YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 25 : ฟ้าคราม น้ำทะเลและสองเรา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,574
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    21 ต.ค. 58


          ร่างงามออกจากห้องน้ำพร้อมชุดเดรสสีชมพูนวลปักลายลูกไม้ ใบหน้าคมเข้มถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์อันบางเบารับกับผมยาวที่ปล่อยสลวย ดวงตาดำขลับสอดส่องมองหาชายคนรัก......แต่กลับไม่พบ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอถูกชายหนุ่มทิ้งให้อยู่เพียงลำพัง ร่างงามถอนหายใจออกมาอย่างเบื่อหน่าย เพราะพักหลังๆมานี้เขาชอบหายหน้าไปโดยไม่บอกกล่าว วิชญาณีจึงตัดสินใจลงมาเดินเล่นด้านล่างแต่ก็มีบางสิ่งที่ทำให้เธอชะงัก ลูกโป่งหลากหลายสีถูกวางเรียงรายเต็มพื้นบ้าน ดวงดาวระยิบระยับและลูกปัดต่างๆถูกห้อยตกแต่งไว้ตามผนังและเพดาน รวมถึงเทียนหอมที่ส่งกลิ่นหอมฟุ้งทำให้รู้สึกเหมือนล่องลอยอยู่ในดินแดนแห่งความฝัน.......นี่มันอะไรกัน วิชญาณียืนนิ่งไปชั่วครู่ก่อนดวงตาคู่งามจะเห็นร่างของชายคนหนึ่งกำลังยืนหันหลังให้เธออยู่ด้านนอก หญิงสาวจึงเดินออกไปหวังจะพบชายหนุ่มผู้นั้น แต่เมื่อร่างงามมาถึงยังที่ที่เขายืนเมื่อครู่ ร่างสูงที่เคยคุ้นเคยกลับหายไป..... ก่อนที่เสียงเพลงบรรเลงแว่วมาจากที่ใดสักแห่งพร้อมกับสัญชาตญาณบางอย่างที่กำลังบอกเธอว่าให้ตามมันไป

