YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 17 : ดอกเดซี่

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,047
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    11 ต.ค. 58



          ผ่านไปราวอาทิตย์กว่าแล้วหลังจากที่เกวลินผ่าตัดกระดูกเสร็จเธอก็ต้องนั่งรถเข็นเพราะกระดูกยังไม่เข้าที่ หญิงสาวเบื่อกับการ

ที่ต้องอยู่เฉยๆแบบนี้ทั้งวัน ส่วนแก๊งค์เพื่อนๆตัวดีก็หายหน้าหายตากันไปหมดไม่มีแม้แต่คนเดียวที่จะมาใยดี ...ให้ฉันหายดีก่อนละกัน!...

"ป้านวล!" หญิงสาวเรียกหาแม่บ้านคนสนิท "ป้านวลอยู่ไหนเนี่ย!"

"ยัยเกรซเอะอะโวยวายอะไรแต่เช้า?" เสียงของผู้เป็นแม่ดังขึ้น ก่อนจะร่างหญิงวัยกลางคนจะปรากฏ "อยู่บ้านทั้งวันเหงาล่ะสิ"

"เกรซเบื่อค่ะคุณแม่ เกรซอยากออกไปเที่ยว! ตั้งแต่เกรซเข้าโรงพยาบาลก็ได้แต่กินกับนอนทั้งวันเลย" เกวลินพูดอย่างเอาแต่ใจ

"หยุดซ่าสักเดือนสองเดือนจะเป็นไรไป" นภัทรที่กำลังก้าวผ่านประตูบานใหญ่เอ่ยขึ้น คำพูดของเขาทำให้ผู้เป็นน้องหน้าเจื่อนเล็กน้อย

"หึ ใครมันจะไปมีความสุขเหมือนพี่กันล่ะคะ" แม้น้ำเสียงของร่างบางจะฟังดูประชดประชันแต่เขารู้ว่าแท้จริงแล้วเธอกำลังน้อยใจ

นภัทรจึงเดินเข้าไปหาเกวลินก่อนจะทำทีเข็นรถเข็นคันน้อยนี้ออกไป

"พี่กันจะพาเกรซไปไหน!?" หญิงสาวพูดขึ้นเมื่อเห็นอีกฝ่ายกำลังพาเธอไปที่รถ

"ก็บอกว่าเบื่อไม่ใช่เหรอ นี่ไงจะพาไปเที่ยว" 

"คุณแม่~" เกวลินอิดออดเมื่อผู้เป็นพี่เข็นรถออกไปอย่างห้ามไม่ได้

"แหม ไม่ต้องขอให้แม่ช่วยเลย....ป่ะตากันพายัยแสบไปเปิดหูเปิดตาเร็ว"

"คุณแม่!"




Florence Café

          Mercedes Benz คันงามขับพาร่างบางมาจอดยังลานกว้างหน้าร้านก่อนจะค่อยๆพาหญิงสาวเข้าไปด้านใน

หญิงสาวหันมองหน้าผู้เป็นพี่ก่อนจะถามขึ้น "พี่กันพาเกรซมาที่ไหนคะ?"

"เดี๋ยวก็รู้" นภัทรทำหน้าทะเล้นพลางเข็นหญิงสาวเข้าไป

กริ้ง!

สิ้นเสียงกระดิ่งดังขึ้น วิชญาณีที่กำลังจัดดอกไม้อยู่ด้านหลังเคาน์เตอร์ก็หันมาทักทายเสียงใส

"สวัสดีค่ะ ร้บอะ...." ร่างงามชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นสองพี่น้องยืนอยู่หน้าร้าน "กัน .....น้องเกรซ"

"พี่กันพาเกรซมาที่นี่ทำไม เกรซจะกลับ" 

"ไม่เกรซ พี่จะไม่พาเกรซกลับ จนกว่าพี่จะอยากกลับ" ชายหนุ่มพูดก่อนจะเข็นร่างบางไปที่สวนหลังร้าน 

ใบหน้าคมหันไปยิ้มให้วิชญาณีก่อนจะกระพริบตาเป็นเชิงว่ารู้กัน ....โอเค?.....

....สู้เขานะวิชชี่ เธอต้องทำได้.... วิชญาณีสูดลมหายใจฟอดใหญ่เพื่อเรียกความมั่นใจ ก่อนจะหยิบเค้กช็อคโกแลตลาน่าใส่จานงามแล้วตรงไปยังสวนหลังร้าน



ร่างบางบนรถเข็นนั่งหันหลังให้เธอพลางเหม่อมองออกไป เมื่อนภัทรเห็นหญิงสาวเดินเข้ามาอย่างเก้งๆกังๆเขาจึงตรงรี่เข้ามาหา

"ตื่นเต้นเหรอ หน้าซีดเชียว" ชายหนุ่มกระซิบที่ข้างหูของเธออย่างแผ่วเบาเพราะกลัวผู้เป็นน้องจะได้ยิน

"นายคิดว่าฉันจะทำได้ไหม?" วิชญาณีพูดพร้อมสีหน้าที่กังวลอย่างเห็นได้ชัด

"น้องฉันไม่ใช่คนเอาแต่ใจอย่างที่เธอเห็น :)" 

"แต่...." ก่อนที่หญิงสาวนั้นจะกังวลไปมากกว่านี้ นภัทรจึงประทับจูบลงบนเรียวปากอย่างแผ่วเบาเชิงให้กำลังใจ

"เชื่อฉันสิ" ชายหนุ่มพูดก่อนจะเดินกลับเข้าร้านไป ทิ้งให้วิชญาณียืนเขินอยู่คนเดียว....ไม่สิ กับเกรซด้วย

....คนบ้า!...


