YOU WANNA BE MY GIRL? | ได้โปรดเป็นเจ้าสาวของผมที

ตอนที่ 14 : อยากไปก็ไปสิ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,151
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    10 ต.ค. 58


ณ บ้านส่งไพศาล

          ลินพิตาเดินเข้ามาหาสนที่กำลังนั่งคุยกับผู้เป็นพ่ออย่างสนุกสนานตามประสาผู้ชาย เมื่อสนเห็นหญิงสาวเดินเข้ามา

จึงทักทายด้วยความเอ็นดู

"ว่าไงตัวแสบ ไปไหนมาล่ะ?" ชายหนุ่มถามขึ้นก่อนจะจิบกาแฟเล็กน้อยอย่างอารมณ์ดี

"หญิงไปร้านดอกไม้ของพี่แก้มมาค่ะ" ลินพิตาตอบก่อนจะมองไปยังชายวัยกลางคนตรงหน้า "คุณอากับพี่สนคุยธุระกันอยู่เหรอคะ"

"เปล่าหรอก ก็แค่คุยเรื่องสัพเพเหระกันไปเรื่อยตามประสาผู้ชาย" ชายวัยกลางคนพูดก่อนจะจับท่าทีของหญิงสาวได้

"เอาสิ อาให้ยืมตัวพ่อสน" คำพูดของชายวัยกลางคนทำให้ลินพิตายิ้มแก้มปริ ก่อนจะดึงตัวสนออกจากห้องไป "ขอบคุณนะคะคุณอา"


          สนและลินพิตาเดินมาหยุดอยู่ริมสระว่ายน้ำของบ้าน หญิงสาวนั่งลงบนเก้าตัวยาวที่นอนพาดอยู่ไม่ไกลก่อนจะเชื้อเชิญให้สน

นั่งลงที่เก้าอี้อีกตัว

"ว่าไงยัยแสบ มีอะไรว่ามา" สนพูดก่อนจะขยับสูทตัวงามเล็กน้อย ลินพิตาไม่รอช้าจึงรีบพูดเข้าประเด็น

"เดี๋ยวนี้พี่สนได้ไปหาพี่แก้มบ้างเปล่า?" 

"ก็.........ไม่ค่อยได้ไป"

"โอ้ยว่าแล้วเชียว ทำไมพี่สนถึงปล่อยไปได้นะ" หญิงสาวพูดอย่างขัดใจ "รู้ไหม ว่าเมื่อเช้าพี่แก้มออกไปกับหนุ่มที่ไหนก็ไม่รู้ด้วย"

"หนุ่มที่ไหน?" สนเอ่ยขึ้นอย่างสงสัย.....ก่อนคำตอบนั้นจะผุดขึ้นมาในหัว "ไอ้กัน ต้องเป็นไอ้กันแน่ๆเลย"

"นายกันอะไรนั่นคือใครอ่ะพี่สน?" ลินพิตาถามด้วยความสงสัย ก่อนจะมองไปยังชายหนุ่มตรงหน้าที่นิ่งเงียบผิดปกติ

แววตาคมที่เหม่อมองไปอย่างไร้จุดหมายราวกับกำลังมีอะไรบางอย่างโลดแล่นอยู่ภายใต้แววตาคู่นั้น



ณ บ้านสวนคุณย่า

          รถเบนซ์คันงามของนภัทรจอดเทียบอยู่ตรงสนามหญ้าหน้าบ้านก่อนร่างสูงโปร่งจะเดินลงมาพร้อมกับศรีภรรยา วิชญาณีมองบรรยากาศของบ้าน

ซึ่งก็ยังคงร่มรื่นและเย็นสบายเหมือนตอนที่มาครั้งก่อน ทั้งสองพากันเดินขึ้นไปบนเรือนงามก่อนจะมองหาร่างของเจ้าของบ้าน

"คุณย่าครับ" ชายหนุ่มส่งเสียงเรียกผู้เป็นย่า "คุณย่าครับ กันมาหาคุณย่าครับ" เขาเรียกหญิงชราอีกครั้งแต่กลับไม่ได้รับการตอบรับเช่นเคย