          วิชญาณีเดินมาหยุดตรงสวนหลังบ้านที่ตอนนี้กลายเป็นทุ่งดอกไม้ เยอบีร่าสีสวยเบ่งบานเต็มพื้นที่สุดลูกหูลูกตาคราเมื่อแสงสุริยาอ่อนๆกระทบดวงดอกที่ชูช่ออย่างสง่างาม เหล่าผีเสื้อจึงพากันหยอกล้อกับกลีบสีสวย บ้างก็รสลิ้มชิมน้ำหวาน บ้างก็โบยบินไปมาบนท้องฟ้ากว้าง แววตาคมพิศดูธรรมชาติที่ถูกสรรค์สร้างไว้อย่างไม่ละสายตา
"แก้ม" เสียงทุ้มของคนเจ้าเล่ห์ดังขึ้นมาใกล้ๆหูก่อนที่มือซุกซนของเขาจะโอบเอวงามไว้อย่างแนบแน่น "สุขสันต์วันเกิดนะ" น้ำเสียงกระเส่าของเขาก้องกังวาลไปทั่วทุกอณูหัวใจ ชีพจรที่เคยอ่อนล้ากลับลุกเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ เธอลืมไปด้วยซ้ำว่าวันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดของเธอ.....
"นาย...รู้..."
"ฉันรู้....เรื่องราวทุกอย่างของเธอ" วิชญาณีรู้ดีว่าคำพูดนี้นภัทรไม่ได้เป็นคนพูดกับเธอคนแรก แต่เขากลับเป็นคนเดียวที่ส่งความรู้สึกผ่านคำพูดนี้ออกมาจนทำให้รู้สึกว่าหัวใจดวงน้อยของเธอล่องลอยออกไปไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ชายหนุ่มคลายอ้อมกอดออกพลางหมุนร่างงามเข้ามาหาเขาก่อนจะพูดกับเธอด้วยน้ำเสียงอันบางเบา
"หลับตาสิ" วิชญาณีได้ยินดังนั้นกลับทำตามคำสั่งเขาเหมือนดังแมวว่าง่าย ชายหนุ่มวางมงกุฏดอกไม้ช่องามไว้บนศีรษะของหญิงผู้เป็นที่รักก่อนที่มือหนาจะปัดป่ายไรผมที่บดบังแววตาคู่สวยของเธอออกอย่างอ่อนโยน
"สวย....เธอสวยมากจริงๆ"
วิชญาณีลืมตาขึ้นมาพลางมองใบหน้าคมเข้มของบุรุษที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างไม่อาจจะเอื้อนเอ่ยคำใดๆออกมาได้นอกจากรอยยิ้มแห่งความสุขที่กำลังประจักษ์แก่สายตาของเขา นภัทรจับมืองามเอาไว้ก่อนจะพาเธอตรงไปยังชายหาดทรายสีทอง
          ทั้งคู่เดินมาจนสุดทาง ชายหนุ่มกระโดดขึ้นเรือพายที่จอดอยู่ตรงหน้าก่อนจะยื่นมือมารับศรีภรรยา
"ตามมาสิ" นภัทรพูดด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวล
"ฉ...ฉัน"
"ไม่ต้องกลัว ฉันจะดูแลเธอเอง :)"
แม้ความรู้สึกจะยังกลัวอยู่เล็กน้อย แต่วิชญาณีก็ส่งมือให้ชายหนุ่มก่อนจะจับมือนั้นไว้อย่างแนบแน่นเชิงบอกว่า.....ฉันเชื่อใจนาย... นภัทรพายเรือพาหญิงสาวออกจากฝั่งไปสู่ผืนมหาสมุทร ถึงมันจะดูเคว้งคว้างกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตาแต่วิชญาณีกลับสัมผัสได้ถึงไออุ่นที่เขามอบให้เธอ......และกำลังทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ นภัทรเอนกายลงบนท้องเรืออย่างสบายใจก่อนจะเชิญชวนสตรีที่นั่งอยู่ข้างๆ
"นอนตรงนี้สิ"
"ไม่เอา ฉันอึดอัด"
เมื่อเห็นว่าหญิงสาวมีทีท่าจะปฏิเสธ มือซุกซนจึงโอบตัวเธอไว้ก่อนจะดึงร่างงามเข้ามาอยู่ในอ้อมแขนของเขาราวกับเด็กเอาแต่ใจ
"ปล่อยนะ คนฉวยโอกาส"
ยิ่งวิชญาณีออกแรงดิ้นมากเท่าไหร่นภัทรยิ่งกระชับอ้อมกอดขึ้นมากเท่านั้น
"เอาสิ ดิ้นเลย...จะดิ้นจนหมดแรงเลยก็ได้เพราะยังไงฉันก็ไม่มีทางปล่อยเธอหรอก" คนเจ้าเล่ห์พูดขึ้นอย่างได้ใจ หญิงสาวจึงได้แต่นอนแน่นิ่งอยู่ในอ้อมแขนของเขาเป็นเวลานาน.........
          ทั้งสองนอนดูสุริเยนทร์ดวงใหญ่ที่กำลังเคลื่อนลับขอบฟ้าไปอย่างช้าๆ แสงที่ส่องกระทบผืนน้ำในยามโพล้เพล้นั้นสวยงามเกินกว่าจะพรรนณาคลอเคล้าเสียงเหล่าปักษาที่กำลังบินโผกลับเข้ารังนอน ดวงตาคู่สวยปิดลงพร้อมแสงทองที่กำลังลาลับไป


