YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 15 : ขอบใจนะ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,082
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    10 ต.ค. 58


          เวลาล่วงเลยไปกว่าหลายนาทีวิชญาณียังคงยืนทำอาหารอยู่อย่างนั้น ตอนนี้เธอกำลังคนแกงฟักที่เพิ่งปรุงไปก่อนหน้านี้พลางคิดอะไรเพลินๆ

แม้มือจะคนอาหารอย่างต่อเนื่องแต่จิตใจกลับเลื่อนลอยออกไปหาใครก็ไม่อาจทราบได้ ในขณะที่เธอกำลังเหม่อลอยอยู่นั้นมือหนาของใครบางคน

ก็โอบช้อนจากข้างหลังพร้อมกับลมหายใจอุ่นๆกำลังรดต้นคอเธออยู่ วิชญาณีหันไปหาเจ้าของมือหนาก่อนจะเบือนหน้ากลับมาอย่างงอนง้อ

"ปล่อย!" หญิงสาวพยายามแกะมือนั้นออกแต่ก็ไม่เป็นผล ยิ่งทำให้ชายหนุ่มกระชับตัวเธอเข้ามาใกล้กว่าเดิม

"งอนอะไรอีกล่ะ" นภัทรกระซิบข้างใบหูของเธออย่างแผ่วเบา

"ฉันไม่ได้งอนสักหน่อย" วิชญาณีพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชันก่อนจะนิ่งเงียบไปพักหนึ่ง

"ทำไมผู้หญิงถึงเข้าใจยากแบบนี้นะ ถ้างอนก็บอกว่างอนสิจะได้ง้อ" น้ำเสียงกวนประสาทของเขาทำให้เธอหงุดหงิดเข้าไปใหญ่

"แล้วทำไมผู้ชายถึงไม่พยายามเข้าใจกันบ้างนะ ว่าผู้หญิงก็ไม่ได้อยากจะงอนแบบนี้ซะหน่อย"

"เธอรู้ไหมว่าฉันไปไหนมา" นภัทรถามในสภาพที่ยังคงโอบกอดเธอไว้อย่างนั้น

"ไม่รู้ และไม่อยากรู้" หญิงสาวตอบเสียงแข็งก่อนจะมองใบหน้าคม "นายจะไปอ้อร้อกับสาวๆที่ไหนฉันก็ไม่สนใจหรอก"

คำพูดของวิชญาณีทำเอานภัทรหลุดขำออกมา "ที่แท้ก็หึงนี่เอง" ชายหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงกระเส่าพลางเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้อีกระยะหนึ่ง

หญิงสาวได้ยินดังนั้นจึงใช้ศอกสวนเข้าที่ท้องของเขาอย่างแรงก่อนจะหันมาเผชิญหน้า "ฟังชัดๆนะ .....ฉัน ไม่ ได้ หึง นาย!"

วิชญาณีพูดเน้นคำทุกคำอย่างชัดเจนเพื่อให้เขาแน่ใจว่าเธอไม่ได้รู้สึกแบบนั้น

"ไม่ได้หึง? แต่ตอนที่ฉันเดินออกไปฉันได้ยินเสียงเธอหั่นผัก"

"ก็แค่เสียงหั่นผัก!" หญิงสาวพูดก่อนจะหลบตาเล็กน้อย

"แต่มันดังมากไง นี่ถ้าฉันออกไปเดินเล่นตรงสวนฝั่งนู้นฉันก็ยังได้ยิน"

"เพ้อเจ้อ! ทำอาหารก็เสียงดังแบบนี้แหละ"

"และก่อนหน้านั้น เธอมองฉันก่อนที่จะหลบตาฉัน......เหมือนตอนนี้" นภัทรเดินเข้ามาหาวิชญาณีเรื่อยๆจนทำให้เธอต้องถอยหลังออกห่าง

