YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 19 : ข้อต่อรอง (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    13 ต.ค. 58

          แดดอ่อนๆในยามเช้าส่องกระทบใบหน้างามที่กำลังหลับไหลอยู่ราวกับกำลังบอกอรุณสวัสดิ์ เปลือกตาบางค่อยๆเปิดขึ้นเผยให้เห็นดวงตาคมดุ

ร่างงามมองไปรอบๆห้องเพื่อมองหาอะไรบางอย่าง..........อะไรบางอย่างที่ถูกเธอขังไว้เมื่อคืนนี้ วิชญาณีกระโดลงจากเตียงหนาก่อนจะตรงไปหยิบ

ลูกกุญแจไขพันธนาการตรงหน้าออกก่อนจะเคาะประตูเบาๆเป็นเชิงให้สัญญาณ เพราะเธอไม่รู้ว่าบุรุษที่อยู่ด้านในจะอยู่ในสภาพใด

ก๊อกๆ

"กัน...ฉันจะเข้าไปแล้วนะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นพลางผลักประตูบานใหญ่เข้าไป ห้องอาบน้ำหรูที่ถูกดีไซน์อย่างสวยงามตามสไตล์โมเดิร์นนั้น

ให้บรรยากาศผ่อนคลายราวกับได้ทำสปา กลิ่นเทียนหอมที่คนเจ้าเล่ห์จุดไว้เมื่อคืนยังส่งกลิ่นรัญจวนทั่วห้องแต่กลับไม่ปรากฏร่างชายหนุ่มในนี้เลย

"กัน" หญิงสาวพูดด้วยน้ำเสียงกังวล ใจคอเริ่มสั่นเมื่อไม่ได้รับการตอบรับจากเขา ร่างงามเดินเข้าไปอย่างกล้าๆกลัวๆพลางสอดส่องสายตาไปทั่วเพื่อให้

แน่ใจว่าชายหนุ่มยังอยู่ดี..........แต่ก็ไม่เจอ 

วิชญาณีจึงเดินเข้าไปสำรวจบริเวณอ่างอาบน้ำดูความผิดปกติ แต่แล้วเธอก็รู้ว่าคิดผิด เมื่อมือหนาของใครบางคนจับหมับเข้าที่เอวของเธอ

ก่อนเหวี่ยงร่างงามลงไปในอ่าง......ชนิดที่ไม่ทันตั้งตัว

ตู้ม! 

หยดน้ำซ่านกระเซ็นไปทั่วพื้นก่อนจะเผยให้เห็นร่างของทั้งสองอยู่ในสภาพที่....ใกล้ชิดกันเหลือเกิน วิชญาณีจิกตามองไปที่ชายตรงหน้าอย่างไม่พอใจ

ชุดนอนตัวโปรดของเธอเปียกปอนดูไม่เป็นท่า นภัทรฉวยโอกาสเมียงมองเรือนร่างอรชรที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เสื้อผืนบางนั่นอย่างใจจดใจจ่อ

ราวกับจะฉีกมันเป็นชิ้นๆ เมื่อวิชญาณีเห็นสายตาลวนลามของชายหนุ่มจึงดันอกหนาออกพลางจะรวบคอเสื้อขึ้นก่อนจะใช้มืองามปกปิดเอาไว้อย่างหวงแหน

"โรคจิต!"

"เธอก็ซาดิสไม่แพ้ฉันเหมือนกัน" นภัทรตอบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาก่อนจะตีเนียนเอื้อมมือซุกซนโอบเอวเธอไว้

"นายออกไปเลยนะ...ฉ..ฉันจะอาบน้ำ"

"จะให้ออกไปไหนหละ ก็อาบมันด้วยกันนี่แหละ" ชายหนุ่มกระซิบด้วยน้ำเสียงกระเส่าพลางเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้เธอ แก้มนวลเผยให้เห็นริ้วแดงฉาน

ก่อนที่วิชญาณีจะหลบสายตาเจ้าเล่ห์อย่างเหนียมอาย ยิ่งทำให้เขาขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม "เธอยังไม่ได้ไถ่โทษฉันเรื่องเมื่อคืนเลยนะ"

"เมื่อคืนฉันต้องนอนอยู่ในนี้คนเดียวหนาวก็หนาว....ฉันคิดถึงเธอจนใจแทบขาด" นภัทรอ้อร้อร่างงามตรงหน้า

"พอเลย ฉันก็เลี่ยนจนอยากจะอ้วกเหมือนกัน" หญิงสาวเบะปากเล็กน้อยก่อนจะทำทีเอือมระอา ทั้งๆที่ในใจของเธอนั้นอ่อนระทวยจะแย่อยู่แล้ว

"ถ้าอยากจะอ้วก.....ฉันก็ยอมให้เธออ้วกใส่หน้าฉัน" ไม่พูดเปล่าชายหนุ่มประทับรอยจูบหวานบนเรียวปากของสตรีตรงหน้าอย่างแผ่วเบา

"เราหาอะไรสนุกๆทำกันไหม?" คนเจ้าเล่ห์พูดขึ้นก่อนจะมองเรือนร่างงามอีกครั้ง

เพี้ยะ! 

"คิดจะทำอะไร หยุดเลยนะ!" วิชญาณีดุเสียงแข็ง

"โอ้ย ฉันหมายถึง....ไปเที่ยวด้วยกันต่างหากเล่า" ชายหนุ่มพูดก่อนจะลูบแขนเล็กน้อยหลักจากที่โดนเธอตี ....ผู้หญิงอะไรมือหนักขนาดนี้....