.....เวลาผ่านไปนานเท่าใดแล้วไม่อาจรู้ได้ ร่างงามนอนอยู่ในเปลใต้ต้นไม้ใหญ่ลืมตาขึ้นช้าๆและเมื่อรู้ว่าตอนนี้เธอไม่ได้อยู่ในอ้อมกอดอุ่นเสียแล้วแววตาคู่สวยจึงเฝ้ามองหาชายคนรักอย่างกระวนกระวาย
"กัน...."
สิ้นสุดคำร้องเรียก แสงเทียนที่ถูกวางไว้บนสนามหญ้าก็ถูกจุดทีละดวง ทีละดวงจนเกิดเป็นทางยาวเชื่อมมาหาเธอและเมื่อเทียนเล่มสุดท้ายถูกจุดขึ้นความสว่างจากแสงไขจึงส่องกระทบใบหน้าคมของผู้ที่ยืนอยู่ตรงหน้า วิชญาณีลุกขึ้นกอดชายหนุ่มอย่างดีใจเมื่อรู้ว่าเขาไม่ได้ทิ้งเธอไปไหน
"นายอย่าทิ้งฉันไปไหนอีกนะ"
"ฉัน....จะไม่มีวันทิ้งเธอไปไหน" แววตามั่นคงของเขาประจักษ์แก่สตรีตรงหน้า "ขอแค่เธอเชื่อมั่นในตัวฉัน"
นภัทรทิ้งตัวลงคุกเข่ากับพื้นก่อนจะหยิบแหวนดอกไม้ขึ้นมา.....มันเป็นดอกเยอบีร่าที่สลักชื่อของเขาและเธอเอาไว้อย่างสวยงาม
"ฉันอยากจะให้เธอเป็นแสงสว่างของชีวิตฉันตลอดไป....ได้โปรดแต่งงานกับฉัน...อีกครั้งได้ไหม" คำพูดของชายหนุ่มทำให้วิชญาณีไม่อาจปิดกั้นความรู้สึกได้อีกต่อไป น้ำใสๆไหลออกมาอย่างปิติยินดีร่างงามพยักหน้าให้เขาก่อนจะยื่นมือเรียวส่งให้ชายผู้เป็นที่รัก นภัทรถอดแหวนแต่งงานวงเก่าออกก่อนจะสวมแหวนดอกเยอบีร่าให้นิ้วสวยอย่างเบามือ
"ถึงแหวนวงแรกฉันไม่ได้ตั้งใจสวมให้เธอ แต่ฉันขอให้แหวนวงใหม่วงนี้เป็นตัวแทนของฉันและขอให้เธอสวมมันไว้...จนกว่าเธอจะหมดรักในตัวของฉันแล้ว" ชายหนุ่มจุมพิตลงบนมือเรียวก่อนจะลุกขึ้นโอบเอวงามไว้มือของทั้งสองประสานกันเหนียวแน่น นภัทรฮัมเพลงเพลงหนึ่งขึ้นก่อนจะพาร่างงามเคลื่อนไหวไปตามจังหวะที่เขาคลอเบาๆ

"และเรามีเพียงงานวิวาห์เดียวดายภายใต้เเสงจันทร์ 
สุขสกาวดวงดาวแพรวพราวนับหมื่อนร้อยพัน
ร่วมกันเป็นพยานแห่งรักที่ไม่มีพิธีใดจักสำคัญ......เหนือใจ"

