คณาทิปมองชายหนุ่มด้วยสีหน้าที่ผิดหวังไม่น้อย
"แก้มล่ะ?"
"อยู่ในห้อง" สาวประเภทสองตอบห้วนๆก่อนจะเดินจากไป
นภัทรไม่รู้เลยว่าเกิดเรื่องราวอะไรขึ้นบ้าง ชายหนุ่มเห็นแต่เพียงร่างของศรีภรรยาที่นอนหลับไหลอยู่บนเตียงชายหนุ่มค่อยๆเดินเข้าไปก่อนจะลูบไล้แก้มนวลอย่างอ่อนโยน
"กันรักแก้มมากนะ ราตรีสวัสดิ์ค่ะ" จุมพิตของชายหนุ่มประทับลงบนเรียวปากงามก่อนจะลุกไปทำภารกิจส่วนตัว ใบหน้าที่ผ่านการร้องไห้อย่างหนักของวิชญาณีลืมตาขึ้นมา ความรู้สึกมากมายที่วิ่งแล่นอยู่ในหัว....พร้อมกับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่ขาดสาย



________________________________________________________________________
ไม่นะเจ้~ เจ้ต้องตรองเข้าไว้นะ ตรอง! อย่าลืมติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ

-เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ
#Mr.Bromine #ทีมกันแก้ม #ทีมลูกเกด

mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #109 #gungam46 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 20:46
    แกรนด์เธอมันร้าย !!!!
    #109
    0
  2. #108 kanda (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 19:44
    เจ้ต้องหนักแนนนะค่ะมีคนไม่หวังดีเจ้กับน้าเยอะ
    #108
    0
  3. #107 Sitanan1 (@sitanan123) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 16:55
    ม่ายยยอาววววแบบนี้
    เจ้เชื่อใจสิท่องไว้เชื่อใจ
    ไรท์กรุณาเอาพวกมารเก็บเข้าตู้แล้วล็อกกุญแจโยนลงแม่น้ำไปเลยไหลไปตามน้ำเรยไป๊!!
    อินจัดคะอินจัด
    #107
    0
  4. #106 witchayaphat (@witchayaphat) (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 15:28
    ร้ายนักนะ อยากตบซ้ายขวาเลยจริงๆ อินๆ มาต่อเร็วๆนะคะ
    #106
    0
  5. #105 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2558 / 14:22
    ไม่อาววววววววววว เจ้อย่าเข้าใจผิดนะ เจ้ต้องเชื่อใจน้าสิ น้ารีบมาเคลียร์ให้เจ้เข้าใจด่วนเลยยยย เจ้ร้องไห้ใหญ่แล้วเห็นไหมมม 555555 อินค่ะอิน มาต่อเร็วๆนะคะ ^^
    #105
    0