"ตั้งแต่เราแต่งงานกัน เราก็ยังไม่ได้ไปฮันนีมูลเลยนะ"

"นี่! ให้มันน้อยๆหน่อย.....ฮันนีมูลเค้าไว้ใช้กับคู่รักนะ" 

"อ้าว! แล้วที่เป็นอยู่นี่ไม่ใช่หรือไง?" นภัทรเอียงคอถามก่อนจะแสดงสีหน้าสุดกวนขึ้นมา "ไหนบอกว่าให้โอกาสฉันไง"

"ก็"

"ก็อะไร?" ชายหนุมเลื่อนใบหน้าคมเข้ามาใกล้อีกระยะหนึ่ง ทำให้วิชญาณีต้องเอนตัวออกห่าง "ไหนบอกฉันมาซิ ว่าตอนนี้เราเป็นอะไรกัน"

"..........." 

"ไม่ตอบเหรอ" มือหนากดร่างหญิงสาวลงติดขอบอ่างอาบน้ำก่อนจะกระซิบข้างหูอีกครั้ง "เราเป็นอะไรกัน"

ร่างงามไม่อาจจะขืนแรงของบุรุษตรงหน้าได้ เธอทำได้แค่นอนนิ่งๆอยู่ในอ้อมแขนของเขาแต่ยังคงมองใบหน้าคมเข้มอย่างเอาชนะ

"ฉัน ไม่ บอก" วิชญาณีพูดก่อนจะตวัดน้ำในอ่างหรูใส่ร่างชายหนุ่มตรงหน้า ทำให้เธอหลุดจากพันธนาการของเขา

วิชญาณีลุกออกมาก่อนจะยิ้มเยาะอย่างสะใจ 

"โอเค! ไม่บอกก็ไม่บอก แต่เธอต้องไปฮันนีมูลกับฉันโทษฐานปล่อยให้ฉันนอนกับยุง!" (ห้องน้ำมีน้ำขังงี้?)

"นี่นาย! นึกว่าเป็น CEO แล้วจะมาสั่งฉันได้เหรอ.....ไม่ไป!" หญิงสาวยังคงยืนยันเสียงแข็ง

"ถ้าเธอไม่ไป ฉันก็จะเอารูปเธอตอนเด็กๆไปให้ทุกคนดู" นภัทรพูดก่อนจะหัวเราะออกมาอย่างผู้เหนือกว่า

"หา! นะ..นายไปเอามาจากไหน?"

"ฉัน ไม่ บอก!" นภัทรแกล้งล้อเลียนคำพูดเหมือนที่เธอพูดไว้กับเขา ก่อนจะลอยหน้าลอยตาเสียหน้าตี!

"ฉัน....ฉันไม่เชื่อหรอกว่านายจะมีเพราะฉันได้ลบรูปพวกนั้นไปหมดแล้ว!"

"งั้นก็คอยดู!" เมื่อเห็นหญิงสาวยังยืนยันคำเดิม นภัทรจึงวิ่งออกไปหยิบโทรศัพท์เครื่องหรูออกมาจากกางเกงยีนส์ตัวเก่ง (นี่ไม่ได้เอาออกเลยช้ะ?)

เขาทำทีกดหารูปเด็กสักพักก่อนจะหันมาให้เธอดู

"ว้ายๆๆ นี่ใครอ่ะ นี่ใครอ่า นี่ใครหนอออ" ชายหนุ่มกระโดดโหยงเหยงไปมาราวกับเด็กน้อย ยิ่งทำให้วิชญาณีโมโหไปใหญ่ก่อนจะเข้าไปแย่งโทรศัพท์จากเขา

"ไอ้บ้า! เอามานะ" ความไวของวิชญาณีสามารถคว้าโทรศัพท์มาได้ เธอจึงไม่รอช้ารีบลบรูปเจ้ากรรมนี้ออกไป "เสร็จ!"

"เฮ้ย!"

"นายอย่าคิดจะเอาชนะฉันได้ เพราะนายยังรู้จักฉันน้อยไป" ร่างงามส่งโทรศัพท์คืนแก่บุรุษตรงหน้าก่อนจะยิ้มเยาะออกมาอย่างพอใจ

"เธอก็อย่าคิดว่าเธอจะชนะฉันตลอด เพราะเธอยังไม่รู้ว่าฉันมีสำรอง" ชายหนุ่มเปิดไฟล์สำรองรูปที่มีรูปเธอนับสิบอยู่ในเครื่อง

นภัทรระเบิดเสียงหัวเราะออกมาก่อนจะทวงคำตอบจากวิชญาณีอีกครั้ง "ตกลงจะไปไหมครับ...คุณผู้หญิง?"

ท่าทีที่แสนจะกวนบาทาของเขายิ่งทำให้วิชญาณีกำมือแน่น แววตาดุมองไปอย่างคาดโทษก่อนจะตอบบุรุษตรงหน้า

"ฉัน...."






mx -xine

____________________________________________________________________________________________________

นี่แต่งไปสงสารเจ้ไป  บางทีน้าก็เจ้าเล่ห์เกินไป....ชู้ป้ายไฟ #ทีมวิชชี่ รัวๆค่ะ


-เจอไม้ตายเข้าไปเจ้จะรับมือยังไง?
ฝากติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ

#Mr.Bromine  #ทีมกันแก้ม





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

152 ความคิดเห็น