หญิงสาววางเค้กในจานใบงามไว้บนโต๊ะก่อนจะร้องเรียกเกวลินอย่างเป็นมิตร "เกรซ พี่เอาขนมมาให้ ลองชิมดูสิอร่อยนะ"

".............." ร่างบางที่หันหลังอยู่ไม่แม้จะชายตามอง เธอยังคงนิ่งเงียบต่อไป

วิชญาณีจึงเดินเข้าไปหาหญิงสาวพลางใช้มือเรียวเข็นร่างบางหมายจะพาเดินเที่ยวดูดอกไม้ในสวน

"จะพาฉันไปไหน หยุดเลยนะ!" คำพูดของเกวลินทำให้วิชญาณีชะงักเล็กน้อยก่อนจะทำทีเดินต่อยิ่งทำให้หญิงสาวโมโหกว่าเดิม

"ฉันบอกให้หยุดไง!" ร่างบางเอ่ยขึ้นอย่างเอาแต่ใจ วิชญาณีมองท่าทีที่แสดงออกมาของหญิงสาวนั้นราวกับเด็กน้อยไม่ต่างจากพี่ชายเลย

เกวลินจึงนั่งหน้างอเมื่อเห็นว่าคำสั่งของเธอไม่มีผลต่อผู้ที่รับฟัง 

"กันเคยบอกพี่ว่า เกรซชอบดอกไม้เหรอ" หญิงสาวพูดพลางเข็นร่างบางเข้าไปใกล้ๆดงดอกไม้ตรงหน้า "ดอกเดซี่"

"เกรซรู้ไหมว่าดอกเดซี่หมายถึง ความไร้เดียงสา สีขาวบริสุทธิ์ของมันถึงแม้จะดูบอบบางแต่ใครจะรู้ว่ากลีบบางๆสามารถอดทน ฝ่าลมฝนมาไม่รู้เท่าไหร่"

วิชญาณีพูดก่อนเดินไปเด็ดดอกเดซี่ออกมาก่อนจะจัดเป็นช่อเล็กๆยื่นให้หญิงสาวตรงหน้าอย่างอ่อนโยน "พี่รู้ว่าเกรซชอบ"

"เอามาให้ฉันทำไม.....ฉัน ฉันไม่อยากได้มัน" เกวลินทำทีเบือนหน้าหนีแม้ในใจของเธอจะไม่เป็นอย่างนั้น 

วิชญาณีจึงวางดอกไม้ช่องามไว้บนหน้าตักของหญิงสาวก่อนจะพาเธอเดินชมดอกไม้สวนอื่นๆต่อ แม้จะไม่ได้รับการตอบรับจากร่างบางตรงหน้า

แต่เธอก็ยังคงเล่าเรื่องราวต่างๆให้หญิงสาวฟังอย่างไม่เบื่อหน่าย วิชญาณียังคงชวนเธอพูดไปเรื่อยๆจนกระทั่ง......

"ไม่เหนื่อยเหรอ"

"......."

"คนอะไรเอาแต่พูดคนเดียว"

"ไม่รู้สินะ ถึงแม้พี่จะพูดอยู่คนเดียวแต่พี่ก็รู้ว่ามันไม่สูญเปล่า....เพราะอย่างน้อยก็ยังมีคนฟัง" วิชญาณีพูดก่อนจะเผยยิ้มบางๆออกมา

"ม..มะ ไม่ใช่ฉันก็แล้วกัน" น้ำเสียงตะกุกตะกักของเธอทำให้วิชญาณีนั้นจับพิรุธได้ไม่ยาก แก้มนวลของร่างบางก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

เกวลินรู้สึกเขินอย่างบอกไม่ถูกที่โดนวิชญาณีดักทางเอาไว้ เธอจึงพยายามรักษาฟอร์มไว้ภายใต้ใบหน้าที่เย่อหยิ่ง

"ฉัน..ฉันหิวน้ำ" วิชญาณีได้ยินดังนั้นจึงพาหญิงสาวเข้ามาในที่ร่มก่อนจะเดินกลับเข้าไปในร้านอีกครั้ง

"รอพี่อยู่ตรงนี้นะ :)"

          เกวลินมองร่างงามเดินจากไปจนลับตา มือเรียวบางหยิบดอกเดซี่บนตักขึ้นมาด้วยความอ่อนโยนก่อนจะมองดูความสวยงามของมันอย่างเนิ่นนาน

รอยยิ้มบางๆปรากฏบนใบหน้าอันเยาว์วัย โดยไม่รู้ตัวว่าทุกกิริยาบทของหญิงสาวนั้นอยู่ภายใต้สายตาของ....นภัทรและวิชญาณี






mx -xine


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เอาเส้! เจ้เราก็ไม่ธรรมดาน้าาา.....มาดูกันว่าเกรซจะทนลูกง้อของเจ้ได้นานแค่ไหน ฝากติดตามด้วยนะคะ❤

-Mr.Bromine- #ทีมกันแก้ม
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #47 ...... (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 21:48
    มาต่อเร็วๆนะคะ
    #47
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  2. #46 witchayaphat (@witchayaphat) (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2558 / 20:42
    จิ้นได้มั้ย แก้มเกรซ ฮื้อ!นภัทรงอนตายยยยยย
    ทีมกันแก้ม อยู่แว้วว มาต่อเร็วๆนะคะ
    #46
    1
    • #46-1 CARIBOHR (@MR_BROMINE) (จากตอนที่ 17)
      11 ตุลาคม 2558 / 21:07
      ง่าา อย่านอกใจน้าจิ555555555

      แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 ตุลาคม 2558 / 21:43
      #46-1