แต่เขากลับยิ่งได้ใจ ชายหนุ่มเดินต้อนหญิงสาวไปจนสุดมุมห้องจนกระทั่งหลังของเธอติดกำแพง นภัทรยกมือข้างหนึ่งขึ้นดันกำแพงก่อนจะพูดว่า

"บอกฉันสิ ว่าเธอหึงฉัน" น้ำเสียงอันเจ้าเล่ห์ของเขาทำให้หญิงสาวนั้นหยุดนิ่งราวต้องมนต์สะกด

"บอกฉันสิ ว่าเธอรักฉัน" คำพูดของนภัทรทำให้วิชญาณีอ่อนระทวย แก้มนวลเริ่มแดงก่ำอีกครั้งเมื่อมองใบหน้าคมเข้มของเขา

".....ฉัน" 

"บอกฉันสิ"

"ฉัน....."

"พี่กัน! พี่แก้ม! ทำอะไรกันอ่ะ?" เสียงของวราวุธดังขึ้นมาจากอีกฝั่งนึงของห้อง "แหม ไม่ต้องกินมันแล้วก็ได้นะ กับคงกับข้าวหนะ"

วราวุธพูดติดตลก เมื่อเห็นทั้งสองมีท่าทีแสดงพิรุธออกมา

"เฮ้ยๆ ปิดแก๊ส!" นภัทรที่มัวแต่ยืนเขินนั้นร้องขึ้นเมื่อเห็นน้ำของแกงร้อนเดือดพล่าน ก่อนที่วราวุธจะวิ่ง4×100ไปปิดอย่างทันเวลา

"เกือบไปแล้วไหมละ" วิชญาณีถอนหายใจอย่างโล่งอก "เพราะนายนั่นแหละ เล่นอะไรไม่รู้"

"อ้าว นี่อุตส่าห์มาง้อนะเนี่ย" ชายหนุ่มสบถออกมาก่อนจะมองหญิงสาวที่เดินกลับไปทำอาหารต่อ "......."

โป้ก!

"นี่แหนะ! แกนี่มันชอบมาขัดจังหวะฉันอยู่เรื่อยเลยไอ้แมวตั้ม" นภัทรเขกหัววราวุธไปหนึ่งทีด้วยความหมั่นไส้

"โห นี่คนเขาอุส่าห์มาตามนะ" วราวุธลูบหัวเล็กน้อยด้วยความเจ็บก่อนจะพูดต่อ "คุณย่าท่านกลับมาแล้ว"



14.25

          อาหารหลากหลายชนิดถูดจัดเรียงอย่างสวยงามบนโต๊ะอาหารที่ทุกคนอยู่กันอย่างพร้อมหน้า

"หืม แกงฟักวันนี้รสชาดแปลกไปกว่าทุกวันเลยนะแม่หนิง" หญิงชราเอ่ยขึ้นหลังจากที่ตักข้าวเข้าปาก

"แหม คุณท่านฮะ ที่รสชาดมันแปลกก็คงเป็นเพราะไฟมั้งครับตอนทำเนี่ยผมเห็นร้อนแรงใช้ได้เลย" วราวุธกุลีกุจอพูด

ก่อนจะหันไปมองสองสามีภรรยาที่หน้าแดงก่ำ นภัทรเลยตีเข้าที่แขนของเขาอย่างแรกทุกคนจึงพากันหัวเราะในท่าทีของทั้งสองอย่างเอ็นดู


หลังจากที่รับประทานอาหารกันเสร็จแล้วนภัทรและวิชญาณีก็ตามคุณย่าลงมาหาสมุนไพรอย่างที่ตั้งใจไว้ในตอนแรก หญิงชราเดินนำลงมาที่สวน

ก่อนจะเด็ดใบพืชชนิดหนึ่งขึ้นมา

"นี่คือหญ้าเอ็นยืด หรือ ผักกาดน้ำ ตัวนี้จะสามารถทำให้กระดูกที่แตกไปปรับสภาพแต่ต้องใช้เวลา ให้เอาน้ำมันมะพร้าวเทใส่กระทะพอประมาณแล้วเอาหญ้า

