YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 23 : STANDING IN TEARS

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,271
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    18 ต.ค. 58

          ร่างงามเดินขึ้นมายังชั้นสองของบ้านก่อนจะตรงไปที่ห้องนอนทันที หลังจากที่มือเรียวเปิดประตูบานใหญ่เข้าไปเธอเห็นร่างสูงของชายคนรักที่กำลังยืนกอดอกมองเธอด้วยแววตาที่แปลกไปกว่าทุกวัน วิชญาณีมองชายหนุ่มก่อนจะเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆ ความรู้สึกในตอนนี้มันกังวลอย่างบอกไม่ถูก
"เธอไปไหนมา" นภัทรถามเธอด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าวราวกับคนละคน
"ฉ..ฉัน" 
"เธอไปกับไอ้สนมาใช่ไหม?" ชายหนุ่มยังคงคาดคั้นคำตอบจากเธอ "เธอทำแบบนี้ทำไม" แววตาคมมองสตรีตรงหน้าอย่างผิดหวัง
"แต่ฉันไม่ได้คิดอะไรเกินเลยกับพี่สนนะ"
"เธออาจจะไม่คิดแต่ไอ้สนมันคิด เธอดูไม่ออกเลยเหรอว่ามันกำลังจะแย่งเธอไปจากฉัน!" ร่างสูงตวาดใส่หญิงสาว
น้ำตาของหญิงสาวเริ่มเอ่อนอง แววตาคู่สวยที่เคยสดใสนั้นหายไปบ่งบอกว่าเธอรู้สึกผิดเสียเต็มประดา ถ้าหากจะมีคนที่ต้องรับผิดชอบก็คงไม่ใช่ใครนอกจากเธอ  ชายหนุ่มตรงเข้ามาประจันหน้าก่อนจะจับหมับเข้าที่แขนของเธออย่างแรง "ต่อไปนี้ฉันจะไม่ให้เธอไปกับผู้ชายคนไหนอีกแล้ว" พูดจบร่างสูงจึงประกบริมฝีปากลงกับสตรีตรงหน้า สัมผัสครั้งนี้มันช่างหนักหน่วงกว่าทุกครั้งแต่........กลับไร้ความรู้สึก วิชญาณีไม่กล้าแม้จะปฏิเสธสัมผัสนั้น เธอปล่อยให้ร่างสูงบดขยี้เรียวปากคู่งามอย่างเนิ่นนาน แววตาที่แข็งกร้าวของเขากลับเย็นลงอย่างชัดเจนราวกับได้ระบายความโกรธที่มีทั้งหมดออกมาแล้ว ชายหนุ่มตั้งสติก่อนจะเชยคางของสตรีตรงหน้าขึ้น
"ฉันจะไม่ยอมให้ใครแย่งเธอไปทั้งนั้น" นภัทรพูดพลางใช้มือหนาลูบไล้ผมสลวยอย่างแผ่วเบา
"ฉันขอโทษ" ร่างงามเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่สะอึกสะอื้น ความกดดันทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมาอย่างไม่ขาดสายก่อนที่ร่างกายจะไร้เรี่ยวแรง หญิงสาวปล่อยตัวลงสู่อ้อมแขนของเขาพร้อมกับภาพรอบๆข้างที่กำลังหมุนติ้วสู่วังวน
"แก้ม!" ชายหนุ่มตกใจไม่น้อยที่เห็นวิชญาณีหมดสติลงตรงหน้า เขาวางร่างงามลงบนเตียงหนาพลางมองใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบน้ำตาอย่างเป็นห่วง


          น้ำอุ่นและผ้าเช็ดตัวถูกวางไว้บนโต๊ะตัวน้อยข้างๆเตียง หญิงวัยกลางคนกำลังเช็ดตัวให้ร่างงามที่หมดสติอย่างบรรจงโดยมีนภัทรที่ยืนมองอยู่ไม่ห่าง เขาตัดสินใจวิ่งไปขอความช่วยเหลือจากสายหยุดเพราะกลัวว่าเธอจะเป็นอะไรไปมากกว่านี้ ชายหนุ่มได้แต่โทษตัวซ้ำๆกับคำพูดที่กดดันเธอ เขาพูดเสมอว่าจะไม่ยอมให้ใครทำให้เธอเสียใจแต่เขากลับเป็นฝ่ายทำมันเสียเอง
"คุณกันใจเย็นๆนะคะ ป้าว่าคุณแก้มเธออาจจะเครียดไปหน่อย" สายหยุดพูดขึ้นก่อนจะมองใบหน้าคมที่นั่งกุมขมับอยู่ข้างๆ "บางทีผู้หญิงเราก็อ่อนแอกว่าท่ผู้ชายจะเข้าใจ เวลามีปัญหาคุณกันลองค่อยๆคุยกับเธอดู มันเป็นวิธีที่ดีกว่าการใช้อารมณ์เป็นไหนๆ...."
"........"
"สู้ๆนะคะถ้าคุณกันเลือกที่ใช้ชีวิตคู่คุณก็ต้องเดินผ่านอุปสรรคนี้ไปด้วยกัน อย่าปล่อยให้ความหวังดีของคุณกลับมาทำร้ายคุณเอง" คำพูดของสายหยุดทำให้เขาหยุดคิดขึ้นได้....พอกันทีผู้ชายที่ใช้อารมณ์มากกว่าเหตุ ไม่มีแล้วนภัทรคนที่อารมณ์ร้าย...เขาจะไม่ทำมันอีกแล้ว
"ครับป้าสายหยุด ผมจะเป็นคนใหม่ผมจะเปลี่ยนแปลงตัวเองเพื่อผู้หญิงที่ผมรัก" 
สายหยุดส่งยิ้มให้นภัทรเชิงให้กำลังใจ เขารู้ว่าหากชายหนุ่มตั้งมั่นกับสิ่งใดแล้ว เขาจะพยายามทำมันจนสุดความสามารถแน่นอน
"ขอบคุณป้าสายหยุดมากนะครับ เดี๋ยวผมดูแลแก้มต่อเอง :)"
"ถ้ามีอะไรก็เรียกป้าได้ตลอดเลยนะ ป้ายินดีเสมอ" หญิงวัยกลางคนพูดก่อนจะเดินจากไป


นภัทรกุมมือของเธอไว้พลางมองร่างงามที่หลับไหลอยู่พลางจุมพิตลงบนเรียวปากงามอย่างแผ่วเบา
....แก้ม ฉันขอโอกาสจากเธออีกครั้งนะ....



mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

152 ความคิดเห็น