          นภัทรอุ้มร่างงามขึ้นมาบนห้องอย่างมีความสุขพร้อมกับใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้ม เขาวางหญิงสาวลงอย่างทะนุถนอม ใบหน้าของเธอเมื่อกระทบกับแสงจันทร์ยิ่งทำให้ความสวยเด่นชัดขึ้น 
"ฉันชอบเวลาที่เธอเรียกฉันว่า'กัน' และฉันก็ชอบที่เธอแทนตัวเองว่าแก้ม..." นภัทรพูดก่อนจะใช้มือหนาสัมผัสแก้มนวลอย่างแผ่วเบา "กันรักแก้มมากนะ" ชายหนุ่มกระซิบเบาๆด้วยน้ำเสียงกระเส่าก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาประทับรอยจูบที่หน้าผากของเธอ นี่เป็นครั้งแรก.....ที่วิชญาณีได้ยินคำว่ารักจากปากของเขาเอง
"แก้ม...ก็รักกันค่ะ :)" ความรู้สึกของเขาและเธอถูกส่งผ่านจากไออุ่นรักของกันและกัน มือซุกซนของเขาปัดป่ายไปทั่วร่างงามก่อนที่คนเจ้าเล่ห์จะพรมจูบแก้มนวลอย่างอ่อนโยน เขามองแววตาคมครั้งแล้วครั้งเล่าพลางประทับรอยจูบบนเรียวปากของเธออย่างดูดดื่ม กำแพงที่วิชญาณีสร้างขึ้นกลับพังทลายลงชั่วพริบตาหญิงสาวไม่สามารถขัดขืนได้อีกต่อไปเพราะร่างกายของเธอถูกพันธนาการไว้ด้วยอ้อมกอดของเขา....และหัวใจของเธอเอง แววตาสองคู่ประสานกันอย่างมีนัยความหมาย นภัทรเพิ่มสัมผัสที่หนักหน่วงขึ้นพลางสอดแทรกชิวหาพรรนณารสหวานในโพรงปากของเธอด้วยความโหยหา เขาปลดชุดเดรสตัวงามลงกองบนพื้นอย่างง่ายดายก่อนจะอุ้มร่างหญิงสาววางบนเตียงอย่างแผ่วเบา เรือนร่างอรชรที่เธอหวงแหนกลับถูกชายหนุ่มเชยชมอย่างสมใจ เรียวปากของเขาแต่งแต้มสีสันทั่วร่างงามราวกับพู่กันที่กำลังวาดเขียนเล่าเรื่อง วิชญาณีได้แต่รอรับสัมผัสจากเขาแต่โดยดีเพราะ ณ ตอนนี้เธอตกเป็นทาสรักของเขาเสียแล้ว จูบที่โลมเล้าดวงหน้างามเริ่มลุกล้ำขึ้นพลางเลื่อนต่ำลงมาสู่ซอกคอระหงส์ เรียวปากคู่งามซุกไซร้อยู่เนิ่นนานก่อนจะประทับตราจูบไว้ราวกับต้องการแสดงความเป็นเจ้าของ วิชญาณีแผดเสียงหวานคลอเบาๆเมื่อสัมผัสของชายหนุ่มเริ่มลึกซึ้งขึ้นเรื่อยๆ ภายในห้องมีเพียงเสียงลมหายใจของทั้งสองที่กำลังเอื้อนเอ่ย...ความต้องการของกันและกัน นภัทรบรรเลงบทเรียนรักให้ศรีภรรยาของเขาด้วยความเสน่หาโดยไม่สนใจว่าเวลาจะล่วงเลยไปกี่ราตรี









____________________________________________________________________________________________________________________
ในที่สุดเจ้ก็ใจอ่อนสักที ปล่อยให้ไรท์เหนื่อยอยู่ตั้งนาน >\\\\\\< บทนี้ไรท์แต่งนานอยู่พอสมควรเพราะไม่ถนัดเลย555 เหงื่อแตกค่ะงานนี้

-ยังไงก็ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ^^
อย่าลืมเป็นกำลังใจให้เจ้และน้า(และไรท์)ด้วยน้า

#Mr.Bromine #ทีมกันแก้ม

mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #90 เบญจางค์ เฟื่องฟู (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 11:12
    สนุกและฟินมากกกก อัพต่อเรื่อยๆนะคะไรท์
    #90
    1
    • #90-1 CARIBOHR (@MR_BROMINE) (จากตอนที่ 25)
      25 ตุลาคม 2558 / 16:10
      ดีใจที่ชอบนะคะ
      #90-1
  2. #76 Sitanan1 (@sitanan123) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2558 / 01:09
    ดีงามมากจริงๆๆ
    #76
    0
  3. #75 GGGungam (@GGGungam) (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 22:52
    ไรท์สุดยอดค่ะ เลิศ!
    #75
    0
  4. #74 KANDA (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 22:03
    โอ้ยฟินมาก
    #74
    0
  5. #73 Pim (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2558 / 21:30
    เขินมากกกกกกกเลยยไรท์ มาอัพอีกน่าาา><
    #73
    0