ประมาณ 4-5 ต้น มาโขลกให้พอแหลก เอามาทอดเคี่ยวน้ำมันจากนั้นก็เอามาทาบริเวณที่กระดูกหักมันช่วยสมานแผล"

ผู้เป็นย่าอธิบายอย่างอ่อนโยนก่อนจะตึงต้นบางส่วนแบ่งให้ทั้งสองไป "ย่าฝากให้ยัยเกรซด้วยนะลูก"

"ขอบคุณนะคะคุณย่า" วิชญาณีไหว้หญิงชราอย่างอ่อนน้อม "คุณย่าใจดีกับแก้มเสมอเลย"

"ย่าดีใจที่หนูแก้มมาหาย่าอีก ฝากบอกยัยเกรซว่าเดี๋ยวอีกสักสองสามวันนี้ย่าจะไปเยี่ยม" หญิงชราพูก่อนจะยิ้มให้วิชญาณี

"ขอบคุณมากนะครับคุณย่า ผมกับแก้มขอตัวกลับก่อนนะครับ .........ไอ้ตั้ม! ไอ้โดม! ฉันไปก่อนนะเว้ย" นภัทรตะโกนบอกสองแสบ

ก่อนจะพาวิชญาณีขึ้นรถกลับไป


          นภัทขับรถมาส่งวิชญาณีที่หน้าร้านเหมือนเคย เขาค่อยๆเอี้ยวตัวเข้ามาหาเธอเล็กน้อย

"นายจะทำอะไร" หญิงถามขึ้นด้วยสีหน้าตื่นตระหนก ชายหนุ่มมองใบหน้างามพลางเอื้อมมือไปปลดสายเข็มขัดนิรภัยออกอย่างอ่อนโยน

"กลับไปทำงานต่อนะ แล้วตอนเย็นฉันจะมารับ"

"ไม่ต้องหรอก เดี๋ยวฉันกลับกับยัยลูกกอล์ฟเอง"

"แต่..."

"แค่นายมารับมาส่งฉันแบบนี้ทุกวัน ฉันก็เกรงใจนายจะแย่แล้ว" วิชญาณีพูดก่อนจะยิ้มหวานให้เขา "ขอบใจนะ"

รอยยิ้มของวิชญาณีในวันนี้กลับไม่ทุกวัน มันทำให้ใจของเขากลับมามีชีวิตขึ้นอีกครั้ง นานเท่าไหร่แล้วที่เขาไม่ได้เจอผู้หญิงดีๆแบบเธอ

นภัทรมองวิชญาณีเดินไปจนสุดสายตาเพื่อให้แน่ใจว่าเธอจะปลอดภัย ก่อนที่ชายหนุ่มจะกลับไปทำงานพร้อมกับใบหน้าที่เต็มเปี่ยมไปด้วย




'รอยยิ้ม'



______________________________________________________________________________________________________________________

หลงรักเจ้เข้าแล้วอ่ะเด้! น้าต้องดูแลเจ้ดีๆนะระวังเขาไม่อยู่ให้ดูแล
-ฝากติดตาม+เป็นกำลังใจให้น้าและเจ้(และไรท์)555ด้วยนะคะ


-Mr.Bromine- #ทีมกันแก้ม




mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #41 ทีมกันแก้ม (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 21:41
    แอร๊ยยยยยยยยย วันนี้ไรท์อัพให้สองตอนแบบฟินมากกกกก ขอบคุณมากๆนะคะ ^^ น้าก็ดูแลเจ้ดีๆนะ อย่าทำให้เจ้เสียใจอีกล่ะรู้ไหม!!! แอร๊ยยยยย มาต่อเร็วๆนะคะ ^^ รออ่านค่าา
    #41
    0