"คุณย่าไม่อยู่บ้านหรือเปล่า? เราไม่ได้บอกท่านล่วงหน้าด้วย" หญิงสาวพูดก่อนจะมองไปรอบบ้านอีกครั้งเพื่อให้แน่ใจ

"ทำไงดีล่ะ มาขนาดนี้แล้ว" 

"ลองลงไปข้างล่างไหม เผื่อจะมีใครอยู่" ในจังหวะเดียวกับที่ทั้งสองจะลงไปนั้น วราวุธกับจารุวัฒน์ก็เดินสวนขึ้นมาพอดี

"พี่กัน!" วราวุธกนะโดดเหยงเมื่อเห็นร่างพี่ชาย "โห ว่าแล้วต้องเป็นพี่กัน"

"แหม ใจเย็นๆสิวะไอ้ตั้มเดี๋ยวก็ตกบันไดหัวร้างข้างแตก!" นภัทรอดที่จะบ่นเจ้าน้องชายตัวแสบไม่ได้ เมื่อเห็นทีท่าที่ตื่นเต้นจนเกินงาม

"โดม ตั้มวันนี้คุณย่าไม่อยู่บ้านเหรอจ้ะ" วิชญาณีถามสองบุรุษหน้าที่ดูเหมือนจะรู้เรื่องเกี่ยวกับที่นี่มากที่สุด

"พอดีวันนี้คุณย่าท่านไปช่วยโรงทานที่วัด เย็นๆคงกลับครับพี่แก้ม" จารุวัฒน์ตอบอย่างสุภาพ

เมื่อนภัทรได้ยินดังนั้นจึงหันมาหาศรีภรรยาก่อนจะเอ่ยขึ้น "เฮ้อ งั้นเราก็มาเสียเที่ยวล่ะสิ"

"ไหนๆก็มาแล้วรอท่านที่นี่กันก่อนไหม ฉันว่าคงกลับไม่เย็นมากหรอก" ชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงพยักหน้ารับ

"แล้วที่พี่มาที่นี่ มีธุระอะไรหรือเปล่าจ้ะ?" วราวุธถามเสียงใส

"พี่จะให้คุณย่าสอนทำสมุนไพรรักษากระดูกให้เกรซน่ะสิ พอดี......เกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย" คำพูดของนภัทรทำให้วิชญาณีหน้าเจื่อนลง

อย่างเห็นได้ชัด ชายหนุ่มจึงโอบเอวงามไว้เป็นเชิงปลอบโยน

"แหม ฉันกับพี่โดมก็ไม่มีความรู้เรื่องสมุนไพรด้วยแฮะ คงช่วยอะไรไม่ได้" วราวุธพูดก่อนจะหัวเราะแห้งๆออกมา

"หืม กลิ่นอะไรอ่ะ?" หญิงสาวพูดขึ้นเมื่อกลิ่นหอมรัญจวนของอะไรบางอย่างแตะจมูก

"แม่ฉันทำกับข้าวอยู่ห้องครัวด้านล่างจ้ะ" วราวุธชี้ไปยังห้องครัวเล็กๆใต้ถุนบ้านก่อนจะเดินนำทั้งคู่ลงมา "ไหนๆก็มาแล้ว ไปหาแม่ฉันก่อนสิ"


          ทั้งสี่คนเดินเข้ามาในห้องครัวเล็กก่อนที่ได้กลิ่นอาหารหอมฟุ้งไปทั่วห้อง อีกมุมหนึ่งเผยให้เห็นร่างของหญิงวัยกลางคนที่กำลังบรรจง

ทำอาหารอย่างตั้งใจ นภัทรจำได้ดีว่าผู้ที่ยืนหันหลังให้นั้นไม่ใช่คนอื่นคนไกลที่ไหน

"ป้าหนิง!" ชายหนุ่มวิ่งเข้าไปหาสตรีตรงหน้า "สวัสดีครับป้าหนิง กันคิดถึงป้าจังเลย" 

"ป้าก็คิดถึงกัน สุดหัวใจเลย~ ไหนๆมาให้ป้าหอมหน่อยซิ" หญิงวัยกลางคนหอมนภัทรฟอดใหญ่ก่อนจะกอดร่างสูงโปร่งไว้

"แหมๆๆ ทีงี้ล่ะลืมลูกลืมเต้าเลยนะ" วราวุธและจารุวัฒน์พูดขึ้นพร้อมกันก่อนจะทำหน้าหงิกงอ

"อิจฉาล่ะซิ~ ฮ่าๆ " นภัทรหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ

"แก้มมานี่สิ" ชายหนุ่มเดินเข้าไปคว้าร่างงามมาก่อนจะแนะนำให้ป้าหนิงรู้จัก "ป้าครับ นี่แก้มภรรยาผมครับ"

"สวัสดีค่ะคุณป้า" วิชญาณีไหว้อย่างนอบน้อม

"จ้าลูก เห็นคุณท่านเคยเล่าเรื่องหนูแก้มให้ป้าฟัง ตัวจริงเนี่ยสวยจริงๆเลยนะ" หญิงวัยกลางคนออกปากชมยกใหญ่

"ขอบคุณค่ะ" วิชญาณีพูดพลางมองไปยังกระทะใบใหญ่ที่ตั้งอยู่บนเตา "คุณป้าทำอาหารอยู่เหรอคะ ให้แก้มช่วยนะคะ"

หญิงสาวเดินตรงรี่เข้าไปเพื่อจะหยิบข้าวของออกมาหั่น

"เดี๋ยวป้าทำเองก็ได้ลูก"

"แก้มอยากช่วยค่ะ ป้าหนิงสอนแก้มทำหน่อยนะคะ" แววตาออดอ้อนของวิชญาณีทำให้หญิงวัยกลางคนใจอ่อนไม่น้อย

"อืมๆ ก็ได้จ้ะอ้อนป้าซะขนาดนี้ อยากจะฝึกทำให้ใครกินหรือเปล่า?" ผู้เป็นป้ามองไปหานภัทรแบบมีเลศนัย ทำเอาหญิงสาวทำสีหน้าไม่ถูก

"พี่กัน เราปล่อยให้สาวๆเขาทำกับข้าวดีกว่า เดี๋ยวผมกับพี่โดมจะพาพี่ไปเดินดูของสวยๆงามๆสักหน่อย" 

เพี้ยะ! 

หญิงวัยกลางคนตีไปที่แขนของวราวุธอย่างแรงเชิงตำหนิ "แหม จะพูดจะจาอะไรก็ให้มันดูกาลเทศะด้วยพี่กันเขาแต่งงานแล้ว!"

"โถแม่จ๋า ตั้มก็แค่พูดเล่นๆเอง" วราวุธทำเสียงอ่อนก่อนจะชวนชายหนุ่มอีกครั้ง "ไปกันเถอะพี่กัน"

ในจังหวะที่นภัทรกำลังจะเดินตามทั้งสองไปเขาหันมองวิชญาณีอย่างเกรงใจ หญิงสาวที่ยืนมองอยู่ก่อนหน้านั้นจึงรีบหลบตา

และทำเป็นไม่ใส่ใจสักเท่าไหร่ก่อนจะทิ้งน้ำหนักมีดหั่นลงบนผักอย่างหนักแน่น (จริงๆ)

ปึก! ปึก! ปึก!

แม้จะพยายามบอกตัวเองว่าไม่สนใจแต่ใจเธอกลับไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ................แหม อย่ากลับมาละกัน

เสียงหั่นผักของวิชญาณีทำเอานภัทรที่กำลังเดินออกไปเมื่อครู่นั้นใจหวิวไม่น้อย






......จะรอดไหมวะ ไอ้กัน!......




___________________________________________________________________________________________________________________

เดี๋ยวๆ คือกลัวเจ้งอนแต่ตัวเองก็ไปไง5555 ตั้ม,โดมอย่าพาน้าออกนอกลู่นอกทางเส้!~


-Mr.bromine- #ทีมกันแก้ม


mx -xine
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

152 ความคิดเห็น

  1. #40 witchayaphat (@witchayaphat) (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2558 / 16:50
    น่ารักอะ ชอบ เสียงหั่นผัก หนักแน่นมากจริงๆ
    #40
    0